[FIC FFXV Yaoi] Starlight [PromptoxNoctis]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 227 Views

  • 0 Comments

  • 4 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    227

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

...เรื่องแบบนี้เราตัดสินใจอะไรได้เหรอ…<br /> ..บอกให้น็อคเลือกเราแบบนั้นน่ะเหรอ.. [PART4]<br />


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะทุกคน คิดถึงกันมั้ยเอ่ย--!
นี่คือฟิคสั้นพรอมน็อค (Prompto x Noctis) พาทที่4 (ยังเรียกว่าฟิคสั้นอีกเรอะ)
ที่ทำใจมานานมากว่าจะเขียนพาทต่ออีกดีมั้ย 
เพราะตอนแรกตั้งใจให้มันจบแค่สามพาท
จนเกิดความรู้สึกที่ว่าอยากเขียนตอนต่อจังนะ (ไม่ค่อยได้เขียนฟิคพรอมน็อคเท่าไหร่เลย แถมหาอ่านยากด้วย TT)
ก็เลยเกิดพาท 4 อย่างที่เห็นน่ะค่ะ 

ยังไงก็ขอให้ทุกคนติดตามกันด้วยนะคะ (โค้ง)


อ่านพาทก่อนๆหน้านี้!

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ย. 61 / 22:44

บันทึกเป็น Favorite


PART 4

 

 

            ว้าว สวยชะมัดเลย!!”

            เสียงร้องออกมาอย่างมีความสุขดังจากชายหนุ่มเรือนผมสีทอง ดวงตาสีสวยมองไปรอบๆตัวที่เต็มไปด้วยมหาสมุทรสีนภา สายลมที่พัดผ่านแสนเย็นฉ่ำที่สร้างความรู้สึกสุดวิเศษให้มากขึ้นไปอีก

            อ่า สวยจริงๆล่ะ

            พวกเราไม่ได้มีโอกาสแบบนี้สักเท่าไหร่ล่ะนะ!”

            ชายร่างสูงอีกสองคนต่างก็เห็นด้วย รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าช้าๆ

            อดปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่คือการเดินทางครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่ทำให้พวกเขารู้สึกประทับใจจนยากที่จะอธิบายออกมาถ้อยคำใดๆ

            เจ้าของเรือนผมสีทองยกกล้องขึ้นถ่ายรูปอย่างเริงร่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมาพูดกับอีกคนที่ดูจะไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาเท่าไหร่นัก

            น็อคไหนๆก็ได้ขึ้นเรือที่แสนหรูหราแถมได้เห็นทิวทัศน์สวยๆแบบนี้ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ--?”

            คนโดนทักที่นั่งบนเก้าอี้ผ้าใบค่อยๆตอบอย่างงัวเงีย  พอสัมผัสลมเย็นๆ อากาศที่แสนสบายใจแบบนี้มีหรือที่คนรักการนอนอย่างเขาจะไม่รู้สึกเคลิ้บเคลิ้มจนอยากเข้าห้วงนิทราน่ะ!

            ก็รู้สึกง่วง...ขอนอนต่อเถอะน่า พรอมโต้

            โธ่..น็อค—”

            พรอมโต้ ชื่อของหนุ่มน้อยเรือนผมสีทอง พอได้ยินประโยคที่ว่าออกมาอย่างไม่ใส่ใจจากอีกฝ่ายเท่านั้นก็ปล่อยเสียงไม่พอใจออกมา

            ..ทั้งๆที่อุตส่าห์ได้มาอยู่บนเรือแท้ๆเชียว น็อคไม่โรแมนติกเลยจริงน้า!..         

 

            ใช่แล้ว ในตอนนี้ชายหนุ่มทั้งสี่คนกำลังออกผจญภัยไปลทีเซีย ดินแดนแห่งวารีที่ถูกเล่าขานว่าเป็นที่ที่เลอค่าและเต็มไปด้วยความสวยงามมากที่สุดแห่งหนึ่ง ด้วยเรือส่วนตัวที่แสนหรูหราแบบนี้ แม้ว่าในการเดินทางครั้งนี้จะไม่ได้จุดประสงค์ว่าเป็นการเดินทางเพื่อท่องเที่ยว กระนั้นการที่พวกเขาได้มานั่งเรือและชมทิวทัศน์ของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่สวยสดแบบนี้ นับว่าเป็นครั้งแรกของพวกเขา ทั้งประทับใจและยากเกินกว่าจะลืมก็ไม่ผิดนัก

            พอพูดถึงจุดประสงค์ที่ทั้งสี่จะเดินทางไปอัลทีเซียนั้น ก็คงไม่พ้นที่จะได้พบกับลูน่า เฟรย่า เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเทเนไบร์ และเพื่อสานต่อทุกเรื่องราวให้มันเป็นไปตามหน้าที่ ของ น็อคทิส ชายผู้ที่จะสืบทอดเป็นราชาอาณาจักรอิมซอมเนียในอีกไม่ช้า

            พรอมโต้ฉุดคิดเรื่องนั้นได้ก็หันไปมองน็อคทิส ที่กำลังนอนหลับอย่างไม่รู้สึกรู้สาอย่างเจ็บปวด

            ที่เจ็บปวดก็เพราะเขากับน็อคทิสเป็น คนรัก กัน..

            กระนั้นตัวเขาก็เป็นแค่ คนธรรมดา ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับอีกฝ่ายที่เป็นถึง ว่าที่ราชาคนถัดไปได้เลย

            นั้นล่ะความจริงที่คอยตอกย้ำเขาอยู่เรื่อยไป


           คนที่คู่ควรกับน็อคทิส เป็นถึงเจ้าหญิงลูน่า 

             คนที่ถูกวางตัวให้เป็นคู่หมั้นของน็อคทิสมาตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งน็อคทิสและลูน่า ต่างก็มีความรู้สึกดีๆร่วมกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พบเจอกันมานานนับเท่าไหร่ก็ตาม พรอมโต้ก็รู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้ว ตัวเองก็คงไม่มีทางถูกเลือกเขาพยายามคิดแบบนั้นมาตลอด แต่บางทีก็อดที่จะแอบเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า อย่างน้อยความรู้สึกของเขากับน็อคทิสในตอนนี้ก็ ตรงกัน น็อคทิสเองอาจจะรู้สึกไม่อยากเสียเขาไปก็ได้

             สิ่งที่เขาควรทำคือการสนับสนุนน็อคทิสให้ทำหน้าที่ให้ลุล่วงไม่ใช่รึยังไงกัน

            คิดแบบนั้นเข้าอารมณ์เริงร่าที่มีอยู่เมื่อครู่ก็หายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน

            จู่ๆก็ทำหน้าแบบนั้น เป็นอะไรไปหื้ม?”

            กละ..กลาดิโอ้?”

            กลาดิโอ้เข้ามาทักพลางกอดคออย่างไม่ให้พรอมโต้ได้ทันตั้งตัวจนพรอมโต้สะดุ้งเบาๆ ทั้งยังรู้สึกตกใจหน่อยๆที่ตัวเองคิดมากจนเผลอแสดงสีหน้าออกไป

            คือว่า..”

            เป็นคำตอบที่ยากจะตอบได้ เขารู้ดีว่าถึงพูดออกไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาอยู่ดี

            กลาดิโอ้ที่เห็นท่าทางลำบากใจแบบนั้น แถมดูท่าจะไม่เปิดปากพูดง่ายๆเสียด้วย เลยถอดถอนหายใจเสียงดัง

            เอาเถอะ คงจะไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาได้ง่ายๆสินะ ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร..”

            แต่ว่าถ้ามันเป็นสิ่งที่นายต้องตัดสินใจอะไรสักอย่าง ก็อย่าลังเลที่จะตัดสินใจ จะได้ไม่เสียใจในภายหลัง..เท่านี้ล่ะเหมือนฉันจะพูดมากไปสินะ ฮ่าๆ

            ทั้งๆที่กลาดิโอ้หัวเราะและพูดออกมาราวกับพยายามทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น แต่เอาจริงๆแล้วพรอมโต้ก็ไม่ได้ว่าเขารู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมเลยกลับกันยิ่งทำให้เขารู้สึกกังวลมากกว่าเดิม

 

            ...เรื่องแบบนี้เราตัดสินใจอะไรได้เหรอ

            .บอกให้น็อคเลือกเราแบบนั้นน่ะเหรอ..

               ท่ามกลางความสับสนของพรอมโต้ เขาก็พาลนึกถึงใบหน้าของคนที่เขารักมากที่สุด.. ยามที่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ช่วงเวลาที่ทำอะไรด้วยกันมากมาย

            ทุกอย่างช่างแสนมีคุณค่าเกินกว่าที่เขาจะลืมและปล่อยให้มันจากเขาไป

 

            เราจะเห็นแก่ตัวไม่ได้นะ เราเป็นแค่คนธรรมดา...เราไม่ควรหวังอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...

            ...แค่เราได้เคียงข้างน็อค ได้มีช่วงเวลากับน็อคในฐานะคนรักแบบนั้น  เราก็โชคดีแล้วไม่ใช่เหรอ..

 

            รอยยิ้มขื่นๆเผยขึ้น ดวงตาสีทะเลคู่สวยที่เดิมทีสุกใสบัดนี้กลับหมองไปด้วยความเจ็บปวด

            ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ว่า ไม่ควรไปขัดขวางน็อคทิส ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่น็อคทิสปรารถนา ส่วนตัวเขาก็ต้องข่มความรู้สึกทุกอย่าง และทำตัวให้เหมือนเดิมเร็วที่สุด ก็เท่านั้น

            ..

            ...

            ....

            ......

            เฮ้อในที่สุดก็ถึงสักที หลับสบายเป็นบ้า

            “ให้ตายสิวิวสวยแท้ๆยังหลับซะอีกนะ

            “หวังว่าคงจะไม่เผลอหลับตอนที่เจอท่านลูน่าหรอกนะน็อค หึหึ

            กลาดิโอ้กับอิกนิสว่าใส่เจ้าชายตัวดีที่นอนหลับมาตลอดการเดินทาง  ไม่วายที่จะแหย่ให้เจ้าชายน็อคทิสแย้งขึ้นมาเสียงดัง

            จะบ้าเรอะ ใครมันจะหลับได้ลงกันเล่า พวกนายนี่น้า..!!”

            ส่วนพรอมโต้ที่เดินลงจากเรือเป็นคนสุดท้ายได้แต่ปั้นสีหน้ายิ้มแห้งๆออกมา ทั้งๆที่ใจจริงไม่ได้รู้สึกร่วมกับอีกทั้งสามคนเลย

            เอาล่ะ ถึงอัลทีเซียแล้ว หลังจากนี้ก็ทำธุระให้เสร็จๆไปซะ

            อ่อแล้วก็...

            ซิด ชายแก่ ผู้เป็นคนขับเรือสุดหรูมาส่งทั้งสี่คนถึงเมืองอัลทีเซีย ว่าขึ้น ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และไม่ลืมที่จะล้วงของบางอย่างในกระเป๋าแจ็คเก็ตของตัวเอง

          

            ฟุ่บ


            โอ้ะ…!”

            จู่ๆซิดก็โยนกุญแจให้น็อคทิสโดยที่ไม่ได้ให้สัญญาณบอกกล่าวใดๆ ดีที่เจ้าชายหันมาพอดีจึงยกมือรับตามสัญชาตญาณ ความหนักของสิ่งที่รับมา ถึงไม่ดูก็รู้ว่าเป็นอะไร

            จากนี้ฉันจะทำธุระที่นี่สักระยะ ยังไงเรือนี้ก็เป็นของพวกแกแล้ว จะทำยังไงกับเรือก็ทำตามใจชอบได้เลย อย่าทำพังซะล่ะ..”

            “..ขอบใจ…”

            น็อคทิสก้มหัวน้อยๆให้กับซิด ไม่นึกว่าจะมาส่งพวกเขาถึงอัลทีเซียแล้วยังให้กุญแจเรือ ให้พวกเขาเอาเรือไปใช้ตามใจชอบอีกด้วย  คนที่ขับเรือเป็นแบบเขามีหรือที่จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป

            พวกเราถ้าจัดการธุระเสร็จแล้วก็ไปเที่ยวรอบๆน่านน้ำแถวเมืองดีมั้ยล่ะ! เดี๋ยวฉันขับเอง

            น็อคทิสชักชวนทั้งสี่คนอย่างนึกสนุกในทันที กลาดิโอ้กับอิกนิสรับพร้อมรอยยิ้ม จะมีแต่คนหนึ่งเท่านั้นที่ดูแปลกๆไปจนน็อคทิสรู้สึกได้...

            จะเป็นใครที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่ พรอมโต้ อาเจนทัม

            ที่ดูเหม่อลอยและไม่ได้ตั้งใจฟังที่น็อคทิสพูดชวนเมื่อครู่เลยสักนิดเดียว!

            “พรอมโต้?...”

            “อ้ะ...น็อค?..ขะขอโทษที เมื่อกี้พูดอะไรเหรอ!?

            พรอมโต้ที่ถูกทัก ได้สติก็เงยหน้ามามองอย่างกระวนกระวาย ไม่นึกว่าจะเผลอเหม่อลอย คิดอะไรต่างๆนาๆจนน็อคทิสทักเขาด้วยใบหน้าจริงจังแบบนั้น

            ท่าทางใจลอยแบบนั้นของพรอมโต้ ดูยังไงก็ไม่น่าปล่อยไปเฉยๆได้.. น็อคทิสคิดได้แบบนั้นเลยเมินคำถามของพรอมโต้และแทรกคำถามของตัวเองขึ้นแทน

            พรอมโต้ เป็นอะไรของนาย?

            “เอ๋...ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก!...ไม่ต้องสนใจหรอกนะน็อค ก็แค่เหนื่อยน่ะนะ ฮ่ะๆ..”

            คนถูกถามสะดุ้งตัวโหยง ไม่นึกว่าน็อคทิสจะไหวตัวเร็วขนาดนั้น แถมถามด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดอีก พรอมโต้เลยสงสัยเพราะว่าที่น็อคทิสทักตัวเองแบบนี้เพราะเผลอแสดงสีหน้า ท่าทางที่กังวลใจชัดเจนเกินไปรึเปล่านะ

            สำหรับน็อคทิส พรอมโต้ที่รู้จักมานานและในตอนนี้เป็นคนที่เขา รัก  มีหรือจะไม่รู้ว่าพรอมโต้กำลังรู้สึกอย่างไร และที่แน่ๆไอเรื่องที่ทำให้พรอมโต้ไม่สบายใจได้ ก็คงไม่พ้นเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเขาแน่ๆ

            ไหนจะเสียงหัวเราะแห้งๆของพรอมโต้นั้นอีก ยังไงได้ยินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

            อ่า..

            แต่ก็ไม่คิดจะซักไซร้อะไรมากในตอนนี้ เดี๋ยวจะพลอยทำให้กลาดิโอ้กับอิกนิสรู้สึกสงสัยและห่วงไปด้วย เลยตั้งใจว่าไว้ถึงตอนที่พักค่อยถามอีกที

            ในตอนนี้เขามาถึงอัลทีเซียแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือพบกับลูน่า คนที่เขาต้องการพบมาตลอดต่างหาก...


            !!

            …

            อยู่ๆในชั่วพริบตาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเสียดเข้ามาในใจน็อคทิสราวกับสายฟ้าแลบ

            ถึงกระนั้นก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกแบบนั้นอยู่ดี...

            ถึงได้ส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินนำทั้งสามคนอย่างไม่ให้เสียเวลา

            เอาล่ะไปกันเถอะทุกคน

            อ่า

     

       (ไว้มาต่อนะคะ แปะแค่นี้ก่อน  ><)

 

           

           

           

           

           

           

 

 

           

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Akemil จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น