Full Love เติมรักให้เต็มไร่

ตอนที่ 17 : Ep.17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

EP.17





......................


และแล้ววันแต่งงานของคนดังทั้งสองคนก็มาถึง ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่งานแต่งของคู่รักชายหญิงปกติทั่วไป แต่ก็ถือว่าเป็นงานช้างประจำจังหวัด เพราะเจ้าสาวคือหลานสาวคนโปรดของเจ้าสัวมีชัย เจ้าสัวใหญ่ เศรษฐีระดับต้น ๆ ของเชียงใหม่ กับเจ้าบ่าวลูกสาวคนเล็ก ของพ่อเลี้ยงศักดิิ์ดา แม่เลี้ยงแก้วทิพย์ เจ้าของไร่เกษตรอินทรีย์ ไร่ใหญ่ของสะเมิง ไร่เติมรัก นายน้อยของไร่ที่สาว ๆ พากันหลงใหล และวันนี้เขาต้องสละโสดแล้วจริง ๆ





“เป็นอะไรน้ำ ทำไมดูหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยลูก”




ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวคนเดียวที่วันนี้ดูเหมือนเขาจะซึม ๆ นิดหน่อย




“น้ำคิดถึงพี่ดินค่ะนายแม่”




“พ่อกับแม่ก็คิดถึงพี่เค้า และก็หวังว่าซักวันหนึ่งพี่เค้าจะกล้าพอที่จะกลับมาเผชิญหน้ากับความจริง”





ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น เมื่อเดินเข้ามาได้ยินสิ่งที่ร่างสูงกำลังพูดคุุยอยู่กับผูู้เป็็นแม่ของเขา





“นายพ่อ”




“วันนี้เป็นวันดี เป็นวันมงคลนะลูก พ่อไม่อยากให้ลูกคิดมาก โฟร์กัสที่เจ้าสาวและงานของเราก็พอ เข้าใจทีี่พ่่อพูดนะ”





         "ค่ะนายพ่อ น้ำเข้าใจ"





          ร่างสูงเข้าใจในทุกสิ่ง แต่เขาก็อยากให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากันในวันสำคัญแบบนี้










..................................... ณ ร้านกาแฟไอดิน จ.เชียงราย .................................






“ดินคะ มาดูข่าวนี่สิ”




ปริมที่เปิดทีวีดูในตอนเช้าเหมือนทุกวัน ในช่วงที่เตรียมของจะเปิดร้าน ตอนนี้ที่ท้องของเธอก็เริ่มโตบ้างแล้ว เธอรีบเรียกดินออกมาดูข่าวการแต่งงานของน้องสาวของเขา และร่างบางที่ก่อนเคยเป็นว่าที่คู่หมั้นของสามีเธอ




“ข่าวงานแต่งงานของเจ้าน้ำนี่ นี่ดินยังไม่กล้าไปแสดงความยินดีกับน้องเลยนะเนี้ย ดินเป็นพี่ที่แย่มากจริง ๆ เลยว่ามั้ยปริม”




“ไม่เลยค่ะดิน อย่าโทษตัวเองแบบนี้สิคะ เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ปริมก็พร้อมนะถ้าเราจะไปขอขมาพ่อกับแม่ดิน”





“รอให้ผ่านงานน้องไปก่อนนะปริม แล้วดินจะพาปริมไปกราบพ่อกับแม่แน่นอน”





หนุ่มตี๋ร่างสูงคิดว่าคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องยอมรับความเป็นจริงสักที เขาจะไม่หนีและไม่หลบซ่อนอีกแล้ว อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเขาที่จะเกิดมา และเพื่อผู้หญิงคนเดียวที่เข้าใจ รักและอยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอดอย่างปริม






......................................................................................







งานรดน้ำที่คฤหาสน์หลังใหญ่ในช่วงเช้าผ่านไปด้วยดี บรรดาแขกเกลื่อต่างพากันรับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับ เพื่อจะเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงใหญ่ในค่ำวันนีี้





“เหนื่อยมั้ยคุณ หิวมั้ย จะทานอะไรหรือเปล่า”





สองคนที่มาเตรียมแต่งตัวที่โรงแรมตั้งแต่บ่าย นั่งพักอยู่ในห้องด้วยกัน ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยถามร่างบางด้วยความเป็นห่วง เพราะดูเหมือนเธอจะกินอะไรไปแค่เพียงช่วงเช้าเอง บ่ายไม่เห็นทานอะไร





“เหนื่อย แต่ไม่ค่อยหิวอ่ะ”





“แต่ชั้นว่าคุณควรจะทานอะไรสักหน่อยที่มันสดชื่นรองทองซักหน่อยนะ จะได้ไม่เหนื่อยมาก เดี๋ยวเจ้าสาวเป็นลมกลางงานหมดสวยเลยนะคุณ”






ร่างสูงแกล้งแหย่ร่างบาง และเขาก็ได้รับค้อนวงใหญ่จากร่างบางเลยทีเดียว ก่อนที่เขาจะหันไปยกหูโทรศัพท์ โทรสั่งให้พนักงานที่โรงแรมจัดน้ำส้มคั้นสดมาให้ทั้งร่างบางและเขาเอง





“ห้อง 1211 ค่ะ ขอน้ำส้มคั้นสด ๆ  2 ที่ด้วยนะคะ”






รอได้ซักพักก็มีเสียงเคาะที่ประตูห้อง และเป็นร่างสูงที่เดินไปเปิดเพื่อรับน้ำส้มคั้นสองแก้วที่น่าดื่มมาก ๆ มายื่นให้ร่างบาง






“อ่ะคุณ ดื่มนะจะได้สดชื่นขึ้น”






“ขอบคุณ”





ร่างบางรับเอาน้ำส้มคั้นสีสวย และเมื่อจิบชิม ก็รู้ได้ถึงรสชาติดี หวานอมเปรี้ยว เย็นชื่นใจเมื่อได้ดื่ม ก็ส้มจากไร่เติมรักนี่นะ







.,............



และแล้วก็ได้เวลาที่ร่างสูงจะต้องลงไปต้อนรับแขกหน้างานก่อน จึงเหลือเพียงแค่ร่างบางที่นั่งให้ช่างแต่งหน้า คอยเติมแต่งใบหน้าที่สวยคมอยู่แล้วให้สวยขึ้นมาอีกและพอลลี่เพื่อนเจ้าสาวแสนสวยที่ต้องคอยดูแลเจ้าสาวอย่างใกล้ชิด






“ตื่นเต้นมั้ยแก นี่ชั้นยังตื่นเต้นแทนแกเลยนะ”






ร่างบางยิ้มบาง ๆ เธอจะดีใจกว่านี้ถ้าได้รู้ความรู้สึกของเขาจริง ๆ เธอดูเขาไม่ออก บางทีเขาก็เหมือนรักและมีใจให้เธอ แต่บางครั้งเขาก็ดูเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเธอมากมาย เหมือนทำเพราะหน้าที่ เธอจึงไม่รู้ว่าวันนี้ ตอนนี้ เธอควรจะดีใจหรือต้องรู้สึกยังไงดี







.........



หมอกิ่ง พูม เมย์ จั่น เวย์ แก๊งค์เพื่อนๆ ของร่างสูงที่เดินมาพร้อมกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถึงแม้หมอกิ่งจะยังรู้สึกกับเจ้าบ่าวของงาน แต่เธอก็ดีใจและพร้อมที่จะยอมรับทุกอย่าง 

         ผิดกับด้านภพธร ที่ทำยังไงเขาก็ยังทำใจตัดใจจากหลานสาวไม่ได้เลยซักที ทำไมเขาถึงไม่เกิดมาในครอบครัวคนอื่น ทำไมแม่ถึงต้องยอมเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเจ้าสัว ไม่งั้นเขาคงได้แต่งงานกับเอมไปแล้ว ร่างสูงกำยำของภพธรยกเอาเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอดื่มเอาดื่มเอาด้วยความน้อยอกน้อยใจในโชคชะตาและโอกาสของตัวเอง ที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย






“ยินดีด้วยนะคะสามีขา วันนี้สามีหล่อมากค่ะ”






           พูมเอ่ยทักเพื่อนรุ่นน้องของตัวเองด้วยความเคยชินที่เขามักจะเรียกร่างสูงแบบนี้ ทำเอาผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ด้วยกันพากันขำให้กับความขี้เล่นของเพื่อน ๆ ของร่างสูง





“เมียแกสวยมากน้ำ ชั้นยินดีด้วยนะ / ใช่  ๆ ยินดีด้วยนะน้ำ”





เวย์กับจั่นเอ่ยชมเจ้าสาว เพราะรูปพรีเวดดิ้งที่ตั้งอยู่หน้างาน มันบอกได้ถึงความสวยหล่อของทั้งสองที่เหมาะสมกันมากจริง ๆ






“ใช่  ๆ ชั้นนี้อิจฉาแกเลยนะเนี้ย วันนั้นที่เจอกันที่ร้านชั้นว่าคุณเอมก็สวยแล้วนะ แต่นี่มาเห็นในชุดแต่งงานแบบนี้ด้วย ยิ่งโคตรสวยว่ะ อิจฉาโว้ยยยย 555”






เมย์ รุ่นพี่อีกคนที่ร่างสูงเคารพนับถือ ก็เอ่ยชมเจ้าสาวอย่างไม่ขาดปาก






“กิ่งยินดีด้วยนะน้ำ มีความสุขมาก ๆ ค่ะ”





หมอสาวเอ่ยอวยพรร่างสูงด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ถึงวันนี้เธอสามารถรักเขาได้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ และยิ้มยินดีกับเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจจริง ๆ






“ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่มานะ เชิญตามสบายกันนะ แล้วอย่าลืม อีกวันงานที่ไร่นะ ต้องไปให้ได้”






“เมียไม่พลาดแน่ ๆ ค่ะสามีขา .. ไปพวกเราเข้าไปในงานก่อน”





...............................................





            ร่างบางของเจ้าสาวแสนสวยเดินควงแขนเจ้าบ่าวร่างสูงที่ดูสง่า พากันเดินเข้าไปในงาน บรรดาแขกที่มางาน พากันมองด้วยสายตาที่ชื่นชม ถึงแม้คู่บ่าวสาววันนี้จะเป็นผู้หญิงทั้งคู่ แต่ร่างสูงในชุดสูทสีเทา เรียบหรู และร่างบางในชุดแต่งงานสีขาวที่เดินคู่กันมานั้นก็ดูเหมาะสม และสง่างามด้วยกันทั้งคู่






“เหมาะสมกันจริง ๆ ค่ะคุณ”





          ผู้เป็นแม่ของเจ้าบ่าวเอ่ยกระซิบกับสามีเมื่อเห็นทั้งสองเดินเคียงคู่เข้ามาในงานด้วยกัน





“ผมก็ว่าเรื่องของเจ้าน้ำกับหนูเอมมันเป็นพรหมลิขิตมากกว่าความผิดพลาดนะ คุณว่ามั้ย”






พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงมองทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอิ่มเอมไปด้วยความสุข ทางด้านเจ้าสัวก็ไม่แพ้กัน  ยิ้มจนไม่ยอมหุบเมื่อเห็นหลานสาวที่เขารักและห่วงเป็นฝั่งเป็นฝาไปกับคนดี ๆ อย่างน้้ำ คนที่เขาพอใจเป็นอย่างมาก





"สวัสดีค่ะหมอกิ่ง"




"คุณพอลลี่ สวัสดีค่ะ วันนี้สวยเชียวนะคะ"



สองสาวเอ่ยทักกันด้วยความเป็นกันเองเพราะพอลลี่เองแน่ใจว่าหมอสาวคนนี้ไม่ได้มาร้ายอะไร




"ขอบคุณค่ะ หมอก็สวยนะคะ ดีใจที่ได้เจอกันอีก"




"ค่ะ แล้ววันงานที่ไร่คุณพอลลี่ไปมั้ยคะ"





"ไม่พลาดค่ะ  555  เคค่ะพอลลี่ขอตัวไปดูแลเจ้าสาวก่อนเดี๋ยวเอมจะหาว่าพอลลี่อู้งาน  ถ้าไม่รีบกลับก่อนคงได้อยู่คุยกันนะคะ"




"ได้ค่ะยินดี"




พอลลี่ขอตัวไปก่อนเพราะเธอเป็นเพื่อนเจ้าสาว ต้องตามไปดูให้ความสะดวกแก่เจ้าสาว




.......................................................................................






“ได้ฤกษ์แล้วครับเจ้าสัว”





พ่อเลี้ยงเอ่ยบอกกับเจ้าสัวที่จะต้องเริ่มอวยพรคู่บ่าวสาว เมื่อถึงเวลาต้องส่งตัวทั้งคู่บ่าวสาวในห้องหอแล้ว







“แต่งงานกันแล้วนะลูก รักกันให้มาก ๆ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน ถึงแม้การแต่งงานของหลานทั้งสองจะเริ่มต้นที่ความต้องการของปู่เอง แต่ปู่ก็อยากให้ทั้งสองรักและดูแลกันตลอดไป ไม่ใช่แต่งวันนี้พรุ่งนี้เลิกกันนะลูก น้ำ ปู่ฝากหลานสาวคนนี้ด้วยนะ  เอมอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนดื้อที่ไม่มีเหตุผล ... เอมลูก ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์นะลูกดูแลพี่เค้าให้ครบถ้วนด้วย เป็นเมียที่ดี แล้วปู่จะรออุ้มเหลนนะ”





“คุณปู่อ่ะ”





         ร่างบางที่เขินด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อคนเป็นปู่เอ่ยแซวเธอเรื่องนี้จนได้





          “น้ำ เอม พ่อดีใจที่ลูกสองคนมีวันนี้นะ น้ำรักน้องมาก ๆ อย่าเข้มงวดเกิน แต่ให้ผ่อนหนักผ่อนเบา รู้จักเวลางาน เวลาครอบครัว .. เอมพ่อฝากน้ำเค้าด้วยนะลูก พี่เค้าอาจจะไม่ค่อยพูด เอมอยากรู้อะไรก็ถามเค้าเอานะ คนหนึ่งเงียบ คนหนึ่งก็ต้องคอยถามนะลูก”






พ่อเลี้ยงเอ่ยอวยพรและสอนเรื่องชีวิตคู่ให้ทั้งสอง






        “น้ำลูก รักและดูแลน้องให้ดี ๆ นะ ใส่ใจความรู้สึกกันให้มาก ๆ คุยกันให้มาก ๆ อย่าคิดว่าให้เขารู้เอง ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่มีทางเข้าใจกัน ... แม่ฝากเอมดูแลพี่เค้าด้วยนะลูก แล้วอย่าลืมมีหลานให้แม่กับพ่อไว ๆ นะลูก”






ทั้งสองไหว้ขอบคุณกับคำอวยพร ก่อนที่ผู้ใหญ่จะพากันกลับ ปล่อยให้คู่แต่งงานได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน






“คุณคืนนี้เราคงต้องนอนเตียงเดียวกันไปก่อนนะ”





ร่างสูงเอ่ยหลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้วเหลือเพียงเขาและร่างบาง






“อื้ม ....”






ร่างสูงหันมามองด้วยความแปลกใจว่าทำไมวันนี้คุณหนูจอมดื้อถึงดูเงียบ ๆ ถ้าเป็นปกติคงต้องโวยวายเป็นแน่ แต่วันนี้ทำไมยอมง่ายจัง





“งั้นคุณไปอาบน้ำก่อนนะ”




“ค่ะ ...”





“แปลก เป็นอะไรของเค้านะ”






           ร่างบางเดินเข้ามาในห้องน้ำ ก่อนจะหยุดมองตัวเองหน้ากระจก ถอนหายใจกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ 





“เอาวะยัยเอม ทำตัวตามปกติ คิดซะว่าเราก็ทำตามหน้าที่”






ร่างบางปลดเครื่องประดับออกจากร่างกายเสร็จ ก่อนจะเอื้อมมือบางมาจะปลดซิบด้านหลัง แต่เอื้อมยังไงก็เอื้อมไม่ถึง 






“ทำไมไม่ถึงนะ จะอยู่ไกลไปไหนเนี้ย .... โอ้ย !!!”






"คุณ......"





         ร่างสูงนั่งอ่านหนังสือฆ่าเวลา รอให้ร่างบางอาบน้ำเสร็จเขาก็จะได้ไปอาบต่อ แต่เขาก็ต้องเงยหน้าจากหนังสือที่อ่านเพราะเสียงเรียกของร่างบาง ... มีอะไรหรือเปล่าอาบเสร็จแล้วเหรอ เข้าไปแป๊บเดียวเองนะนั่น....




“คุณ .... เอ่อ ช่วยอะไรชั้นหน่อยสิ”




“มีอะเหรอคุณ”





“พอดีชั้นเอื้อมรูดซิบด้านหลังไม่ถึงน่ะ คุณช่วยหน่อยได้มั้ย”






ร่างบางเดินมาและยืนหันหลังให้กับร่างสูงเสร็จสรรพ





“อ๋อ ... ได้สิ”





           ร่างสูงวางหนังสือลงและลุกขึ้น ค่อย ๆ เกลี่ยปลายผมยาวดัดลอนสวยของร่างบางไปด้านหน้า จึงเผยให้เห็นผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวย น่าสัมผัส ให้ร่างสูงได้คอแห้ง แอบลอบกลืนน้ำลาย ไหนจะกลิ่นหอม ๆ ที่ซอกคอ ส่งกลิ่นเย้ายวนจนเขาต้องรีบเบือนหน้าไปทางอื่น มือสั่นค่อย ๆ รูดซิบลงช้า ๆ เหมือนอ้อยอิ่งเวลา


           ร่างบางเองก็ใช่ย่อยที่ไหน เธอก็รู้สึกไม่ต่างกันกับเขาที่เมื่อลมหายใจอุ่น ๆ ของเขามารดที่ต้นคอด้านหลัง ให้ความรู้สึกวูบวาบ ท้องไส้ปั่นป่วน เกิดอาการมวลในท้อง จนตอนนี้หัวใจของเธอก็เต้นแรงเสียงดังเสียจนกลัวว่าเขาที่ยืนช้อนหลังอยู่ใกล้ ๆ เธอนี้จะแอบได้ยินเข้าจนได้ และเป็นเธอเองที่ทนไม่ไหวกับอาการที่เกิดขึ้น เมื่อเริ่มรู้สึกว่าชุดที่รัดแน่มันเริ่มคลายตัวออก เธอจึงรีบจับเกราะอกด้านหน้าไว้ และเอ่ยปากบอกเขา





“พอแล้วค่ะ ขอบคุณนะ”





“อ่อ ... ค่ะ”




           ร่างบางรีบเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว มือบางทาบหน้าอกของตัวเอง รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันยังแรงอยู่ ด้านร่างสูงก็ไม่ต่างกัน เมื่อร่างบางเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว เขาก็ต้องเป่าปาก สูดเอาออกซิเจนเข้าปอด เพราะเมื่อกี้มันแน่ไปหมด ความรู้สึกเหมือนอยากจะสัมผัส อยากจะลูบไล้ อยากจะชิมและสูดดมความหอมที่ซอกคอระหงนั้นด้วยตัวเอง




“เย็นไว้ไอ้น้ำ .... ไม่ได้ .... จะข่มเหงน้ำใจเธอได้ยังไง ... อดทนโว้ย อดทน วิดพื้น !!! ใช่ ... ต้องออกกำลัง จะได้ผ่อนคลาย”






          ร่างสูงอยู่ ๆ ก็ก้มลงวิดพื้น เพื่อระบายและหากิจกรรมทำ เพื่อเขาจะได้ลดความต้องการในตัวร่างบางลงบ้าง ร่าบางที่ลืมหยิบโทนเนอร์เช็ดเครื่องสำอางเข้าไป จึงเดินออกมาเอา และก็ต้องตกใจว่าร่างสูงกำลังฟิตจะทำอะไร ... นี่อย่าบอกนะว่าจะฟิตเพราะเรื่องอย่างว่าน่ะ .... อร้ายยยยยย ได้บ้ากาม !!! 





“นี่คุณ ! ทำอะไรอ่ะ”






          ร่างสูงที่ตกใจในคำเอ่ยทัก แขนที่แข็งแรงอยู่นั้นก็หมดแรงเอาดื้อ ๆ แพล็บลงไปนอนคว่ำกับพื้น .... ออกมาทำอะไรอีกเนี้ย แล้วมาคราวนี้เสื้อคลุม สาบเสื้อก็แหวกออก แถมยังสั้นเลยเข่าขึ้นมาอีก นี่คืนนี้จะยั่วเขาให้ได้ใช่มั้ยยัยคุณหนู






“เอ่อ .... ก็ แค่ออกกำลังกายรอคุณอาบน้ำไง เดี๋ยวคุณอาบเสร็จชั้นก็เหงื่อออกพอดี อาบน้ำก็จะได้สบายตัว หลับสบายด้วยนะคุณ”






คงเชื่อหรอกนะไอ้หื่น .... ท่าออกกำลังกายมีเยอะแยะ มาวิดพงวิพื้นอะไรตอนนี้ น่าเกลียดชะมัด




“แล้วท่าอะไรของคุณ”





“ก็วิดพื้นไง คุณไม่รู้จักเหรอ”






          พูดแล้วก็ยันตัวขึ้นมาทำท่าวิดพื้นต่อ โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร ต่างจากร่างบางที่ตอนนี้ได้เห็นเขาโชว์ความแข็งแรงด้วยท่าวิดพื้นอยู่ก็หน้าร้อนผ่าว รู้สึกว่ามันเห่อแดงขึ้นมาเลยโดยที่เธอไต้องส่องกระจกแต่ก็รู้ตัวเองทันที
          ร่างสูงทีแรกไม่รู้สึกอะไร แต่พอไปได้สักพักเขาเริ่มรู้สึกตัวว่าท่าออกกำลังกายท่านี้ น่าจะดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่แล้วสำหรับคืนที่ล่อแหลมแบบนี้ จึงชะงักหยุด และรีบลุกขึ้นยืน กลืนน้ำลายลงคอ เพราะรู้สึกถึงคอที่แห้งผากอีกครั้ง






“เอ่อ ... คุณก็รีบอาบน้ำสิ นี่ชั้นก็เริ่มเหนื่อยอยากอาบแล้วนะ แต่เอ้ ......”





             ร่างสูงแกล้งลากเสียงยาวคำท้ายประโยค พร้อมกับทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ เดินเขาไปใกล้ ๆ ร่างบางอย่างอยากจะแกล้ง แม่ตัวดีที่บังอาจมายั่วเขาดีนัก





“เอ้อะไร ....”






            ร่างบางกระชับสาบเสื้อของเธอให้เข้าชิดกันมากขึ้น เริ่มไม่ไว้ใจในสถานการณ์เหล่านี้ เสียแล้วสิ วันนี้ดูสายตาเขามีประกายแปลก ๆ แล้วจะเดินเขามาใกล้ทำไมเนี้ย !! จนตอนนี้ร่าบางค่อย ๆ ถอย จนขาเรียวบางสะดุดขอบเตียง ทำให้เธอเสียหลักเอนหลัง ถือแม้มือหนาจะคว้าข้อมือเธอไว้ได้ แต่เธอก็กลับดึงเขาให้ล้มลงไปบนเตียนเดียวกัน

             ภาพของทั้งสองตอนนี้จึงอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมเอามาก ๆ ตอนแรกร่างสูงเพียงแค่นึกสนุกกะจะแกล้งเธอเล่น ๆ แต่มาตอนนี้เริ่มใจสั่นอีกแล้วสิ ก็เขากำลังล้มทับร่างบางไว้ มีเพียงเสื้อคลุมที่กั้นร่างบางไว้แค่นั้น แถมเขนเรียวของเธอยังคล้องอยู่ที่คอของเขาเอาไว้ เพราะตอนล้มลงเธอรู้สึกเคว้ง และต้องหาอะไรยึดตัวเองไว้ สภาพของทั้งสองจึงออกมาเป็นแบบนี้
 
              แต่มันกลับถูกใจเขาแปลก ๆ ร่างสูงก้มมองร่างบางที่อยู่ใต้ร่างเขา มุมปากบางยกยิ้มเล็กน้อยอย่างอ่อนโยน และมองใบหน้าสวยด้วยสายตาหวานปนเจ้าชู้เล็ก ๆ ที่สาว ๆ ที่ไหนได้เจอสายตาของเขาแบบนี้ก็ต้องละลายไปทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั้งร่างบางเองที่ตอนนี้เธอก็กำลังเขินเอามาก ทำตัวไม่ถูก จะผลักเขาออกก็ไม่มีแรง จะหลบตาก็เหมือนมีมนต์สะกดไว้

             ใบหน้าขาวจิ้มลิ้มก้มลงต่ำมาเรื่อย ๆ สายตาจับจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่มที่เหมือนกำลังเผยอรอรับจูบหวานของคนด้านบน ตาคมหลับตามพริ้มเคลิ้มและสั่นไหวไปกับสายตาและสัมผัสอ่อนโยนเมื่อปากจิ้มลิ้นแตะลงมาที่ปากอิ่มด้วยความอ่อนนุ่ม ละมุน

              ปากจิ้มลิ้มค่อย ๆ แตะละเลียดชิมความหวานริมฝีปากข้างนอกอย่างไม่เร่งรีบ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้เรียกร้อง หรือลุกเร้าแต่อย่างใด มีแต่ความอ่อนละมุม สัมผัสที่อ่อนโยน ร่างสูงคิดเพียงอย่างเดียวคือเขาต้องทะนุถนอมเธอให้มากที่สุด พยามข่มใจเอาไว้ไม่ให้ตัวเองเร่งรีบจนเกินไป ร่างสูงค่อย ๆ ผละออกช้า ๆ มองสบตาคมด้วยสายตาที่หวานเยิ้มประกายสวย ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงไปที่หมายใหม่คือซอกคอหอมกรุ่น แต่ทุกอย่างคงต้องหยุดเพียงแค่นี้ก่อน เพราะร่างบางกลับมีความคิดสับสนมาเองเสียดื้อ ๆ เธอจะยอมเขาง่าไปไหม ทั้ง ๆ ที่เธอไม่เคยได้ยินคำว่ารักหรือชอบจากปากของเขาเลยซักครั้ง ถึงแม้การกระทำของเขาหลาย ๆ อย่างมันแสดงออกมาให้เธอได้รู้สึกบ้างแต่มันก็ยังไม่ชัดเจน เพราะการแต่งงานของเขาและเธอมันเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ต้องการ เธอจะยอมก็ต่อเมื่อรู้ว่าเขาเองก็รักเธอเหมือนกัน





“อย่าค่ะ .... คือชั้น ...”





“ชั้นขอโทษที่ไม่ให้เกียรติคุณ ชั้นเข้าใจ”





            ร่างสูงรีบเอ่ยขอโทษร่างบาง เพราะเขากลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของเขา กลัวว่าร่างบางจะหาว่าเขาฉวยโอกาสจากเธอ ไม่รักษาคำพูด เขาจึงคิดว่าการขอโทษจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่มันกลับทำให้เธอเข้าใจความหมายของเขาผิดไปหมด 
... หึ ก็ใช่สินะ คงไม่ได้ตั้งใจสิ คุณมันคงแค่น่ามืดตามมัว ชั้นก็ลืมคิดไป....


           ร่างสูงไม่พูดอะไรต่อ รีบลุกขึ้นและพาตัวเองเข้าห้องน้ำไป เพื่อชำระร่างกายปล่อยให้สายน้ำชะล้างเอาคราบน้ำตาที่กำลังไหลรินอยู่และความรู้สึกน้อยใจเขาคนนั้นออกไปด้วย




......................................................................





              เป็นยังไงคะหลายคนรอให้สองคนเค้าแต่งงานกัน ตอนนี้แต่งแล้วนะคะ แต่ยังไม่จบ ยังมีอะไรอีกเยอะให้ติดตามกันนะคะ

ฝากผลงานของ ไรท์ไว้ให้อ่านนะคะ......????????????????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

516 ความคิดเห็น

  1. #251 moo nim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:16

    หน่วงคู่เลยงานนี้ มีงอนมีประชดกันอีกยาวแน่

    #251
    0
  2. #250 ละมุน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 08:31

    ต่างฝ่ายต่างตัดสินกันไปเองซะงั้นแล้วจะยังไงล่ะเนี่ยคู่นี้ ว่าแต่คู่พอลลี่กับกิ่งชักจะแปลกๆแล้วนะคะอิอิ

    #250
    0
  3. #249 Kukkai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:03

    ชัดเจนขนาดนี้ถามกันตรงๆเลยก็ได้นะว่ารักไหมจะได้จบๆไป

    #249
    0
  4. #248 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:28

    โธ่เอ้ยคิดกันไปเองทั้งคู่เลย

    #248
    0
  5. #247 GJJOSK (@GJJOSK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 17:01
    อย่ามัวแต่ปากแข็งกันดิ คิดอะไรก็บอกออกไป จะได้มีหลานๆเหลนๆมาให้พ่อกับแม่แล้วก็ปู่อุ้มสักที
    #247
    0
  6. #246 FFasaIIFFasaII (@FFasaIIFFasaII) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 23:47

    ยังงัยอะไรกันน้ำทำมัยทำให้เอมเสียใจ



    #246
    0
  7. #240 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:43

    บอกเขาไปเลย อย่ามัวแต่ปากแข็ง

    #240
    0
  8. #238 Deknoy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 09:17

    เข้าใจผิดกันไปอีก...

    #238
    0
  9. #237 Ornlala1 (@Ornlala1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 05:49

    โอ้ยยยสงสารบอกไปสิจะเก็บไว้ทำไหมแต่งงานกันแล้วนะ..เข้าใจผิดกันไปหมดแล้วอย่าบอกแข็งจะได้มีความสุขกันสักทีไม่ใช่มาหน่วงแบบนี้
    #237
    0
  10. #236 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:23
    โอ๊ยยยยย สงสารเอมจังเสียน้ำตาคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวจะรู้บ้างไหม ว่าทำเจ้าสาวเสียน้ำตาย ในคืนส่งตัว จูบขนาดนั้นแล้วก็ไม่กล้าบอกรักเจ้าสาวหน่อยเหรอคะคุณเจ้าบ่าว อีกนานไหมน้ำถึงจะบอกความรู้สึกตัวเอง
    #236
    0
  11. #235 su11925 (@su11925) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:03
    บอกไปสิค่ะว่ารักกกกก
    #235
    0
  12. #234 someone_conan (@someone_conan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:53
    เมื่อไหร่จะเข้าใจกันซักที ไปกันใหญ่แล้ว
    #234
    0
  13. #233 pp_zamonji (@pp_zamonji) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:35
    เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วเจ้าสาวคนสวยยย รีบปรับความเข้าใจกันน้าา
    #233
    0
  14. #232 AmonratSuktong (@AmonratSuktong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:26
    ดีใจนะที่งานแต่งผ่านไปด้วยดี คราวนี้ก็รีบเปิดใจกันนะ อย่าคิดอะไรผิดๆกันไปเอง
    #232
    0