[FIC FFXV Yaoi] Falling in Love [PromptoxNoctis]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,332 Views

  • 6 Comments

  • 36 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    1,332

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

“แล้วน็อคชอบฉันไหม?” <br /> “แล้วนายคิดว่ายังไง”<br /> “ฉันคิดว่าน็อคชอบฉัน..”.....


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ มาอีกแล้วนะคะกับฟิคสั้นของคู่นี้ 555
เป็นฟิคสั้นที่เนื้อเรื่องต่อจากฟิคอันนี้นะคะ ;___;
พรอมโต้กับน็อคทิสเป็นคู่ที่น่ารักมากจริงๆค่ะ
หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะมีความสุขที่ได้อ่านกับฟิคเรื่องนี้นะคะ ><
ขอฝากอีกเรื่องด้วยนะคะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ม.ค. 60 / 19:25

บันทึกเป็น Favorite


            

PART 2


             “น็อครู้รึเปล่าว่าวันนี้เป็นวันอะไรน่ะ?

            “ห๊า? ก็วันจันทร์ไม่ใช่เหรอ?

            เช้าวันใหม่ที่เมือง Lestallum พรอมโต้เปิดคำถามขึ้นมาถามน็อคด้วยท่าทางตื่นเต้น แต่สุดท้ายก็ต้องดูหงอยไปในทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากน็อคทิส

            โธ่น็อคนี่นะ ไม่ได้จำเลยสินะว่าวันนี้มันวันอะไร!”

            “แล้วมันวันอะไรกันเล่า..”

            น็อคทิสเองก็นึกไม่ออกว่าวันนี้เป็นวันอะไร นอกเหนือจากที่รู้ว่าเป็นวันจันทร์ วันธรรมดาๆวันหนึ่ง ที่พวกเขาทั้งสี่คน น็อคทิส พรอมโต้ กลาดิโอ้ และอิกนิส มาแวะพักผ่อนที่โรงแรมในเมืองLestallum  และวางแผนไว้ว่าจุดหมายต่อไปคือถ้ำปริศนาที่อยู่แถวน้ำตกไม่ไกลจากเมืองนี้

            พรอมโต เบ้ปากขึ้นมาอย่างน้อยใจ

            ไม่ให้น้อยใจได้ยังไงล่ะ วันนี้เป็นวันครบรอบที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกนี่นา!

            วันที่พรอมโต้ได้เริ่มต้นชีวิตครั้งใหม่ ได้รวบรวมความกล้า ไปทักทายน็อคทิสในวันปฐมนิเทศช่วงมัธยม

            แต่น็อคทิสจะจำไม่ได้ซะสนิท แถมยังไม่มีทีท่าจะนึกออกด้วย

            น่าน้อยใจจังเลยน้า ฉันอุตส่าห์จำได้แท้ๆ เป็นวันสำคัญมากๆเลยด้วย

            พรอมโต้ขึ้นเสียงสูง ก่อนจะแกล้งทำท่ายั่วโมโหน็อคทิส เผื่อเจ้าตัวจะฉุกคิดขึ้นมาบ้าง แต่ไม่เลย น็อคทิสกลับไม่ได้รู้สึกคล้อยตาม

            รีบๆบอกมาเถอะน่า!ว่า วันนี้มันสำคัญอะไร!”

            “ไม่บอกหรอก! ให้น็อคนึกเอาเองน้า!”

            “ไอ…”

            น็อคทิสหัวเสียขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรต่อ พรอมโต้หันหลังให้น็อคทิสช้าๆ ถึงแม้ว่าวันครบรอบ หลายๆคนอาจจะคิดว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับพรอมโต้ มันเป็นวันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเขา เขาใช้เวลาและความทุ่มเททั้งหมดเพื่อวันวันนั้น เพื่อจะได้เป็นเพื่อนกับน็อคทิส ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองจากคนที่ไม่เคยเชื่อมั่น กลายเป็นพรอมโต้ คนที่เริงร่าและมองโลกในแง่บวกอย่างทุกวันนี้

            แต่น็อคทิสกลับจำไม่ได้ซะแบบนั้น

            พอคิดแล้วเขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา

            แต่ก็ปั้นสีหน้าร่าเริงแล้วทำเหมือนไม่มีอะไร

            พรอมโต้ เป็นอะไรของนาย

            กลาดิโอ้ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาห้องโถงของโรงแรม พอเห็นพรอมโต้ยืนนิ่งๆเลยถามขึ้น แต่พรอมโต้ส่ายหน้ายิ้มๆให้กลับไปเท่านั้น

            อ่า ถ้างั้นก็ดีทำหน้าเหมือนคนอดนอนอย่างน็อคไปได้

            “ฮ่ะๆยังงั้นเลยเหรอ ฉันนอนเต็มอิ่มนา

            พรอมโต้หัวเราะแห้งๆ นี่เขาเผลอทำหน้าเครียดโดยไม่รู้ตัวยังงั้นเหรอ..

            เพียงเพราะเรื่องที่น็อคลืมวันครบรอบที่ได้เป็นเพื่อนกันเท่านั้นก็ทำให้เขารู้สึกน้อยใจได้ขนาดนี้เชียว

            แต่มาคิดดูแล้วก็ไม่น่าแปลกใจ..

            เขามีเพื่อนสนิทคนเดียวคือน็อคทิส และคนที่เขาชอบก็คือน็อคทิส

            ความรู้สึกที่คิดเกินเลยความเป็นเพื่อนนั้น เขารู้มาตลอด และสุดท้ายก็ได้บอกมันออกไป แต่ดูเหมือนน็อคจะไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนเลย

            ยิ่งมาวันนี้ที่น็อคลืมวันสำคัญไป เขาถึงได้รู้สึกน้อยใจขนาดนี้

            ….รึว่าเราจะคิดมากไปเองนะ..

            พรอมโต้คิดว่าตัวเองคิดมากไป ปกติเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่น่าเก็บมาใส่ใจสักนิด แต่เขาก็ยังเก็บเอามาคิดได้  ตัวเขาลึกๆที่มีนิสัยคิดมากนั้น ยังไงก็ไม่มีวันหายไปง่ายๆแน่ๆ ถึงได้เก็บซ่อนนิสัยนั้นเอาไว้ กลัวว่าจะทำให้อีกสามคนพลอยเดือดร้อนและเป็นห่วงไปด้วย

           

            ….

            “น็อค..เมื่อกี้คุยอะไรกับพรอมโต้น่ะ? สีหน้าไม่ดีเลยนะ

            อิกนิสที่เห็นสีหน้าน็อคทิสดูไม่สบอารมณ์เลยเดินเข้าไปถาม ซึ่งคงไม่พ้นเรื่องที่คุยกับพรอมโต้เมื่อครู่ คนที่คอยดูแลน็อคทิสมาตั้งแต่เล็กๆอย่างอิกนิสน่ะหรือ จะไม่รู้ว่าน็อคทิสกำลังรู้สึกยังไง

            น็อคทิสนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วค่อยตอบออกมา

            เปล่านี่

            ยังงั้นเหรอ..”

            อิกนิสรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น แต่ไม่คิดจะเซ้าซี้ เพราะรู้ดีว่าน็อคทิสคงเลือกที่จะไม่พูดออกมา

            เพราะสีหน้าของพรอมโต้ที่น้อยใจแบบนั้น มันทำให้น็อคทิสต้องเริ่มคิดแล้วว่า ตกลงวันนี้มันเป็นวันอะไรกันแน่?

            วันที่จะได้ไปถ้ำ มันก็ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้นนี่..

            …วันนี้วันที่เท่าไหร่..ก็ไม่ได้ตรงกับวันพิเศษอะไรนี่นา

            น็อคทิสเท้าคางคิดไปคิดมา แต่ก็หาข้อสรุปไม่ได้สักที

            ในขณะที่คิดอยู่นั้นเอง..

            …อึก!!...

            จู่ๆก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาฉับพลันจนแทบจะทรุดลงไป แต่ดีที่อิกนิสเข้ามาพยุงตัวไว้ก่อน ส่วนกลาดิโอ้และพรอมโต้เดินเข้ามาดูอาการน็อคทิสอย่างเป็นห่วง

            น็อค? ไหวรึเปล่า..ปวดหัวอีกแล้วเหรอ

            “อ่าไม่เป็นไร พอไหวอยู่ น็อคทิสพยายามประคองตัวเอง ช่วงนี้เขาเห็นภาพนิมิตของเทพและสถานที่บางอย่าง ก่อนจะปวดหัวขึ้นมาอยู่บ่อยครั้ง

            เราต้องรีบไปถ้ำปริศนานั้นก่อนกันเถอะ

            กลาดิโอ้เสนอ พวกเขาควรจะทำอะไรให้มันเสร็จสิ้นแล้วรีบไปยังที่ที่เป็นตัวการที่ทำให้น็อคทิสมีอาการปวดหัวแบบนี้

            ทั้งสามพยักรับ ก่อนจะออกเดินทางด้วยรถยนต์เรกาเลียไปยังน้ำตกที่คาดว่ามีถ้ำปริศนาแห่งหนึ่งตั้งอยู่

            ........

            ทุกๆทีเวลาที่พวกเขาเดินทางด้วยเรกาเลีย พรอมโต้จะคอยหาเรื่องพูดไปตลอดทาง ไม่เคยทำให้การเดินทางเงียบเหงาเลยสักนิด แต่คราวนี้พรอมโต้กลับนั่งเงียบ เหม่อลอยออกไปมองระหว่างทาง นั้นทำให้บรรยากาศดูแปลกไป

            อิกนิสที่กำลังขับเองก็เห็นความแปลกไปของพรอมโต้

            พรอมโต้ วันนี้เงียบจังเลยนะ

            “เอ๋ นะ..นั้นสินะวันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยๆนิดหน่อยนะ

            พรอมโต้หันไปทางอิกนิสอย่างประหลาดใจ นี่เขาแสดงอารมณ์ออกมาชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ

            ทางน็อคทิสและกลาดิโอ้ที่นั่งข้างหลังก็รู้สึกสงสัยกับท่าทีของพรอมโต้ไม่ต่างกัน

            น็อคทิสคาดเดาได้ไม่ยากว่าพรอมโต้คงจะคิดมากเรื่องที่เขาจำวันนี้ว่าเป็นวันอะไรไม่ได้ แถมเจ้าตัวยังไม่บอกเขาอีก จะให้เขารู้ได้ยังไงกันเล่าว่าวันนี้มันวันอะไร

            ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวันก่อนเขาถูกพรอมโต้จูบโดยไม่ทันตั้งตัวแถมยังสารภาพความในใจอีกต่างหาก นั้นเลยทำให้เขากำลังคิดว่าพรอมโต้คงกำลังคิดเรื่องเกี่ยวกับตัวเขาอย่างจริงจังแน่ๆ

            ตัวเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธพรอมโต้ที่รู้สึกเกินเพื่อนแบบนั้น

            แต่แค่ต้องการเวลาที่จะทบทวนดูว่าเขารู้สึกยังไงกับพรอมโต้ มันก็เท่านั้น..

            …แค่เห็นหน้าเจ้าหมอนั้นน้อยใจ ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เลย ให้ตายสิ!...

            เท่านั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ตาก็ยังมองทิวทัศน์ข้างๆอย่างไม่สบายใจ

            ...

            ถึงแล้วล่ะ…”

            ในที่สุดก็ถึงน้ำตก ที่ที่พวกเขาตั้งใจว่าจะมาตามหาถ้ำที่อยู่ไม่ไกลจากตัวน้ำตกตามที่ได้คำแนะนำมา

            อากาศเย็นสดชื่นชวนให้พวกเขาทั้งสี่ผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

            แต่ก็มีพรอมโต้คนหนึ่งล่ะที่ยังปั้นสีหน้าเรียบๆออกมา

            พรอมโต้…”

            จู่ๆน็อคทิสก็เดินเข้ามาหา พรอมโต้รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            หะ..หืม? มีอะไรเหรอ...”

            “ถ้าเจอถ้ำแล้วสำรวจเสร็จล่ะก็ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย

            น็อคพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาพรอมโต้ทำอะไรต่อไม่ถูก ได้แต่รับสั้นๆเสียงเบาๆ

            อ่าอืม

            “พวกนายสองคนมัวคุยอะไรกันอยู่ รีบๆไปถ้ำได้แล้ว กลาดิโอ้ที่เดินนำหันมาตะโกนเร่ง น็อคทิสกับพรอมโต้เลยผละออกจากกัน

            เส้นทางที่กำลังก้าวเดินอยู่เริ่มอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาต้องเดินฝ่าไปในป่าลึกเพื่อไปยังน้ำตก ซึ่งหลังน้ำตกนั้นมีถ้ำปริศนาที่พวกเขากำลังจะมุ่งไปนั้นเอง

            ระวังหน่อยนะมีมอนสเตอร์อันตรายๆอยู่

            อิกนิสหันไปบอกทุกคน ในขณะที่เบื้องหน้าเป็นงูขนาดยักษ์  ซึ่งทางเลือกในตอนนี้มีเพียงจะเดินย้อนกลับ หรือฝ่างูยักษ์เพื่อไปน้ำตก ซึ่งแน่นอนว่าตัวเลือกอย่างหลังคือสิ่งที่พวกเขาจะทำ

            อย่าประมาทล่ะ!! เอาล่ะนะ!!”

            กลาดิโอ้ถืออาวุธใหญ่คู่ใจในมือ ก่อนจะให้สัญญาณกับทุกคน เมื่อนั้นทุกคนก็พุ่งเข้าไปหางูยักษ์พร้อมกันในทันที

            ฉัวะ!!! ฉัวะ!!

            เสียงใบมีดตัดเข้าที่เนื้องูยักษ์นับไม่ถ้วน เสียงคำรามของงูยักษ์ดังกึกก้องไปทั่วป่า

            ทั้งสี่คนประสานการโจมตีกันได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว จนงูยักษ์ที่ดูจะเป็นปัญหาใหญ่ในทีแรกนั้นกลับกลายเป็นเพียงเรื่องง่ายๆ

            แต่ทว่า

            “น็อค ระวังด้านขวา!!”

            “อ่า!”

            น็อคทิสรับการโจมตีของงูยักษ์ได้ทันท่วงที ก่อนจะยกมือแทนคำขอบคุณส่งให้อิกนิส ในขณะที่กำลังจะฟาดฟันดาบลงไป

            จู่ๆ..

           อึ๊ก!!”

            น็อคทิสก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหัน มันปวดมากขนาดที่เขาต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ ในวินาทีนั้น เจ้างูยักษ์ก็เลื้อยตัวพุ่งมาหาน็อคทิสด้วยความเร็วสูง

            น็อค!!”

            ทั้งสามคนหันไปทางน็อคทิสที่เป็นเป้าหมายของงูยักษ์ แม้ว่าจะออกตัววิ่งหวังจะปกป้องน็อคทิส แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ทัน

            ตูม!!!

            “อ๊าก!!”

            งูยักษ์ตวัดตัวโจมตีด้วยการสะบัดหางเข้าที่น็อคทิสจังๆ จนร่างน็อคกระเด็นลอยออกไปไกล ไกลเสียจนเข้าไปในป่าจนสุดลูกหูลูกตา

            น็อค!!!!!!!!!!!”

            ทั้งสามคนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ พรอมโต้เลือกที่จะวิ่งออกไปตามที่เห็นร่างน็อคทิสกระเด็นในทันที ทิ้งให้ทั้งสองคน กลาดิโอ้และอิกนิส ละจากเจ้างูยักษ์วิ่งตามเข้าไปในป่าบ้าง

            ....

            .....

            .......

            ….

            “….”

            น็อคทิสที่โดนงูยักษ์โจมตีเข้าจนกระเด็นมาอยู่ในป่าลึก เขาค่อยๆได้สติ ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก...ทั้งปวดหัวและปวดไปทั้งร่างราวกับจะแหลกสลายมิปาน

            อยู่ในป่าอีกแล้วเหรอ

            น็อคทิสหันไปมองทางไหนก็มีแต่ป่า..ที่สำคัญเขายังพลัดหลงกับทุกคนอีกด้วย

            อีกอย่างเขาก็สงสัยจริงๆว่าเขาเผลอหมดสติไปนานแค่ไหนนานขนาดที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแบบนี้

            ดูท่าวันนี้เขาจะไม่ได้เข้าถ้ำอย่างที่ต้องการ ในเมื่อเขาหลงอยู่ในป่า

            แม้ว่าเขาจะมีพลังมากพอที่จะต่อกรกับมอนสเตอร์และศัตรูอันตรายๆ แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถสู้ได้เพียงลำพังในเวลากลางคืนแบบนี้  มอนสเตอร์ในยามกลางคืนนั้นมีพลังแกร่งกล้ามากกว่าตอนปกติเป็นเท่าตัว

            น็อคทิสลองมาคิดดู อีกสามคนที่เหลือคงต้องตามหาตัวเขาอย่างแน่นอน

            …เราก็มีมือถือนี่นา

            น็อคทิสนึกขึ้นมาได้ว่ามีมือถือ แต่เมื่อควานหาดูในกระเป๋า ก็กลับพบว่า..มันหายไป..

            …หาย?..หายในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ..

            เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างน็อคทิส โทรศัพท์มือถือที่จะเป็นตัวช่วยชั้นเลิศกลับหายไป คาดได้ว่าหายตอนที่เขาถูกเจ้างูยักษ์ปัดกระเด็น

            เพราะฉะนั้นในตอนนี้ทางเลือกของเขาก็คือ เอาตัวรอดให้ได้จนกว่าจะถึงเช้าพรุ่งนี้

            ตอนกลางคืนคงไม่ใช่เวลาที่ควรจะเดินไปไหนมาไหนในป่าแบบนี้

            ตามหาเพื่อนๆในวันพรุ่งนี้น่าจะเป็นความคิดที่เข้าท่ากว่าอย่างเห็นได้ชัด

            แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีทั้งเตนท์ ไม่มีทั้งอาหาร ไม่มีอะไรที่พอจะประทังท้องได้ เว้นแต่เขาจะออกไปล่าสัตว์หรือตกปลามาย่างกินเอง

            ...แล้วจุดไฟมันทำยังไง..

            น่าเศร้าที่น็อคทิสไม่รู้การจุดไฟ แม้กลาดิโอ้จะสอนให้หลายครั้งหลายครา แต่น็อคทิสก็บอกปัดอย่างไม่ใส่ใจในทุกครั้ง แค่นึกก็รู้สึกเจ็บใจที่อยู่ใสถานการณ์แบบนี้

            น็อคทิสส่ายหัวหน่ายๆแล้วก้าวเดินช้าๆ ไปตามแสงสว่างที่ส่องมาจากสักหนสักแห่งในป่านี้

            หวังว่าจะเป็นแสงไฟฉายจากทั้งสามคน หรืออาจจะเป็นใครสักคนมาตั้งแคมป์แถวๆนี้ก็ได้ พอคิดแบบนั้นน็อคทิสก็รีบเร่งฝีเท้า

            แซ่ดแซ่ด..

            น็อคทิสหยุดก้าวไปในทันทีเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าเป็นแผ่นหลังของคนที่เขาคุ้นเคยมากที่สุดคนหนึ่ง..

            ‘พรอมโต้กำลังนั่งอยู่ตรงโขดหินหน้าแม่น้ำ เขากำลังนั่งเหม่อลอยกับโทรศัพท์ในมือ

            พรอมโต้

            “อ้ะ...น็อค!”

            เพียงแค่เรียกชื่อ พรอมโต้ก็รีบลุกขึ้นยืน ตรงมาหาน็อคทิส ดึงเข้าไปกอดโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้น

            พรอม...โต้…”

            “ดีใจจังที่นายปลอดภัย...

            น้ำเสียงพรอมโต้เหมือนจะร้องไห้ออกมาแค่คิดว่าถ้าไม่ได้เจอน็อคทิสอีกแล้ว เขาจะทำยังไง แค่นั้นเขาก็รู้สึกเป็นห่วงจนแทบบ้า

            พรอมโต้กอดแน่นจนน็อคทิสรู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่ขัดขืนหรือพูดห้ามอะไร มือบางเองก็สวมกอดตอบพรอมโต้บ้าง รู้สึกโล่งใจที่ได้เจอ...

            แล้วคนอื่นๆ..”

            “ฉันวิ่งออกมาทันทีเลยที่เห็นนายกระเด็น...ก็เลยแยกกันน่ะ

            “เจ้าบ้า---นายก็ยังไม่ถนัดต่อสู้แท้ๆ น็อคทิสพูดขึ้น ทำเอาพรอมโต้พองแก้มอย่างไม่พอใจ

            อะไรกันเล่า..ฉันอุตส่าห์ตามหาน็อคเลยน้า..”

            “แล้วเมื่อกี้นายทำอะไร?

            น็อคทิสผละออกจากอ้อมกอดพรอมโต้ช้าๆ พรอมโต้ยกมือถือตัวเองขึ้นมาดูอย่างเขินอาย

            ก็...โทรหาน็อคยังไงล่ะ..แต่น็อคไม่รับสักที

            “มือถือฉันหายไปแล้วน่ะ

            “ห๊า…!!”

            พรอมโต้รีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทางตกใจของพรอมโต้เรียกความสงสัยให้น็อคทิสได้อย่างดี ว่าอีกฝ่ายโทรหาเขามากแค่ไหนกันนะ

            ยังไงก็เถอะ ตอนนี้จะตามหากลาดิโอ้และอิกนิสคงไม่ดีแน่ๆ อันตรายขนาดนี้

            พรอมโต้พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับน็อคทิส โดยเฉพาะเจ้างูยักษ์ที่พวกเขาต่อสู้เมื่อช่วงกลางวันนั้น มันไม่ใช่ศัตรูที่สามารถเอาชนะได้ด้วยเพียงสองคน

            ว่าแต่ว่า…”

            พรอมโต้นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา และคิดว่าจะพูดกับน็อคทิส แต่สุดท้ายก็เงียบไป

            อะไรเล่า?

            “ไม่มีอะไรหรอกน็อค…”

            ซ่า-------!!
            จู่ๆฝนก็ตกมาไม่ทันได้ตั้งตัว พวกเขาลืมเรื่องที่จะพูดกันไปซะสนิท

            หว๊า ฝนตก!! รีบหลบฝนเร็ว น็อคตรงนั้นมีถ้ำด้วย รีบเข้าไปเถอะ!”

            “อะ..อ่า!!”

            พรอมโต้จับมือน็อคทิสวิ่งเข้าไปในถ้ำใกล้ๆ น็อคทิสรู้สึกบางอย่างขึ้นมาเมื่อได้สัมผัสกับมือหนานั้น มันนั้นอบอุ่น ทั้งใหญ่กว่าเขา โอบอุ้มทุกสิ่งทุกอย่างแทนเขาไว้ ทำให้เขารู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้

           

            “เฮ้อ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้นะน็อคหนาวรึเปล่า อ้ะ

            พรอมโต้ถอดเสื้อโค้ทสวมทับให้น็อคทิสโดยไม่รอคำตอบ น็อคทิสว่าจะบอกปฏิเสธแต่จู่ๆเจ้าตัวก็สวมให้เรียบร้อยไปซะแล้ว เลยยอมสวมแต่โดยดี

            พรอมโต้ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย

            “ฉันรู้หรอกน่า..แต่ว่าฉันเป็นห่วงน็อคนี่นา..ถ้าเกิดน็อคปวดหัวขึ้นมาอีกหรือเป็นหวัด ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก...แฮะๆ

            …..

            จู่ๆหน้าของพวกเขาทั้งคู่ก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา ต่างหันต่างหันไปคนละทาง ยิ่งน็อคทิสแล้วยิ่งแดงกว่าพรอมโต้อย่างเห็นได้ชัด เขารู้ตัวและพยายามหันไปทางอื่นเพื่อไม่ให้พรอมโต้เห็น

            ความเงียบเริ่มปกคลุม พวกเขาต่างไม่รู้จะพูดอะไร

            มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบพื้นเท่านั้นที่ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกตึงเครียดมากเกินไป

            เอ่อ..พรอมโต้

            ในที่สุดน็อคทิสก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา หลังจากที่พวกเขาทั้งคู่เงียบกันไปนาน

            หืม?

            “ที่ฉันบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ..”

            “อือ

            “ยังไงฉันก็นึกไม่ออกเลยว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรกันแน่…”

            พรอมโต้เงยหน้าขึ้นมามองน็อคทิส ทางน็อคทิสเองก็หันไปมองตอบ

            แต่ถ้านายรู้สึกแย่ขึ้นมาเพราะฉันจำไม่ได้ ขอโทษนะ…”

            พรอมโต้รีบส่ายหน้ารัวๆ

            ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน็อค…! น็อคไม่ผิดสักหน่อย

            “แต่สำหรับฉันแค่มีนายอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็คือวันสำคัญของฉันแล้วล่ะ น็อคทิสไม่เพียงว่าขึ้นมา ยังยิ้มน้อยๆให้พรอมโต้ที่บัดนี้น้ำตาคลอเบ้าไปเรียบร้อย

            น็อค!!!”

            “หว๊า!! เจ้าบ้า จู่ๆก็…”

            พรอมโต้ไม่อาจจะทนความต้องการของตัวเองได้ เขารีบดึงน็อคทิสเข้ามากอดเต็มแรง น็อคทิสทั้งตกใจและอึ้ง แต่สุดท้ายก็ยิ้มร่าออกมา เพราะนี่แหละคือพรอมโต้ที่เขารู้จัก..และยังเป็นคนที่เขารู้สึก… ‘ชอบ

            “ฮรื่อ ก็น็อคอ่า พูดออกมาแบบนี้ ฉันน่ะชอบน็อคที่สุดเลย!!”

            “ระ..รู้แล้วน่า..”

            “แล้วน็อคชอบฉันไหม? พรอมโต้เอียงคอถามน็อคทิสที่ตัวแข็งทื่อ พูดอะไรไม่ออก

            จู่ๆถามแบบนี้เนี่ยนะใครมันจะตอบได้..

            สายตาหวานเชื่อม น้ำเสียงออดอ้อนของพรอมโต้ที่กำลังมอบให้ เป็นใครก็ตกหลุมพรางนั้นได้ไม่ยาก น็อคทิสเองก็เช่นกัน..

            จริงๆแล้วเขาตกหลุมพรางของพรอมโต้ไปตั้งนานแล้วล่ะ

            และดูท่าจะถอนตัวไม่ขึ้นด้วย เพียงแต่เขาเพิ่งมารู้สึกได้เมื่อครู่นี่เอง

            แล้วนายคิดว่ายังไง

            “ฉันคิดว่าน็อคชอบฉัน..”

            “!!”

            น็อคทิสหันหน้าไปทางอื่น เรียกเสียงหัวเราะคิกคักออกจากพรอมโต้ได้ในทันที ก็น็อคทิสตอนเขินนั้นดูไม่เห็นยาก แถมน่ารักจะตายไป

            หัวเราะอะไรกันเล่า…”

            “ก็น็อคน่ารักนี่นา…แค่ดูหน้าก็รู้แล้วว่าคิดอะไรน่ะ..”

            “แล้วแต่จะคิดเลย!” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขายอมแพ้ให้กับพรอมโต้ซะราบคาบ

            อ้อมกอดอันอบอุ่นที่สวมกอดนั้น เขาเองก็ไม่อยากจะผละออกเลยแม้แต่วินาทีเดียว

            น็อคอยากรู้มั้ยว่าวันนี้เป็นวันอะไร..”

            “วันอะไร?

            “วันครบรอบที่ฉันกับน็อคได้คบกันไง พวกเราตอนเจอกันก็ตอนมัธยมนี่นา ก็ 5 ปีแล้วใช่ไหมล่ะ!”

            พรอมโต้เฉลยเท่านั้น น็อคทิสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่นึกว่าที่พรอมโต้ทำหน้าเครียดๆมาตั้งแต่เช้าๆ ดูน้อยใจเขา ก็เพียงเพราะเรื่องนี้เองน่ะเหรอ

            พรอมโต้ นายนี่มันน้อยใจแค่เรื่องที่ฉันจำวันนี้ไม่ได้แค่นั้นเองเหรอ? อีกอย่างฉันกับนายรู้จักกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว 

               น็อคทิสจำเด็กประถมคนที่ชอบมาแอบมองเขาประจำ เด็กชายร่างอ้วนที่บัดนี้กลายมาเป็นหนุ่มร่างสูงเพรียวอีกทั้งยังเป็นคนที่อ่อนโยนถึงขนาดนี้ ใครกันล่ะจะลืมได้ลง

            เห--! น็อคจำได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ

            “ลืมก็บ้าแล้ว ใครล่ะที่เอาแต่แอบมองฉันน่ะ สโตรกเกอร์รึยังไง?

            “สโตรกเกอร์ที่ไหนกันล่ะก็แค่ไม่มีความกล้า..”

            พรอมโต้เบ้ปากอย่างไม่พอใจ กระนั้นน็อคทิสก็รู้ดีว่าพรอมโต้ทำไปเพราะอยากทำตัวเด็กๆ บ้าบอเหมือนอย่างเคย

            แต่ว่า…”

            ทันใดนั้นมือหนาก็ผลักร่างน็อคทิสล้มไปนอนกับพื้นช้าๆ

            ฉันก็มีความกล้ามากพอที่จะทำแบบนี้นะ คุณเจ้าชาย 

            “พรอมทำบ้า..อะไรของนาย…”

            คราวนี้น็อคทิสไม่ตลกด้วย รู้ว่าพรอมโต้กำลังจะล้อเล่นกับเขาแต่ว่า

            น็อคยังคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่เหรอ…”

            “ห๊า?

            “ขอโทษนะน็อค..นายน่ารักมากจนฉันอดทนไม่ไหวแล้วล่ะน้า พรอมโต้ยิ้มร่าก่อนจะโน้มตัวลงบดจูบกับกลีบปากหวานอย่างอ่อนโยน เรียวนิ้วยาวค่อยๆสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดอย่างเผลอตัว ลูบไล้กายผิวสีน้ำนมด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง

            อะ...อื้อ...

            เสียงหวานก็เล็ดลอดออกมาเมื่อลิ้นอุ่นรุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก ใบหน้าหวานเชิดรับรสจูบตามอารมณ์พาไป

            ทั้งสับสนว่านี่ใช่พรอมโต้ เพื่อนสนิทที่ใสซื่อของเขาจริงๆแน่หรือ..

            จุ้บจุ้บ..

            “อื้ออื่อ..พะ..พรอมโต้..”

            พรอมโต้ผละริมฝีปากร่างบางอย่างพอใจ ก่อนจะเลื่อนจูบแก้มใสและใบหูจนร่างบางกระตุกเฮือกด้วยอารมณ์

            เอ๋? อะไรเหรอน็อค?

            เสียงใสซื่อของพรอมโต้ที่บัดนี้ดูน่าหมั่นไส้เป็นบ้าในสายตาน็อค แถมยังเอียงคออีก

            กระนั้นเขาก็โกรธไม่ลงเลย..

            “ทะ..ทำอะไรของนาย..แฮ่ก…” ไม่นึกว่าจะถูกพรอมโต้รุกด้วยวิธีแบบนี้ ไม่เคยคิดเลยว่าพรอมโต้ เพื่อนที่ทำตัวไร้สาระมาตลอดจะทำให้เขาจนมุมได้ขนาดนี้!

            “ก็กำลังแสดงความรักที่มีต่อน็อคไง…”

            จ้วบ..

            เท่านั้นก็บดจูบหนักๆที่ริมฝีปากน็อคทิสอีกทีจนบวมเจ๋อ

            ในขณะที่น็อคทิสยังอึ้งทำอะไรไม่ถูก คนที่ใสซื่อจริงๆแล้วคงจะเป็นน็อคทิสมากกว่าด้วยซ้ำ

            เท่านี้ฉันมีความสุขแล้วล่ะ

            “อะไรของนาย..!! พรอมโต้..”

            น็อคทิสยกแขนขึ้นมาปิดหน้า พรอมโต้หัวเราะเบาๆ

            น็อคพร้อมรึเปล่า? ปวดหัวรึเปล่า ถ้าไม่พอใจบอกเลยนะ ฉันไม่อยากฝืนใจน็อค..”

            พรอมโต้กระซิบถามด้วยเสียงหวานๆ น็อคทิสเลยตอบด้วยเสียงอู้อี้ในลำคอ บ่งบอกได้ว่าเขาเขินมากแค่ไหน

            จะ...เจ้าบ้า...มาถึงขั้นนี้แล้ว...จะทำอะไรก็ทำเลยสิ..

            พรอมโต้ยิ้มกว้างมากกว่าเดิม ก้มกระซิบบอกน็อคทิสอีกครา

            คราวหลังมาบอกให้หยุด หยุดไม่ได้แล้วนะครับคุณเจ้าชาย..”

            ….

            …………

            ……..

            …………

            ……..

            ……………..

            เช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ในป่าลึกแห่งหนึ่งที่ไม่มีทีท่าว่าจะหาทางออกได้ง่ายๆ

            เจ้าพวกนั้นโดนมอนสเตอร์เขมือบไปแล้วรึไงกัน…!!”

            กลาดิโอ้หัวเสีย เขากับอิกนิสตามหาน็อคทิสและพรอมโต้มาตั้งแต่เช้าตรู่

            เอาจริงๆเมื่อคืนเขาจะออกไปตามหาด้วยซ้ำหากไม่มีอิกนิสห้ามไว้ก่อน

            แต่ยิ่งเดินไปเท่าไหร่ก็มีแต่ป่าและป่า มอนสเตอร์ก็มีแต่ก็ไม่คณามือพวกเขาทั้งสอง

            ใจเย็นก่อนสิกลาดิโอ้..สองคนนั้นปลอดภัยแน่ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก

            “อิกนิสนายนี่ก็ใจเย็นจริงๆ..พวกเราเดินวนในป่ามาสามชั่วโมงแล้วนะ

            “ใจร้อนไปก็ทำให้ทุกอย่างแย่ลงเปล่าๆ…”

            อิกนิสถอนหายใจเบาๆ เมื่อวานเขากับกลาดิโอ้ตั้งแคมป์กันเพียงสองคน บรรยากาศมันช่างเงียบเหงากว่าเดิม  เขาเองก็ไม่ต่างจากกลาดิโอ้ เป็นห่วงว่าทั้งสองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง แต่ก็มั่นใจว่าต้องไม่เป็นไรแน่ๆ

            อิกนิสจู่ๆก็ดันนึกขึ้นมาได้

            จะว่าไปแล้วเมื่อคืนติดต่อน็อคกับพรอมโต้สินะกลาดิโอ้..”

            “อ่า..เจ้าสองคนนั้นไม่รับมือถือทั้งคู่ให้ตายสิ น่าเป็นห่วงชะมัด

            กลาดิโอ้ยกมือถือขึ้นมาดู ประวัติย้อนหลังที่เขาโทรไปหาพรอมโต้กับน็อคทิสนั้น รวมๆเป็นสิบครั้งได้ แต่ก็ไม่มีใครรับสักครั้ง

            น็อคกับพรอมโต้ ป่านนี้คงต้องหิวมากแน่ๆ..ต้องรีบตามหาพวกเขาให้เจอกันเถอะ

            “อิกนิส นายรู้ไหมว่านายเป็นห่วงเจ้าสองคนนั้นยิ่งกว่าฉันอีกนะ..”

            …

            ……

            ….

            …

            “อื้อ….”

            เสียงงัวเงียของเจ้าชายจอมขี้เซาดังขึ้น ก่อนจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมาช้าๆ

            ก็เห็นพรอมโต้กำลังหันมามองทางเขาพอดี

            อรุณสวัสดิ์น็อคหลับสบายรึเปล่า?

            สีหน้าระรื่นแบบนั้น ทำให้น็อคทิสรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

            เป็นคนที่ทำให้ร่างกายเขาปวดร้าวขนาดนี้ ยังมีหน้ามียิ้มหวานอีก ไม่ให้โมโหได้อย่างไร

            “……”

            น็อคทิสไม่ตอบเขาไม่ชินกับความรู้สึกนี้มากกว่า

            แถมเสื้อที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ก็เป็นเสื้อของพรอมโต้ไม่มีอะไรให้น่าอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว

            ทั้งๆที่พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน มีอะไรแลกเปลี่ยนใส่กันได้ แต่ในคราวนี้เขากลับรู้สึกไม่ชินเอาซะเลย

            ยิ่งเป็นหลังจากเรื่อง เมื่อคืน แล้วด้วย

            ปวดหัวรึเปล่าเอ้า ทานปลาก่อนนะ เมื่อตอนเช้าฉันตกมาแล้วก็ย่างเองล่ะ!” พรอมโต้ดูเหมือนจะภูมิใจกับการตกปลาและย่างปลาอย่างมาก มือหนาส่งปลาย่างให้เจ้าชายที่กำลังตื่นไม่เต็มตา

            อ่า..ขอบใจ...

            น็อคทิสกัดปลาย่างในมืออย่างเงียบๆ ไม่นึกว่าตัวเองจะมาอยู่ในสภาพแบบนี้

            ไม่อยากจะนึกว่าตัวเองจะยอมให้พรอมโต้เข้ามามีอิทธิพลกับหัวใจของตัวเองขนาดนี้

            แค่คิดเท่านั้นก็รู้สึกร้อนๆที่หน้า

            เขาอาจจะป่วยแล้วก็ได้...

            แต่น่าประหลาดที่เขากลับไม่ได้ปวดหัวเลยสักนิด...

            อร่อยรึเปล่าน็อค?

            “ก็งั้นงั้น..”

            “เห!! อุตส่าห์ตั้งใจตกแล้วก็ย่างให้เลยนะนั้น….”

            “พรอมโต้…” น็อคทิสเงียบไปอึดใจ 

             .................

            ฉันชอบนายนะ..”

            น็อคทิสรวบรวมความกล้าพูดออกมา ไม่นึกว่าตัวเองจะพูดคำคำนี้ออกมาได้ 

            พรอมโต้อ้าปากค้าง ไม่นึกว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากปากน็อคทิส

            ก็แค่นี้แหละ…”

            น็อค----!!!”

            ……………

            ……………………

            “กลาดิโอ้ ฉันได้ยินเสียงพรอมโต้!!”

            “ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน…!!”

            ทั้งสองคนได้ยินเสียงพรอมโต้ดังไปทั่วป่า เท่านั้นก็รีบวิ่งไปตามที่มาของเสียงในทันที..

            กลาดิโอ้กับอิกนิสที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับพรอมโต้และน็อคทิส

            จากป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายและสัตว์ป่าที่พร้อมจะมาทำร้าย บัดนี้กลับกลายเป็นป่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอรัก

            จากนี้ไปการเดินทางของทั้งสี่คนจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะ?...

 To Be Continued ---> https://writer.dek-d.com/kana66/writer/view.php?id=1577544

            สวัสดีค่ะ ฟิคสั้นมาอีกแล้วค่ะ คู่นี้เหมือนเดิมค่ะ T_T คราวนี้มีความต่อเนื่องจากฟิคตอนที่แล้ว คือตั้งใจอยากจะเขียนฟิคยาวแต่ว่าพอมาคิดดูแล้วเขียนเป็นฟิคสั้นแต่ต่อเนื่องกันน่าจะดีกว่าเนอะ(ฮา) คาแร็กเตอร์ มีต้นแบบมาจากเกมเวอชั่นญี่ปุ่นนะคะ เพราะงั้นอาจจะมีความติ๋งต๊อง ไร้สาระไปหน่อย และจบแบบว่ารวบรัดไป หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ 5555 ไรท์เตอร์ยังคงอยู่เรือพรอมน็อคค่ะ เย้!

                                                                                                                        04/01/2017

                        

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Akemil จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 คอบอ
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:22
    อยู่ในป่า ในที่อันตรายพรอมพ์นอคก็ยังหวานกันได้อีกอ่ะ หมั่นใส้พรอมพ์ จีบเจ้าชายขนาดนี้ นางเขิลไปถึงไหนแล้วเนี่ย 555
    #6
    0
  2. #5 LPN
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:30
    กรี๊ดดด หวานมากกก พรอมนายรุกเจ้าชายหนักมาก แต่ก็น่าร้ากกก #สดชื่นนน

    Ps.เขียนภาษาสวยมากเลยค่ะ
    #5
    0
  3. วันที่ 6 มกราคม 2560 / 00:53
    ฟิคน่ารักมากๆเลยค่า ภาษาสวยด้วย รอติดตามตอนต่อนะคะ
    #4
    0
  4. #3 Enjoy
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:38
    อร้ายยยยยย เค้าได้กั------- /ท่ดๆ
    #3
    0
  5. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:39
    #รู้สึกได้รับการฮีลเลยค่ะ
    #ดี๊ดี
    #2
    0
  6. #1 Kiseya marina(mai mai♡) (@ayasako4479) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:11
    #ช็อตนี้กูตาย//หลับตาอย่างสงบ
    #1
    0