✰ [ASTRO BINKY] POLARIS ✰

ตอนที่ 4 : POLARIS:02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 เม.ย. 60





"ร็อคกี้ นี่มันสายมากแล้วนะ!! แต่ทำไมพี่เค้ายังไม่ตื่นเลย??"

         ร็อคกี้ที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพิษไข้ นอนซมอยู่บนเตียงตั้งแต่เช้า พร้อมกับซานฮาที่ตื่นมาดูแลรุ่นพี่อึนวูรวมถึงร็อคกี้ด้วย

"เราพาพี่เค้าไปโรงพยาบาลกันมั้ยร็อคกี้!!"  ซานฮาหันมาถามความคิดเห็นกับร็อคกี้ แต่เจ้าตัวก็ปวดหัวมากจนแทบจะบ้าตายแล้ว-*- ถามแบบนี้จะตอบอะไรได้บ้างล่ะนอกซะจาก....

"ก..ก็ดี..พาฉันไปด้วยเลยเถอะㅠㅠ"

"ฮืออ เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย  เพราะแบบนี้ไงเราถึงได้เกลียดฝนตก"  ซานฮางอแงก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป คาดว่าน่าจะไปเรียกครูผู้ดูแลหอที่อยู่ข้างล่าง



@โรงพยาบาล

    หลังจากที่ซานฮาวิ่งออกไปซักพัก ก็กลับมาด้วยอาการหอบขั้นสุดพร้อมกับคุณครู2คนที่เดินตามมาข้างหลัง ครูคนนึงเข้ามาพยุ่งร็อคกี้ ส่วนครูอีกคนกับซานฮาช่วยกันพยุงรุ่นพี่อึนวู

   เรานั่งรถโรงเรียนมาที่โรงพยาบาลแถวๆนั้น ทั้ง2ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที ร็อคกี้ที่อยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น จับใจความที่หมอและพยาบาลพูดกันว่า แค่ให้นำ้เกลือแล้วก็กินยา นอนค้างโรงบาลวันนึงแล้วพรุ่งนี้ก็กลับได้เลย

    เด็กชายมินฮยอกถูกพาเข้ามาในห้องเดี่ยวเพื่อพักผ่อน คุณครูบอกว่า เดี๋ยวจะไปคุยเรื่องค่ารักษากับหมอก่อน ร็อคกี้เลยไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่าใช้เวลานี้ให้คุ้ม นอนมันซะเลย!! เพราะอยู่หอก็มีแต่เสียงงุ้งงิ้งๆของคนผมทอง อยู่ตรงนี้ค่อยเงียบหน่อย ขอโทษนะซานฮา #ซานฮาร้องไห้ทำไม

     ผ่านไป30นาทีกว่าๆ คุณหมอก็มาขอตรวจร่างการซำ้อีกรอบ ความจริงร็อคกี้ก็เริ่มสดชื่นขึ้นมาหน่อยๆแล้วล่ะ ยาที่หมอให้กินเมื่อกี้นี้มันดีจริงๆ คุณหมอตรวจร่างกายเสร็จก็ออกไป สักพักเสียงที่คุ้นเคยที่คอยเรียกชื่อเขาตลอดเวลาก็ดังขึ้น

"ร็อคกี้!"

     ซานฮาวิ่งเข้ามาที่เตียงคนป่วย แล้วไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าของเพื่อนรัก ที่ตอนนี้มีเข็มแทงเข้าไปที่ข้อมือข้างหนึ่ง แล้วมีสายต่อออกไปที่ถุงนำ้เกลือ ตอนเจาะสาย ร็อคกี้แทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ เพราะทรมานกับอาการปวดหัวซะมากกว่า

"เป็นยังไงมั่ง เจ็บมั้ยอ่ะ" 

   ซานฮาถามด้วยสายตาสั่นๆและใบหน้าที่เป็นกังวล ปกติเค้าจะเป็นคนที่ห่วงใยคนอื่นเสมอแบบนี้แหละ ถึงแม้จะเสียงดังไป(มากถึงมากที่สุด) แต่ร็อคกี้ก็มีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนคนนี้

"ไม่หรอก นิดเดียวเอง" ร็อคกี้ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"นายเป็นถึงนักเต้นของโรงเรียน ก็ต้องแข็งแรงสิ!"

"แหม คนเราก็ไม่สามารถจะหนีโรคภัยไข้เจ็บได้หรอกนะ..."

"ญาติคุณชาอึนวูอยู่ไหมคะ?"

       ขณะที่เพื่อนรักกำลังคุยกันอยู่   ประตูบานใหญ่สีครีมก็ถูกเปิดออก ปรากฎร่างของคุณป้าพยาบาล ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเด็กทั้ง2  คุณป้าเดินตามหาญาติซะนาน เพราะหาตัวไม่เจอ   จนไปถามคุณหมอนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่า ซานฮาเป็นญาติของคน2คน  ตอนนี้กำลังเข้าไปดูเพื่อนอยู่

"ครับอยู่ครับ"  ซานฮาหันไปตอบรับ

"อยากให้ไปพบคุณหมอหน่อยค่ะ"  

        ซานฮาหันมามองหน้าร็อคกี้ด้วยสีหน้ากังวล  ร็อคกี้จับแขนซานฮาเบาๆเป็นเชิงบอกว่า ใจเย็นๆก่อนนะ

"ร็อคกี้  นอนรอเราแป๊ปนึงนะ  เดี๋ยวมา"     ซานฮาหันมาบอกร็อคกี้ที่นอนอยู่ยนเตียงก่อนจะหันหลังเดินออกมาตามคุณป้าพยาบาลไป   แล้วเราจะทำอะไรดีล่ะเนี่ย0-0 นอนต่อละกัน-0-

      ในที่สุดเช้าวันต่อมาก็มาถึง ร็อคกี้ตื่นมาประมาณ8โมง มีพี่พยาบาลมาเช็ดตัวให้พร้อมกับข้าวเช้าของคนป่วย คุณครูเข้ามาเยี่ยมร็อคกี้สักพักพร้อมกับแจ้งข่าวดีว่า จะได้ออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายๆ แล้วก็ให้นำ้เกลืออีกทีนึงก็เรียบร้อย!!

     แต่ก็...เร็วกว่าที่คิดแห้ะ...แค่ตอน10โมงเช้านำ้เกลือถุงใหม่ก็หมดซะแล้ว คุณหมอเลยอนุญาตให้ออกก่อนเวลาซึ่งเป็นเรื่องที่ดี แต่ร็อคกี้ได้ยินมาว่าซานฮาต้องค้างอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูแลรุ่นพี่อึนวู เห็นว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ อ่า....โชคดีนะซานฮา--)/

"ร็อคกี้จะลงไปรอข้างล่างก่อนมั้ยจ้ะ? ไปหาอะไรกินก่อนรองท้องก่อนแล้วค่อยกลับไปกินข้าวกลางวันที่โรงเรียนนะ?" คุณครูผู้ดูแลหอที่มารับนักเรียนมินฮยอกกลับหอพักพูด

"อ่า..งั้นผมขอลงไปหาอะไรดื่มละกันครับ"

"โอเคจ๊ะ"

     ร็อคกีเปิดประตูห้องออกมาแล้วเดินไปทางลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่าง อยากดื่มกาแฟ รู้สึกว้อนท์คอฟฟี่เวรี่มัช ข้างล่างจะมีร้านขายกาแฟมั้ยนะ?

ปั้ก

   อู๊ยยย-*- อยู่ดีไม่ว่าดี ยืนรอลิฟต์เฉยๆยังดดนคนชนจนล้มเลยครับ ฮือออมม่าทำไมโลกภายนอกมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน ใครวะเนี่ย!!ที่ก็ออกจะกว้าง

"เห้ย ฉันขอโทษๆ นายเป็นอะไรมั้ย?"  เสียงผู้ชายที่ชนร็อคกี้พูดขึ้นพร้อมกับพยุงให้เขาลุกขึนมา

"ม....ไม่เป็นไรครับ"

      ผู้ชายร่างสูง ผมนำ้ตาล ไหล่กว้าง แต่งตัวดูดีนี่มันใครกันเนี่ย ถ..แถมหน้าตายังเหมือนลูกแมวซะอีก-////-

"ขอโทษนะ พอดีฉันวิ่งมาไม่ดูทางอ่ะ"

"ค...ครับ.."

ติ้ง!

   เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก ทั้ง2คนเดินเข้าไปพร้อมกัน แล้วกดชั้นที่ตัวเองต้องการ แต่ก็....จะไปชั้นล่างเหมือนกันนี่นา...   และแล้วก็เกิดเดตแอร์ขึ้นมาภายในลิฟต์ทันที กระอักกระอ่วนชะมัด นี่ถึงชั้นไหนแล้ว เพิ่งจะถึงชั้น6เอง! บ้าชะมัดเลยT^T

"นาย...ชื่ออะไรอ่ะ?"  ผู้ชายแปลกหน้าที่ดูอายุมากกว่าพุดขึ้นมา

"ม...มินฮยอกครับ"

"ฉันชื่อมูนบินนะ"

"ครับ?"

"เห็นนายหน้าคุ้นๆ มาจากโรงเรียนอะไรหรอ?"

"โรงเรียนมัธยมชาย ortsa ครับ"

"ที่เดียวกันนี่! ฉันอยู่ม.5นะ"

"ผมอยู่ม.3"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ^^"

"ครับ.."

ติ้ง

    เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมันมาหยุดที่ชั้นตามที่คนในลิฟต์ต้องการ ทั้งสองเดินออกมาพร้อมกับหยุดมองหาอะไรสักอย่าง

"นายจะไปไหนอ่ะ กลับโรงเรียนหรอ?"

"เดี๋ยวกลับครับแต่ต้องรอครูก่อน เลยว่าจะหากาแฟดื่มก่อน"

"ฉันก็จะหากาแฟดื่มเหมือนกัน!ไปพร้อมเลยเป็นไง?"

"ก้ดีครับ"

     ระหว่างทางที่ทั้งสองคนเดินหาร้านกาแฟ ก็เหมือนได้ทำความรุ้จักกันไปในตัว ร็อคกี้รู้สึกว่า รุ่นพี่ที่เพิ่งรู้จักกันคนนี้ ดูน่าค้นหาดี ดูมีอะไรให้ศึกษาแถมยังเป็นคนอารมณ์ดีอีกด้วย พวกเราเข้ากันได้ดี แถมเราสองคนยังชอบเต้นเหมือนกันด้วย 0-0 ดุเป็นเรื่องบังเอิญที่น่ามหัศจรรย์ยังไงไม่รุ้สิ

"เอาลาเต้ปั่นครับ!"

"เอ้ะ.."

    เสียงคนสองคนสั่งเมนูนำ้อันเดียวกันพร้อมกัน ทำเอาพนักงานอมยิ้มเลยทีเดียว มูนบินและร็อคกี้มองหน้ากันแต่ก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆให้กัน 

"ลาเต้ปั่นสองทีนะคะ.."

"ครับ..."

"ร็อคกี้อ่า ฉันเลี้ยงนะ ถือซะว่าขอโทษที่ฉันชนนายล้มละกัน?"

"ม..ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็แค่.."

"เอ๊ รุ่นพี่พูดจะขัดหรอครับ?"

"ไม่ครับ..."  อ่า อะไรกัน เพิ่งรู้จักกันก็เลี้ยงนำ้เลยหรอ? ป๋าสายเปย์รึไงกัน??

"อ่ะของนาย"

"ขอบคุณครับ..."

"เอ๊อ ฉันว่าจะพูดตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ"  มูนบินพูดในขณะที่กำลังนั่งดื่มกาแฟกันอยุ่ในร้าน ร็อคกี้รอคุณครูและมูนบินรอคนขับรถมารับ

"?"

"เราสองคน..ชอบอะไรเหมือนๆกันเลยนะ"

"ห้ะ?ครับ?0-0"

"ช่างมันเถอะ555555อ้ะ รถชั้นมารับแล้วล่ะ ไปก่อนนะร็อคกี้ หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ"

"ครับๆ!!"

      มูนบินไปแล้ว ทิ้งไว้แต่เครื่องหมายคำถามในหัวของร็อคกี้ ชอบอะไรเหมือนๆกันงั้นเหรอ? บ้าจริง ทำไมร็อคกี้ต้องแอบใจเต้นแรงด้วยนะ ก็แค่ชอบอะไรๆเหมือนกัน  แค่นี้เอง...  เด็กชายผมนำ้ตาลสะบัดหัวตัวเองไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป ก่อนที่จะเดินออกจากร้านไป




TALK WITH WRITTER
ก็แค่ชอบอะไรเหมือนๆกันเอ๊งงงง ไม่มีอะไรเลยยย-////-

ช่องทางการติดต่อ: ติดแท็ก #บกงั่ม ในทวิตเตอร์





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #10 pearl lotus (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 01:01
    ชอบอะไรเหมือนกันนี่ ชอบน้องเหมือนกันป่ะบินฮยอง-////-
    #10
    0
  2. #9 Benjarat Imto (@benbam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 20:12
    อะจ่ะ เหมือนมีอะไรเลยนะมุนบิน ;)
    #9
    0
  3. #8 Ice_tao68 (@tramjy-fan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 19:01
    แค่ชอบอะไรเหมือนๆกัน แค่นั้นเอ๊งงง //ยิ้มกรุ้มกริ่ม
    #8
    0