What's up
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ My.iD

    Quick Message
รวมข้อความจากเพื่อนๆที่ส่งถึงเราบนหน้าเวบ
ข้อความ
105

 C O M M E N T    B o X

อยากบอกว่า :

ลงชื่อ:
พิมพ์ตัวเลข :

ทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ใช้ Qmsg ในการส่งลิงก์หรือฉากที่ไม่เหมาะสม (NC)
(หากตรวจพบนิยายเรื่องนั้นจะถูกแบนถาวร ในกรณีกระทำผิดซ้ำจะถูกแบน ID ทันที)


6 ก.ค. 61 / 08:30   [182.53.93.231]
Hestia บอกว่า :


สวัสดีค่า สำหรับนักอ่านที่เป็นแฟนนิยายของเรา ตอนนี้เรากำลังเปิด Pre-Order นิยายอยู่น้าาา

เปิด Pre-Order NAIVE นะคะ <3
 
ขออภัยที่ช้า ทั้งๆ ที่สัญญาเอาไว้แล้ว V_V (เลื่อนเอา เลื่อนเอา พอดีติดพันหลายอย่าง)
 
*เรื่องนี้เป็นนิยาย BL*
 
*จบ Happy ค่ะ ไม่ต้องกลัวนะ 555'
 
*เป็นงานร่วมวางพล็อตกับ Kami Seku นะคะ เราไม่ได้วางพล็อตคนเดียวทั้งหมดค่ะ*
 
หนังสือชุดละ 700 บาท (มี 2 เล่มจบค่ะ ไม่ขายแยกน้า)
 
*ราคานี้รวมส่งแล้วค่ะ*
 
จัดหน้าและพิสูจน์อักษรโดย Lio: Lay it out
 
สั่งจองได้ตั้งแต่วันนี้ - 7 กรกฏาคม 2561
 
หมายเหตุ: เรื่องนี้เป็นงานเก่าประมาณ 3-4 ปีที่แล้วค่ะ เพราะงั้นภาษาที่ใช้ การดำเนินเรื่องและรายละเอียดบางประการอาจไม่เหมือนกับงานในปัจจุบัน
 
เรื่องย่อ: นาอีฟ เป็นเด็กผู้ชายที่มีร่างกายดึงดูดวิญญาณและปีศาจ ส่งผลให้ถูกสิงได้ง่ายกว่าคนทั่วไปเป็นเท่าตัว และนั่นทำให้ช่วงเวลาในวัยเด็ก เขาถูกปีศาจยึดร่างไปก่ออาชญากรรม โดยที่คนในสังคมไม่เชื่อและไม่เข้าใจจนกระทั่งถูกตัดสินว่ามีปัญหาทางจิต หลังจากนั้นก็ไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเฉกเช่นเดียวกับเด็กทั่วไปได้อีก
 
จนกระทั่งวันหนึ่ง 'เชย์' เพื่อนสมัยเด็กของนาอีฟฝันถึงเจ้าตัว จึงได้ตัดสินใจออกตามหาและพบว่าเพื่อนของเขาได้หนีออกจากโรงพยาบาล เชย์ตามหาเพื่อนจนกระทั่งไปเจอเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งมีความลับอันดำมืดซ่อนเอาไว้ และลากพวกเขาเข้าไปพัวพันกับปีศาจและตำนานเรื่องเล่าในวัยเด็กเช่น นางฟ้าฟัน มนุษย์ทรายและอื่นๆ ค่ะ
 
แนวเรื่อง: เป็นแฟนตาซี ออกระทึกขวัญนิดๆ
 
ตัวอย่างสำหรับทดลองอ่าน:
 
https://writer.dek-d.com/Adum/story/view.php?id=1376806
 
วิธีการสั่งซื้อ: ทักแชทเพจ Hestia Freak นะคะ

https://www.facebook.com/HestiaFreak/

30 เม.ย. 61 / 09:00   [103.106.9.3]
[12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE บอกว่า :

โปรโมทงานใหม่ By Aelisma !

C

อยากมีชีวิต อย่าคิดลองดีกับ เซียมซี

จู่ๆชีวิตดีๆก็มาถูก โรคจิต ตามล่า

คุณเป็นใคร ตามผมมาทำไม โรคจิตเหรอ ?

แค่จะไปพักร้อนกับเพื่อนในคณะ แต่ดันโดนทักว่าจะตกอยู่ในอันตราย

ตอนแรกก็ไม่เชื่อเพราะคิดว่าไม่มีอะไร กระทั่งได้เจอกับผู้ชาย

ผู้ชายคนนั้นที่จ้องมองเขาไม่วางตา ผู้ชายคนนั้นที่ทำเหมือนหมาหวงก้าง

และผู้ชายคนนั้นที่แสนน่าหวาดหวั่น ชื่อของเขาคือ เซียมซี

จะทำยังไงดี ให้เขาเลิกตามล่ากูเหมือนเงาตามตัว

กูกลัว กลัวจะตายแล้ว

เรื่องใหม่ยืมเมจเนียลอง เป็นแนวระทึกขวัญที่บอกเลยว่าต้องซี๊ดปาก

ไม่เคยเขียนอะไรยากเท่านี้มาก่อนเลย ฮา เอาเป็นว่าขอฝากติดตามด้วยนะคะ

>กดตรงนี้ไปอ่านกันโลย<


22 ต.ค. 60 / 20:30   [223.207.138.191]
BLACKcoffee77 บอกว่า :

4.MAZE


หากคิดว่าหล่อน คือ แมวหลงทางสักตัวหนึ่ง ฉันเองก็คงจะเป็นแค่คนที่ถูก รัก ทำให้หลงทาง


แม้จะนอนอยู่บนเตียงขนาดสามฟุตในห้องสี่เหลี่ยมกลางเก่ากลางใหม่นี้

ท่ามกลางฤดูร้อนสีจัดจ้าน และอึกทึกไปด้วยเสียงของแมลง ทว่าในดวงตาที่เหม่อมองกลับเห็นทั้งหมดเป็นสีน้ำเงินหม่น เงียบเชียบ ความเข้มจัดของมันไม่สามารถทำให้สีอื่นเด่นชัดขึ้นมาได้เลย ทั้งหมดโดนกลบด้วยสีน้ำเงินเข้มเหล่านั้น คงเป็นความรู้สึก ไม่ใช่สีเทา หรือสีดำ ไม่ใช่สีขาว สีแดง หรือสีอื่นๆ ไร้ข้อเปรียบเทียบรวมกับความรู้สึกทั้งหมดถูกหลอมรวม แยกไม่ออกว่ากำลังรู้สึกแบบไหนเสียทีเดียว

ฉันชอบสีน้ำเงินเข้มอย่างไร้เหตุผลเมื่อได้เห็นมันยามที่ราตรีเข้าปกคลุมไปทั้งห้องสี่เหลี่ยมนี้ ผนังสีเกือบขาวกลายเป็นถูกทาบทับด้วยความเข้มหม่นนั้น อย่างกับทาสีใหม่เมื่อท้องฟ้ามืดลง ถูกกลืนกินด้วยราตรี เสียงนาฬิกา และเวลา

ติ้ก ติ้ก

นาฬิกาส่งเสียง

ยูจองยอนจ้องมองเพดานห้องของเธอในช่วงเวลาใกล้เที่ยงคืน เสียงนาฬิกาดังเหมือนอย่างเคย นาทีแล้วนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า จากวินาที เป็นนาที จากหลายนาที กลายเป็นชั่วโมงได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอลองฟังเสียงเวลาเหล่านั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ ทีละก้าว ทีละก้าวของเข็มสั้นยาวแล้วพบว่า มันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เสียงนั้นไม่ได้มีแต่ตัวเธอเอง และอดีตในความคิดอย่างที่เคย น่าแปลกอยู่เหมือนกันที่มีแมวหลงตัวนั้นอยู่ด้วย เจ้าหล่อนมีผมสีอ่อน ดวงตากลมโตแสนหวาน ริมฝีปากอวบอิ่มที่มักจะถูกทาทับแต่งแต้มด้วยลิปสิติกสีแดงกำมะหยี่ และจูบของหล่อน

บางทีหล่อนกดูร้ายกาจ ทว่าบางครั้งกลับดูเปราะบางและเปลี่ยวเหงา


“เธอก็เหมือนกัน”


หล่อนเคยบอกอย่างนั้นให้ยูจองยอนมองกลับมาที่ตัวเอง อันที่จริงเธอไม่เคยสังเกตเห็นความรู้สึก หรือการเป็นอย่างนั้นของตนเองมาก่อน คงเป็นอย่างที่หล่อนว่า คนที่รักทำให้หลงทางเหมือนกับได้พบบางอย่าง


ติ้ก ติ้ก

นาฬิกาส่งเสียงจากการก้าวไปข้างหน้าเป็นวงกลม ซ้ำซาก ทว่าพวกมันก็ทำอยู่อย่างนั้น เวลาไม่เคยจะหยุดนิ่ง ยูจองยอนลืมตัวเองไปชั่วขณะเมื่อกำลังคิดถึงหล่อนอีกแล้ว เหมือนกับร่างกายเลือนหายลืมความตั้งใจที่จะไม่คิดถึงไปเสียสิ้น จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู มันถูกเคาะจนเกิดเสียงกระทบดังแผ่วไม่เร่งรีบบีบคั้น

ครู่หนึ่งที่เธอยืนอยู่หลังบานประตูด้วยดวงใจเต้นตึกตัก มือเรียวแตะลงบนลูกบิดสีเงินอย่างเชื่องช้า เพราะไม่อยากดูกระตือรือร้นอยากเจอหล่อนมากเกินไป แต่ไม่เห็นจะเหมือนความคิดเมื่อวินาทีต่อมาเธอเปิดมันออกอย่างเร็วจนเหมือนกระชาก

“จองยอนอา..”

เสียงของหล่อนมาก่อนจะตามสัมทับด้วยอ้อมกอดที่รวมเจ้าของห้องไว้ทั้งตัว

หล่อนเรียกด้วยน้ำเสียงเคยคุ้น อิมนายอนมาอยู่ที่นี่ได้เกือบเดือนหนึ่งแล้ว แม้จะไม่ค่อยได้พูดคุยด้วยกันเท่าใดนักเรากลับรู้จักกันด้วยการเฝ้าดูอีกฝ่าย ในความเงียบสีน้ำเงินเข้มเหล่านั้น เราต่างบอกเล่าความเป็นเราด้วยการจ้องมองซึ่งกันและกัน พูดกันด้วยบทสนทนาแสนง่าย ทว่าดวงตากลับเฝ้าถามถึงความต้องการในใจ

หล่อนกระโจนกอดจองยอนทันทีที่ประตูเปิด ดูเหมือนว่าเธอจะชินกับมันเสียแล้ว เคยชินที่หล่อนทำแบบนี้เสมอ ริมฝีปากนุ่มจูบลงที่ข้างแก้มเจ้าของห้องอย่างเอาอกเอาใจ อย่างกับแมวตัวโต ให้ยูจองยอนนึกขำท่าทางออกนอกหน้าของหล่อน หลังจากนั้นอิมนายอนก็ทิ้งตัวลงบนที่นอน ดูเหมือนว่าเธอจะเหนื่อยและยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ น่าแปลกที่พักหลังๆมานี้เธอไม่มีกลิ่นแอลกอฮอล์อย่างเมื่อเดือนก่อนหน้า

การเฝ้ามองของฉันบอกว่าเธอเลิกดื่ม แต่ยังคงสูบอยู่

“เย็นนี้เธออยากกินอะไร”

จองยอนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงจนฟูกนุ่มยุบยวบแล้วเอ่ยถาม ในขณะที่คนถูกถามเคลื่อนศีรษะของตนมาไว้บนตัก อิมนายอนกำลังทำเหมือนกับว่าเธอเป็นแมวขึ้นมาจริงๆอย่างนั้น

“ตัวหอมจัง”

น้ำเสียงแหบแห้งของหล่อนว่าให้คนฟังยิ้มออกมาได้ นายอนว่าทั้งๆที่ยังซุกใบหน้าอยู่ที่เดิม แขนนุ่มจับยึดร่างของคนสูงกว่าเอาไว้ ลมหายใจของหล่อนอุ่นร้อนเป่ารสลมบนนั้น บ้างสูดเข้า บ้างพ่นรดออกมายาวเหยียด อันที่จริงก็เป็นสบู่กลิ่นเดียวกันแท้ๆ การกระทำเหล่านั้นทำเอาทั้งกายและใจของยูจองยอนสั่นสะท้าน

“ไปมินิมาร์ทได้มั้ย?”

เจ้าแมวตัวโตเอ่ยขอเจ้าของห้องที่ตนพักอาศัย จองยอนพยักหน้าและรอให้นายอนถอยกายออกไปก่อถึงได้ลุกขึ้น เราเลื่อนคว้าไขว่หามือของอีกฝ่ายอย่างเคยชิน ความเคยชินนี้เองที่จองยอนสังเกตเห็นมันเข้าว่าทำแบบนั้นกับหล่อนอีกแล้ว คล้ายว่านายอนกลายเป็นส่วนหนึ่งของห้องสี่เหลี่ยม เสียงติ้กติ้กของนาฬิกา ลูตอง ที่นอน และสีน้ำเงิน ทุกอย่างกลายเป็นหล่อนได้อย่างไม่ทันได้เอะใจ

เราพากันเดินลงไปที่ชั้นล่าง สีส้มจากไฟทางส่องกระทบ ทำให้เกิดเงายาวทอดตัวลงบนนั้นถนนลาดยางสีดำสนิท ร้อน และแห้งสนิท เพราะเป็นเวลาดึกมากแล้วถึงได้ยินแต่เสียงแมลงและเสียงรองเท้าจากการก้าวไปอย่างเรา ซ้าย ขวา ทีละก้าวไม่หยุดหย่อน เราเดินไปเรื่อยๆคล้ายกับเวลา จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หน้าตู้เครื่องดื่ม อิมนายอนหันมามองกันอย่างนั้น

ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองมา เธอไม่ได้ขออนุญาตในขณะที่หยิบมัน ยูจองยอนทำอย่างนั้นบ้าง เธอเลือกเบียร์อะไรขึ้นมาถือไว้ก็ไม่ได้สังเกตเสียด้วยซ้ำ เธอเพียงแต่ทำตามอย่างหล่อนจนได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักขึ้นมานั่นแหละ

“ทำตัวให้มันสนุกๆบ้าง จองยอนอา..”

น้ำเสียงแหบแห้งอย่างอิมนายอนทำให้หัวใจเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ อยู่ๆก็รู้สึกอายอย่างกับถูกล้อเลียนเข้าอย่างไรอย่างนั้น เธอรู้ว่าอย่างมากจองยอนก็ไปแค่ร้านกาแฟ

“หยุดขำเลยน่า”

ยูจองยอนแกล้งทำเสียหงุดหงิดแล้วหยิบเพิ่มไปอีกสักกระป๋องแล้วเดินดิ่งไปที่เคาเตอร์เพื่อคิดเงินสิ่งที่เธอถือไว้ในมือ ถึงจะพูดอย่างนั้นกับหล่อน แต่เธอกลับยืนรอจนกระทั่งอีกคนมาหยุดอยู่ข้างกัน

ในความเงียบเราต่างเกาะกุมมือของกันและกันไว้ ทีละก้าว ทีละก้าว ที่เดินย้อนกลับไปทางเดิม พวกเราเกาะเกี่ยว โอบกอดกันและกันเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แสงไฟสีส้มส่องสะท้อนใบหน้าและดวงตาแสนหวาน ริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อน

ฉันอยากจูบเธอ

โอ.. ไม่คิดเลยว่ากำลังคิดอย่างนั้นจริงๆ


มือเรียวเปิดประตูบานหน้าของห้อง 404 ออก ภายในห้องถูกฉาบด้วยสีน้ำเงินเข้ม และเสียงนาฬิกาดัง ติ้ก ติ้ก

เราทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นแทนที่ลูตองที่กระโดดลุกออกไปนอนบนพรมห้องน้ำแทน มันดูจะรำคาญเสียงถุงพลาสติกดังกรอบแกรบเอามากๆ ดูทำหน้าเข้า จองยอนส่ายหัวไม่รู้ว่าหน้ากับขนของมันอะไรยุ่งกว่ากัน

หล่อนเริ่มกระป๋องแรกอย่างไม่สะทกสะท้านในขณะที่จองยอนพยายามกล้ำกลืนรสชาติขมปร่าลงคอไปให้ได้มากที่สุด ทรมานยิ่งกว่ากินยาเสียอีก เธอไม่รู้ว่าหน้าตาของตัวเองเป็นอย่างไรจนกระทั่งคนน่ารักเอาแต่ขำ

“เอาจริงแฮะ” หล่อนพึมพำกับตัวเอง

“ฉันสูบได้มั้ย”

อิมนายอนถามกับเจ้าของห้อง หล่อนไม่เคยสูบที่นี่ แต่ครั้งนี้เธอเอ่ยขอมันออกมา ยูจองยอนหยุดคิด แต่ไม่รู้ว่าเพราะแอลกอฮอล์มันทำอะไรกับเธอ หรือว่าเป็นเพราะหล่อนก็ไม่รู้ เธอถึงได้ตอบตกลงออกไปอย่างนั้น

“เอาสิ”

เธอได้ยินเสียงหัวเราะแหบๆด้วยความพอใจหรืออย่างไรในอย่างของหล่อน เสียงลมหายใจ และเสียงซวบซาบจากการขยับกายเพื่อหยิบซองกระดาษออกมา

แล้วจูบของอิมนายอนก็กลายเป็นกลิ่นเย็นๆและรสชาติปร่าของนิโคติน ทั้งฝาดทั้งหวานอมขมจากรสแอลกอล์ฮอล์

ในที่สุดเราเลิกสนใจเบียร์ที่หมดกระป๋องไปแล้ว กับบุหรี่ที่สูบไปครึ่งค่อนมวน อันที่จริงมันเป็นครึ่งมวนของมวนที่สามในค่ำคืนนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ริมฝีปากสีกำมะหยี่ของหล่อนดึงดูดใจของยูจองยอนมากกว่าอะไรทั้งหมด เธอเป็นคนเริ่มมันเองในคราวนี้อย่างไม่อาจห้ามความรู้สึกก่อนหน้า

อยากจูบหล่อน

คิดแบบนั้นมาตั้งแต่ชั่วโมงก่อน อดทนรอที่จะครอบครองริมฝีปากนั้น น่าตลกที่หล่อนเอาแต่มองและไม่เริ่มมันขึ้นมาเสียที ทุกครั้งที่มวนแล้วมวนเล่าที่เจ้าของห้องได้แต่สบตากับแมวตัวโตที่พ่นควันสีขาวออกมาจากจมูกและริมฝีปาก หล่อนคล้าย จงใจ ทำให้เธอเริ่มก่อน

ใบหน้าสวยขยับเข้าใกล้ และใกล้ขึ้นอีกเมื่อปลายจมูกแตะลงบนตำแหน่งเดียวกันกับคนตรงหน้า ริมฝีปากบางแตะลงบนริมฝีปากของหล่อนิย่างตั้งใจทำให้เกิด สัมผัสแผ่วเบานุ่มหยุ่นทำให้เราหลงไหลและยากจะหยุดยั้ง เมื่อยิ่งขยับเผยอตอบรับซึ่งกันและอันก็กลับกลายเป็นจูบที่ไม่อาจปฏิเสธได้

เราโอบรับก้อนเนื้อคลุ้งฝาดไปทั่วโพรงปาก ตอบโต้ กวาดเลียลิ้มรสขมปร่าที่พาให้ผิวกายและลมหายใจอุ่นร้อนขึ้นกว่าเก่า เปียกชื้น ทว่าหวานร้อน

จองยอนถูกปรนเปรอด้วยริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้น ทั้งข้ามแก้ม ลำคอ หรือเนื้อกายใต้เสื้อผ้าอิมนายอนก็จูบ เธอจุมพิตทุกทีที่ลากริมฝีปากไปได้ แม้กระทั่งบนอกที่ดวงใจเต้นตึกตักอยู่ข้างในนั่น หล่อนคงได้ยิน

“กอดฉัน”

อิมนายอนพูด เธอคว้ามืของอีกคนให้วางไว้บนเอวคอด ในยามเมื่อสบตา จองยอนไม่รู้ว่าอิมนายอนคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ริมฝีปากสีกำมะหยี่เซียวอ่อนลงกว่าตอนก่อนหน้า เพราะว่าไม่มีกระจกถึงได้ไม่เห็น แต่ยูจองยอนค่อนข้างมั่นใจว่ามันต้องอยู่บนผิวกายของเธอตรงไหนสักที่

จูบของหล่อนนิ่มนวลจนอย่างกับถูกทำให้รู้สึกลอยขึ้น และเธอคล้ายถูกฉุดให้ตกลงเมื่ออิมนายอนรั้งร่างกายของอีกคนเข้ามาใกล้อย่างไม่อาจต้านทานได้ เธอกดริมฝีปากให้แน่นขึ้นอีก ขยับหยอกเย้าเป็นจังหวะเคยคุ้นตอบรับซึ่งกันและกัน ไม่มีครั้งไหนเลยที่จองยอนไม่ชอบจูบของหล่อน แม้แต่ในเวลานี้ ไม่ว่าจะหลับตาหรือตื่นขึ้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีน้ำเงิน ลึกล้ำไร้จุดสิ้นสุด เราต่างดำดิ่งไปในดินแดนที่ไม่มีเวลาหรือข้อบังคับอื่นได้

มือเรียวลาดไล้ไปมาบนแผ่นหลังและไหล่บางให้ยูจองยอนสั่นสะท้าน เธอคล้ายถูกอีกคนนำทางไปในสักที่ แม้จะไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่กลับรู้สึกเหมือนได้พบอะไรบางอย่าง

ร่างกาย ร้อนขึ้น สะท้าน สั่นไหว โอนอ่อน เปียกชื้นไปด้วยจูบ

เราแนบชิดกันเสียจนไร้ช่องว่าง แตะต้องสัมผัสกายกันและกันอย่างไขว่คว้า ในขณะที่อีกคนกำลังหา อีกคนหนึ่งก็ให้คำตอบ ไม่มีใครพูดอะไรอีก เหมือนว่าบทสนทนาจะถูกหลงลืมไปสิ้น ทีละนิดทิศทางที่อิมนายอนกำลังนำไปอย่างช้าๆ

“ฉัน..คิดถึงเธอ”

เป็นจองยอนที่สารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เสียงของหล่อนเบายิ่งกว่าเสียงเข็มวินาที เธอไม่ได้ลืมตาตอนที่พูดคำนั้น ทว่าลมหายใจที่ใกล้เข้ามาทำให้รู้ว่าอีกคนที่เอาแต่เงียบกำลังใกล้เข้ามา และใกล้เข้ามาอีกตอนที่อิมนายอนคลานขึ้นมาและยกกายให้สูงขึ้นเพื่อจูบอีก มือนุ่มแตะลงที่ข้างแก้มของยูจองยอน สัมผัสแผ่วเบาอ่อนโยนทำให้รู้สึกโอนอ่อนได้โดยง่าย

เราคล้ายกับคนหลงทางยามที่เพรียกหาและหาหลักยึด

หล่อนไม่ถอดมันออกเลยสักชิ้นในตอนที่เราแตะต้องกัน ดวงตากลมหวานของหล่อนหวานขึ้นกว่าเก่าเมื่อมองจากตรงนี้ กว่าจะรู้ตัวแผ่นหลังของยูจองยอนก็สัมผัสพื้นแข็งกระด้างตรงทางเดินข้างเตียงนอน บนพื้นเย็นนั่นเราไม่ขยับห่างกันเลยสักนิด แม้สักนิดก็ไม่อยากห่าง แม้ฤดูร้อนจะร้อนเสียจนชุ่มเหงื่อ อาจจะเพราะหล่อน หรือเพราะอากาศ

เสียงแมลงในฤดูร้อนไม่น่ารำคาญอีกต่อไป หรือกระทั่งเสียงนาฬิกาที่ชอบฟังยังไม่อาจได้ยินได้ถนัด เพราะหล่อนทำให้ได้ยินเพียงแค่เสียงตึกตักในอก และเสียงของริมฝีปากยามดูดดึงลึกล้ำ

ใบหน้าทั้งสองถอยห่างออกจากันเพียงเล็กน้อย แม้จะหลับตาหรือลืมตื่นขึ้นก็เอาแต่คิดถึงหล่อนอย่างห้ามใจไม่ได้ เจ้าของห้องสูดลมหายใจหลังจากที่ขาดหายกระท่อนกระแท่นเพราะคนที่กกเกยอยู่บนตัวเธอ

“ฉันอยากไปกับเธอ”

ได้โปรดพาฉันไป

ดวงตาเรียวจ้องมองคล้ายกำลังยืนยันว่าคำพูดของหล่อนจริงจังให้อีกคนนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าเจ้าแมวสาวตัวโตกำลังคิดอะไร จ้องมองทว่าไม่ได้คำตอบเป็นคำยืนยัน คนบนตัวจ้องมองอีกคนนิ่งอย่างหาคำตอบ เราพูดคุยกันทางสายตาเหมือนกำลังค้นหา หล่อนมองคล้ายไม่แน่ใจในยามที่ร่างกายแนบชิด อุ่นเสียจนร้อน ชื้่นเหงื่อ

“ฉันเหรอ จะไปที่ไหน?”

แมวตัวใหญ่พูดขึ้นคล้ายคำถามทว่าเป็นคำตอบ เธอแค่นยิ้ม ให้คนที่อยู่ด้านล่างจ้องมองหล่อนอย่างไม่เข้าใจ อาจจะเข้าใจ หรือบางทีเราอาจจะเข้าใจได้หลังจากนี้

อิมนายอนยันกายขึ้นนั่งทั้งที่ยั่งอยู่บนร่างกายของคนอื่น เธอมองเหยียดหยันความรู้สึกบางอย่างของตนซึ่งไม่อาจรู้ได้ มือเรียววางลงบนปลายเดรสสีแดงที่เลิกขึ้นจากการนั่ง เธอเอื้อมมือข้างหนึ่งไปด้านหลัง ตอนนั้นเองที่จองยอนได้ยินเสียงรูดรั้งลงของซิปเสื้อผ้าหลังจากนั้นหล่อนก็ถอดมันออกจากทางศีรษะ เลิกขึ้นรวดเร็วคล้ายกระชากออกจากเนื้อกายขาวละเอียด เธอทิ้งขว้างมันไปอย่างไม่ใยดีลงบนพื้นใกล้ๆเรานี่เอง

บราสีเลือดนกทาบทับอยู่บนเรือนกายของแมวสาว สีของมันเข้มกว่าชุดเดรสที่ถอดออกไปก่อนหน้าอยู่เล็กน้อย  แม้ไม่แน่ใจอะไรนักทว่าความรู้สึกชัดเจนอย่างยากจะยอมรับ หล่อนช่างงดงามกว่าที่เคยจิตนาการเอาไว้เสียอีก


ฉันกำลังหลงทางอีกแล้ว หล่อนทำให้ฉันหลงทาง


“ลุกขึ้นสิ”

ยูจองยอนพยักหน้าให้ได้ยินเสียงหัวเราะแหบแห้งในลำคอของคนด้านบน กายร้อนผ่าวของหล่อนเบาหวิวยามเมื่อยูจองยอนลุกขึ้นนั่งประชันหน้าและรวบกอดร่างบอบบางนั้นไว้ หล่อนตัวเล็กกว่า และหอมกว่าอย่างที่จองยอนคิดเอาเอง กลิ่นสบู่เหมือนกันอย่างนั้นแท้ๆ แต่หล่อนหอมกว่าในความรู้สึก

เธอจูบอย่างที่อิมนายอนเคยสอนและทำอย่างที่อิมนายอนเคยทำเมื่อตอนก่อนหน้า

แตะริมฝีปากลงบนเรือนกายขาวที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างเชื่องช้าไม่มั่นใจ ทว่าตะกละตะกรามดูดดื่มเมื่อได้รู้รสชาติ ทั้งเรียวลิ้นและริมฝีปากต่างได้สัมผัสหล่อน ดูดดึงเนื้อกายของอีกคนเอาไว้ในโพรงปากจนเกิดสีบนผิวกายขาวละเอียด การกระทำนั้นทำเอาคนที่นั่งอยู่ทั้งผลักทั้งดึง

“จองยอน..”

หล่อนส่งเสียงเรียกให้เงยหน้าขึ้น ในแต่ละครั้งที่จูบ ริมฝีปากบางเคลื่อต่ำลงเพราะถูกควบคุมด้วยมือของอีกฝ่าย บนเนินอกขึ้นสีเป็นรอยช้ำอย่างห้ามแรงไม่ได้ ยูจองยอนสูดลมหายใจแล้วพ่นออกให้คนด้านบนสะท้าน เธอจับเอาใบหน้าของอีกคนเอาไว้ด้วยอุ้งมือ ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองเหมือนหาคำตอบจากอีกฝ่ายที่ไร้ซึ่งคำพูด อย่างกับถูกมอมเมาด้วยอะไรสักอย่าง

ร่องรอยสีกุหลาบกระจายไปทั่วผิวกายอุ่นจัด เป็นสิ่งที่หล่อนสอนและหล่อนได้รับมัน


อยากครอบครองเป็นเจ้าของหล่อน

“ยังไงต่อ?”

คำถามแสนซื่อ

“มากกว่านี้ จองยอนอา.. มากกว่านี้”

หล่อนพ่นลมหายใจ คล้ายกับมีความทุกข์ทรมานบางอย่าง อิมนายอนเอื้อมมือไปด้านหลัง เธอใช้มือเพียงข้างเดียวเพื่อปลดมันออก ชั่วพริบตาเมื่อสีชาดร่วงหล่น ทว่าหล่อนไม่สะทกสะท้านหรือวางตาจากยูจองยอน

“มากกว่านี้..”

จูบหล่อนให้มากกว่านี้ ทำให้มากกว่านี้

ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ริมฝีปากเคลื่อนไปทั่วกาย ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ร่างกายครวญเรียกหาซึ่งกันและกัน

เธอไม่เคยคิดว่าฤดูร้อนจะร้อนมากเสียขนาดนี้ ค่ำคืนสีน้ำเงินเข้ม เข้มจัดขึ้นเมื่อได้โอบกอดคนตรงหน้า และร้อนขึ้นอีกเมื่หล่อนแอ่นกายตอบรับผิมฝีปากที่ต่ำลง ยิ่งขยับจูบ ทำกับหล่อนเหมือนที่ทำบนริมฝีปาก ดูดรั้งตามที่หล่อนชักจูงนำพา ไม่รู้ว่าทำไมสองมือของอิมนายอนถึงบังคับกันได้อย่างอ่อนโยน

มือเรียวกดลงบนเอวคอดบีบแน่นด้วยมือชื้นเหงื่อจนขึ้นสี คล้ายกับรั้งหล่อนเอาไว้ให้แน่นขึ้น มาถึงตรงนี้ยูจองยอนชักไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่ถูกทำให้ล่องลอย



“จองยอน”

เสียงแหบสะบัดขึ้นเมื่อถูกกระชากด้วยก้อนเนื้อในโพรงปาก ปลุกปั่น  ขบเม้ม ดูดดึง หมุนคว้างบนปลายยอด

ฟันขาวขบลงบนริมฝีปากสีกำมะหยี่ที่ซีดจางจากจูบของคนตรงหน้า เพราะความรู้สึกที่ถูกคนติดตามมอบให้มากนัก เธอบดเบียดสะโพกลงกับหน้าตักของคนที่นั่งอยู่ด้านล่างอย่างยากจะควบคุม คล้ายต้องการมากขึ้นยามเมื่อถูกรุกล้ำด้วยความไม่ตั้งใจด้วยมือข้างหนึ่งของคนไม่รู้ทางเลื่อนต่ำลงกว่าสะโพก ที่ต้นขาหรือบั้นท้ายถูกขยำกำแน่นด้วยฝ่ามือชื้นเหงื่อ เล็บสั้นจิกลงบนหน้าขาปลุกเร้าความรู้สึกภายในให้กรุ่นร้อนขึ้น

ยูจองยอนเงยหน้าขึ้น เธอจูบลงบนกระดูกหัวไหล่และขยับมาที่ลำคอ เพราะไม่กล้าที่จะขัดใจ เจ้าของห้องถึงได้ไม่หยุดจูบหล่อนเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

“ยังไงต่อคะ..”

เสียงของยูจองยอนเบาหวิวคล้ายคนละเมอและหลับฝัน เธอกำลังหลงทาง กระทั่งมือของอิมนายอนจับลงที่มือข้างหนึ่ง เธอวางมันลงบนอกที่จองยอนเพิ่งละจากมือ มือเรียวออกแรงบีบลงไปผ่านมือของจองยอนที่สัมผัสความนุ่มหยุ่น มันร้อนขึ้นตามร่างกายของหล่อน

“สัมผัสฉัน”

ยูจองยอนทำตามอย่างที่หล่อนว่า มือหนึ่งโอบอุ้มเนื้อกายของหล่อนไว้ คลึงแตะด้วยปลายนิ้ว อิมนายอนก็ทำอย่างนั้น ทว่าทำทุกอย่างผ่านเสื้อผ้าของยูจองยอนที่ยังอยู่ครบทุกชิ้น คล้ายกระจกเงายามเมื่อเราแตะต้อง เมื่อิมนายอนทำอย่างนั้น ยูจองยอนก็จะทำอย่างนั้นทุกครั้ง และทุกอย่าง น่าแปลกที่ผ่านเนื้อผ้าแท้ๆแต่กลับสะท้านไปทั้งร่าง ยามที่หล่อนเน้นกดหรือลูบคลึงร่างกายนี้

เธอกำลังพาไปในที่ใดที่หนึ่ง แม้ทางจะมืดเกือบสนิท

สีน้ำเงินเข้มทาบทับลงบนกายขาวสะอาดของนายอน หล่อนหอบหายใจแรงขึ้น และแรงขึ้นอีกตอนที่จับมือข้างหนึ่งของจองยอนให้ต่ำลงไป กระทั่งหายเข้าไปใต้เนื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่

หล่อนเปียกชื้นและกำลังสั่น

อิมนายอนก้มหน้าลง เธอซบหน้าผากลงกับไหล่ของอีกคนอย่างพยายามกักกั้นเสียงในลำคอที่เกินขึ้นเพราะจองยอนลากวนความชื้นนั่นอย่างช้าๆ ยิ่งแตะต้องยิ่งยากจะต้านทาน และควบคุมตนเองได้

เธอล้วงมือตามเข้าไปควบคุมความเงอะแงะด้วยตนเอง ทาบนิ้วลงบนนิ้วของอีกฝ่าย เธอกดกมันลงไปอย่างเร่งเร้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งหยุดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจจะทันได้รู้ เพระาไม่ชำนาญทาง ทางนู้นทางนี้ ทุกทางที่แตะต้องหล่อนได้ ยูจองยอนสัมผัสหล่อนอย่างแผ่วเบา ตอนที่จองยอนเดินหาทางเอาเองกระทั่งไม่พบทางแล้วนั่นแหละ อิมนายอนถึงได้กลับมาควบคุมอีก

หล่อนคล้ายยากจะทรงตัว ยูจองยอนใช้มืออีกข้างหนึ่งรั้งกายสั่นสะท้านของหล่อนไว้

ริมฝีปากอิ่มเผยอออก หล่อนกดฟันขาวลงบนหัวไหล่ของคนนตรงหน้าอย่างเหลืออด

“ถอดมันออก..”

น้ำเสียงของอิมนายอนแหบแห้งกว่าเก่าด้วยอารมณ์ เธอยันกายลุกขึ้นคุกเข่าอย่างไม่มั่นคงนัก ให้ยูจองยอนช่วยพยุงรั้งแพนตี้สีชาดออกไปด้วยแรงกระชากจากเจ้าตัว เธอเหวี่ยงมันไปไกลกว่าชุดเดรสเสียอีก

ที่ไหนสักทีในห้องสีน้ำเงิน

พื้นแข็งกระด้างรองรับร่างของเราสองคนอยู่ อิมนายอนคร่อมกายอยู่บนคนที่นั่งอยู่ เธอคล้ายกำลังจะหลุดลอยเมื่อควบคุมมือของจองยอน อย่างช้าๆที่หล่อนกดมันเข้าไปในร่างกาย

เราต่างจ้องมองประสานสายตากันอย่างไม่ปิดบังและเป็นยูจองยอนเองที่ต้องหันหนีสายตาร้อนแรงอย่างกับฤดูร้อนนั้น อิมนายอนหลับตาลงครู่หนึ่ง หล่อนกลั้นหายใจ ยูจองยอนเองก็ด้วยยามเมื่อเธอจมหายเข้าไปอย่างเชื่องช้า คล้ายกำลังเดินผ่านประตูแคบอุ่นร้อน ช่ำชื้นไปด้วยความต้องการของเธอ

“ขยับ”

ถึงตอนนั้นที่ยูจองยอนทำตามอย่างเชื่อฟัง เธอกำลังหาเราไปที่ไหนยูจองยอนไม่อาจจะรู้ได้ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หล่อนผ่อนลมหายใจเข้าออก สะโพกมันบดเบียดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยูจองยอนไม่อาจรู้ได้ เธอเพียงแค่ถูกจับจูงโดยอีกฝ่าย กระทั่งแรงกระแทกกระทั้นสวนทาง อีกครั้งที่ยูจองยอนกอดประคองร่างที่เร่งเร็วขึ้นจากด้านล่าง อีกครั้งและอีกครั้งที่หล่อนทำอย่างนั้น อีกครั้งและอีกครั้งที่กดจูบลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายเพื่อเก็บกลั้นเสียง

ยิ่งกดลึกยิ่งเร็วขึ้นตามที่หล่อนบอก ยิ่งเหนื่อยแทบขาดใจ ทว่าไม่รู้ว่าทำไมเราถึงหยุดไม่ได้เลยแม้แต่นาทีเดียว ร่างกายขาวหดเกร็ง เดี๋ยวก็งอโค้งเดี๋ยวก็ยืดเหยียดอย่างห้ามไม่ได้

“จองยอนอา..จองยอน”

แต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ยังเรียกหา ตอนที่กำลังลอยขึ้นเพื่อนไขว่คว้าบางอย่าง ทว่าดึงรั้งกกกอดกระชากกันไว้เสียแทบขาดวิ้น ความรู้สึกดีดกระจัดกระจายในความมืดจองยอนคิดว่าหล่อนเหมือนกำลังเห็นแสงสว่าง ร่างกายกระตุกเกร็งสะท้านสั้นอย่างกับคนกำลังหนาวเหน็บทั้งๆที่เป็นฤดูร้อน

อิมนายอนหอบหายใจถี่พลางซบหน้าลงบนไหล่ของคนที่อยู่ด้านล่างเสียครู่ใหญ่ ไม่นานนักที่หล่อยหยุดพักทั้งที่ยังหอบกระเส่า มือเธอยังกำเสื้อของจองยอนเสียแน่น ในตอนนั้นเองที่ยูจองยอนถูกผลักให้นอนราบลงบนพื้นห้อง

เมื่อร่างกายร้อนจัดแตะลงบนพื้นเย็นแข็งกระด้าง ทว่าเธอไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะหนี อิมนายอนดึงเสื้อยืนตัวโคร่งออกไปจากร่างกายของเธอ อันที่จริงอย่างกับว่าหล่อนอยากจะฉีกมันให้ขาด กางเกงยีนส์ขาสั้นนั่นก็ด้วย ที่มุมใดมุมหนึ่งในห้องสีน้ำเงินเข้ม

เราเริ่มค่ำคืนในฤดูร้อนอีกครั้งด้วยจูบของกันและกัน

เธอทำอย่างนั้นจริงๆตอนที่เลื่อนลงไปด้านล่าง ที่หน้าอกและหน้าท้องแบนรอบ ทั้งจูบทั้งขบเม้ม กัดลงบนเนื้อนิ่มอุ่นจัดของยูจองยอนที่ได้แต่เรียก เธอทำได้แค่เรียกชื่อของอีกคนเท่านั้น

ยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีกที่ความร้อนพุ่งขึ้น และสูงขึ้นอีกตอนที่เธอต่ำลงไป อิมนายอนจูบลงบนเนินเนื้อนูนเหนือหว่างขา เธอลูบคลึงต้นขากึ่งบังคับให้แยกออก เจ้าของห้องที่ไร้แรงจะต้านทานและไร้ทางหนีได้แต่ร้องห้ามปรามแมวสาวที่ไม่มีท่าทีจะสนใจฟัง

“อย่า..นายอน ไม่”

เธอตอบรับการห้ามปรามนั้นด้วยจูบ เธอทำเหมือนที่ทำบนริมฝีปากทว่าไม่ใช่..

จูบแล้วจูบเล่าจองยอนอย่างกับถูกเหวี่ยงไปมาในความมืด เธอถูกยกด้วยปลายลิ้นสอดกระชับเข้าไปในร่างกายอุ่นจัด ยากเกินกว่าจะต้านเอาไว้ได้ ก้อนเนื้อนุ่มทั้งกดทั้งกวาด อิมนายอนลิ้มรสชาติที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน รสชาติของสีน้ำเงิน

เข้ม หวานปร่า และอุ่นจัด

“ไม่ๆ”

ไม่มีผล นายอนยกยิ้มอย่างกับคนไม่ได้ยิน เธอถอนริมฝีปากออกมาแล้วและแทนที่มันด้วยปลายนิ้ม กดเน้น ลากวนบนความรู้สึก กลุ่มก้อนของมันสั่นไหวระริกให้คนทำพึงใจ

“จองยอนอา.. ฉันจะพาเธอไปเอง”

อย่างกับแกล้งกัน ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุดหย่อน ยูจองยอนไม่อาจต้านแรงผลักเหล่านั้นได้ เธอเป็นคนหลงทางโดยสมบูรณ์แบบ ยิ่งนายอนถลำลึกเข้ามายิ่งยากจะต้านเอาไว้ได้ เธอบิดเร่าด้วยความรู้สึกซ่านและหวาดหวั่นอย่างคนไม่เคย ไม่มองและไม่สบตาคนพูดเลยสักนิด ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

แล้วเธอก็ทำมันจริงๆ

ยูจองยอนสะดุ้งตอนที่ถูกรุกล้ำ แม้จะค้างหยุดเอาไว้อย่างนั้นแต่ร่างกายยังสั่นสะท้าน

“เชื่อใจฉันสิ จองยอนอา..”

คนที่หดกายอยู่บนพื้นผ่อนลมหายใจ ตอนที่หล่อนเริ่มขยับ เธอรู้สึกอย่างกับเป็นคนหูอื้อตาบอด มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง ความร้อนโอบกอดห่อหุ้มกาย แทบไม่รู้สึกอื่นได้นอกจากรู้สึกถึงอิมนายอน

ไร้ซุ่มเสียงในห้วงความคิดเมื่อได้เดินไปตามเส้นทางที่หล่อนชักนำไป กระท่อนกระแท่นอย่างคนไม่รู้ มืดมิดไร้การควบคุมทว่ากลับถูกฉุดลงและดึงขึ้นบ่อยครั้ง ยิ่งหนียิ่งถูกติดตาม เหมือนบังคับให้ด้วยความซ่านกระสัน อย่างกันเปลวไฟร้อนอ่อนโยนทำให้ร่างกายโอนอ่อน และยิ่งกว่านั้นตอนที่หล่อนจูบ ปลายทางอย


27 ก.ย. 60 / 22:05   [223.24.123.200]
Forget Me Not บอกว่า :

GEMINI || Chapter 8 ย้อนอดีต
อัพแล้วนะคะ

จิ้ม


12 ก.ย. 60 / 21:25   [27.55.72.231]
Forget Me Not บอกว่า :

GEMINI || Chapter 7 ไล่ล่า
อัพแล้วนะคะ

จิ้ม


9 ก.ย. 60 / 21:15   [96.30.103.109]
[12GODs ll POSEIDON]RIVER PIE บอกว่า :

RIVER PIE ประกาศแจ้งนักอ่าน !

                ตอนนี้เหมือนทางเด็กดีจะแก้ไขระบบการอัพนิยายใหม่ คือจะไม่แจ้งเตือนนักอ่านจนกว่านิยายเรื่องนั้นจะมีจำนวนหน้าตามที่เขาตั้งเกณฑ์เอาไว้ ซึ่งเอลก็ไม่รู้ว่าจำนวนหน้านั้นมันต้องเท่าไหร่ขึ้นไป เขาไม่ได้กำหนดเอาไว้และมันทำให้เอลเดือดร้อนมากเหมือนกัน

เอาเป็นว่านักอ่านถ้าอยากรู้ว่าเอลอัพนิยายแล้วหรือยัง ให้ตามในเพจ RIVER PIE /Aelisma นะคะ เพราะเอลจะลงตลอดว่าอัพเรื่องไหนไปแล้วบ้าง

>กดเข้าเพจตรงนี้เลยจ้า<

ปล.หากโพสนี้ขึ้นหลายอันแสดงว่าคุณแอดนิยายเอลไว้เยอะนะคะ

 


27 ส.ค. 60 / 22:10   [27.55.148.172]
Forget Me Not บอกว่า :

GEMINI || Chapter 6 เปิดโปง
อัพแล้วนะคะ

จิ้ม


11 ส.ค. 60 / 13:20   [124.121.207.182]
Wawa_once บอกว่า :
{Pre-Order} #พี่หมอโจว THE SERIES





อ่านตัวอย่างฟิคชั่น สั่งซื้อ ติดต่อสอบถาม
ขอบคุณค่ะ <3

5 ส.ค. 60 / 14:10   [183.88.157.247]
Forget Me Not บอกว่า :

GEMINI || Chapter 5 ความลับ
อัพแล้วนะคะ

จิ้ม


8 ก.ค. 60 / 18:05   [183.88.153.136]
Forget Me Not บอกว่า :

GEMINI || Chapter 4 : กังวล
อัพแล้วนะคะ

จิ้ม




    Writer
งานเขียนที่อยากแนะนำ



Upd : -
Rating
0%
View :
Post :
Fanclub :

งานเขียนล่าสุดของฉัน



    Board


    Voice - ป่าวประกาศสถานะ
ยังไม่มี Voice


   Friends
มาทำความรู้จักเพื่อนๆของเรากันเถอะ
เพื่อนทั้งหมด
0

เรายังไม่มีเพื่อนใน List เลย
มาเป็นเพื่อนคนแรกของเรา คลิก!



    Gift Box
ส่งของขวัญหากันบ้างนะ
ของขวัญที่ได้
1 ชิ้น

ของขวัญชิ้นล่าสุดจากเพื่อนคุณ!!
#1 น้ำมะพร้าว หวานหอมชื่นใจ
ขอบคุณที่อ่านฟิคเรานะคะ
มอบให้โดย # N@M₩A ~*

ให้ของขวัญบ้าง