Full Love เติมรักให้เต็มไร่

ตอนที่ 11 : Ep. 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

EP.11






    ภพธรเดินออกจากงานเลี้ยง เขาพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องหลานสาว คิดชั่งใจอยู่สักพักก่อนที่มือหนาจะออกแรงเคาะที่ประตูไม้หน้าห้อง เพื่อเป็นสัญญาณเรียกคนในห้องให้รู้ตัวว่ามีคนมาหา


    ร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็คิดว่าเสียงเค้าะที่ประตูคงเป็นพนักงานของรีสอร์ทมาเคาะเรียก เพราะเธอให้เลขาขอยาแก้ไข้ไว้ให้ จึงเดินออกไปเปิดประตูโดยไม่ได้ตรวจสอบอะไรก่อน และภาพที่เห็นทำให้เธออยากจะปิดประตูคืนเสียให้ได้ แต่เธอก็คิดว่ามันจะเป็นการเสียมารยาทกับอาภพของเธอเกินไป




    “อาภพมีอะไรรึเปล่าคะ”




    “คืออาไม่เห็นเอมอยู่ในงาน ก็เลยออกมาตาม แล้วนี่จะนอนแล้วเหรอคะ”




    ภพธรสังเกตจากชุดที่ร่างบางใส่ ดูเป็นชุดที่สบายๆ เตรียมพร้อมที่จะนอนแล้ว




    “ค่ะ พอดีเอมง่วง ๆ เพลีย ๆ ถ้าอาภพไม่มีธุระด่วนอะไรเอมขอตัวพักผ่อนก่อนนะคะ”





    “เอ่อ เอม”





    ภพธรรีบเอามือหนาสอดกั้นประตูไว้ก่อนที่ร่างบางจะปิดมันลง





    “คืออามีธุระเรื่องงานจะคุยกับเอม ขออาเข้าไปคุยกับเอมข้างในสัก 10 นาทีได้มั้ยคะ ยืนคุยกันหน้าห้องแบบนี้ใครผ่านไปผ่านมาจะดูไม่ดี”





    ภพธรเริ่มยกเอาเรื่องงานมาอ้างกับหลานสาวคนสวย เพราะเขารู้ว่าถ้าเป็นเรื่องอื่น ร่างบางคงไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้คุยแน่ ๆ 


   ร่างบางยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และเหมือนมีอะไรเป็นใจให้ชายหนุ่ม อยู่ๆ ก็มีคู่สามีภรรยาเดินเข้ามาด้วยกัน แล้วส่งสายตามองมายังเธอกับภพธรแปลก ๆ ที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เอมจึงตัดสินใจเบี่ยงตัวให้ภพธรได้เข้ามาในห้อง คงไม่เป็นไรมั้ง อาภพคงจะให้เกียรติกับคุณปู่ และตัวเธอบ้าง



    ภพธรแอบยิ้มดีใจที่อย่างน้อยร่างบางก็ยอมไว้ใจให้เขาเข้ามาในห้อง ไม่ได้ทำเฉยชาเหมือนหลายวันที่ผ่านมา และแอบหวังว่าเธอคงพอจะมีใจให้เขาอยู่บ้าง




    “อาภพมีธุระอะไรก็รีบพูดมาเลยค่ะ เอมจะได้พัก”




    “คือ ... ความจริงธุระของอาก็คือเรื่องของเรา”





    เอมหันหน้ามาหาเขาด้วยความไม่เข้าใจ และเริ่มรู้สึกโมโหในความดื้อของภพธรที่ไม่ยอมเข้าใจความรู้สึกของเธอ และสิ่งที่เธอพูดกับเขาเสียที แล้วตอนนี้เขายังจะมาหลอกเธออีกแล้วเหรอ




    “ไหนอาภพบอกว่าจะคุยกับเอมเรื่องงาน งั้นถ้าไม่ใช่เรื่องงานเอมก็ขอเชิญอาภพกลับห้องเถอะค่ะ”





    ร่างบางเดินสวนเขาออกไปเพื่อจะไปเปิดประตูห้องให้เขา แต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะเขารั้งแขนของเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรงของเขา





    “เอม เอมฟังอาก่อนได้มั้ย อาขอโทษ เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย ได้มั้ยคะ อาขอร้อง ถือว่าอาไม่เคยพูดเรื่องนั้นกับเอมก็ได้ ขอแค่เอมไม่เฉยชากับอาแบบนี้ก็พอ นะคะ”




    “อาภพ ปล่อยเอมนะ เอมว่าอาภพคงเมามากไปแล้ว และตอนนี้เอมว่าเราคงพูดกันเรื่องนี้ไม่รู้เรื่องแน่ๆ ปล่อยเอม”





    ร่างบางพยามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากอ้อมกอดของเขา อ้อมกอดที่เธอเคยคิดว่ามันอบอุ่น ปลอดภัยเหมือนอ้อมกอดของพ่อ แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันอึดอัด และน่ารังเกียจเสียเหลือเกิน







................ 




    “อ้าว เอกสารอีกชุดไปไหน ก็เตรียมใส่มาด้วยกันหมดแบ้วนี่หน่า นี่อย่าบอกว่าลืมหยิบมานะ ... แต่เอ้! !! จำได้ว่าเอาใส่แฟ้มแล้วก็ถือขึ้นมาบนรถแล้วนี่ หรือว่าจะหล่นอยู่ในรถ .... เฮ้อ !!! คงต้องออกไปดูสินะไอ้น้ำเอ้ย”





    ร่างสูงบ่นกับตัวเองเบา ๆ เพราะหาเอกสารที่จะใช้เตรียมบรรยายของพรุ่งนี้ไม่เจอ เขาว่าเขาก็เช็คของดีแล้วนะ แต่ทำไมเอกสารชุดนั้นมันถึงไม่มีอยู่ในกระเป๋าเอกสารใบนี้ ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินออกไปดูที่รถ เพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าเขาจะแก้ปัญหายังไงถ้าเกิดว่าเขาลืมมันจริง ๆ




    “เสียงอะไร เหมือนคนทะเลาะกัน ... แต่ไม่ยุ่งดีกว่านะ เค้าอาจจะคุยกันเสียงดังก็ได้”




    ร่างสูงเปิดประตูออกมา และก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ จากห้องข้าง ๆ เหมือนคนคุยกันเสียงดังนิดหน่อย แต่ได้ยินไม่ถนัด จึงตัดสินใจไม่ยุ่งแล้วเดินไปทำธุระของตัวเอง






    “อาภพ ปล่อยเอมเดี๋ยวนี้นะ......”






เพี้ยะ ..... !!!





“ถ้าอาภพยังอยากจะให้เอมเหลือความรู้สึกดี ๆ กับอาอยู่ล่ะก็ หยุดทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้ซักที”




    ร่างบางสลัดตัวเองออกจากอ้อมกอดของภพธรได้ ก็ตบหน้าเขาไปด้วยความแรง เธอต้องการตบเพื่อเตือนสติให้เขารู้ตัวเองว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่




    ภพธรเริ่มได้สติเมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาวที่ตัวเองรัก ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้า และต้องหยุดชะงักไป





    “หยุด อย่าเข้ามาใกล้เอมอีก เอมไม่ไว้ใจอาภพอีกแล้ว”





    “เอม ... อาขอโทษ อา...”





    ร่างสูงของภพธรไม่ฟังคำร้องห้ามใดๆ และพยายามเดินเข้าหาร่างบาง เอมที่เกิดอาการกลัวว่าภพธรจะทำอะไรเธออีก จึงรีบเบี่ยงตัวหลบ และเปิดประตูห้องวิ่งออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย เธอขอเพียงแค่ต้องพาตัวเองออกจากสถานการณ์ที่แย่ตรงนี้ไปก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน





    “เอม ... เอมจะไปไหน เอมรออาก่อน เอม”




    ภพธรเมื่อเห็นร่างบางวิ่งออกไป เขาก็วิ่งตามและเรียกไล่หลัง หวังให้ร่างบางหยุดฟังเขาบ้าง




....................... 



    “อ่า เจอแล้ว .... ดีนะที่ไม่ลืมไว้ที่คอนโดไม่งั้นพรุ่งนี้ได้ด้นกลอนสดแน่ ๆ ไอ้น้ำเอ้ย”





    ร่างสูงค้นหาเอกสารของตัวเองเจอแล้ว และกำลังจะเดินกลับห้อง แต่ก็ต้องตกใจที่ชนเข้ากับร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เพราะต่างคนต่างไม่ได้มองทาง เขาเองก็เอาแต่ก้มมองเอกสารในมือ ส่วนร่างบางเองก็วิ่งมองหันหลังเพราะพะวงคนที่ตามมา ผลที่ตามมาจึงทำให้ทั้งสองชนกันปะทะกันอย่างจัง





    “อ๊ะ !!”




    แต่ด้วยความไวและความแข็งแรงของร่างสูง เขาจึงรีบคว้าเอวบางของหญิงสาวข้างหน้าเอาไว้ แทนที่ทั้งสองจะหงายหลังจ้ำอ้าวกันไปคนละทาง กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ร่างบางเพียงเซตามแรงดึงของเขาปะทะกับอกกว้างเหมือนผู้ชาย และเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรง ดีนะที่เขายังตั้งตัวอยู่ได้ ไม่งั้นคงพากันล้มคว่ำแน่ๆ




    “ขอโทษค่ะ ชั้นไม่ทันระวัง”





    “ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นก็ไม่ระ...... นี่ คุณ !!!!”





    “คุณเอม!!”





    ร่างบางที่เงยหน้ามาจะขอโทษอีกคนที่เธอชน เพราะเธอเองก็ไม่ทันระวังเหมือนกันจึงชนเข้ากับเขา แต่เมื่อเห็นใบหน้าขาวใส ก็ต้องตกใจ นี่เขามาทำอะไรที่นี่





    “เอม .. เอมอยู่ไหน”




    ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดคุยกัน เสียงของภพธรก็แว่วมา ทำให้เอมรีบผละออกจากอ้อมกอดของน้ำ และกำลังจะวิ่งออกไป แต่ร่างสูงกลับดึงเธอกลับ และดึงเธอให้นั่งหลบอยู่ข้าง ๆ รถตู้คันหนึ่งที่จดบังอยู่ไว้





    “เอม ..... ไปไหนของเค้านะ ... แต่เอมจะไปไหนได้ยังไง รถก็ไม่มี วิ่งออกมาแบบนี้ เอม ...”




    เมื่อแน่ใจว่าภพธรเดินออกไปแล้ว ร่างสูงจึงพาร่างบางเดินออกมาจากที่ซ่อน ก่อนจะมองหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม




    “กลับห้องก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน”





    ร่างสูงเดินจูงมือร่างบางให้เดินตามเขาไป เกิดอะไรขึ้นกับเอมและภพธรนะ ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ดีและรู้สึกห่วงร่างบางขึ้นมาจับใจ




    “ห้องคุณอยู่ไหน เดี๋ยวชั้นเดินไปส่ง”





    ร่างสูงพาร่างบางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องเขา ก่อนที่จะถามว่าเธออยู่ห้องไหน




    “เอ่อ ห้องนี้แหละ”




    ร่างบางชี้ไปที่ห้องข้าง ๆ  ..... อ้าว ... งั้นแสดงว่าที่เขาได้ยินเสียงเมื่อกี้ ก็เป็นเสียงของเธอเองเหรอ แล้วกับใคร หรือจะเป็นภพธรอาของเธอ




    “แต่ชั้นไม่เข้าห้องชั้นได้มั้ย คือ ชั้นกลัว ...”





    “...................”





    ร่างสูงไม่พูดอะไร แต่ก็มองหน้าคมสวยเชิงเป็นคำถามว่าทำไม กลัวอะไร




    “คือชั้นทะเลาะกับอาภพ แล้วเค้าก็โมโหอยู่ด้วย ชั้น....”




    “โอเค งั้นก็อยู่ที่ห้องชั้นก่อน”





    ร่างสูงหยิบกุญแจไขประตูห้อง และพาเธอเดินเข้ามา




    “นี่คุณพักอยู่ห้องข้าง ๆ ชั้นเหรอ”





    “ก็ถ้าไม่อยู่ห้องนี้ชั้นจะเปิดประตูเข้าไปได้มั้ยคุณ ถามแปลก ๆ”




    ร่างบางส่งสายตาค้อนไปให้ร่างสูงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟานุ่ม และถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า




    ร่างสูงยืนมองอาการของร่างบางด้วยแววตาอ่อนโยน และยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น เทน้ำเปล่าใสแก้วน้ำ แล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าร่างบาง จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งที่โซฟาอีกตัวที่ตั้งอยู่ด้านข้างโซฟาตัวยาวที่ร่างบางนั่งอยู่นั้น





    “อ่ะ ดื่มน้ำก่อนจะได้หายเหนื่อย ดูคุณน่าจะวิ่งออกไปไกลเลยนะ”




    ร่างสูงเอ่ยแซวเมื่อเขาสังเกตเห็นว่ายังมีเม็ดเหงื่อติดอยู่บริเวณใบหน้าของร่างบาง




    “ขอบคุณ”





    ร่างบางยกแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่ม ก่อนจะวางลงแล้วก็ยกเข่าชันขึ้น สองแขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดเข่าเอาไว้ ก่อนที่น้ำใส ๆ จะไหลออกมาอีกโดยไม่มีเสียงสะอื้น



    ร่างสูงที่เห็นหยดน้ำตาของร่างบางไหลลงมาก็ทำให้หัวใจของเขาวุบไหว อยากจะเข้าไปกอดปลอบ แต่ก็ดูจะไม่เหมาะเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเธอจะโอเคมั้ย อยากรู้นักว่าเธอไปเจออะไรมา ถึงได้มานั่งร้องไห้เงียบ ๆ แบบนี้



    “คุณมีอะไรอยากจะเล่าให้ชั้นฟังมั้ย”




    ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม อบอุ่น ร่างบางช้อนสายตาใสประกาย ที่ยังมีคราบน้ำตาเอ่อติดอยู่ และมันก็ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย ก่อนจะส่ายหัวให้กับเขาเชิงบอกว่าไม่มีอะไร




    “โอเค ไม่สบายใจจะเล่าก็ไม่เป็นไร งั้นคุณไปนอนมั้ย นอนบนเตียงนั่นแหละ เดี๋ยวชั้นจะนั่งทำงานต่ออีกสักหน่อย”





    ร่างสูงที่รู้ทัน เมื่อมองสายตาของร่างบาง เขารู้ว่าเธอยังไม่อยากกลับไปที่ห้องในตอนนี้ แต่ก็รู้ว่าเธอคงเหนื่อยและอยากจะพักผ่อนแล้ว เลยเสียสละเตียงนุ่ม ๆ กว้าง ๆ ให้เธอได้นอนในคืนนี้




    “แล้วคุณจะนอนไหนอ่ะ ชั้นนอนที่โซฟานี่ก็ได้ รบกวนคุณเปล่า ๆ”




    ร่างบางเอ่ยบอกกับเขาด้วยความเกรงใจ ถึงแม้เธอจะเป็นคุณหนูขี้เอาแต่ใจ แต่เธอก็รู้จักอะไรควรไม่ควร



      ร่างสูงยิ้มส่ายหัวน้อย ๆ ให้กับคุณหนูที่ดูเหมือนตอนนี้จะหมดฤทธิ์กับเขา ก่อนจะถือวิสาสะดึงแขนของร่างบางให้ลูกขึ้น แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงไอร้อน อุณหภูมิของร่างกายร่างบางที่ตอนนี้ดูแล้วน่าจะสูงกว่าปกติ เขามองใบหน้าคมที่ดูเหมือนจะขึ้นสีน้อย ๆ รวมถึงปากที่แดง ๆ เหมือนฤทธิ์ไข้จะเล่นงานเธอเสียแล้ว




    ร่างสูงพาร่างบางเดินมาที่เตียง ก่อนจะเดินกลับไปหยิบแก้วน้ำ แล้วยกกดเอาน้ำร้อนผสมเข้าไปพอให้น้ำอุ่น แล้วหยิบเอายาลดไข้มาหนึ่งเม็ด




    “อ่ะ คุณ ทานยาก่อน ดูเหมือนคุณจะตัวร้อนแล้วก็มีไข้นะ ... ขอโทษนะ”




    ร่างสูงเอาฝ่ามือยกขึ้นแตะดูหน้าผากของร่างบาง ที่กำลังจ้องมองใบหน้าขาวใสด้วยสายตาใสแป๋ว ก่อนจะหลุบตาลงเมื่อสายตาคมประสานเข้ากับสายตาประกายของร่างสูงตรงหน้า ร่างบางค่อย ๆ เอาเม็ดยาเข้าไปในปากของตัวเองและรีบดื่มน้ำตาม




    “คุณนอนพักเถอะ เดี๋ยวชั้นจะนอนที่โซฟาเอง มีอะไรก็เรียกแล้วกันนะ ฝันดีนะ”


..,...... 



    ร่างสูงวางมือบนหัวของร่างบางเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งดูเอกสารต่อ ปล่อยให้ร่างบางได้นอนลง หลับตาพริ้มไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่เขาไม่ทันได้เห็น





    “อื้อ ...... เมื่อยจัง กี่โมงแล้วเนี้ย”




    ร่างสูงนั่งดูเอกสารไปซักพัก ลุกขึ้นบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยล้า ก่อนจะมองไปที่เตียงกว้างที่มีร่างบางของใครบางคนนอนอยู่ คงหลับสนิทแล้วสินะ ขายาว ๆ ค่อย ๆ ก้าวไปที่เตียง กลัวคนป่วยที่นอนหลับสบายจะตื่นขึ้นมา ก่อนที่เขาจะหยุด นั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ เตียง มองดูใบหน้าคมยามหลับใหลด้วยสายตาที่อ่อนโยน





“ตัวยังร้อนอยู่มั้ยเนี้ย ... ขอโทษนะคุณ”






มือเรียวยาวค่อย ๆ เอื้อมแตะดูที่หน้าผากมนของร่างบาง รอยยิ้มบาง ๆ คลี่ออกเมื่อรู้ว่าอุณหภูมิของร่างบางลดลงแล้ว ถึงแม้จะยังอุ่น ๆ อยู่แต่ก็ไม่ได้ร้อนเหมือนตอนแรกแล้ว




“อ่า ... ดีขึ้นแล้วสินะ หลับสบายเลยล่ะสิยัยคุณหนูขี้เอาแต่ใจ”




    เมื่อแน่ใจว่าเธอสบายตัวดีแล้ว เขาจึงลุกขึ้น พาตัวเองเดินไปที่โซฟายาว ก่อนล้มตัวลงนอนหลับไปอย่างง่ายดายด้วยความเหนื่อยล้าทั้งตลอดการเดินทางวันนี้ และการเป็นวิทยากรในช่วงบ่าย




ร่างบางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาคมมองทอดไปที่ร่างสูงที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามา แต่เธอแกล้งหลับอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่เขากลับทำตัวน่ารัก แสดงความสุภาพกับเธอแม้กระทั่งตอนที่เธอหลับไม่รู้ตัว เขายังจะขออนุญาตเธอ ร่างบางยิ้มอย่างสุขใจ ก่อนจะหลับตาเขาสู่ห้วงนิทราอีกครั้งด้วยความรู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่กับเขาคนนี้






.................. 



ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นแต่เช้า เขาเป็นคนนอนตื่นเช้าอยู่แล้ว เพราะตอนอยู่ที่ไร่ ตอนเช้า ๆ เขาจะต้องออกมาดูคนงานเก็บพืชผล เพื่อเตรียมส่งออกเกือบทุกวัน มันจึงกลายเป็นนิสัยของเขาไปเลย ร่างสูงพาตัวเองเดินมาหยุดอยู่ที่เตียงกว้างอีกครั้ง ก่อนจะมองยิ้ม ๆ ส่ายหัวให้กับร่างบางที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่ ก่อนจะเอามือเรียวแตะที่หน้าผากของร่างบางอีกครั้ง แต่ก็ต้องตกใจที่ไข้ของร่างบางกลับมาอีก




“เมื่อคืนก็ลดลงแล้วนี่หน่า หรือว่าหมดฤทธิ์ยาก็กับมาอีกอย่างงั้นเหรอ”




ร่างสูงเดินไปกดโทรออกไปที่เค้าเตอร์ของรีสอร์ทเพื่อสั่งอาหารเข้ามาในห้อง เขาคงพาเธอออกไปทานอาหารข้างนอกไม่ได้แล้วล่ะ และเธอก็ควรจะต้องได้ทานข้าวและทานยาด้วย





หลังจากสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยร่างสูงก็รีบอาบน้ำ และแต่งตัวพร้อมสำหรับการเป็นวิทยากรต่อในครึ่งเช้าวันนี้อีก 1 วัน ตามแพลนเดิมที่วางไว้ เขาจะเป็นวิทยากรครึ่งเช้าวันที่สอง และบ่ายเขาจะออกไปเที่ยวเดินซื้อของแถวแม่สายซักหน่อย เผื่อจะได้ของฝากติดไม้ติดมือไปบ้าง แต่ถ้าร่างบางยังนอนป่วยอยู่ในห้องเขาแบบนี้ คงต้องล้มแผนเสียละม้างเนี้ย





“คุณ ๆ .. ตื่นก่อน ลุกขึ้นมาทานข้าว ทานยา”




“อื้อ....”




ร่างบางค่อย ๆ ลืมตาที่หนักอึ้งของเธอขึ้น ด้วยความยากลำบาก เธอยังคงรู้สึกเหมือนปวดหัวอยู่นิด ๆ และเพลีย เมื่อคืนก็เหมือนจะดีขึ้นแล้ว แต่ทำไมตอนนี้กลับมาป่วยอีกแล้วเหรอเนี้ย




“ฝืนใจทานเข้าไปหน่อย คุณจะได้ทานยา จะได้หายไว ๆ ไง”




สองร่างที่นั่งทานข้าวต้มร้อน ๆ ตอนเช้าด้วยกันในมุมเล็ก ๆ ของห้องที่จัดโซนไว้ให้นั่งทานอาหารได้ ร่างบางที่ดูเหมือนจะเบื่ออาหาร เพราะเธอตักกินได้แค่สองสามคำก็วางช้อน จนร่างสูงต้องดุเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอได้ทานข้าวเยอะกว่านี้ จะได้ทานยา




“ก็มันไม่หิว มันเหม็น ชั้นทานไม่ลงอ่ะ”




ร่างบางของคุณหนูขี้เอาแต่ใจทำหน้าบูด เถียงร่างสูงที่ดุเธอเบา ๆ






“จะทานเองหรือจะให้ป้อน”





ร่างสูงใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด ยืนมือเรียวไปจับช้อนของร่างบาง ทำท่าเหมือนจะตักป้อน ถ้าไม่ยอมทานเองเขาก็จะป้อน ดูซิ จะเลือกเอาอย่างไหน





“อื้อ ... คุณ ก็ได้ ทานเองก็ได้”






ร่างบางโยกตัวหลบไปข้างหลัง ก่อนจะแย่งช้อนในมือเขา เอาเข้าปากตัวเอง ฝืนกินไป ก็เธอไม่หิวนี่หน่า บังคับอยู่ได้





“ก็แค่นี้ ... ยอมตั้งแต่ทีแรกก็ไม่ต้องบังคับกันแล้ว”



“ชิ !!”





“คุณจะกลับห้องเลยมั้ย ชั้นจะไปทำงานแล้วนะ”





หลังจากที่ร่างสูงจัดการให้ร่างบางทานข้าวทานยาเสร็จ เขาก็เอ่ยถามร่างบาง เพราะตอนนี้เขาจะต้องไปทำการบรรยายแล้ว




“ชั้นยังไม่อยากกลับตอนนี้อ่ะ คือ ...”





“โอเค งั้นคุณก็นอนพักในห้องนี้ไปก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวชั้นเสร็จงานแล้วจะกลับมา”





“คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ”






ร่างบางที่นึกสงสัยตั้งแต่เมื่อคืนแต่ไม่ได้ถามเขา จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้





“ชั้นมาเป็นวิทยากรบรรยายให้กับค่ายนักศึกษาคณะบริหารของพี่พูมน่ะ คุณจำพี่พูมได้มั้ย”






“อ่อ คนที่เป็นอาจารย์สอนมหาลัยอ่ะนะ”






“อื้ม ..แล้วคุณล่ะ มาทำอะไรที่นี่”






ร่างสูงเอ่ยถามบ้าง เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน รวมถึงเหตุการณ์เมื่อคืนด้วย





“ชั้นมาสัมมนากับการท่องเที่ยวน่ะ ความจริงต้องกลับวันนี้แล้ว แต่เมื่อคืนเกิดเรื่องเสียก่อน จริงสินะ ชั้นไม่ได้บอกใครเลย โทรศัพท์ก็อยู่ในห้อง คุณ ... คือเอ่อ รบกวนได้มั้ย”






“อื้ม จะให้ทำอะไร”





“ไปส่งชั้นที่ห้องหน่อยสิ คือชั้นไม่อยากเข้าไปคนเดียว ชั้นจะไปเก็บของ แล้วก็จะไปเอากุญแจไปเช็คเอ้าท์ด้วย”






ร่างสูงก้มมองดูนาฬิกา ยังเหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมงที่เขาจะต้องบรรยาย ก็ยังทันอยู่นะ ก่อนที่เขาจะพยักหน้า และเปิดประตูห้องออกไป ตามด้วยร่างบางที่เดินตามออกไป พอดีกับร่างสูงของภพธรที่เปิดประตู ยกกระเป๋าเดินออกมาจากห้องของตัวเอง เขาก็พบเข้ากับร่างบางที่เดินออกมาจากห้องของใครอีกคน





ภพธรเดินเข้ามาหาทั้งสองอย่างเร็ว และกระชากไหล่ของร่างสูงก่อนเงื้อหมัดหนัก ๆ ลงไปที่ใบหน้าขาวใส จนร่างสูงเซถลาลงไปกองกับพื้น ด้วยอาการมึนงงเพราะเขาโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว





“นี่แกทำอะไรหลานสาวชั้น ... เอม ทำไมถึงออกมาจากห้องของเค้าในสภาพแบบนี้”





“อาภพหยุด!!”





ร่างบางพูดเสียงดัง เมื่อเห็นว่าภพธรกำลังจะตามลงไปซ้ำร่างสูงต่อ โดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว





“เอม ... นี่มันลวนลามเอมนะ มันทำอะไรเอม มันไม่ให้เกียรติอากับคุณปู่เลยนะเอม”





“ถ้าอาภพยังไม่หยุดพูด และไม่หยุดการกระทำที่ป่าเถื่อน ใช้กำลังกับคนอื่นแบบนี้ อย่าหาว่าเอมใจร้ายนะคะ ... เอมจะอยู่กับคุณน้ำก็ไม่แปลก เพราะเราหมั้นกันแล้ว และอีกไม่กี่วันเราก็จะแต่งงานกัน แต่สิ่งที่อาภพควรจะคิดและไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะมาว่าคนอื่นแบบนี้ก็คือการกระทำของตัวเองเมื่อคืน อาคิดว่าอาให้เกียรติเอมกับคุณปู่มั้ยคะ”






ภพธรมองใบหน้าคมด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว





“ได้ แต่ตอนนี้อาว่าเอมควรจะกลับไปเก็บของ เพราะเราจะกลับเชียงใหม่กันแล้ว พนักนานก็กำลังรอเราอยู่”





ภพธรดึงแขนร่างบางให้เดินตามเขาไปที่ห้อง แต่ร่างสูงของน้ำที่เมื่อลุกขึ้นตั้งตัวได้ เขาก็รีบยืนขวางหน้าร่างบางเอาไว้ มือเรียวเอื้อมไปจับแขนข้างเดียวกัน และใช้สายตาฟาดฟันกับภพธร ก่อนจะค่อย ๆ แกะมือหนาของภพธรออกจากแขนร่างบาง





“คุณเอมคุยกับชั้นเมื่อคืนแล้วค่ะว่าเราจะอยู่เที่ยวด้วยกันก่อน พรุ่งนี้ถึงจะกลับกัน คุณภพธรไม่ต้องห่วงนะคะ ชั้นดูแลคู่หมั้นของชั้นได้ อีกอย่างชั้นก็กำลังจะมาช่วยคุณเอมเค้าเก็บของอยู่พด พักคนละห้องเปลืองตังค์เปล่า ๆ พักห้องเดียวกันเลยดีกว่าค่ะ”





“นี่คุณ !!.....”






Rrrrrrrrrrr........... เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของภพธรดังขึ้น ปรากฏเบอร์ของเจ้าสัว ชายหนุ่มออกอาการหัวเสียที่ปลายสายโทรมาขัดจังหวะ ก่อนจะกดรับและตอบรับปลายสาย






“ครับพ่อ มีอะไรครับ”





((พ่อโทรหายัยเอม แต่ไม่รับสายแกอยู่กับหลานหรือเปล่า))




ภพธรมองใบหน้าคม ก่อนจะตอบปลายสายไปอีกครั้ง



“อยู่ครับ”




((งั้นพ่อขอคุยกับยัยเอมหน่อย))





“ครับ ... เอมคะ คุณปู่จะคุยด้วย”





ร่างบางยื่นมือไปรับโทรศัพท์ ก่อนจะกรอดเสียงไปหาปลายสาย



“ค่ะคุณปู่”





((ทำอะไรอยู่เหรอลูก ปู่โทรหาตั้งหลายสายแล้วไม่รับ))





“เอ่อ พอดีเอมออกมาเดินนอกห้องค่ะ แล้วทิ้งโทรศัพท์ไว้ในห้อง ก็เลยไม่ทราบว่าคุณปู่โทรมา”





((ไปเดินเล่นกับใครเหรอลูก กับภพธรเหรอ))





“เปล่าค่ะ ไปกับคุณน้ำ”





ภพธรไม่คิดว่าร่างบางจะเอ่ยชื่อของสูง ก็เบิกตากว้าง เพราะเขารู้ดีว่าพ่อของเขาคงจะดีใจที่หลานสาวได้มาเจอกับคนโปรดของเขาที่นี่






((อ้าว ไปเจอกันด้วยเหรอลูก ดี ๆ ))




“ค่ะ แล้วเอมก็ว่าจะโทรมาขออนุญาตคุณปู่อยู่ต่ออีกซักวันเหมือนกัน พอดีบ่ายนี้เอมนัดกับคุณน้ำเค้าไว้ว่าจะไปเที่ยวกัน”




ภพธร เบิกตากว้างด้วยความโกรธอีกครั้ง กำมือแน่น ที่ร่างบางหักหน้าเขาแบบนี้





((ได้สิลูก ตามสบายเลยนะ งั้นปู่ขอคุยกับภพธรเขาอีกหน่อย อ้อ เที่ยวให้สนุกนะลูก))







“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณปู่”






ร่างบางยื่นโทรศัพท์คืนให้ภพธร ก่อนจะเดินลากแขนร่างสูงให้ตามเธอเข้าไปในห้อง






ร่างสูงนั่งลงที่โซฟาในห้องของร่างบาง ก่อนที่เธอจะเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กในมือที่ห่อน้ำแข็งก้อนเล็กเอาไว้






“มาค่ะ เดี๋ยวชั้นประคบให้ คุณจะไปบรรยาย เกิมันดเขียวบวมขึ้นมาจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่นเค้า”





ร่างบางประคบไปด้วย บอกเค้าไปด้วย จนร่างสูงอดยิ้มมุมปากไม่ได้





“ยิ้มอะไร โดนชกปากแตกไม่เจ็บรึไง หรือสมองมันกระทบกระเทือนไปหมดแล้ว”






“ป่าว ก็แค่รู้สึกว่าคุณน่ารักดีเวลาที่เห็นคุณเป็นคนดูแลเอาใจใส่คนอื่นแบบนี้”




บ้าไปแล้ว มาชมว่าเธอหน้ารักแบบนี้ได้ยังไง ไอ้บ้านี้สมองคงไปแล้วจริง ... ว่าแต่แล้วเราจะเขินทำบ้าอะไรเนี้ย





“โอ้ย !!! ..... คุณ ชมหน่อยเดียวกดลงมาซะแรงเลย”





“เอ้า ประคบเองเลย ชั้นจะไปอาบน้ำ แล้วจะเก็บของแล้ว”






ร่างบางค้อนร่างสูงแก้เขิน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการกับอาการหัวใจเต้นแรงยามที่ขาเอ่ยชมว่าเธอน่ารัก ไอ้บ้าเอ้ย ทำไมช่วงนี้ขยันมาทำให้เธอต้องหัวใจเต้นแรงจังนะ เมื่อคืนก็ทีละ มาตอนนี้อีก บร้า ๆๆๆๆ ไอ้นายน้อยบ้า






..... ... ...... 

ช่วงนี้ไรท์ออกจะยุ่งๆ หน่อยนะคะ เพราะงานเยอะ บางทีอาจมาลงช้าหน่อย หวังว่ารีดคงไม่ว่ากันน๊าาาาา บายคร้าาาา เจอกันตอนหน้าค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

515 ความคิดเห็น

  1. #158 Power kids (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 05:28

    น่ารักอ่ะคู่นี้ แต่ลำไยอาภพมากไม่หยุดสักที/สู้ๆนะไรท์

    #158
    0
  2. #157 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:55

    ไม่ว่าค่ะขอบคุณด้วยซำ้ที่เขียนให้อ่านชอบมากค่ะสนุกมากรอนะค่ะ

    #157
    0
  3. #156 somkhuan198225 (@somkhuan198225) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:53

    กำลังน่ารักเลย

    #156
    0
  4. #155 jum_jump1237 (@jum_jump1237) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:03

    เจ้าสัวควรจัดการกับภพธรขั้นเด็ดขาดสักทีไม่อย่างนั้นเค้าคงยังทำแบบนีีกับเอมเรื่อยๆดีนะที่น้ำอยู่ที่นี่ไม่่งัันแย่แน่

    #155
    0
  5. #154 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 15:09

    อบอุ่นละซิ มีใจกันเร็วๆจะได้มีหลานให้เจ้าสัว อิอิ

    #154
    0
  6. #153 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 11:03
    เอมเขินหนักมากกกก555 เอาภพธรไปทิ้งงงงงงง
    #153
    0
  7. #152 Deknoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:33

    น่ารักจุงนายน้อยกะคุณหนู

    #152
    0
  8. #151 su11925 (@su11925) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:32
    ทำไมพวกคุณถึงได้น่ารักขนาดนี้อ่ะ
    #151
    0
  9. #150 artynan (@artynan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:15
    รู้หัวใจตัวเองกันไวๆน้าาา
    #150
    0
  10. #149 Kwang2523 (@Kwang2523) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 08:00
    อยากให้ถึงวันแต่งงานเร็วๆจัง ภพธรไม่หยุดแค่นี้แน่เลย
    #149
    0
  11. #148 FFasaIIFFasaII (@FFasaIIFFasaII) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:24

    อาภพแสดงความเลวออกมาให้เอมเห็นแล้วดีจะ

    ดีจะได้เลิกยุ่งกับเอมเสียที

    นายน้อยน่ารักมากสาวหลงแล้ว



    #148
    0
  12. #147 Tik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:14

    อาภพก็ไม่หยุดสักที ส่วนนายน้อยน่ารักขึ้นทุกวัน

    #147
    0
  13. #146 วีรญา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 06:03

    บอกความรู้สึกกันเร็วๆนะ คุณเอม นายน้อย

    #146
    0
  14. #145 Ornlala1 (@Ornlala1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 05:58

    เกลียดอาภพอ่ะทำไหมไม่ยุดสักที/สู้ๆนะไรท์
    #145
    0
  15. #144 AmonratSuktong (@AmonratSuktong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:43
    ลุ้นแทบแย่กลัวคุณอาจะหน้ามืดปล้ำเอม ดีนะได้เจอนายน้อยไม่นั้นเอมคงแย่
    #144
    0
  16. #143 pp_zamonji (@pp_zamonji) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:34
    เขินนายน้อยตามคุณเอมเลย 555 น่าจะสวนกลับคุณอาสักหมัดสองหมัดนะ
    #143
    0