ฉันเคยเจอ

ตู้เบบี้วีเก ของโรงพยาบาลไวด์ฟรีดิดนั้นเปิดขึ้นเพียงไม่นานหลังจากที่ฮัมบูร์กเปิดตัวขึ้น โดยโรงพยาบาลแห่งนี้รับเด็กที่แม่ทิ้งมาแล้วกว่า 180 คน ในจำนวนนี้ 19 คนถูกนำมาทิ้งไว้ในตู้

เกเบรียล สแตนเกล ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้ได้พยายามต่อสู้อย่างหนักมาหลายครั้งเพื่อให้ตู้ทิ้งเด็กแห่งนี้เปิดต้อนรับบรรดาแม่ที่ไม่ต้องการลูก ซึ่งผู้ที่สนับสนุนต่างก็ชื่นชอบแนวคิดนี้ เพราะเชื่อว่า หากไม่มีโครงการนี้แล้ว เด็กเหล่านี้อาจจะต้องถูกทิ้งตามท้องถนนหรือไม่ก็ถูกฆ่าทิ้ง ในขณะที่ตัวเธอเองนั้นเชื่อว่า สิ่งที่เธอกำลังทำช่วยลดจำนวนทารกที่ถูกฆ่าในเยอรมนีได้จำนวนมาก

"นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าทำไมพวกเธอถึงเดินทางมาที่นี่ คนมักจะพูดว่าทำไมแม่ถึงได้ทำอย่างนี้ ทำไมถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ แต่ความกลัวนั้นเป็นเรื่องส่วนบุคคล ความกลัว ความหดหู่ และการถูกปฏิเสธ ล้วนแต่เป็นสิ่งปิดกันทางจิตใจทั้งนั้น และนั่นอาจทำให้ผู้หญิงบางคนฆ่าลูกของตัวเองทันทีหลังจากที่คลอดออกมา" สแตนเกลเผย

"เราต้องยอมรับความจริงให้ได้ แต่ละปีมีเด็กทารกถูกฆ่าถึง 40-60 คน เรามักจะพบศพของพวกเขาในห้องน้ำ ในป่า ในห้องใต้หลังคา หรือในกระเป๋า"

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลย้ำถึงความจริง พร้อมยกตัวอย่างคดีฉาวเมื่อ 5 ปีก่อนที่แม่คนหนึ่งที่ให้กำเนิดลูกถึง 10 คน แต่เธอกลับฆ่าลูกตัวเองถึง 6 คน และฝังไว้ในกระถางดอกไม้ ก่อนจะเอากระถางไปไว้ในสวนและเฉลียงบ้านเพื่อให้ลูกๆ ได้อยู่ใกล้ๆ โดยปกติแล้วเธอเป็นแม่ที่ดีสำหรับลูกๆ 4 คนที่เหลือ แต่สุดท้ายการฆาตกรรมก็ถูกเปิดโปงเมื่อเธอย้ายออกจากบ้านและเจ้าของคนใหม่เกิดทำกระถางแตกทำให้เรื่องแดงขึ้นมา

"แน่นอนว่าเธออยู่ในช่วงหดหู่ แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงบางคนมีปัญหา และเราเสนอความช่วยเหลือให้พวกเธอ ให้ทั้งที่หลบภัย และในทางกลับกัน เราก็ช่วยชีวิตเด็กๆ ไว้ได้"

บรรดาเจ้าหน้าที่ที่ไวด์ฟรีดิดล้วนเชื่อเหมือนกันว่า การทิ้งลูกนั้นเป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่แม่จะทำได้ เพราะการทิ้งลูกก็ทำให้เกิดความรู้สึกเศร้าโศกจากการสูญเสียลูกไม่แพ้การที่เด็กเสียชีวิต โดยเด็กๆ ส่วนใหญ่นั้นมักจะมาถึงโรงพยาบาลในสภาพที่อาบน้ำประแป้งเรียบร้อย พร้อมกับชุดสวยเท่าที่เด็กจะมีได้ ดูแล้วเหมือนเด็กเหล่านี้ถูกรายล้อมไปด้วยความรักเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่พวกเขาจะถูกนำมาทิ้ง

"ฉันเคยเจอแม่วัย 42 ปีคนหนึ่งที่นำลูกมาทิ้งไว้ในตู้ เรื่องของเธอนั้นน่าตะลึงมาก เธอเคยเป็นคนมีอันจะกินที่เคยแต่งงานกับนักธุรกิจชาวเยอรมัน ซึ่งซ้อมเธอทุกวัน สุดท้ายเธอหนีเขาออกมาและใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนนนานถึง 9 ปีจนกระทั่งเธอถูกข่มขืน และตั้งท้อง เธอคลอดลูกบนถนนและนำลูกมาใส่ไว้ในตู้รับเด็กของโรงพยาบาล หลังจากที่เธอทิ้งลูกไป แองเจลิกา ก็กลับมาติดต่อสแตนเกลอีกครั้งและได้เล่าถึงเบื้องหลังการจำต้องทิ้งลูกของเธอ

สำหรับในเยอรมนีนั้น แม้ว่าการกระทำเช่นนี้จะเป็นที่ยอมรับกัน แต่ความจริงคือการทิ้งลูกยังถือเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เพราะกฎหมายถือว่าเด็กมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ว่าพวกเขามาจากไหน ก่อนจะเสนอแนวทางเพิ่มเติมว่าอย่างน้อยก็ควรมีการเก็บข้อมูลพ่อแม่ไว้เป็นความลับเพื่อให้เด็กรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร