เรามองโลกในแง่งาม

แน่นอนว่าฝ่ายคณะกรรมการย่อมมีเหตุผลชี้แจงถึงกรณีนี้เป็นแน่ ผศ.สกุล บุณยทัต อธิบายว่า วิภาสได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว ตั้งแต่การออกมาพบผู้คนที่งานพบปะนักเขียนเข้ารอบสุดท้ายฯ ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง

 "อยากให้เรามองโลกในแง่งาม ผมเคยบอกว่าถ้าวิภาสไม่ปรากฏตัวที่รามคำแหง นั่นเท่ากับว่าเขาจบบทบาทนักเขียน แต่เมื่อเขาปรากฏ ผมสืบหมดนะครับว่าหนังสือเล่มนี้เขาลอกมาไหม มนุษย์ย่อมมีการกระทำ ดังนั้นในชีวิตไม่มีใครสะอาดบริสุทธิ์ทั้งหมด ซีไรต์ไม่ได้ตัดสินด้วยเวลาระยะชีวิตหนึ่ง ตัดสินด้วยหนังสือเล่มเดียว นี่คือมิติสำคัญที่สุด

 ผมคิดว่าการบกพร่อมทางจริยธรรมในสังคมไทยเป็นสิ่งที่แย่มาก แต่ด้านหนึ่งสำหรับภาวะแบบนี้ เรามองภาวะเป็นภาวะนะครับ ผมได้สรุปให้กรรมการในรอบตัดสินว่าเหตุการณ์ที่ทุกคนก็ทราบ แต่ด้วยนัยยะของการตัดสินแค่เฉพาะหนังสือเล่มเดียว คุณภาพจริงๆ ก็ต้องบอกว่าดี ถึงวันนี้ โลกได้ประจักษ์ สังคมได้ประจักษ์ ขอเพียงให้เขาได้พิสูจน์ตัวเองผ่านงานวรรณกรรมของเขา หรือผ่านมิติในตัวตนของเขา มิเช่นนั้นสังคมเราก็จะเต็มไปด้วยความขัดแย้งแบบนี้ ถ้าเขาไม่สามารถพิสูจน์ตัวเองครั้งใหม่ เขาต้องตาย สิ่งที่สำคัญที่สุดของการพิจารณาวรรรกรรมอยู่ที่ด้านในของวรรณกรรม"

 ด้านวิภาสเองหลังจากทราบว่าตัวเองได้รับรางวัลก็อดดีใจไม่ได้ ทว่า ยังไม่คุ้นกับชีวิตที่เริ่มเปลี่ยนไป

 "พอรู้ผลก็ดีใจตามปกตินะ แต่ก็ไม่มีอัตตาเพิ่มขึ้นมา แต่ไม่ค่อยสงบเท่าไร ก็ดีในแง่ที่หนังสือจะได้ขายดีขึ้นด้วย"

 เพราะปกติวิภาสค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัวไม่นิยมออกสื่อ แต่เมื่อรางวัลซีไรต์หยิบยื่นโอกาสอันแปลกใหม่ให้ ก็น้อมรับ เขาบอกว่าพยายามให้โอกาสตัวเองสักช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น แต่ตอนนี้ตารางต่างๆ ก็เริ่มผุดพรายแล้ว

 แน่นอนว่านอกจากดอกไม้แล้วยังมีก้อนอิฐที่โถมใส่ วิภาสรับรู้ แต่ไม่แปลกใจที่ถูกขุดคุ้ยประวัติ