[END SS1] เฮียบิ๊กรักมารวยนะ #บิ๊กอยากรวย

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 : ของขวัญที่ดีที่สุดก็คือ...เฮียบิ๊ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

บทที่ 8
ของขวัญที่ดีที่สุดก็คือ...เฮียบิ๊ก

“เฮียเล่นเหี้ยอะไรของเฮียวะถามจริง?” ไอ้บุ๊คโวยวายขึ้นทันทีที่เฮียบิ๊กอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ฟังพร้อมกับเพื่อนๆ ของเขาที่ผมพึ่งรู้ว่าชื่อพี่วสุและพี่เกรทส่วนผู้หญิงที่อยู่บนเตียงคือพี่เชอผู้หญิงคนผมบังเอิญเจอวันนั้น

“ก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้นิหว่า ใครจะรู้ว่าตี๋จะต่อยเฮีย” เฮียบิ๊กพูดด้วยท่าทางสำนึกพร้อมกับลูบที่รอยช้ำบนใบหน้าของตัวเอง

“สมควรไหมละไอ้รวยมันเพื่อนผม ถ้าเหี้ยทำระยำแบบนั้นผมไม่ยอม”

“เฮียทำยำไม่เป็นนะตี๋”

“คนละยำ ผ่าม พ่าม!!” พี่วสุและพี่เกรทรับบทเป็นลูกคู่แก้มุกที่เฮียบิ๊กเล่นแต่ดูเหมือนว่าเพื่อนของผมมันไม่เล่น ทำให้พี่วสุและพี่เกรทต่างก้มหน้าหลบสายตาของไอ้บุ๊ค

“แทนที่รวยจะด่าแต่กลับเป็นตี๋ที่ด่าเฮีย แอบเสียใจเล็กๆ แต่อยากรู้เอาไว้ว่าเฮียไม่โกรธที่โดนตี๋ต่อย แต่จะโกรธเพราะตี๋ไม่เข้าใจมุกเฮีย”

“เฮียรู้ตัวไหมว่าตัวเองแม่ง...ช่างเถอะ” เหมือนตอนนี้ไอ้บุ๊คเริ่มฟิวส์ขาดเมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้สำนึกกับการกระทำของตัวเองจริงๆ ทำให้ผมต้องพูดอะไรสักอย่างเพราะบรรยากาศเริ่มคุขึ้นมาอีกครั้ง

“ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วครับ” ผมเฉลยออกมาทำให้เฮียบิ๊กและผู้ร่วมกระบวนการของเขามีสีหน้าตื่นตะลึง “ก็เพื่อนเฮียโทรมาบอกว่าเฮียไม่สบายเป็นปอดบวมกับท้องเสียเฮียคิดว่าผมควรเชื่อไหมอะครับ”

“งื้อแฟนเฮียฉลาดจัง” เฮียบิ๊กลุกขึ้นมาจุ๊บหน้าผมโดยไม่แคร์สายตาของทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนจะชะงักค้างเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ “แล้ว...นี่แสดงหรอ!”

“ก็เฮียเริ่มก่อนนะครับ”

“มารวยหล่อนมันร้าย!!” เฮียบิ๊กผลักออกจากผมด้วยท่าทางที่แสดงเกินเหตุทำให้เพื่อนๆ ของเฮียทั้งสองคนรีบหิ้วปีกเฮียมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม “หล่อนทำให้ฉันดูโง่”

“โง่ตั้งแต่บอกมันว่าปอดบวมแล้ว” ไอ้บุ๊คพูดเสริม

“อันนั้นพี่คิดเองครับน้องบุ๊ค” พี่วสุค่อยๆ ยกมือขึ้นพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ตามนั้นพี่ ผมไปละเบื่อ” ไอ้บุ๊คเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเองส่วนเพื่อนๆ ของเฮียบิ๊กต่างขอตัวกลับทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับเฮียบิ๊กสองคน

“เฮียขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไรครับ” ผมพูดยิ้มเมื่อเห็นว่าเฮียบิ๊กขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับเอื้อมมือของตัวเองเข้ามาลูบที่หลังมือของผมเบาๆ

“เฮียเป็นแฟนที่ไม่ดีเลย เฮียควรจะไปเชียร์เรามากกว่ามาคิดแผนโง่ๆ นี่ เจ็บมากไหม” ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เฮียบิ๊ก “เราไม่เจ็บแต่เฮียเจ็บมาก” เฮียบิ๊กจับที่แก้มของตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

“น้ำตาเฮียนี่สั่งได้ใช่ไหมครับ?”

“ก็พอตัวนะเคยเป็นพระเอกละครเวทีตอนปีสอง” ก็อย่างนี้แหละครับเฮียบิ๊กของผมตลกได้ทุกสถานการณ์ “แล้วเค้กนี่เฮียทำเองหรอ”

“ครับ มากินกันเดี๋ยวเฮียจัดการให้เรานั่งรออยู่ตรงนี้แหละ” เฮียบิ๊กลุกหายเข้าไปในห้องกลับมาพร้อมกับเทียนและไฟแช็ก

“ใส่หมวกด้วย” เฮียบิ๊กสวมหมวกวันเกิดให้ผมก่อนจะปักเทียนลงบนเค้ก “Happy birthday to Maruay……ขอให้มารวยรักเฮียบิ๊กไวๆ นะครับ ฟู่”

“เฮียผมต้องอธิษฐานดิ แล้วมาแย่งผมเป่าอีก”

“ก็อยากอธิษฐานบ้างแต่ยังไม่ถึงวันเกิดหนิหนา” เฮียบิ๊กจุดเทียนวันเกิดให้ผมอีกหลังหลังจากที่เขาเป่าไปเมื่อสักครู่นี้ “เอาเลยครับ อธิษฐานเต็มที่”

ผมหลับตายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เค้กพร้อมกับอธิษฐาน...ขอให้วันเกิดปีนี้ของผมส่งความสุขกลับไปให้กับทุกคนหลายสิบเท่าด้วยเทอญ

“ฟู่”

“น่ารักจังอยากเก็บภาพแต่ว่า..ถ่ายไม่ทัน” เฮียบิ๊กวางเค้กลบนโต๊ะพร้อมกับใช้ช้อนตักเค้กขึ้นมาหนึ่งคำจ่อที่ปากของผม “ลองชิมนะ เฮียตั้งใจ”

“เฮียได้ชิมบ้างยัง?”

“ยังเลย” ผมรู้สึกหวั่นๆ กับเค้กจังครับ แต่เห็นถึงความพยายามของเฮียบิ๊กผมจะต้องชิมเค้กที่เฮียเองก็ไม่มั่นใจฝีมือของตัวเองสักเท่าไหร่ “อ้าปากครับ”

“อ้ำ...” สัมผัสแรกคือเค็มสัมผัสที่สองคือเค็มสัมผัสที่สามก็คือเค็ม เค็มแม้กระทั่งผมกลืนลงไปแล้ว “เค้กนี่เฮียทำเกลือหกใส่หรือเปล่าครับ”

“มันเป็นอย่างไง” ผมแย่งช้อนในมือของเฮียก่อนจะเอื้อมไปตักเค้กเพื่อเป็นฝ่ายป้อนเฮียบิ๊กกลับบ้าง

“อ้าปากแล้วเฮียลองชิมนะ” เฮียบิ๊กอ้าปากอย่างว่าง่ายผมกลั้นยิ้มเต็มที่เมื่อเห็นว่าเฮียบิ๊กมีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยรสชาติฝีมือของตัวเอง

“มันเหี้ยมากเลยครับ” เฮียบิ๊กวิ่งไปโก่งคออ้วกที่ห้องน้ำกลับมาด้วยสภาพที่น้ำตาคลอ “เฮียขอโทษนะเฮียทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง”

“แต่เฮียเป็นแฟนที่ดีมากที่สุดเท่าที่ผมเคยคบมาเลยนะ”

“เด็กบื้อครับ..เราไม่เคยมีแฟนนะ ดังนั้นเฮียเป็นคนแรกของเรามันจะดีที่สุดได้ไง”

“ก็ดีที่สุดเลยไงครับ ผมเห็นถึงความตั้งใจของเฮียนะ มากอดที” ผมอ้าแขนออกเพื่อให้เฮียบิ๊กสามารถเข้ามาสวมกอดผมได้ แต่จังหวะนั้นเองที่เฮียบิ๊กตัวเข้ามาไม่ใช่แค่กอดแต่เฮียบิ๊กกลับฝังหน้าของเขาลงบนซอกคอของผม “เฮียไม่เหม็นเหงื่อเหรอนั่น”

“บนร่างกายของรวยไม่เคยเหม็นสำหรับเฮีย” ผมมองหน้าคนโกหกที่รีบเอาหน้าของตัวเองออกหลังจากที่ซุกเข้ามาบริเวณซอกคอของผมได้ไม่นาน ท่าทางจะขมคอแต่ต้องการเอาใจผมก็ต้องทรมานต่อไป ผมก็อยากจะรู้นะว่าเฮียบิ๊กจะทนได้นานแค่ไหน

“แล้วเพื่อนเฮียคนไหนคิดแผนให้”

“ทั้งสองคนเลย เฮียห้ามแล้วนะแต่พวกมันไม่ฟัง”

“ผมคิดว่าเฮียคิดเอง โคตรพิเรนเลยถ้าผมจับไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วเข้ามาเห็นเฮียคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เฮียบิ๊กทำท่าคิดหนักก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงระรื่น

“ร้องไห้วิ่งออกจากห้องไปเหมือนนางเอกในละคร”

“ผิด ผมจะเข้าไปฝาดหัวด้วยอะไรสักอย่างให้เลือดออกจากนั้นค่อยหนีถ้าเฮียตาย”

“โห่ น่ากลัวว่ะถ้าอย่างนั้นอย่าหึงเลยเนอะ”

“ก็อย่าเล่นอะไรแบบนี้อีกนะเฮีย ผมอาจจะไม่รู้ว่าอันไหนเล่นอันไหนจริง”

“ครับเด็กบื้อ” และหลังจากนั้นผมก็เข้ามาพักผ่อนในห้องนอนโดยมีเฮียบิ๊กตามมาดูแลไม่เคยห่างไม่ว่าผมจะหยิบจับอะไรเฮียบิ๊กก็อาสาทำให้โดยไม่บ่นสักคำ บางทีผมก็คิดนะว่าอะไรที่ทำให้เฮียบิ๊กเป็นได้ขนาดนี้ ตัวผมมีอะไรดีขนาดที่ทำให้เฮียบิ๊กผู้เป็นอดีตเดือนมหาวิทยาลัยยอมลดตัวลงมาคบกับคนที่โคตรจะแสนธรรมดาไม่มีอะไรอย่างผม หรือว่าบางทีผมจะหล่อแต่ไม่รู้ตัว


ช่วงเย็นของวัน

“มารวยอยากอาบน้ำไหมเอ่ย” เสียงของเฮียบิ๊กที่ดังอยู่ข้างๆ หูทำให้ผมที่เผลอหลับไปลืมตาขึ้นมาอย่างงงๆ รู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าเข็มนาฬิกาในห้องชี้ไปที่เลขหก

“อาบไม่ได้” ด้วยความที่พึ่งตื่นบวกกับความเพลียจากการแข่งรวมถึงอาการบาดเจ็บทำให้ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มงอแงมากกว่าเดิมเป็นพิเศษ

“เฮียอาบให้นะ”

“ครับ.....” ตัวของผมถูกเฮียบิ๊กพยุงขึ้นจากที่นอนก่อนจะถูกแขนของเฮียบิ๊กโอบเอาไว้หลังจากนี้ผมปล่อยให้เฮียบิ๊กเป็นคนจัดการโดยลืมไปว่า

อาบน้ำมันต้องแก้ผ้าหมดเลยหนิหนา!!

“ตัวแดงเลย ไม่ต้องเขินนะเฮียเข้าใจ” เข้าใจกับผีน่ะซิ! เพราะตอนนี้หน้าของเฮียบิ๊กมีคำว่าหื่นเต็มหน้า ปากพูดกับผมก็จริงแต่สายตาของเฮียมองอยู่ที่อวัยวะส่วนต่างๆ ของร่างกายผมอย่างไม่ปิดบัง

“คือจริงๆ ผมอาจจะอาบน้ำเองได้นะ”

“ไม่ทันแล้วครับมารวย เฮียบิ๊กจะอาบให้เอง” เฮียบิ๊กใช้แขนทั้งสองข้างยกตัวอันเปลือยเปล่าของผมขึ้นพาดบ่าของตัวเองเอาไว้และตรงเข้ามาในห้องน้ำที่ตอนนี้ถูกเตรียมทุกอย่างเอาไว้สำหรับอาบน้ำให้ผม

“เราพาดขามาตรงนี้จะได้ไม่โดนน้ำ” เฮียบิ๊กค่อยๆ วางผมลงบนเก้าอี้โดยมีเก้าอี้อีกตัวที่ถูกวางเอาไว้ด้านหน้า

“มันต้องอ้าขา..คือผม” ผมอยากจะบอกว่าถ้าผมพาดไปน้องน้อยของผมได้โพล่ออกมาประจักษ์แก่สายตาเฮียแน่ๆ แม้ตอนนี้เฮียจะแอบเห็นสาหร่ายของผมแล้วก็ตาม แต่ถ้าให้เห็นหมดเต็มผมเขินนะ

“ถ้าเราอายเฮียจะถอดเป็นเพื่อนเอง”

พรึ่บ!

“มะ..ไม่” ยังไม่ทันที่ผมจะห้ามเฮียบิ๊กถอดเสื้อผ้าของเขาออกจากร่างกายจนหมดอย่างรวดเร็วทำให้ตอนนี้เราเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่

“ไม่อายนะ เฮียถอดเป็นเพื่อนเราเลย” ผมรู้แล้วครับว่าทำไมเฮียบิ๊กถึงไม่สามารถมองหน้าผมเวลาคุยได้ก็เพราะมันมีจุดที่น่าสนใจกว่า อย่างตอนนี้ที่ผมเองไม่สามารถจะโฟกัสสายตาตัวเองไปมองหน้าเฮียบิ๊กได้จริงๆ “ถ้ายังมองขนาดนี้แล้วมันเคารพธงชาติขึ้นมารับผิดชอบเลยนะ”

“ก็ใครใช้ให้เฮียมาแก้ผ้าแบบนี้เล่า” ผมเฉไฉหันหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าเฮียบิ๊กยิ้มล้อด้วยความชอบใจเหมือนเฮียไม่อายที่จะแก้ผ้าต่อหน้าผมเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้ ยอมรับเลยว่าใจไอ้รวยไม่ดีเอามากๆ

“มารวยครับตอนนี้เฮียใจบาปมาก แต่เฮียรู้ว่าเราเจ็บสัญญาที่ให้ไว้เป็นอันต้องเลื่อนออกไป”

“สัญญา?”

“ก็ที่บอกว่าหลังแข่งจะให้เฮียสามารถมีเพศสัมพันธ์กับเราไงครับ”

“....เฮียพูดทะลึ่งได้หน้าตาเชยมาก”

“ความสามารถพิเศษอีกอย่างเลยก็ว่าได้” เฮียบิ๊กเดินหันหลังไปเตรียมอุปกรณ์ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแป้งสีฟันของผม

“แปรงฟันไหวไหม”

“อยากบอกว่ามือไม่ได้เป็นอะไรนะรู้ยัง” ผมชูมือสองข้างให้เฮียบิ๊กเพื่อบอกว่าผมยังสามารถใช้แขนได้ถนัดแต่เหมือนว่าเฮียบิ๊กจะตีไปความหมายอื่น

“งั้นใช้มือให้เฮียได้ไหม”

“เฮีย....” พอเข้าเรื่องใต้สะดือสายตาของผมก็มองไปตำแหน่งนั้นทันทีตำแหน่งที่ค่อนข้างอันตราย “นั่นไง พอเฮียคิดเฮียก็เกิดอารมณ์”

“เกิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ ขนาดเราตดเชื่อไหมว่าเฮียก็เกิดอารมณ์ได้”

“แล้วถ้าผมขี้”

“ถ้าไม่เหม็นมากก็เกิดอารมณ์ได้เช่นกัน” สมแล้วครับที่เขาเรียกว่าคู่สร้างคู่สมที่ออกไปทางผีเน่ากับโลงผุมากกว่าผมพูดหรือยิงมุกอะไรมาเฮียบิ๊กสามารถตอบได้หมดเหมือนคิดไว้อยู่แล้ว

“อาบน้ำเถอะเฮีย” ผมรับแปรงสีฟันที่เฮียบิ๊กป้ายยามาแปรงฟันของตัวเอง ส่วนเฮียบี๊กเลิกวอแวกับผมเพื่อหันไปจัดการธุระส่วนตัวของเขาจนกระทั่งถึงเวลาอาบน้ำจริงๆ

“ให้ใครอาบก่อน”

“เฮียก็ได้”

“งั้นเรานั่งดูนะ” เฮียบิ๊กจัดแจงหันตำแหน่งผมที่สามารถมองเฮียอาบน้ำได้เต็มๆ เฮียบิ๊กก้าวเข้ามาในโซนฝักบัวก่อนที่จะค่อยๆ เปิดน้ำ ทำให้ตอนนี้เฮียบิ๊กยืนอยู่ใต้ฝักบัวที่มีละอองน้ำกระทบตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย อยากจะบอกว่ามันเป็นภาพที่สวยมาก โดยเฉพาะละอองน้ำที่เกาะตัวเป็นเม็ดเล็กๆ อยู่บนกล้ามเนื้อของเฮียบิ๊ก

“มารวย...น้ำลายเราไหลแล้ว”

“เฮียมาเช็ดให้หน่อยได้ไหม..ครับ”

“เรากำลังอ่อยเฮียนะรู้ไหม”

“รู้ครับ ผมเลยพูดไง” ไอ้บ้าเอ้ย! ถึงแม้ผมจะขาหักอยู่สิ่งที่ผมรู้ในตอนนี้ก็คือผมสามารถหื่นได้ตลอดเวลาเหมือนเฮียบิ๊กจริงๆ แม้กระทั่งถ้าเฮียบิ๊กขี้ถ้ามันไม่เหม็นมากผมก็อาจจะมีอารมณ์ก็ได้ครับ

“เฮียเช็ดด้วยปากนะ” เมื่อสิ้นเสียงเฮียบิ๊กโน้มตัวเข้ามาประกบที่ริมฝีปากของผมทันที ผมรับรู้จากการจูบได้ว่าตอนนี้เฮียบิ๊กร้อนแรงมากแค่ไหน ขาที่ว่าหักก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้เมื่อผมอยู่ในอ้อมกอดของเฮียบิ๊ก เนื้อของเราทั้งบดเบียดกันภายใต้อากาศที่เย็นชื้นของน้ำ เสียงครางที่ดังขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ของแรงปรารถนาแม้ว่าผมต้องการมากแค่ไหน แต่สุดท้ายมันต้องหยุดลงก็เพราะ...

“มารวยเฮียปวดขี้ครับ”

“.....เฮือก!” ผมสะกดกลั้นอารมณ์ที่หลงเหลืออยู่ด้วยการเสมองไปทางอื่น การถูกขัดใจด้วยความรู้สึกแบบนี้มันทรมานใจของผมเหลือเกินครับ ผมเริ่มเข้าใจเฮียบิ๊กก็วันนี้ “เฮียเอาคืนผมเหรอ”

“เฮียปวดขี้จริงๆ นะครับไม่ได้ขัดใจแต่อย่างใด ไม่อย่างนั้นบิ๊กน้อยคงไม่ขยายใหญ่ขนาดนี้ ไม่เชื่อลองจับดูไหม”

“เฮียกำลังล่อซื้อผม”

“แล้วซื้อไหม”

“ถ้าซื้อตอนนี้เฮียจะไปขี้ไหมครับ”

“จะยอมอั้นไว้ก่อน”

“งั้นตกลง ดีลครับ...อื้ออออ” ผมไม่รู้ว่านี่คือแผนของเฮียบิ๊กที่วางให้ผมดำเนินตามไหมแต่ที่แน่ๆ ถ้ามันเป็นแผนจริงผมอยากบอกว่าเฮียแม่งทำสำเร็จเพราะผมถอนตัวเองออกจากตรงนี้ไม่ได้จริงๆ จังหวะที่เฮียบิ๊กประคองส่วนนั้นเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับจับมือของผมมาวางลงบนอาวุธที่ขยายใหญ่ ยอมรับเลยว่าเป็นครั้งแรกที่ผมได้จับของคนอื่นที่ไม่ใช่ของตัวเองมันก็ตื่นเต้นไปอีกแบบ

“เราลองขยับมันดูซิ แบบ...แบบนี้” เฮียบิ๊กก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือของตัวเองเข้ามาสัมผัสกับน้องมารวยน้อยของผมที่เต็มไปด้วยดงสาหร่ายขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ “กระตุกดีจัง”

“เฮีย....บิ๊ก ผม...ไม่ไหว”

“ปล่อยอารมณ์ แล้วเราจะสนุกไปด้วยกัน” เฮียบิ๊กนำหน้าด้วยการกระตุ้นผมจนผมไม่สามารถที่จะขยับของเฮียได้เพราะมัวเมาอยู่กับความฟินที่เฮียบิ๊กทำให้ ยิ่งเฮียเพิ่มแรงในการขยับมากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าความสุขมันใกล้ที่จะระเบิดออกมา “ยังได้อีกครับ...เด็กบื้อ อื้ม” ยิ่งเสียงครางปนเสียงหอบหายใจของเฮียบิ๊กยิ่งทำให้ผมรีบนำพาความรู้สึกของตัวเองให้ออกมามากที่สุดและพร้อมที่จะปลดปล่อยจากความอึดอัดที่แสนจะมีความสุขในครั้งนี้

“ผะ..ผม อื้มมมมมมม”

“อย่างนั้นแหละครับคนเก่ง” เฮียบิ๊กขยับอีกเล็กน้อยหลังจากที่ผมปลดปล่อยออกมา เมื่อสิ้นสุดทางรัก..ผมกระดากอายว่าเผลอทำอะไรลงไป ยิ่งเห็นภาพหลักฐานที่อยู่ตามส่วนต่างๆ ของเฮียยิ่งทำให้ผมเขินอายกว่าที่จะสามารถมองหน้าเฮียบิ๊กได้ตรงๆ “หลบตาเฮียทำไมครับ”

“ผมอาย..มันน่าอาย”

“อย่ากัดปากซิ มันทำให้เฮียอยากกัดเรามากขึ้นกว่าเดิมนะ” เฮียตามมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ รอยยิ้มของเฮียบิ๊กทำให้ใจของผมสั่นไหวมากกว่าเดิม ผมอยากเห็นแก่ตัวเก็บรอยยิ้มนี้ไว้กับตัวเองไม่อยากให้ใครได้มองเห็น ปรกติคนทั่วไปอาจจะมองว่าเฮียบิ๊กหน้าดุดูน่ากลัวแต่เฮียบิ๊กเป็นคนยิ้มเก่งและชอบแจกยิ้มไปทั่ว และวันนี้ที่ทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมไม่อยากให้เฮียแจกยิ้มเหมือนกับทุกครั้งกับทุกคนอยากให้เก็บรอยยิ้มนี้ไว้ให้ผมเพียงแค่คนเดียว

“กำลังคิดอะไร..ทำไมยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้ บอกเฮียได้ไหม”

“แค่คิดว่า..ไม่อยากให้เฮียยิ้มแบบนี้ให้ใคร ผมหวง....อื้ม!” เฮียบิ๊กโผล่เข้ามากอดผมแน่นทันทีที่ผมพูดว่าหวงออกไป

“เฮียดีใจที่ได้ยินคำนี้ ขอหอมที” เฮียบิ๊กผลักออกมาพร้อมกับจูบที่แก้มทั้งสองข้างของผมแรงๆ “มารวยโคตรน่ารักเลย”

“เฮียบิ๊กก็โคตรน่ารักเลย”

“เฮียอยากหล่อ ไหนพูดไหมซิ”

“เฮียบิ๊กโคตรหล่อเลย”

“เฉียบมากครับ!” เราทั้งสองคนไร้สาระอยู่ในห้องน้ำเกือบๆ ชั่วโมงเพราะมัวแต่ผลัดกันชมไปมากกว่าจะได้อาบน้ำตัวผมก็เริ่มเปื่อย ส่วนเฮียบิ๊กดันเล่นตัวไม่ยอมให้ผมช่วยต่อเพราะยืนยันว่าสามารถทำเสร็จได้ด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าผมจะเมื่อย...คือเฮียเขาชมตัวเองว่าอึดอะครับผมเลยปล่อยให้เฮียไปจัดการหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวและมาปล่อยผมไว้ที่โซฟาห้องรับแขก

“ไอ้บุ๊ค มึงจะไปไหน” ผมที่กำลังเลื่อนรีโมทกดเปลี่ยนช่องถามไอ้บุ๊คที่กำลังออกไปข้างนอกพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ “มึงจะหนีออกจากบ้านเหรอ แค่มึงต่อยเฮียเพราะเข้าใจผิดเฮียบิ๊กไม่ว่าอะไรหรอก ไม่อย่างนั้นกูคุยให้ได้นะ”

“ไอ้รวย ไอ้เหี้ย” ไอ้บุ๊คด่าผมเสร็จมันรีบออกไปข้างนอกห้องทันทีทิ้งให้ผมนั่งงงอยู่กับอาการหงุดหงิดของมัน ผมคบมันเป็นเพื่อนมาก็นานพอที่จะรู้นิสัย และตอนนี้ผมก็รู้ได้ว่าไอ้บุ๊คมันกำลังปิดบังอะไรผมอยู่ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมคาดเดาว่าน่าจะรุนแรงพอสมควรไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้มันเป็นขนาดนี้ ถ้าใช้สมองน้อยๆ ของผมในการคิดคำนวณน่าจะเกี่ยวข้องกับรอยที่คอที่ผมเห็นบนคอมันตอนอยู่โรงพยาบาล

“ถึงคราวนักสืบโคนันต้องออกตามคดีแล้วแหละ”

“มารวยคุยกับใครครับ” เสียงของเฮียบิ๊กดังออกมาจากในห้อง สงสัยเมื่อกี้ผมจะพูดดังเกินไปเฮียบิ๊กอาจจะได้ยินแต่คงไม่สงสัยหรอกมั้งครับ

“คุยคนเดียวครับ”

“แล้วไปครับ มีแฟนช่างจินตนาการก็น่ารักไปอีกแบบ” นี่อาจจะเป็นคำชมในรูปแบบใหม่ที่ผมไม่เคยได้ยิน

#มารวยโดนล่อซื้อแล้วฮะ!! วันนี้รวยตอบเม้นต์นะทุกโค้นนนน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #127 despasito (@pupay468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:25
    คู่นี้เขาเข้ากันได้ดีจริงๆ
    #127
    0
  2. #98 Chaichai17 (@Chaichai17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 11:44
    จะอ้วก 5555555555
    #98
    0
  3. #66 PhimeenSrii (@s-m-blue) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:13
    มีแฟนช่างจินตนาการก็น่ารักไปอีกแบบ ปย.นี้ทำเราลั่นจนแม่ด่าเลยค่ะ 55555555555555555
    #66
    1
    • #66-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 9)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:42
      เฮียก็หาเรื่องชมแฟนไม่หยุดหย่อย
      #66-1
  4. #19 sapanphone (@sapanphone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 11:48
    ก็คือตบมุกกันไปกันมา สนุกดีนะคะ แต่ตอนนี้เป็นห่วงบุ๊ค ใครทำอะไรน้องบุ๊คออกมาให้จัดการซะเลย / เรื่องนี้น่ารักนะคะ
    #19
    1
    • #19-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 9)
      1 สิงหาคม 2562 / 12:14
      ผมจะสืบเองครับ! / มารวยแคล้ว
      #19-1
  5. #17 tonkaorin__ (@tonkaorin__) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    โอ้ย5555 อิตาคนพี่ก็อวยได้ทุกเรื่องจิงๆ
    #17
    1
    • #17-1 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 9)
      1 สิงหาคม 2562 / 08:09
      เฮียทำให้ผมเคยตัวครับทุกคน /มารวยแคล้ว
      #17-1
  6. #16 ploy0951051233 (@ploy0951051233) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:14
    คู่สร้างคู่สมจริงๆ
    #16
    3
    • #16-2 Suntaree Mui (@suntamuimui555) (จากตอนที่ 9)
      2 สิงหาคม 2562 / 20:35
      คู่สร้างคู่สมมากรู๊กกก
      #16-2
    • #16-3 kaitodmalewja (@kaitodmalewja) (จากตอนที่ 9)
      9 สิงหาคม 2562 / 11:48
      เขินจริงๆนะค้าบบบบบบ
      #16-3