[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 : เฮียบิ๊กจัดเต็มเพื่อมารวยคนเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

บทที่ 4
เฮียบิ๊กจัดเต็มเพื่อมารวยคนเดียว

ยิ่งคบกันนานก็ยิ่งรู้นิสัยกันมากขึ้น ก็เหมือนความรักของผมและเฮียบิ๊กนี่ก็พึ่งผ่านมาอาทิตย์เดียวเองนะครับ ผมเริ่มจนทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ก็เพราะ....

“เฮีย! มันเกินไปไหมเนี่ย? แค่วันเกิดผมต้องขนาดนี้เลยเหรอ” ผมยืนเท้าเอวมองเฮียบิ๊กที่ลากผมมาติดแบรนเนอร์อวยพรวันเกิดที่มีรูปผมถูกตกแต่ง และคำอวยพรมากมายที่เฮียบิ๊กเป็นคนคิดเองทั้งหมด ผมเชื่อแล้วว่าที่ไอ้บุ๊คมันบอกว่าเฮียบิ๊กเป็นคนจริงจังวันนี้ผมเชื่อแล้วจริงๆ

“หล่อและน่ารักสุดๆ ไปเลยนะ” เฮียบิ๊กยืนยิ้มให้กับผลงานของตัวเอง คือเฮียแม่งเอาผมไปติดคู่กับแบรนเนอร์นักร้องเกาหลี เซฮุน จุนเน่ ควานลิน ยุนโฮ และอีกหลายๆ คน คือเฮียพักก่อนดีกว่าไหมอ่ะ เพราะผมอายมากเลยครับ ผมก็ไม่ได้หล่อระดับนั้นไง พนันกันไหมครับว่าอีกไม่กี่วันมีคนมาดึงออกไปแน่ๆ

“เฮีย....เอาออกเถอะ มันไม่เท่เลย” ผมเกาะแขนเฮียบิ๊กที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย โดยที่ไม่สนใจผมเลยแม้แต่น้อย

“ขยับมาหน่อย ตรงนี้ๆ” เฮียดึงผมมายืนข้างๆ คู่กับแบรนด์เนอร์ที่เป็นรูปของผมถอดเสื้อยกบอลไว้เหนือหัว คือความทุเรศมันอยู่ที่ขนรักแร้ที่ดกดำทั้งสองข้างของผมนั่นซิครับ รีทัชให้กูสักหน่อยก็ไม่ได้ ถ้ามองมาจากไกลๆ ผมยอมรับว่าป้ายนี้ผมเด่นที่สุด....เด่นเรื่องความทุเรศนะครับ “ยิ้มด้วย”

“เฮีย”

“อย่างนั้นแหละครับ เยี่ยมที่สุดเลยหมาน้อย” เอากับเฮียแกซิครับ จากเด็กบื้อเป็นหมาน้อยไปแล้ว อ่อ ผมลืมบอกว่าช่วงนี้ผมนอนกับเฮียบิ๊กบ่อยมาก แต่ยังไม่ได้มีอะไรกันนะครับ อย่างมากก็แค่จูบเพราะผมยังไม่ยอม ส่วนไอ้เฮียก็วอแวอยู่นั้น ที่ผมไม่ยอมไม่ใช่เล่นตัวอะไร เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าผมมีแข่งบอลและแมตนี้ผมลงตัวจริงด้วย ถ้าโดนเอาช่วงนี้ละก็มันไม่จบเพียงแค่ครั้งเดียวแน่ๆ คนอย่างเฮียบิ๊กไว้ใจไม่ได้

“กลับเถอะ ผมว่าครบแล้วนะ”

“เหลืออีกเป็นปึกเลย” ผมมองไปในกระเป๋าผ้าของเฮียแล้วถอนหายใจออกมา “เสียดาย”

“โควตาก็ปริ้นฟรีเนอะ ไปเถอะผมหิวข้าวแล้วครับ อีกอย่างวันนี้โดดซ้อมเพราะเฮียเลยนะ”

“เพราะเราขอนะเฮียเลยยอม เดี๋ยวเอาไปติดที่คณะก็ได้” ผมเดินจับมือกับเฮียบิ๊กออกมาจากบอร์ดตามป้ายหยุดรถในมหาลัย จริงๆ วันเกิดของผมก็ชนกับวันแข่งนั่นแหละครับไม่รู้ว่าจะเลิกกี่โมง เฮียก็ยืนยันว่าจะมาดูผมแข่งทั้งๆ ที่วันนั้นตัวเองมีสอบเก็บคะแนน

“เฮียถ้าเหนื่อยไม่ต้องมาดูก็ได้นะ ผมพูดจริงๆ”

“น้อง”

“ห้ะ?” อยู่ๆ เฮียก็พูดอะไรขึ้นมาโดยที่ไม่มีการเกริ่นนำอะไรทั้งนั้น

“เรียกแทนตัวเองว่าน้องซิ น่ารักดี”

“มาอารมณ์ไหนอีก?”

“อารมณ์รักมารวยไง” ผมว่านะผมก็บ้านั่นแหละที่มายงมายิ้มกับมุขอะไรแบบนี้ของเฮีย ถึงภายนอกจะดูโคตรแบดโคตรกร้าวใจ แต่ถ้าพอลองมาศึกษาดูดีๆ เฮียบิ๊กนี่โคตรอนุบาลเลยครับ เสียดายทรงผมสกินเฮดเท่ๆ ของเฮียจัง

“จะเรียกก็ต่อเมื่อเฮียทำตัวเหมาะสม”

“ขอคำจำกัดความคำว่าเหมาะสมหน่อยซิ”

“แล้วแต่อารมณ์ผมมั้ง”

“แล้วถ้าบนเตียงจะเรียกแทนตัวเองว่าอะไร” ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะแทนตัวเองว่าอะไร แต่เท่าเคยดูและศึกษามาบ้างตามอินเทอร์เน็ต เขาเรียกชื่อกันไม่ใช่เหรอ

“อ่าห์ เฮียบิ๊ก”

“ช่วยทำให้มีอารมณ์กว่านี้ได้ไหม ถ้าครางด้วยน้ำเสียงโมโนโทนขนาดนั้น เฮียว่าแค่หายใจก็พอ”

“ครางว่า เฮียบิ๊ก เฮียบิ๊ก เฮียบิ๊ก อ่าห์ ยอดเยี่ยม เฮียบิ๊ก...” ผมแกล้งทำเสียงโมโนโทนต่อไปเพื่อกวนอารมณ์คนข้างๆ

“รู้ไหมว่าเฮียจะครางว่าอะไร” ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ส่วนเฮียก็ก้มลงมากระซิบที่ข้างๆ หูผมเบาๆ “เด็กบื้อ..อื้ม ขย่มแรงกว่านี้ได้ไหม เฮียใกล้เสร็จแล้ว..ซี๊ดด”

“........”

“ฮ่าๆ โคตรเอ๋อ!” เฮียบิ๊กผลักออกจากผมทันทีที่ได้แกล้งครางด้วยอารมณ์ที่จัดเต็มประหนึ่งว่าผมกำลังขย่มบนตัวของเฮียอย่างนั้น ทั้งน้ำเสียงและจังหวะหายใจของเฮียมันกระตุ้นบางอย่างของผม..

“มารวยแข็ง!” เหี้ยมารวย! อีกแล้วนะมึง ไอ้ฉิบหาย! พูดในสิ่งที่คิดอีกแล้ว แล้วดูหน้าเฮียบิ๊กแม่งโคตรหื่น สายตาเฮียนี่มองมาที่มารวยน้องของผมอย่างไม่ปิดบัง

หมับ!

“แข็งจริงด้วย!

“เฮีย! มาจับxผมทำไม! ตายซะเถอะ โว้ยยยย!!!” ใครจะว่าผมเด็กน้อยก็เถอะนะ เพราะตอนนี้ผมกำลังวิ่งไล่เตะเฮียที่อยู่ๆ แม่งก็เอามือมาล้วงจับมารวยน้อยของผมแรงๆ จนผมแทบจุก อารมณ์ที่มีหมดเลยครับ หมดเพราะเฮียเลยคนเดียว เฮียแม่งเก่งนะทำให้ผมมีอารมณ์และหมดอารมณ์ได้ในเวลาเดียวกัน

ร้านข้าวหน้าหอเฮียบิ๊ก

“แดกไรดีเพื่อนเหี้ย” ตอนนี้ผมนั่งอยู่ข้างๆ เฮียโดยมีไอ้บุ๊คนั่งตรงข้าม วันนี้มันว่างเลยมานั่งกินข้าวกับพวกผม

“ตี๋ พูดไม่เพราะเลยนะ” ผมแอบแลบลิ้นใส่ไอ้บุ๊คที่โดนเฮียบิ๊กดุ

“เมียเฮียแลบลิ้นใส่ผม” ไอ้บุ๊คได้ทีก็ฟ้องเฮียบิ๊ก ส่วนเฮียเองก็ได้โอกาสใช้มือบีบปากผมแรงๆ จนผมต้องผลักออก เฮียแม่งชอบเล่นแรงเกินไป!! “จะกินไร กูจะเขียน”

“ข้าวผัดความรัก” ผมแกล้งกวนตีนไอ้บุ๊คมันไป ไอ้บุ๊คไม่ได้ตอบเพียงแค่เหลือบสายตามองผมและเขียนเมนูไปโดยที่ไม่ถามผมกับเฮียก่อนมันจะลุกเอาไปให้แม่ค้า

“ไอ้หนูใครมารวย!” ผมยกมือทันทีที่ป้าแม่ค้าตะโกนถาม

“ผมครับป้า”

“ข้าวผัดแตดไก่ร้านป้าไม่มีนะไอ้หนู” ผมรีบเอามือลงทันทีที่ป้าตะโกนออกมาแบบนั้น ไอ้บุ๊คเล่นกูแล้วไอ้ฉิบหาย เมื่อเห็นว่าผมเหวอไปไอ้บุ๊คก็ระเบิดหัวเราะออกมา ส่วนเฮียบิ๊กก็ขำครับ และคนทั้งร้านก็พากันขำครับ ไอ้เชี้ยเอ้ย! มารวยอายจริงๆ นะ ไม่แกล้ง ไม่แสดง ไม่ปลอม

“ไอ้เคบุ๊ค!!” ผมแอบชูนิ้วกลางใส่มันไปหลังจากที่เห็นว่าเฮียบิ๊กลุกขึ้นไปซื้อน้ำมาให้ผมกับน้องชายของเขา

“กวนตีนกูก่อนเอง”

“เมื่อวานกูกินมาม่าปวดหัวเลยว่ะมึง” ระหว่างที่ผมเล่นโทรศัพท์ผมเห็นคนแชร์มุกตลกมาในเฟซบุ๊คเลยอยากลองเล่นกับไอ้บุ๊คมันดูให้เดาเลยนะไอ้เวรนี่ด่าผมแน่นอน

“ปวดหัวไรมึง” ไอ้บุ๊คเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมามองผมด้วยสายตางงๆ

“มาม่ารสต้มยำกลุ้ม”

“.......สัด” ไอ้บุ๊คมันด่าผมออกมาเบาๆ ซึ่งเป็นจังหวะที่เฮียบิ๊กเดินมาพร้อมกับน้ำเปล่าและน้ำหวาน น้ำหวานของผมแน่นอน

“ของเราน้ำเปล่า ใกล้แข่งแล้วรักษาสุขภาพด้วย ส่วนน้ำหวานเฮียกินเองแต่ถ้าอยากมากๆ ก็น้ำเฮียหวานเหมือนกันนะ ชิมได้”
“จะอ้วกเฮีย ขอร้อง” อยู่ๆ ไอ้บุ๊คก็พูดขึ้นมาหลังจากที่เฮียบิ๊กพูดทะลึ่ง เอาจริงๆ ตอนนี้ไม่ได้อยู่กันแค่สองคน ถึงไอ้บุ๊คมันจะเป็นน้องชายแท้ๆ และเป็นเพื่อนของผมแต่บางเรื่องก็ไม่ควรพูดออกมาแบบนี้

“หวานนะ”

“เฮียครับ” ผมส่งสายตาดุๆ ไปให้เฮีย ทำให้ตอนนี้เฮียก็ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ของเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่อาหารมาเสิร์ฟ เราสามคนกินข้าวเสร็จกก็พากันขึ้นมาบนห้องของเฮีย ไอ้บุ๊คแยกตัวเข้าไปอาบน้ำในห้องของมัน ส่วนผมก็มานั่งเล่นอยู่บนเตียง ส่วนเฮียเข้าไปอาบน้ำตั้งนานแล้วแต่ยังไม่ออกมาสักที สงสัยยังไม่เสร็จกิจ

แอดดด

“เฮีย นั่นเฮียเอาอะไรเข้าไป?” ผมชะโงกหน้าดูหลังจากที่เฮียเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันเอวออกมาหลวมๆ แต่ในมือของเฮียมีกระดาษที่ยับและเปียกน้ำบางส่วนออกมาด้วย

“รูปมารวย นี่” เฮียเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เตียงก่อนจะชูกระดาษที่เหลือจากเอาไปติดที่บอร์ด

“เอาไปทำอะไรในห้องน้ำ?”

“ช่วยเหลือตัวเอง ก็มีอารมณ์ตั้งแต่เย็นแล้ว เราไม่ยอมให้เฮียมีอะไรด้วยสักทีมันก็เก็บกดนะ ไม่สงสารเฮียเหรอ?” เฮียบิ๊กเป็นบุคคลที่พูดเรื่องจังไรได้ออกมาดราม่าและจริงจังที่สุดเลยครับ ดูทำหน้าทำตาเศร้ามากมั้ง

“หลังแข่ง โอเคไหม?” ผมบอกเฮียด้วยน้ำเสียงจริงจัง เชื่อไหมครับหลังจากที่ผมพูดออกมาแบบนั้นจากหน้าเศร้าๆ ในตอนแรกเฮียยิ้มออกมาทันที

“ขอจูบหน่อยดิ มัดจำได้ไหม?” เฮียยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ คือตอนนี้สภาพเฮียแม่งโคตรล่อแหลมเลยครับ ถ้าเผลอผมว่าผ้าหลุดออกแน่ๆ

“ไปใส่เสื้อผ้าก่อนไหมเฮีย”

“เดี๋ยวก็ถอด” กูว่าละ เฮียแม่งก็เป็นแบบนี้อ่ะครับ มารวยเพลียจัง “ล้อเล่น มา ยื่นปากมา เฮียจะจูบแบบพิสดาร”

“พิสดารอย่างไงอีกครับเฮียยยยย”

“แบบนี้...อุ๊บ!” เชื่อแล้วครับว่าพิสดารจริง ก็เฮียมันอ้าปากกว้างจนผมเห็นลิ้นไก่ก่อนจะก้มลงมางับริมฝีปากของผม ไม่ซิ ไม่เรียกว่างับเรียกว่าเอาปากครอบปากของผมแต่ด้วยความที่เฮียอ้าปากกว้างมันทำให้ครอบคลุมไปที่จมูกของผม เฮียค่อยๆ ขยับปากให้เล็กลงจนกระทั่งพอดีกับรูปปากของผมจริงๆ และหลังจากนี้...มันก็เป็นจูบแบบปรกติไม่ได้พิสดารเหมือนเมื่อสักครู่ แต่เล่นเอาผมหอบเลยครับ แต่เอ๊ะ!

“เห้ย!” อยู่ๆ เฮียแม่งก็กระตุกผ้าเช็ดตัวที่พันรอบตัวเองออกทำให้ตอนนี้ผมเห็นว่าเฮียโป๊...และไอ้นั่นของเฮียก็ชี้โด่มาที่หน้าของผม “ไหนบอกช่วยเหลือตัวเองมาแล้วไง ทำไมมันยังดูพร้อมและต้องการขนาดนี้”

“รู้จักคำนี้ไหม คำว่าความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด มารวยครับสงสารเฮียเถอะนะ” เฮียบิ๊กทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ ผมพร้อมกับอ้าขาของตัวเองให้แหกออก....

“เฮีย มันอุบาทว์ถ้าเล่นแบบนี้ผมกลับหอนะขอบอก”

“มารวยไม่สงสารเฮียจริงๆ เหรอครับ? เฮียนะมองเรานอนมองเราเดินมองเรานั่ง มันทรมานใจเฮียเหลือเกิน” น้ำเสียงและสายตาของเฮียบิ๊กมันทำให้ผมปวดใจจริงๆ ครับ หรือว่านี่จะเป็นกับดักให้ผมหลงกล

“ดราม่าจริงปะเนี่ยถามจริง?”

“ครับ...ดูซิ ทรมานจัง” เฮียบิ๊กค่อยๆ ใช้มือจับไปที่บางอย่างที่อยู่ตรงกลางของเขาพร้อมกับรูดขึ้นลงด้วยสีหน้าฟินๆ “อื้อ..มารวยครับ”

“เฮีย....” ภาพตรงหน้าก็คือการที่ผมต้องนั่งดูเฮียบิ๊กจัดการตัวเองด้วยสีหน้าที่ทรมาน เอาจริงก็สงสารนะ แต่สงสารตัวเองมากกว่าทำให้ตอนนี้ผมลุกหนีออกจากห้องมาและเดินเข้าไปหาไอ้บุ๊คในห้องทันที

แอดดดดดด

“มารยาทอะไอ้รวย!” ผมเปิดประตูเข้าไปทันทีโดยที่ไม่ได้เคาะหรือบอกล่วงหน้าไอ้บุ๊คมันก่อน แต่ดีที่ว่าไอ้บุ๊คมันไม่ได้อยู่ในท่าทางที่อุบาทว์หรือกำลังทำอะไรที่เปิดเข้ามาแล้วน่าตกใจขนาดนั้น

“ไม่มีครับ ผมเก็บไว้ที่หอเก่าไปแล้ว”

“กวนตีน แล้วเข้ามาทำไม เฮียจะปล้ำมึงเหรอ?” ไอ้บุ๊คถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ ส่วนผมเองก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงไอ้บุ๊ค

“มึงว่าเฮียมึงจะจริงจังกับกูจริงๆ ใช่ไหมวะ”

“มึงกังวลอะไร” ไอ้บุ๊คที่เล่นโทรศัพท์อยู่ในตอนแรกถึงกับวางโทรศัพท์ลงทันทีที่ผมถามมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ที่ไม่ให้พี่กูเอาก็เพราะว่ากลัวพี่กูฟันแล้วทิ้ง?”

“มึงคิดว่าไงหละ ก็กูไม่รู้ ไม่เคยหนิหว่า”

“ถ้ายังไม่แน่ใจก็อย่าพึ่ง รอมึงพร้อมก่อนไอ้รวย อย่าคิดเยอะแล้วก็อย่าขี้สงสาร”

“มึงไม่เข้าข้างเฮียมึงเหรอ”

“มึงคาดหวังให้กูพูดอะไร? กูอะรู้ว่าเฮียกูเป็นคนอย่างไงในมุมมองน้องชาย แต่ในมุมมองของคนรักกูไม่รู้แต่มึงเองน่าจะรู้ดีที่สุดนะไอ้รวย ถึงจะคบกันแบบแปลกๆ แต่ก็ใช่ว่าความรักของพวกมึงจะแปลกไปด้วย แต่ถ้าจะให้กูคอนเฟิร์มเฮียกูไม่เคยฟันใครแล้วทิ้งแน่นอน”

“ครั้งแรกเลยนะไอ้บุ๊คที่กูไม่ใจเต้นเวลามึงพูดดูดี” ปรกติแล้วทุกคนน่าจะรู้นะครับว่าผมอะหวั่นไหวง่าย แต่ช่วงนี้อาการเหล่านี้ของผมไม่ค่อยมีเลยครับ

“หึ ไอ้ควายเอ้ย” ไอ้บุ๊คเลิกสนใจผมและหันไปเล่นโทรศัพท์ต่อส่วนผมเองก็นั่งเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้.....

BIG’ s talk
ตั้งแต่ที่เด็กบื้อหนีผมไปเมื่อครู่ก็ผ่านมาเกือบๆ สองชั่วโมงแล้วครับ หรือว่าเด็กบื้อจะโกรธผมที่ผมทะลึ่งใส่ ก็ใครมันจะไปอดใจไหวอะครับ ถ้าทุกคนเป็นผมทุกคนจะทรมาน เอาจริงๆ ที่ผมจ้องแต่เรื่องนั้นก็อาจจะมองว่าผมโรคจิตใช่ไหม ยอมรับครับว่าโรคจิตจริงๆ ถ้าแฟนของผมคือเด็กบื้อ

ก็อกๆ

ผมเดินออกมาสำรวจดูว่าเด็กบื้อหนีไปอยู่ส่วนไหนของห้องแต่แล้วก็ไม่พบทำให้สถานที่สุดท้ายที่ผมจะตามเด็กบื้อเจอก็คือห้องของตี๋

“มารับเมียเหรอเฮีย”

“อยู่ใช่ไหม”

“บนเตียง นอนตายไปแล้ว” ผมเดินเข้าไปในห้องของตี๋และกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องก่อนจะเห็นว่าเด็กบื้อของผมนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยท่าทางน่ารักน่าทะนุถนอม

“เมียเฮียมันกลัวว่าเฮียจะฟันมันแล้วทิ้ง”

“ห้ะ?” ผมหันไปมองตี๋ทันทีที่ได้ยินตี๋มันพูดออกมาแบบนั้น “รวยพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ”

“ก็คิดนั่นแหละ แต่ผมก็ไม่ได้บอกนะว่าเฮียเป็นคนอย่างไงให้มันเรียนรู้ด้วยตัวของมันเอง เดี๋ยวหาว่าสปอยเฮียตัวเอง”

“แต่จริงๆ แล้ว ตี๋ก็คิดว่าเฮียเป็นคนดีใช่ไหม”

“เฮ้ออออ พาเมียเฮียกลับไปเถอะ ผมจะนอน” ผมก้มลงช้อนตัวเด็กบื้อขึ้นมา ผมสงสัยนะว่าทำไมตัวของเด็กบื้อโคตรเบา เบาขนาดที่ผมสามารถยกขึ้นด้วยแขนข้างเดียวเลยอะครับ แต่ที่น่าแปลกกว่าคือเด็กบื้อไม่ได้ผอมแห้งแต่ผอมแบบมีกล้ามเนื้อตามสเตปของนักกีฬา

“อย่าลักหลับมันนะเฮีย ให้ผ่านการแข่งไปก่อนเดี๋ยวมันเสียศูนย์”

“ครับ” ผมพาเด็กบื้อเข้ามาในห้องนอนของตัวเองก่อนจะค่อยๆ วางลงบนเตียงที่เป็นที่นอนของน้อง ส่วนผมก็มานั่งทบทวนบทเรียนของตัวเองอีกสักบทก่อนที่จะนอน

แต่จะว่าไปอีกไม่กี่วันก็วันเกิดเด็กบื้อแล้วในฐานะแฟนหมาดๆ ผมควรจะเซอร์ไพรส์แฟนอย่างไงให้แฟนประทับใจ นอกจากแบรนเนอร์ที่ผมตั้งใจทำและไปติดตามป้ายที่มหาวิทยาลัยมาวันนี้ ผมรู้มาว่าผมเป็นแฟนคนแรกของเด็กบื้อ และผมตั้งใจว่าผมจะเป็นแฟนที่ดีที่สุดระหว่างคบกัน ผมไม่รู้นะว่าอนาคตจะเป็นอย่างไงต่อไปจะคบกันได้นานแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ ที่ผมคบกับใครผมไม่เคยคิดถึงวันที่เลิกกันเลย ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของธรรมชาติและเวลาในช่วงนั้น

“จุ๊บ...ฝันดีนะครับ”


#คิดถึงรวยไหมครับ???
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #123 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:55
    เฮียยยยย
    #123
    0
  2. #94 Chaichai17 (@Chaichai17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:43
    เว้ยยยยย
    #94
    0
  3. #28 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 17:51

    เชียร์เฮีย​
    #28
    1
  4. #1 ploy0951051233 (@ploy0951051233) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    เฮียยยยย
    #1
    1