[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 : แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูร์แฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    30 ก.ค. 62

บทที่ 7
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูร์แฟน

BIG’ s talk

“กูจะเซอร์ไพรส์วันเกิดแฟนอย่างไงดีวะ” ผมนั่งปรึกษาเพื่อนๆ อย่างจริงจังหลังจากนอนคิดมาหลายวันว่าจะเซอร์ไพรส์วันเกิดอย่างไงให้ประทับใจจนเด็กบื้อลืมไม่ลง

“ยังไม่พามาเจอพวกกูเลยนะไอ้บิ๊ก” วสุเพื่อนรักตอบเสียงเข้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมขณะที่มันกำลังนั่งพิมพ์โปรเจค

“เอาไว้ก่อนละกัน” จะบอกพวกมันอย่างไงดีว่าผมหวงไม่อยากให้เพื่อนๆ ของผมเจอกับเด็กบื้อเพราะแค่นี้ผมก็ตามหึงไม่ไหวแล้วครับ ล่าสุดเมื่อสามวันก่อนผมแอบตามไปดูเด็กบื้อซ้อมผมดันไปเห็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อไอ้เด็กเวรเซย์อะไรนั่นเข้ามานั่งใกล้แฟนของผมอย่างออกนอกหน้า ผมพยายามควบคุมอารมณ์ไม่เข้าไปโวยวายเพราะเกรงใจและกลัวว่าเด็กบื้อจะอึดอัด

“กูเคยเห็นในคลิปฝรั่งที่แกล้งทะเลาะกันแรงๆ แล้วค่อยเฉลยว่าเซอร์ไพรส์ไรงี้ สนไหม” ไอ้เกรทได้ทีออกความเห็นบ้าง

“ในหัวกูตอนนี้คือไปยืมรถพ่อเป่าลูกโปร่งให้เต็มหลังรถแล้วเอากล่องของขวัญแพงๆ ซ่อนไว้ในนั้น พร้อมกับดอกไม้ช่อโตๆ ต่อด้วยดินเนอร์ที่รูฟท็อป”

“กูว่าเฉยมาก ทำแบบที่ไอ้เกรทบอกก็น่าจะดีนะมึงกูว่าแฟนมึงลืมไม่ลงแน่” ผมนั่งฟังที่วสุแนะนำ มันก็จริงเพราะแบบนี้มันค่อนข้างที่จะเบสิกใครๆ เขาก็ทำกัน ผมว่าผมคิดแผลนมาเซอร์ไพรส์เด็กบื้อของผมดีกว่า รับรองลืมไม่ลงแน่ๆ “แล้วกูจะทำอะไรดี”

“มาใกล้ๆ เพื่อนบิ๊กกูจะบอกให้” ผมขยับไปใกล้ๆ ไอ้พวกนั้นพร้อมกับฟังแพลนที่มันวางเอาไว้ ผมว่ามันค่อนข้างที่จะเสี่ยงเลยนะครับแต่ที่แน่ๆ เด็กบื้อของผมลืมไม่ลงผมมั่นใจ

“เชี้ย! มีบ้านแตก”

Maruay’ s talk

คืนนี้รวยไปนอนที่หอก่อนนะเฮียมีติวกับเพื่อนน่าจะไม่ได้กลับห้อง

ผมนั่งอ่านข้อความของเฮียบิ๊กที่พึ่งส่งมาด้วยความแปลกใจเพราะปรกติเฮียไม่เคยไปนอนที่ไหนเลยแม้ว่าธุระจะดึกก็ตามจะต้องกลับมานอนที่ห้องตลอด

“ขมวดคิ้วไรวะ” ไอ้บุ๊คชะโงกหน้าเข้ามาดูโทรศัพท์ของผม “อ่อ....แฟนไล่ไปนอนที่หอตัวเอง งอนหรอจ๊ะ? นอนกับพี่ได้นะ พี่ทดแทนแฟนน้องได้”

“ทะลึ่งละไอ้บุ๊ค” ผมฟาดหัวมันไปแรงๆ หนึ่งทีหลังจากที่มันยื่นหน้ามาอ้อล้อใกล้ๆ

“ตั้งแต่คบกับเฮียกูเนี่ยพูดแหย่อะไรไม่ได้เลยนะ” ไอ้บุ๊คประชดประชันผมด้วยน้ำเสียงที่โคตรแสดง ดูก็รู้ว่ามันอยากจะกวนตีนผม “จะบอกให้ว่าเฮียกูเนี่ย..ไว้ใจได้ในระดับหนึ่ง”

“หมายความว่าไง”

“ซีเรียสเชียว ไม่มีอะไรหรอกกูพูดเล่น” ไอ้บุ๊คหันกลับไปที่เดิมส่วนผมก็ตอบเฮียกลับไปก่อนจะหันกลับมาสนใจเรียนต่อเพราะอาจารย์มองมาทางผมกับไอ้บุ๊คอยู่นานแล้วถ้ายังไม่หยุดพูดผมว่านะได้มีการไล่ออกจากห้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“รวย” ผมหันไปมองตามเสียงก่อนจะเห็นเซย์วิ่งเข้ามาหาผมหน้าตั้ง “เย็นนี้อย่าลืมไปซ้อมนะอีกไม่กี่วันก็ต้องแข่งแล้ว”

“ไปอยู่แล้ว แล้วนี่มาบอกแค่นี้เหรอ” ผมถามด้วยความแปลกใจเพราะท่าทางของเซย์ดูรีบมาก

“เราโทรไปไลน์ไปรวยก็ไม่ตอบเราเลยมาบอกรวยเองตรงๆ ดีกว่า”

“หาเรื่องมาเจอเพื่อนกูมากกว่ามั้ง” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแต่ปรากฏว่าไม่มีทั้งเบอร์หรือข้อความไลน์ของเซย์เลย

“ไม่เห็นมีเลยเซย์” ผมยื่นโทรศัพท์ไปให้เซย์ดู เซย์รับมากดอะไรบางอย่างพร้อมกับยื่นคืนมาให้ผม

“บล็อกทั้งเบอร์ทั้งไลน์ก็ว่าอยู่ว่าทำไมรวยไม่ตอบ”

“จริงดิ?” และมันก็จริงอย่างที่เซย์พูด...คนที่เล่นโทรศัพท์ของผมมีไม่กี่คนหนึ่งในนั้นก็เฮียบิ๊กนั่นแหละครับ ผมว่าต้องเป็นฝีมือของเฮียบิ๊กแน่ๆ มารวยมันหล่อมีแฟนขี้หึงก็น่าจะเป็นเรื่องธรรมดา

“เพื่อนกูมีแฟนแล้วอย่ายุ่ง” ไอ้บุ๊คพูดออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนๆ ส่วนเซย์เองมองหน้าบุ๊คด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ยิ้มออกมาเล็กน้อย ผมมองหน้าเซย์ที่ตอนนี้เหมือนมองหน้าตัวโกงในละครอะครับ นี่เซย์เขาคิดว่ามีกล้องจับการกระทำของเขาอยู่รึไงถึงได้กล้ายิ้มแบบนี้ออกมา

“ที่พูดนี่กันให้แฟนรวยหรือกันให้ตัวเอง?”

“เสือก!”

“ไอ้บุ๊คใจเย็น” ผมก้าวขึ้นมาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนก่อนที่ไอ้บุ๊คจะหัวร้อนต่อยปากเซย์ ไอ้บุ๊คมันเป็นพวกแพ้คนยิ้มอ่อนครับมันบอกว่าเห็นทีไรตีนกระตุกทุกทีแล้วบังเอิญว่าเซย์คือหนึ่งในนั้นที่ไอ้บุ๊คมันไม่ค่อยชอบ เคยมีคดีกันอยู่แต่อย่าไปรื้อฟื้นอะไรเลยไม่ค่อยน่าจดจำสักเท่าไหร่

“ไอ้รวยไปกันก่อนที่ตีนกูจะไปกระแทกหน้าไอ้เวรนั่น”

“อย่าเก่งแต่พูดเลย กูรู้มึงไม่กล้า”

“อย่าท้ากู!”

“ไอ้บุ๊คไป ไอ้ห่านี่” ผมลากแขนไอ้บุ๊คออกมาจากตรงนั้นแม้ว่าผมจะลากมาแล้วแต่ไอ้บุ๊คก็ยังไม่วายใช้สายตาจ้องไปยังเซย์อย่างไม่ยอมกัน

“กูไม่ชอบหน้าแม่งเลย วอนตีนฉิบหาย”

“อคติมึงล้วนๆ” ผมดันมันนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะใช้มือของตัวเองพัดเพื่อให้ลมเย็นๆ มาทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของไอ้บุ๊คมันเย็นลงแม้มันจะไม่ค่อยช่วยอะไรก็เถอะ

“ก็กูไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

“ถ้าไม่ใช่เพื่อนกู กูจะด่าว่าเหตุผลส้นตีนมากโตแล้วไม่รู้จักแยกแยะแต่พอดีว่ามึงเป็นเพื่อนกูเลยไม่ด่าดีกว่า”

“ไอ้รวยมึงด่ากูอยู่ ไอ้เวร! นอนกับกูก็ได้ถ้าเฮียกูไปนอนห้องเพื่อนอะ” อยู่ๆ ไอ้บุ๊คก็เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉยเหมือนว่าก่อนหน้าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น งงครับสงสัยเพื่อนผมจะเลือดลมไม่ค่อยดีช่วงนี้

“ไปนอนหอดีกว่า ไม่ได้เปิดแอร์นานเสียหมดไปแล้วมั้ง” อีกอย่างก็คือผมอยากไปทำความสะอาดห้องด้วยเพราะไม่ค่อยได้อยู่นานฝุ่นเกาะหมดแล้วแน่ๆ

“งั้นไปร้านเหล้าเป็นเพื่อนกูหน่อย”

“กูมีซ้อม”

“มึงซ้อมเสร็จก็เปิดพอดี แค่แปบเดียวไอ้รวยเฮียกูไม่รู้หรอกอย่าทำตัวเป็นคนกลัวแฟนดิวะ” ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรไอ้บุ๊คก็พูดเองเออเองเสร็จสับ

“หงุดหงิดอะไรของมึงเนี่ย”

“ขี้เกียจคุยกับมึงละไปดีกว่า” และแล้วไอ้บุ๊คมันก็ลุกขึ้นเดินหนีผมไปทันทีทำให้ตอนนี้ผมว่างเลยคิดเอาไว้ว่าจะไปที่สนามสักหน่อยน่าจะมีพี่ๆ อยู่ แต่ระหว่างทางผมบังเอิญเจอเฮียบิ๊กกับกลุ่มเพื่อนของเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่งแต่ดูเหมือนว่าเฮียจะมองไม่เห็นผม

“บิ๊ก!” ผมแอบซุ่มอยู่อีกด้านเพื่อสังเกตการบางอย่างหลังจากที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเฮียบิ๊กด้วยท่าทางร้อนรนจนผมเองอดที่จะสงสัยไม่ได้

“ว่าไงเชอ?” เฮียบิ๊กหันไปบอกเพื่อนของเขาให้เดินนำไปก่อนส่วนตัวเองยืนคุยกับผู้หญิงคนนั้น “มีอะไรหรือเปล่า”

“คือเราจะแวะมาบอกว่าคืนนี้อย่าลืมนัดเรานะ เรากลัวบิ๊กลืม” ผมพยายามขยับไปใกล้ๆ เพื่อให้ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนแต่ความซวยของผมดันมาเยือนจนได้เพราะผมดันสะดุดก้อนหินทำให้พุ่งตัวล้มลงตรงหน้าเฮียบิ๊กพอดี

โคร่ม!

“ว้าย! อะไรเนี่ย” ผู้หญิงคนนั้นขยับออกทันทีที่ผมล้มลงไปส่วนเฮียบิ๊กรีบเข้ามาพยุงผมให้ลุกขึ้นแต่สายตาของผมดันเหลือบไปเห็นใต้กระโปรงของพี่ผู้หญิงพอดีทำให้ผม...เอ่อ เห็นภาพที่ไม่ควรเห็นด้วยความบังเอิญ

“มันแจ่มมากครับ...” ผมมัวแต่เพ้อให้กับภาพตรงหน้าทำไห้ไม่ได้สนใจในสิ่งที่เฮียบิ๊กพูดสักเท่าไหร่รู้ตัวอีกทีเฮียบิ๊กเข้ามาอยู่ใกล้ๆ ผมด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“เป็นอะไรไหมเนี่ย ไม่ระวังเลยเรา” เฮียบิ๊กหิ้วปีกผมขึ้นจากพื้น “เราไปก่อนนะเชอแล้วเจอกันครับ” เฮียบิ๊กหันไปบอกลาผู้หญิงก่อนจะพาผมเดินออกมา

“เพื่อนเฮียเหรอครับ”

“ครับ..เพื่อนที่จะไปติวคืนนี้ คนนี้นี่ตัวท็อปของรุ่นเลยนะ” เฮียบิ๊กเอ่ยชื่นชมอย่างออกนอกหน้าจนผมอดที่จะคิดถึงลายกางเกงในที่ผมเห็นก็ท็อปจริงอย่างที่เฮียพูดอะครับ อันนี้รวยไม่เถียง

“ท็อปเรื่องอื่นปะครับ”

“ถามแบบนี้แสดงว่าหึง ถ้ารวยหึงเฮียจะดีใจมาก” เฮียบิ๊กยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ จนผมผลักหน้าของเฮียออกเพราะตอนนี้เราอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยมันไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่

“เฮียคงฝัน ผมไม่ใช่คนขี้หึงอะไรขนาดนั้น”

“เฮียอยากเห็นรวยหึง”

“เชื่อดิว่าเฮียไม่อยาก” เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าผมหึงมันจะขนาดไหน..แต่ถ้าที่ดีก็อย่าให้หึงดีกว่าครับเพื่อความปลอดภัยทุกภาคส่วน “พาผมไปส่งที่สนามหน่อยเฮียเอารถมาไหม”

“เอามา แต่ว่าเราไปทำไมที่สนาม”

“ก็ไปคุยนี่แหละครับ เออเฮียที่ส่งข้อความมาผมอยากจะบอกว่าอาจจะสักช่วงนี้ก่อนนะที่ผมจะนอนหอตัวเองพึ่งคิดได้ว่ามีซ้อมดึกเกือบทุกวันใกล้วันแข่งแล้ว”

“ซ้อมต้องเจอไอ้นั่นอีกรึเปล่า”

“ก็ต้องเจอซิครับ แต่ไม่ต้องห่วงผมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรเฮียสบายใจได้เลย”

“ถ้าได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ แต่...ขอรางวัลหน่อยซิแค่หอมแก้มแรงๆ ก็ชื่นใจ” เฮียบิ๊กยื่นหน้าทำแก้มป่องมาใกล้ๆ “ขอชื่นใจหน่อยครับเด็กบื้อ เร็วววว” เฮียบิ๊กเร่งเร้าและไม่มีทีท่าว่าจะยอมขยับหน้าของตัวเองออกทำให้ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะจรดจมูกฝังลงบนแก้มของเฮียบิ๊กเบาๆ และผลักออก

“พอแล้วเนอะเฮีย”

“ที่สุดของแจ้เลย” เฮียบิ๊กยิ้มหน้าบานก่อนจะพาผมมาส่งที่สนามตามที่และแยกกับเฮียบิ๊กบริเวณนี้โดยลืมไปเสียสนิทว่าคืนนี้ผมมีนัดไปร้านเหล้ากับไอ้บุ๊คจนกระทั่งเวลาผ่านไป

“กินข้าวกัน” หลังจากที่ซ้อมเสร็จพวกผมเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำเตรียมกลับหอส่วนพี่ๆ ที่เดินตามออกมาส่งเสียงเรียกเอาไว้

“เอาเลยพี่ โคตรง่วงเลย” ผมปฏิเสธไปเพราะวันนี้รู้สึกเพลียๆ อยากจะรีบกลับไปนอนเร็วๆ โชคดีที่พี่ๆ ไม่เซ้าซี้ทำให้ผมกลับไปถึงหอและล้มตัวลงนอนโดยไม่ได้จับโทรศัพท์เลย

01.30 น.

ไอ้รวยเพื่อนมารับกูที....

“ครอก ฟี่”

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกในขณะนี้


BIG’ s talk

“พวกมึงมันจะดีเหรอวะ วันเกิดแฟนกูคือวันที่แข่งไม่ให้กูไปเชียร์จริงดิแล้วถ้าแฟนกูต้องการกำลังใจละมึง แค่นี้กูก็กลัวเข้าใจผิดฉิบหายเลย” ผมนั่งวิตกกังวลหลังจากที่ไม่ได้ติดต่อเด็กบื้อของผมเลย ไม่ไลน์ไม่โทรหลังจากวันนั้นวันที่ผมไปส่งที่สนาม และสิ่งที่น่าผิดหวังก็คือเด็กบื้อก็ไม่ติดต่อผมมาเช่นกันครั้งที่จะไปถามตี๋ก็ติดต่อตี๋ไม่ได้เพราะตี๋ไม่กลับมานอนที่ห้องมาได้สองวันแล้ว

“ใจเย็นๆ มึง แฟนมึงต้องประทับใจแน่ๆ ถ้ารู้ว่ามึงตั้งใจ” วสุตบไหล่ผมแรงๆ เพื่อปลอบไม่ให้ผมคิดมากแต่..ไอ้เวรนี่เหมือนแค้นอะครับเพราะแม่งตบซะไหล่กูแทบหลุด

“พวกมึงก็ต้องรับผิดชอบกับกูด้วยงานนี้”

“เออๆ แม้กูจะไม่ค่อยเต็มใจก็เถอะ” แผนก็มีอยู่ว่าพรุ่งนี้ขณะที่รวยแข่งผมต้องมาทำเค้กวันเกิดที่บ้านของไอ้เกรทเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์แต่ก่อนที่จะเซอร์ไพรส์เค้กผมจะแกล้งส่งข้อความไปว่าผมไม่สามารถไปดูเด็กบื้อแข่งได้เพราะไม่สบายหนักมากแต่จะให้ไอ้วสุโทรไปเพื่อความแนบเนียนแล้วหลังจากนั้น.....ก็ตามแผนครับ

“มึงเป็นคนคิดไอ้หน้าหมา” ผมแตะตูดไอ้วสุแรงๆ ด้วยความหมันไส้ “มารวยครับเฮียขอโทษไว้ล่วงหน้าเลย แต่เฮียอยากจะบอกว่าเฮียตั้งใจ”

“ไอ้บิ๊กมึงคุยกับใครวะ”

“กล้องสองแบบในละคร มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้วสุ”

“กูไม่เข้าใจตั้งแต่มาเป็นเพื่อนกับมึงแล้วไอ้บิ๊กนอกจากหล่อกูก็ยังไม่เห็นมึงจะมีอะไรดีเลย” ผมจะคิดว่าในประโยคนี้มันก็พอที่จะมีคำชื่นชมอยู่บ้างแม้ว่ามันจะน้อยนิดก็ตาม


วันแข่งกีฬา ณ อะไรดีสเตเดียม
Maruay’ s talk

“รวยทำไมทำหน้าแบบนั้น?” ผมนั่งเตรียมตัวอยู่ในห้องหลังจากที่ออกไปวอร์มร่างกายที่สนามกับเพื่อนๆ คนอื่น เพราะผมมีเรื่องให้กังวลอยู่หนึ่งเรื่องก็เพราะเมื่อเช้านี้เรื่องมันมีอยู่ว่า...

(น้องแฟนบิ๊กใช่ไหมครับพี่เป็นเพื่อนไอ้บิ๊กชื่อวสุนะ คือไอ้บิ๊กมัน....มันอะไรวะ)

“ครับ?” ผมงงงวยอยู่กับสายที่โทรเข้ามาในช่วงเช้าของวันซึ่งเป็นเบอร์แปลก แต่สิ่งที่แปลกคือคำพูดของเขามากกว่าที่ดูเหมือนจะเตรียมการอะไรสักอย่างที่ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเฮียบิ๊กกำลังทำอะไร

(ไอ้บิ๊กมันไม่สบายหนักมาก หนักแบบหนักสุดๆ เลย อันนี้พี่เกรทนะครับ) ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่เมื่ออยู่ๆ ต้นสายถูกเปลี่ยนให้เป็นอีกคน

“แล้วเฮียบิ๊กเป็นอะไรหรอครับ”

(ปอดบวม/ท้องเสีย) เสียงของทั้งสองคนพูดแทรกกันออกมาเหมือนว่าลืมเตี้ยมบทพูด ถ้าให้ผมเดาด้วยสมองอันน้อยนิดของผม ผมคิดว่าเฮียบิ๊กต้องกำลังเล่นอะไรอยู่แน่ๆ

“เอ่อ...”

(เอาเป็นว่าไอ้บิ๊กมันไม่สามารถไปดูน้องแข่งได้ ขอโทษนะครับ/ มึงไปขอโทษน้องเขาทำไมไอ้เกรท โง่มาก โป๊ะแตกแล้วมั้ง)
(แตกเพราะมึงพูดนั่นแหละ ฉิบหาย! ยังไม่ได้วางสาย ติ๊ด!!) และสายก็ถูกตัดไป.....โดยที่ผมยังไม่ได้ข้อมูลหรือแก่นสารจากเรื่องนี้ แต่ข้อสรุปคร่าวๆ มีอยู่ว่าเฮียบิ๊กไม่สามารถมาดูผมแข่งในวันนี้ได้

“เปล่าเซย์” กลับมาที่ปัจจุบันตอนนี้ผมนั่งคุยกับเซย์ที่กำลังทาครีมนวดเพื่อคลายกล้ามเนื้อหลังจากที่ออกไปวอร์มร่างกายหรืออุ่นเครื่องพร้อมกับพวกผม

“แฟนรวยมาเชียร์ไหม”

“ไม่นะเฮียบิ๊กไม่สบาย” แม้จะงงๆ และติดใจอยู่กับเรื่องเมื่อเช้าแต่ผมก็แอบใจหายนะเพราะนี่เป็นแมตแรกที่ผมลงแข่งหลังจากที่ตกลงเป็นแฟนกับเฮีย ผมอยากให้เฮียมาเชียร์ผม..ผมยอมรับเลยว่ากดดันพอสมควรเพราะสองวันมานี้ผมซ้อมดึกจนแทบไม่มีเวลาคุยกับเฮียบิ๊ก

“เราว่ารวยก็ไม่สบายเห็นซ้อมดึกมาสองวัน รวยก็เป็นนักกีฬามานานก็น่าจะรู้ว่าถ้าใกล้แข่งไม่ควรโหมร่างกายขนาดนี้”

“เราคิดว่าเราอ่อนซ้อมไปมากช่วงนี้กลัวว่ามันจะออกมาไม่ดี”

“อันนี้เราเห็นด้วย ไม่ได้อยากจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวนะแต่รวยเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัยเรื่องซ้อมมันโคตรจะสำคัญเลยแต่ช่วงนี้ที่รวยมีแฟนรวยโดดซ้อมบ่อยมาก พี่ๆ คนอื่นเขาไม่ว่าแต่ก็ใช่ว่ามันจะดี” ผมพยักหน้ารับตามคำพูดของเซย์

“เรารู้ทุกอย่างเซย์ เราเลยต้องทำแบบนี้”

“แต่อย่าให้เป็นแบบนี้อีกละเราเตือนเพราะหวังดี...ในฐานะเพื่อน”

“ขอบใจนะ” ผมมองเข้าไปในนัยน์ตาของเซย์ที่มีความวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกที่ผมตอบไม่ได้ว่าเซย์กำลังรู้สึกอย่างไรแต่ที่แน่ๆ มันไม่น่าจะรู้สึกดีสักเท่าไหร่

“ไปกันถึงเวลาแล้ว”

บุ๊คนั่งอยู่ข้างๆ สนามตามคำเชื้อเชิญแกมบังคับของใครบางคนที่เขาไปอยู่ด้วยมาสองวันแลกกับความลับบางอย่างที่เขาไม่สามารถบอกใครได้แม้กระทั่งพี่ชายและเพื่อนสนิททำให้บุ๊คฝืนสังขารมาทั้งๆ ที่ร่างกายของเขายังไม่กลับไปสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

“เจ็บฉิบหาย” ระหว่างนั้นบุ๊คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะโทรหาผู้เป็นพี่ชาย “เฮียไม่มาเชียร์รวยเหรอวะ”

(เฮียไม่สบายตี๋)

“ไม่สบายอะไรเสียงสดใสขนาดนั้น” บุ๊คขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินเสียงของพี่ชาย “แล้วเป็นอะไรไม่สบาย”

(ไข้หวัดธรรมดาค่อนข้างไปทางใหญ่)

“งั้นแค่นี้แหละเฮีย” บุ๊คกดวางสายผู้เป็นพี่ชายก่อนจะมองทอดไปยังสนามที่ถึงเวลานักฟุตบอลของทั้งสองมหาวิทยาลัยลงมาแนะนำตัวท่ามกลางเสียงกรี๊ดของเหล่ากองเชียร์ บุ๊คมองหาเพื่อนสนิทของเขาที่ใส่เสื้อเบอร์ 7 แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมดันไปเห็นใครบางคนที่ใส่เสื้อเบอร์ 9 ที่มองมาทางเขาอยู่ด้วยสายตานิ่งๆ

“หน้ากูเหมือนพ่อมึงรึไง สัด” บุ๊คยกนิ้วกลางให้เจ้าของสายตานั้น “มองอยู่นั้น” ทำให้ตอนนี้บุ๊คพยายามไม่โฟกัสกับสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนกระทั่งถึงเวลาแข่งขัน

ครึ่งแรกดำเนินไปด้วยเกมรุกของฝ่ายตรงข้ามเรียกได้ว่าฝีมือของทั้งสองทีมไม่เป็นสองลองกันพยายามที่จะทำประตูอยู่หลายครั้งแต่ด้วยความกองหลังเหนียมพอที่จะสกัดได้เกือบทุกลูกที่หวังจะทำประตู แต่สิ่งที่บุ๊คและคนอื่นๆ ในสนามมองออกก็คือเกมมันค่อนข้างที่จะดุและรุนแรงบางครั้งมีการสกัดและวิ่งชนเหมือนไม่ตั้งใจแต่ด้วยความที่เขาเองก็เป็นนักกีฬาจึงมองออกว่าฝ่ายตรงข้ามจงใจจะใช้เกมการเล่นแบบนี้เพื่อยั่วโมโหฝ่ายของเขา และคนที่ติดกับดักหมากเกมนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากนักฟุตบอลหมายเลข 9 เจ้าของสายตาคู่นั้น

“ใจเย็น!” เสียงมารวยตะโกนเพื่อเตือนสติเพื่อนในทีมหลังจากที่ลงสนามในครึ่งหลังเขาและโค้ชรวมถึงคนอื่นๆ ในทีมมองออกว่าเกมของอีกฝ่ายดำเนินมาในรูปแบบไหน เพียงแต่โค้ชไม่ต้องการตอบโต้ด้วยความรุนแรงตามที่อีกฝ่ายวางเอาไว้

“รุกหน้า!” มารวยรีบวิ่งไปสกัดลูกฟุตบอลที่กำลังตรงเข้ามาทำประตูฝ่ายตัวเองแต่ด้วยความที่อีกฝ่ายตัวใหญ่กว่าทำให้ใช้จังหวะชุลมุนตรงนั้นแตะเข้าที่หน้าแข่งของมารวยเต็มๆ จนมารวยล้มกลิ้งลงไปกับพื้นสนามด้วยความเจ็บที่แปล๊บเข้ามาในกระดูกจังหวะความเจ็บนั้นเองที่ทำให้มารวยรู้ในทันทีว่ากระดูกของเขา...น่าจะหักเพราะแรงกระแทก

“รวย!!” มารวยนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นสนามพยายามไม่ขยับตัวลุกไปไหนเพื่อรอให้หน่วยพยายามเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เขา

“สำออยสัด” หางตาของมารวยมองเห็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ด้วยความโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ทำให้มารวยพยายามระงับความโกรธด้วยการกัดฟันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความโมโหรวมถึงอาการเจ็บที่รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

“มึงตั้งใจนี่หว่า!”

“เพื่อนมึงสำออยเองอย่าโทษกูครับ”

ผลัก!

“แยก!!!” มารวยไม่สามารถรับรู้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาถูกยกขึ้นเปลสนาม แต่เขาพอจะรู้ว่าเพื่อนในทีมกับฝ่ายตรงข้ามกำลังมีปัญหากัน

“ไอ้รวย!! เป็นไงมึง” บุ๊คที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่บนแสตนรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนที่ถูกหามขึ้นรถฉุกเฉินเตรียมไปโรงพยาบาลหลังจากที่แพทย์สนามประเมินอาการเบื้องต้น

“เจ็บซิวะ” มารวยตอบบุ๊คด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเจ็บจริงๆ แม้จะไม่มีเลือดไหลออกมาแต่ด้านในค่อนข้างที่จะหนักอยู่เหมือนกัน

“เดี๋ยวกูตามไปนะเพื่อน!” บุ๊คตะโกนบอกมารวยหลังจากที่บุรุษพยายามปิดประตูก่อนที่รถจะเคลื่อนไปด้วยความเร็วเพื่อนำตัวของมารวยไปส่งโรงพยาบาล


BIG’ s talk

“มันจะอร่อยไหมวะเนี่ย” ผมยืนมองเค้กที่รูปทรงบิดเบี้ยวเพราะความซุ่มซ่ามของผมที่ดันเผลอทำตก แต่โชคดีที่พี่สาวของไอ้เกรทช่วยตกแต่งทำให้มันดูไม่แย่มาก

“เตรียมซื้อยาแก้ท้องเสียให้น้องเลยมึง” ผมมองไอ้วสุที่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับคัพเค้กที่มันแอบทำเห็นบอกว่าจะเอาไปจีบสาว โคตรจะไม่ลงทุนเลยอุปกรณ์ที่ซื้อมาก็ของผมทั้งนั้นแต่เอาเถอะครับ น้ำใจยิ่งให้ยิ่งได้

“อย่าดูถูกเค้กกู” ผมหันไปว่ามันอย่างเคืองๆ ก่อนจะค่อยๆ บรรจุเค้กลงในกล่องสวยงามที่ผมเป็นคนเลือกเอง ตอนแรกผมหวังว่าจะทำเป็นรูปลูกฟุตบอลแต่...ดันกลายเป็นฟุตบอลที่ไม่มีลมซะอย่างนั้น “เด็กบื้อต้องชอบ”
“น้องแข่งชนะไหม”

“ไม่รู้ว่ะยังไม่ได้ถามตี๋เลย เดี๋ยวค่อยโทรวานมึงช่วยเตี้ยมกับเชอให้หน่อยว่าพร้อมไหม” วสุพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปโทรหาเชอเพื่อตกลงตามแผนที่วางเอาไว้

ผมก้มลงมองมือของตัวเองที่มีปลาสเตอร์ติดอยู่จริงๆ ผมไม่ได้โดนมีดบาดหรอกครับเพียงแค่ซุ่มซ่ามเอามือไปจับพิมพ์เค้กมือเปล่าออกจากเตาอบเป็นเหตุให้เค้กลูกบอลของผมกลายเป็นลูกบอลบิดเบี้ยวแบบนี้ หวังว่าเด็กบื้อน่าจะเห็นใจผมที่ตั้งใจทำออกมาให้ในวันเกิดแสนพิเศษ

“ไปไอ้บิ๊กเชอถึงแล้ว” วสุกลับเข้ามาข้างในหลังจากที่ผมใช้ให้มันไปนัดแนะกับเชอส่วนผมเองจัดการเตรียมของสำหรับแผนการเซอร์ไพรส์ แล้วเจอกันเด็กบื้อของผม...

Maruay’ s talk

“น่าจะสามเดือนถอดเฝือกนะครับ ช่วงนี้ก็พยายามอย่าใช้เท้าหนักส่วนยาก็ทานตามที่หมอจัดให้” ผมนั่งฟังคุณหมอหลังจากที่เอกซเรย์ดูอาการและถูกวินิจฉัยว่าต้องใส่เฝือก “หมอจะให้ไม้ค้ำไปด้วยนะครับ”

“ครับหมอ” ตอนนี้ผมนั่งวิลแชร์โดยมีไอ้บุ๊คที่ตามมาจากสนามเข็นให้ด้วยความระมัดระวัง แต่ระหว่างทางที่ผมสังเกตไอ้บุ๊คมันดูเงียบผิดปรกติเหมือนมีเรื่องที่ทำให้มันไม่สบายใจจนผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“ไอ้บุ๊คเป็นไรวะ?”

“ห้ะ? อะไรนะ” ไอ้บุ๊คตกใจทันทีที่ผมเรียกชื่อมันถ้าให้เดาจริงๆ มันคงไม่เรื่องที่ไม่สบายใจจริงๆ นั่นแหละครับ

“เห็นเหม่ออยู่นาน ไม่สบายใจอะไรรึเปล่าบอกกูได้นะ..แล้วนั่นคอมึง?” จังหวะที่ผมหันไปมองหน้ามันที่อยู่ด้านหลังทำให้ผมเห็นว่าที่คอของไอ้บุ๊คมีรอยจ้ำสีออกม่วงๆ

“กูขอเวลาก่อนนะไอ้รวยแล้วจะบอกมึงทุกอย่าง แต่ตอนนี้กูยังไหว” ผมพยักหน้าตามที่มันบอกเพราะดูจากสีหน้ามันก็คงจะต้องการเวลาจริงๆ แม้จะอดเป็นห่วงมันอยู่ก็ตาม

หลังจากที่จ่ายเงินและรับยาเสร็จไอ้บุ๊คมันก็พาผมมาที่หอของมันโดยอ้างว่าขาแบบนี้ผมน่าจะไม่สะดวกเวลาจะหยิบจับอะไรถ้ามาอยู่นี่ก็ยังมีมันและเฮียบิ๊ก...เอ่อว่าแต่เฮียบิ๊กก็หายไปเลยไม่รู้ป่านนี้กำลังทำอะไรพิเรนอยู่รึเปล่า

“เย็นนี้แดกอะไร” ไอ้บุ๊คเข็นผมเข้ามาในห้องก่อนจะเดินเอาสัมภาระของผมไปเก็บ

“อะไรก็ได้ง่ายๆ” ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกหาเฮียบิ๊กแต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเฮียบิ๊กดังมาจากในห้องแสดงว่าเฮียบิ๊กนอนอยู่ในห้องแน่ๆ ผมเข็นตัวเองมาที่หน้าห้องก่อนจะจับที่ลูกบิดประตู

“อื้ม..บิ๊ก” มือของผมชะงักค้างทันทีที่ได้ยินเสียงครางที่ดังออกมาจากในห้อง มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นทันทีผมเริ่มจะเดาอะไรออกแล้วแหละครับ ในเมื่อเฮียมันต้องการแบบนี้ผมก็ต้องทำตามแผนที่เฮียมันต้องการสักหน่อยเดี๋ยวเฮียเขาจะเสียใจที่อุตส่าห์วางแผน นักแสดงรอบกองไฟตอนลูกเสื้อมอสามอย่างมารวยแอคติ่งระดับฮอลลีวูลไม่อยากจะคุย

ผมค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปด้านในห้องและภาพที่ผมเห็นก็คือ...เฮียบิ๊กคร่อมออยู่บนตัวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่เห็นใบหน้าแต่พอจะรู้ว่าเป็นเจ้าของเสียงครางนั้นแน่ๆ เฮียบิ๊กทำสีหน้าตกใจได้อย่างแนบเนียนเมื่อเห็นผมปรากฏอยู่บนวิลแชร์ด้วยสีหน้าเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพราะพิมเสนที่แอบทาก่อนจะเปิดประตูห้องเข้ามา

“ใครทำอะไรรวย!!!” เฮียบิ๊กผลักออกจากร่างผู้หญิงคนนั้นตรงมาที่ผมพร้อมกับคุกเข่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเฮียหยิบจับแขนขาของผมพลิกดูอย่างพิจารณา

“ผู้หญิงคนนั้นใครครับ?” ผมพยายามทำเสียงแข็งจ้องไปยังบนเตียงของเฮียบิ๊กที่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นนั่งหาวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

“คือ...” ใบหน้าของเฮียบิ๊กเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่ที่บ่งบอกว่าเขาเริ่มกังวลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

“ถ้าตอบไม่ได้ผมก็ไม่มีอะไรที่จะต้องคุยกับเฮีย” ผมเตรียมที่จะหมุนล้อรถเข็นตัวเองกลับแต่เฮียบิ๊กวิ่งมาดักด้านหน้าพร้อมกับสายตาอ้อนวอน

“เฮีย...เฮียขอโทษ เฮียงี่เง่า เฮียไม่ทันได้คิด เฮียผิดไปแล้ว..แต่เราบอกเฮียได้ไหมว่าเป็นอะไร ใครทำ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้”
“จบแล้วครับ”

“ฟังเฮียก่อนนะ..ตบเฮียก็ได้ถ้ารวยต้องการ” เฮียบิ๊กจับข้อมือของผมขึ้นมาก่อนที่จะฟาดหน้าตัวเองแรงๆ ผมพยายามกลั้นขำเต็มที่กับการกระทำของเฮีย

เพี๊ยะ!!

“เกิดอะไรขึ้นวะ?!” เสียงของไอ้บุ๊ควิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องก่อนที่สายตาของมันจะมองไปยังบนเตียงที่มีผู้หญิงนอนเปลือยอยู่บนนั้น “เฮียมึง?”

“ตี๋คือ....”

ผั๊วะ!!

หน้าของเฮียบิ๊กหันไปตามแรงต่อยของไอ้บุ๊คที่พุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อของเฮียบิ๊กพร้อมกับปล่อยหมัดหนักๆ กระแทกลงบนหน้าจนเฮียบิ๊กเสียหลักล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น

“Happy birthday น้องมารวย!!!!” อยู่ๆ ประตูห้องน้ำในห้องของเฮียบิ๊กเปิดออกพร้อมกับผู้ชายสองคนที่ผมจำได้ว่าเป็นเพื่อนของเฮียบิ๊ก ในมือของเขามีเค้กที่จุดเทียนตามอายุของผม ส่วนอีกคนดึงอุปกรณ์ในมือที่ระเบิดออกมาเป็นสายรุ้งสวยงาม....กระจายอยู่เต็มห้อง

ปุ้ง ปัง!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเดียวกันจนกลายเป็นความวุ่นวายอย่างไม่ได้ตั้งใจ วันเกิดปีนี้ของผม ผมจะไม่มีวันลืมมันลงอย่างแน่นอน


#วันนี้เฮียตอบเม้นต์นะใครเม้นต์เฮียจะตอบ!! แต่เฮียน่ารักไหมบอกก่อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #126 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 14:32
    เฮียก็เล่นแรงปายยยย
    #126
    0
  2. #97 Chaichai17 (@Chaichai17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:44
    โกรธมากบอกเลย
    #97
    0
  3. #65 PhimeenSrii (@s-m-blue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:00
    โอ้ยยยยอิเฮียยยยย ทำไมถึงทำกับฉันด้ายยย สะใจก็สะใจ สงสารก็สงสาร ทำอะไรของแกหวะเนี่ยะ ตี๋ตัดการเลยนะ เอาให้หนัก ไปทวงรวยมาเลย!! //จะย้ายไปบุ้-ละ แม้ว่าบุ้คจะไม่เหมือนเดิมแล้วก็ตาม -.,-
    #65
    1
    • #65-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:42
      บุ๊คยังเป็นคนเดิมนะครับ......
      #65-1
  4. #52 noom0337 (@noom0337) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 04:34
    เป็นกู กูโกรธ ไม่หายแน่
    #52
    1
  5. #38 khimpsn (@khimpsn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 02:51
    กูขำ555555555555555 เฮียโป๊ะสัสสสส555555555
    #38
    1
    • #38-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:46
      แบบว่าผิดแผนไปหน่อยหนึ่ง
      #38-1
  6. #31 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 20:25
    เฮีย​เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง​ จริงๆแล้วมาดคลูๆคือปลอมใช่ไหมตอบ​บบ​
    #31
    1
    • #31-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:48
      ตอบได้ว่าหล่อนี่ของจริง
      #31-1
  7. #18 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 11:32
    เป็นวันเกิดที่วุ่นวายมากคะ รวยไม่ได้บื้อคนเดียวแล้วละ เฮียก็ไม่ประสาไม่รู้อิโน่อิเน่อะไรเลย เห็นใจน้องรวยนะคะ
    #18
    2
    • #18-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      1 สิงหาคม 2562 / 12:13
      เฮียหัวอ่อนครับบบบ รักเฮียเถอะน้าาา /บิ๊กเอง
      #18-1
    • #18-2 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 8)
      1 สิงหาคม 2562 / 12:28
      โถ่พ่อสกินเฮดสุดชิค
      #18-2
  8. #15 211241 (@211241) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:10
    เฮียยย 555
    #15
    1
    • #15-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      31 กรกฎาคม 2562 / 08:40
      ครับ เฮียน่ารักไหมมมมมมมมมมมมมม / บิ๊กเอง
      #15-1
  9. #14 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:45
    เอิ่ม เป็นอะไรที่สิ้นคิสมาก !
    #14
    1
    • #14-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      31 กรกฎาคม 2562 / 08:41
      เฮียคิดมาดีแล้วนะครับบบบบบบ ขอกำลังใจให้เฮียที / บิ๊กเอง
      #14-1
  10. #13 ploy0951051233 (@ploy0951051233) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:37
    สงสารเฮียอ่ะ555
    #13
    1
    • #13-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 8)
      31 กรกฎาคม 2562 / 08:43
      เฮียตั้งใจแล้วนะครับ / บิ๊กเอง
      #13-1