Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 14 : B A B Y S I T T E R 1 3 ★ ค ว า ม ส า ม า ร ถ พิ เ ศ ษ ข อ ง ห ม อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    24 ก.ค. 59




















B A B Y S I T T E R 1 3 ค ว า ม ส า ม า ร ถ พิ เ ศ ษ ข อ ง ห ม อ

 

# PRAPINE

          สุดท้ายก็สายตามที่คาดไว้ไม่มีผิด...แถมยังต้องตากฝนมาอีก เพราะพอผมออกมาได้ประมาณครึ่งทาง ฝนก็เริ่มตก ดีนะที่ตกไม่หนัก...คือผมลืมเอาร่มมาอีกแล้วครับ เมื่อวานว่าจะหยิบใส่กระเป๋าอยู่ แต่พอทำนู่นทำนี่แล้วก็ลืมอีกจนได้

          ผมถอนหายใจเฮือก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา...เก้าโมงครึ่งแล้วครับ คลาสเช้าวันนี้เข้าตั้งแต่เก้าโมง เรียกได้ว่าสายแบบไร้ข้อกังขาโดยแท้จริง

          มีสายที่ไม่ได้รับจากนานาประมาณสี่-ห้าสายด้วย...โทรมาตั้งแต่เกือบ ๆ เก้าโมง คงโทรถามว่าจะมาเรียนมั้ยอีกเหมือนเดิมล่ะครับ

          ...แต่ผมไม่เห็นรู้สึกว่าโทรศัพท์สั่น สงสัยเพราะตอนนั้นกำลังรีบ ๆ ล่ะมั้ง อ๋อ...โทรศัพท์ผมนี่ปิดเสียงตลอดเวลานะ กันไม่ให้เกิดเหตุการณ์จำพวกที่ว่า ลืมปิดเสียงโทรศัพท์แล้วบังเอิ๊ญบังเอิญมีคนโทรมาระหว่างกำลังเรียนให้มันดังลั่นห้องน่ะครับ

          ผมล็อคล้อจักรยานตัวเองให้เรียบร้อย แล้วทำใจก้าวขาขึ้นห้องไปด้วยใจห่อเหี่ยว

         ฮือออออ ผมต้องโดนคนทั้งห้องจ้องจนตัวพรุนแน่ ๆ

          จริง ๆ ผมก็เกือบจะมาทันแล้วนะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่อัยย์ ฮึ่ม!

          คือเมื่อเช้า พอผมเช็ดตัวให้ลมเหนือเสร็จก็ราว ๆ แปดโมงห้าสิบครับ จริง ๆ ถ้ารีบ ๆ หน่อยอาจจะพอไปทัน แถมตอนนั้นพี่อัยย์ก็กลับมาพอดีเลยด้วย ผมเลยว่าจะออกไปเรียนเลย แต่พี่อัยย์ดันรั้งไว้ บอกว่าให้กินข้าวก่อน เขาอุตส่าห์ซื้อมาแล้ว ผมเลยบอกไปว่าเดี๋ยวคืนเงินให้ คือตอนนั้นกำลังสติใกล้แตกครับ แบบกำลังอยู่ในช่วงลุ้นว่าจะไปทันเข้าคลาสทันหรือไม่ทัน พูดอะไรออกไปก็ไม่ทันคิด

          เท่านั้นแหละครับ...โดนดุยาวเลย ฮือออออ คิดแล้วพระพายอยากจะร้องไห้

          พี่อัยย์เขาเล่นร่ายยาวเรื่องประโยชน์ของอาหารเช้าซะจนผมคิดว่านี่กำลังเลคเชอร์วิชาสุขศึกษาอยู่อ่ะครับ เหอ ๆ แถมยังทำหน้าดุ เสียงดุอีก ผมนี่กลายร่างเป็นหมาหงอยเลย...

          ...สุดท้ายก็เลยต้องกินข้าวเช้า พี่เขาซื้อโจ๊กแบบเดียวกับที่ซื้อให้ลมเหนือมานั่นแหละครับ ของพี่อัยย์ก็เป็นโจ๊กเหมือนกัน เขาบอกว่าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปซื้อหลายร้าน

          แต่ก็ดีแล้วครับ เพราะถ้าพี่เขาซื้ออะไรที่มันมีผักมา แล้วผมเผลอไปเขี่ยผักออกต่อหน้าพี่เขา รู้สึกมีลางสังหรณ์ว่าจะต้องโดนดุอีก พร้อมเลคเชอร์ว่าด้วยเรื่องประโยชน์ของผักอ่ะครับ เหอ ๆ

          เพราะงั้นก็เลยเสียเวลาตรงนั้นไป กว่าจะจัดการข้าวเช้าเสร็จก็เก้าโมงกว่าแล้วครับ หมดหวังที่จะไปเรียนทันโดยสิ้นเชิง

          เท่านั้นยังไม่พอ! เพราะวันนี้ผมต้องรีบไปเรียน พี่อัยย์เลยได้ตำแหน่งคนป้อนข้าวลมเหนือไปอีกหนึ่งมื้อด้วยครับ!! ฮึ่ม...มีแค่เรื่องนี้แหละที่ยอมไม่ได้ แต่ผมก็ไม่มีเวลาป้อนลมเหนือไงครับ แถมเจ้าตัวเล็กวันนี้ยังงอแงเป็นพิเศษเพราะไม่สบาย กว่าจะยอมกินได้แต่ละคำก็นานแสนนาน ตอนที่ผมออกมานี่ ลมเหนือยังกินโจ๊กไปได้ไม่ถึงครึ่งชามเลย

          ก่อนผมจะออกมา เจ้าตัวเล็กก็โวยวายลั่นจนผมเกือบจะทิ้งกระเป๋าแล้วเข้าไปหาเลยครับ...ไม่รงไม่เรียนมันแล้ว!!

          ...แต่คิดว่าพี่อัยย์จะยอมมั้ยครับ หึ...แน่นอนว่าไม่!

          สุดท้ายผมเลยได้แต่หอมแก้มนุ่ม ๆ ของเขาเบา ๆ แล้วรีบออกมา ลมเหนือมองผมตาละห้อยเลยครับ งื้ออออออ คิดแล้วก็สงสาร แต่ก็น่ารักอ่ะ!!!

          ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งก็วนเวียนอยู่กับลูกชายตัวน้อยที่วันนี้ฝากผู้ชายอีกคนดูแลอยู่นั่นแหละครับ ขาก็ก้าวไปตามทางเดินอย่างไม่รีบร้อน คือถ้ารู้ว่าสายแน่ ๆ แบบนี้แล้วมันไม่มีแรงฮึดที่จะเข้าเรียนเลยอ่ะครับ ไหน ๆ ก็สายแล้ว ผมเลยเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ สายมากสายน้อยก็สายเหมือนกัน

          ...พี่อัยย์รู้ต้องโดนดุอีกแน่อ่ะ

          รู้นะครับ ว่ามันไม่ดี แต่ก็ยังทำ...เอาจริง ๆ ผมอยากจะเดินช้า ๆ แบบพอถึงห้องเรียนคลาสก็เลิกพอดีอะไรแบบนั้นมากเลยครับ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

          นี่ไง...ประตูห้องเรียนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

          ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะค่อย ๆ เลื่อนประตูเปิด ผมเลือกเข้าประตูหลังครับ ข้างหน้ามันเด่นเกินไป

          ครืด...

          แต่เข้าข้างหลังก็เด่นพอกันอ่ะ! แค่เสียงประตูเปิดมันน่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอวะ จำเป็นต้องหันมามองกันทั้งห้องมั้ยอ่ะ!! หันกลับไปมองอาจารย์หน้าห้องดิ๊

          ได้แต่คิดอย่างฉุนเฉียวอยู่ในใจเท่านั้นแหละครับ ภายนอกก็ยิ้มแห้ง ๆ แล้วก้มหัวปรก ๆ ให้อาจารย์ที่เหลือบมองด้วยสีหน้าตึง ๆ แล้วหันกลับไปสอนต่อ

          ผมมองหาเพื่อนตัวเองไปทั่วห้อง แล้วก็โชคดีที่เห็นนานามันนั่งอยู่หลังห้องพอดี เพราะถ้ามันนั่งหน้าห้อง ผมจะไม่เดินไปหามันแน่นอน

          “คิดว่าจะไม่มาล่ะ” มันพูดเสียงกระซิบเมื่อผมนั่งลง มือก็ยังจดอะไรยุกยิกอยู่บนสมุด

          “ก็เกือบล่ะ” ผมตอบ ถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยิบอุปกรณ์การเรียนขึ้นมา...สมุดกับปากกาหนึ่งด้ามครับ ที่เหลือมีอะไรยืมนานาเอา

          “ไมมาสายอ่ะ”

          “ตื่นสาย” ผมว่า กลอกตาไปมา

          “แน่เหร๊อ” แต่มันกลับถามกลับเสียงสูง ผมว่ามันแปลก ๆ นะ พอหันไปมองหน้ามันก็เห็นนานายิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ สายตานี่วิบวับเชียว

          “อะไรของมึง”

          “ไม่ต้องมาไขสือค่ะเพื่อน เมื่อวานเพื่อนคุณโทรบอกเพื่อนนาหมดแล้วค่ะ” ผมเลิกคิ้วอย่างงง ๆ อะไร ? เรื่องที่ผมไม่ได้ป่วยจริง ๆ อ่ะนะ ? แต่ดูจากรูปการแล้วไม่น่าใช่ คือหน้าตามันดูมีความสุขแบบแปลก ๆ อ่ะครับ ถ้ารู้ว่าผมโกหกก็ต้องโกรธดิ่วะ ?

          “บอกไร”

          “จิ๊!” แต่พอถามแบบนั้นมันก็จิ๊ปากแบบไม่พอใจซะงั้น อะไรวะ...นี่กูงงจริง ๆ นะครับเพื่อน ผมทำหน้าหมางงมองมัน นานาก็ถอนหายใจเฮือก แล้วบอกต่อด้วยน้ำเสียงที่แสดงความสนใจแบบเต็มที่มาก...ภาษาบ้าน ๆ ก็ส.ใส่เกือกอ่ะครับ “ก็เรื่องที่เพื่อนซุกผู้ไว้ในห้องไงคะ เพื่อนคุณบอกว่าหล่อซะด้วย เรื่องเป็นไงมาไงคะเพื่อน”

          ผู้ เป็นคำย่อที่ย่อมาจาก ผู้ชายตามภาษาไอ้นาแล้ว มีความหมายโดยนัยหมายถึง ผัว

          “สัส!” พอประมวลผลสิ่งที่มันพูดออกมาเรียบร้อยแล้ว ผมก็ด่าออกไปสั้น ๆ ขณะที่ไอ้นาหัวเราะคิกคักแล้วตบไล่ผมเบา ๆ

          “ไม่เขินน่าเพื่อน”

          คือกูไม่ได้เขินเว้ยยยย มึงหยุดจิ้นแล้วไปฟังอาจารย์มั้ย

          “นักศึกษาแพทย์ด้านหลัง ช่วยเงียบด้วยค่ะ” แล้วเสียงของอาจารย์ที่ดังจากหน้าห้องส่งตรงถึงพวกผมเหมือนมีดแทงที่เดียวทะลุถึงหัวใจเลยครับ...ประเด็นคือ พวกเพื่อน ๆ ที่น่ารักในคลาสหันมามองด้วยไง ผมเลยได้แต่ก้มหน้างุด

          ไงล่ะมึง...โดนเลยไง

          ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่นานา มันก็แยกเขี้ยวกลับมาเป็นทำนองว่า เพราะมึงนั่นแหละ...เอ่อ ดี นี่เราสนิทกันถึงขั้นมองตาก็รู้ใจแล้วครับ มาเป็นแฟนกันเลยมั้ย...ล้อเล่นครับ

          บรึ๋ย...คิดแล้วก็ขนลุก เคยบอกไปแล้วใช่มั้ยครับ ว่าผมกับนานานี่สนิทกันจนไม่สามารถมองมันเป็นอย่างอื่นนอกจากเพื่อนได้แล้วครับ

          เอาจริง ๆ ผมแทบไม่มองมันเป็นผู้หญิงแล้วครับ...สนิทกันมากเกินไปก็เงี้ย

          แต่อย่าพูดให้มันได้ยินเชียว โดนหักคอจิ้มน้ำพริกแน่

          “ฮัดชิ้ว...!” ผมนั่งเรียนไปเรื่อย แล้วจู่ ๆ ก็จามออกมา พยายามให้มันเบาที่สุดนะครับ คือตอนนี้ห้องเงียบมาก นานาหันมาเลิกคิ้วมองผม

          “ไม่สบาย ? ”

          “ไม่มั้ง สงสัยมีคนคิดถึง” ผมโตมากับความเชื่อที่ว่า จามหนึ่งทีมีคนคิดถึง จามสองทีมีคนนินทาล่ะครับ...เอ๊ะ หรือผมจะจำสลับกัน ช่างมันเถอะ...

          ผมว่า ลมเหนือต้องคิดถึงผมอยู่แน่เลย อิ ๆ งุ้ยยยยยย คิดแล้วก็อยากกลับไปหาลูกชายแล้วครับ

          “เอาที่เพื่อนสบายใจเลย” นานากลอกตาไปมาก่อนจะหันไปสนใจบทเรียนต่อ ขณะที่ผมก็หันไปฟังอาจารย์เหมือนกัน ใช้นิ้วถูจมูกไปมา เหมือนจะจามอีกแล้วครับ

          “ฮัดชิ้ว...!” แล้วก็จามออกมาจริง ๆ ผมขมวดคิ้ว

          สงสัยลมเหนือจะคิดถึงผมม๊ากกกกกกกกกก มากกกกกกกกก แน่ ๆ เลยครับ!

          ...แต่ว่าวันนี้ รู้สึกว่าแอร์มันหนาวกว่าปกตินิดหน่อยแฮะ

          ...

          “กูไปก่อนนะ” พอเลิกคลาสก็เหมือนทุกวันครับ ผมรีบเผ่นกลับหอทันที ตอนแรกไอ้นามันก็ชอบรั้งไว้ จะถามเรื่องพี่อัยย์ที่ผมเคยโทรไปปรึกษามันเรื่องทำเสื้อกาวน์เขาไหม้นั่นแหละ แต่พอผมบอกต้องรีบกลับไปหาลมเหนือ มันก็ยอมปล่อย จนตอนนี้มันเลิกถามแล้วครับ เพราะถามทีไรผมก็ไม่ตอบซักที ก็ไม่ได้จะปิดบังอะไรนะครับ แต่ผมต้องรีบกลับไปหาลูกชายจริง ๆ อีกอย่างผมก็ไม่รู้จะเริ่มเล่าให้มันฟังยังไงดีเหมือนกัน ตอนนี้ผมยังงง ๆ อยู่เลยครับว่าทำไมพี่เขาถึงได้กลายเป็นคนดูแลลมเหนือชั่วคราวไปซะงั้น...

          คิดไปคิดมา...ผมปฏิเสธพี่เขาไม่ได้เลยนี่หว่า เถียงก็ไม่เคยชนะซักที

          ผมขอถอนคำพูดที่ว่าพี่เหมือนแม่ผมแล้ว! พี่อัยย์ดุกว่าแม่ผมอีก เพราะแบบนั้นผมเลยไม่เคยชนะพี่เขาแน่ ๆ !!!

          “เอ่อ ๆ ” ไอ้นาโบกมือให้เล็กน้อย ไม่ลืมเตือนผมอีกรอบ “คลาสบ่ายเข้าบ่ายโมงนะคะเพื่อน อย่าลืม”

          “เอ่อ!” ผมตอบกลับแล้ววิ่งตึก ๆ ออกจากห้องเรียนไป ตอนมานี่มาแบบหอยทากเป็นตะคริว แต่ตอนกลับเร็วยิ่งกว่าจรวดเทอร์โบอ่ะครับ...ก็เว่อร์ไป ฮ่า ๆ

          ผมยู่หน้า มองด้านนอกก็เห็นว่าฝนยังตกปรอย ๆ อยู่เลยครับ แต่ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก็เดินไปที่จักรยานตัวเอง มือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปด้วย

          ตื๊ด...ตื๊ด...

          ครับ ? รอเสียงสัญญาณอยู่ไม่นานก็มีคนรับสาย เสียงทุ้มที่ดังมาจากปลายสายทำให้ผมเผลอยิ้มขึ้นมาน้อย ๆ ...เดี๋ยว ยิ้มทำไมวะ

          คงเพราะนึกไปถึงพี่เขาที่กำลังช่วยดูแลลมเหนือให้อยู่แน่ ๆ ก็เลยยิ้มออกมา...ใช่ แบบนั้นแหละครับ!! แค่พี่รับสายผมมันไม่มีเหตุผลให้ผมยิ้มหรอกนะ จริง ๆ !!!

          ‘พาย...? เสียงจากปลายสายดังมาอีกครั้ง ทำให้ผมหลุดออกจากความคิดของตัวเอง แล้วตอบกลับไป

          “อ่ะ...พี่อัยย์ พายกำลังจะแวะไปซื้อข้าว พี่อัยย์จะกินอะไรครับ ? ” ผมถาม ปลดล็อคล้อจักรยานตัวเองไปด้วย

          อะไรก็ได้ร้านไหนขายวะ ไอ้อะไรก็ได้เนี่ย...

          “โห...แล้วพายจะรู้ได้ไงว่าพี่ชอบกินอะไร ซื้อไปไม่ถูกใจขึ้นมาทำไงอ่ะ” ถ้าเกิดพี่เขาไม่กินขึ้นมางี้...ผมไม่ยอมให้โยนทิ้งนะเว้ย เปลืองเงินผม

          งั้นพายอยากกินอะไรก็ซื้ออันนั้นมาแล้วกันสุดท้ายพี่เขาก็ตอบแบบนั้น ประโยคคุ้น ๆ มั้ยครับ ผมเพิ่งพูดกับพี่เขาแบบนี้เมื่อเช้าเนี่ยแหละ เหอ ๆ

          “ก็ได้ครับ แล้วลมเหนือเป็นไงบ้าง” ผมถามเขาต่อ เปลี่ยนเอาโทรศัพท์มาหนีบกับไหล่แทน แล้วขึ้นคร่อมจักรยาน เดี๋ยวไปซื้อก๋วยเตี๋ยวที่โรงอาหารใกล้ ๆ นี่แล้วกัน แล้วก็ต้องซื้อโจ๊กให้ลมเหนือด้วย...จริง ๆ ก็อยากจะซื้อโจ๊กให้พี่อัยย์ด้วยแหละครับ ขี้เกียจคิด แต่มันจะแลดูมักง่ายไปหน่อย เมื่อเช้าก็กินโจ๊กกันไปแล้วด้วย

          ตัวเล็กหลับอยู่

          “แล้วไข้เขาขึ้นอีกรึเปล่าครับ”

          มีไข้ต่ำ ๆ น่ะ...แต่พี่ให้กินยาไปเรียบร้อยแล้ว

          “ขอบคุณครับ”

          อืม

          “ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ถึงโรงอาหารแล้ว” แล้วผมก็กดตัดสายไป อยากจะรีบกลับไปหาลมเหนือจะแย่อยู่แล้วครับ ยิ่งรู้ว่าเขาไข้ขึ้นขึ้นมาอีกรอบก็ยิ่งห่วง

          ผมเดินไปซื้อก๋วยเตี๋ยวสำหรับตัวเองกับพี่อัยย์ และโจ๊กสำหรับลมเหนือ ก่อนจะรีบปั่นจักรยานกลับหอ ฝนตกปรอย ๆ กับอากาศเย็น ๆ ทำให้ผมเริ่มหนาวอีกแล้วครับ

          ผมใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงหอ เสื้อเปียกไปนิดหน่อยแต่ไม่ได้มากนัก คงไม่ต้องเปลี่ยนหรอกมั้ง แปปเดียวเดี๋ยวก็แห้ง

          “กลับมาแล้วครับ”

          “ป๊ะป๋า!!!

          พอเดินเข้าห้องไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไร ก็มีร่างเล็ก ๆ พุ่งเข้ามาเกาะแทบจะในทันทีจนผมเกือบล้มแหน่ะ เสียงเล็ก ๆ ของลมเหนือทำให้ผมก้มลงไปอุ้มเขาขึ้นมา แล้วหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ๆ

          งุ้ยยยยยยยย หอมอ่ะ!!

          “ว่าไงครับคนเก่ง ไหนป๊ะป๋าดูซิ มีไข้อีกรึเปล่า ฮึ ? “ ผมเอาหน้าผากของผมแนบกับหน้าผากของเขาเป็นการวัดอุณหภูมิ ก่อนจะยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ตัวร้อนหรืออะไร ท่าทางก็ยังร่าเริงดีด้วย...ต้องขอบคุณพี่อัยย์นะครับ ที่ช่วยดูแล ไม่งั้นลูกผมคงได้นอนซมเพราะไข้ขึ้นแล้วไม่มีใครหยิบยาให้กินแน่ ๆ

          คิดแล้วก็หันไปมองเขาหน่อย พี่อัยย์นั่งอยู่ที่เตียง บนใบหน้าหล่อนั่นมีรอยยิ้มบางปรากฏอยู่ ยิ่งทำให้เขาหล่อกว่าเดิมอีกอ่ะ...

          แต่ผมหล่อกว่านะ อิ ๆ

          “เดี๋ยวหม่ำ ๆ กันเนอะ หิวรึยังครับ” ผมยิ้ม อุ้มเขาไปวางบนเตียง ข้าง ๆ พี่อัยย์นั่นแหละครับ เจ้าตัวด้วยยิ้มกว้างจนตาปิดแล้วพยักหน้าหงึกหงัก

          “หม่ำ ๆ !!!” น่ารักอ่ะ!! ผมยกมือขึ้นลูบหัวเขาเบา ๆ อีกทีก่อนจะหันไปบอกพี่อัยย์

          “พายซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้นะครับ”

          พอพี่อัยย์พยักหน้ารับ ผมก็เดินไปหยิบชามมาเทก๋วยเตี๋ยวกับโจ๊กทันที เห็นพี่อัยย์ช่วงกางโต๊ะให้ด้วยครับ ผมเหลือบมอง...แล้วก็เผลอยิ้มออกมาอีกแล้ว

          บอกตรง ๆ ว่าพอมีพี่อัยย์มาช่วยดูลมเหนือแล้ว ผมรู้สึกเบาใจขึ้นเยอะเลยล่ะครับ ปกติผมไม่ยอมให้ใครดูลูกผมหรอก...โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนป่วย เพราะเขาจะงอแงแล้วก็ต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ...แต่น่าแปลก ที่พอเป็นพี่อัยย์แล้ว ผมกลับสามารถปล่อยให้เขาดูลูกผมได้โดยไม่กังวลมากเท่าที่คาดไว้

          ไอ้การทำให้คนอื่นไว้ใจได้ง่าย ๆ เนี่ย...ก็เป็นความสามารถของหมอด้วยใช่มั้ย

          “ป๊ะป๋า หม่ำ!” เสียงใสของลมเหนือทำให้ผมสะดุ้งน้อย ๆ ฮึ่ม...ทำไมช่วงนี้พอคิดถึงเรื่องของพี่อัยย์แล้วผมเหม่อบ่อย ๆ วะ...พี่ต้องแอบทำอะไรกับผมแน่ ๆ !!!

          ผมเหลือบมองพี่เขาอีกรอบ แต่พอหันไปก็สบตาเขาพอดี ก็เลยรีบชักสายตาตัวเองกลับ แล้วหันไปสนใจลูกชายตัวน้อยแทน

          “ระวังนะครับ มันร้อน” มื้อนี้ลมเหนือกินข้าวเองครับ ผมมองเขาที่จับช้อนแล้วตักโจ๊กขึ้นมา ควันลอยฉุยเลยครับ ผมม้วนก๋วยเตี๋ยวของตัวเองแล้วใส่ไว้บนช้อน จากนั้นก็ทำท่าเป่าให้เขาดู “ต้องเป่าฟู่ ๆ ก่อนเนอะ”

          “ฟู่ ๆ ” ลมเหนือมองตาแป๋วเลยครับ จากนั้นปากเล็ก ๆ ก็เริ่มเป่าโจ๊กตามผม งุ้ยยยยย น่ารักไปอี๊กกกกก ลูกใครเนี่ย สอนครั้งเดียวก็ทำได้เลย เก่งจัง อิ ๆ

          “เก่งมากครับ” ผมยิ้ม แค่มองลมเหนือก็อิ่มแล้วครับ อิ่มอกอิ่มใจ...ก็เลยกินก๋วยเตี๋ยวไม่หมดอ่ะ กินไปนิดเดียวก็เริ่มอิ่มแล้วครับ แปลกจัง ปกติผมก็กินเก่งนะ...กินเก่งในที่นี้หมายถึงกินข้าวหมดตลอดอ่ะครับ

          สงสัยเพราะความน่ารักของลมเหนือวันนี้มีมากเป็นพิเศษ เลยอิ่มอกอิ่มใจเป็นพิเศษแน่ ๆ เลย!!!

          “อิ่มแล้วเหรอ ? ” พี่อัยย์ถามขึ้นมา ระหว่างที่ผมกำลังนั่งดูลมเหนือเป่าโจ๊กแล้วค่อย ๆ กินไปทีละคำ ทำให้ผมพยักหน้ารับเล็กน้อย ไม่ได้ละสายตาไปจากลูกชายหรอกครับ ดูท่าตอนเขาเป่าสิ โอ้ยยยยยย น่ารัก แค่มองก็ฟินแล้วครับ

          “ทำไมกินน้อย” พี่อัยย์ถามอีกครั้ง

          “อิ่มแล้วอ่ะ” ผมตอบ ตายังคงมองลมเหนือยิ้ม ๆ

          “เคยบอกว่าให้กินข้าวให้หมดไม่ใช่เหรอ ฮึ ? ” พี่อัยย์พูด ทำให้ผมชะงักเล็กน้อย จะว่าไป...เหมือนตอนไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรกเขาจะบอกแบบนั้นนะครับ

          แต่วันนี้ผมกินไม่ลงแล้วจริง ๆ อ่ะ

          “อิ่มแล้วจริง ๆ นะพี่อัยย์” ผมหันไปมองเขา กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยู่หน้าเมื่อพี่อัยย์ขมวดคิ้วใส่

          “ถ้ากินไม่หมดเดี๋ยวตัวเล็กก็ทำตามหรอก”

          อันนี้พี่เคยบอกผมแล้วครับ จริง ๆ ก็อยากกินต่อให้หมดนะ เสียดายตังค์ แต่เหมือนท้องจะไม่รับอาหารอะไรแล้วอ่ะ เหมือนไอ้ก๋วยเตี๋ยวที่กินไปก่อนหน้านี้มันอืดเต็มท้องไปหมดแล้วยังไงอย่างงั้นแหละครับ

          “ปกติพายก็กินหมดนะ” ผมแก้ตัวเสียงเบา

          “แล้วทำไมวันนี้กินไม่หมดครับ”

          “ก็ไม่อยากกินแล้วอ่ะ...” ผมตอบอ้อมแอ้ม ก้มหน้างุด คือพี่เขาเริ่มทำหน้าดุ ๆ อีกแล้วอ่ะครับ ฮืออออออ อะไรอ่ะ แค่กินข้าวไม่หมดเองนะ ไม่เห็นต้องดุเลย

          พี่อัยย์ดุกว่าแม่ผมจริง ๆ ด้วย!!!

          “หืม...ทำไมไม่อยากกิน”

          โว๊ะ...ไม่อยากกินก็คือไม่อยากกินป่ะ ไม่มีเหตุผลอ่ะ ก็ไม่อยากกิน กินไม่ลงแล้วอ่ะ!! ผมเงียบ...ไม่ตอบอะไร จริง ๆ คือไม่รู้จะตอบไงอ่ะครับ

          “...พาย ไหนเงยหน้าหน่อยครับ ให้พี่ดูหน่อย” พี่อัยย์เขาเงียบไปซักพัก ก่อนจะพูดประโยคแปลก ๆ ออกมา ดูไรวะ...? แต่ผมก็เงยหน้ามองพี่เขานะครับ

          “พี่อัยย์ ? ” ผมสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อมือหนาของเขาแนบลงบนใบหน้าของผม พี่อัยย์จับไปตามใบหน้าและลำคอของผม แถมยังขมวดอีกด้วย

          “นิ่ง ๆ ครับ” พี่เขาบอก เมื่อผมเริ่มขยับคอหนีมือพี่เขา คือมันรู้สึกแปลก ๆ อ่ะ แต่พอพี่อัยย์ขมวดคิ้วใส่แล้วพูดแบบนั้น ผมก็นิ่งเหมือนโดนสต๊าฟเลย...วุ้ยยยยย รู้ตัวบ้างป่ะเนี่ย ว่าเวลาทำหน้าแบบนั้นกับเสียงแบบนั้นแล้วมันน่ากลัวอ่ะ!

          ...อันที่จริงก็ไม่ถึงกับน่ากลัวหรอกครับ แต่รู้สึกว่าขัดไม่ได้เท่านั้น

          อันนี้ก็เป็นความสามารถพิเศษของหมอเหมือนกันใช่มั้ย...ถ้าผมเรียนจบแล้วจะทำได้แบบพี่เขาเปล่าวะ ตอนนี้ แค่ปฏิเสธจะไม่ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนไอ้นา มันยังไม่ฟังแล้วลากผมไปยืนรออยู่หน้าห้องน้ำหญิงเลยครับ

          “ตัวเราเย็น ๆ นะ ไม่สบายรึเปล่า ถึงได้ไม่อยากอาหาร”

          ถ้าป่วยมันต้องตัวร้อนดิ่ ถูกมะ...อีกอย่างผมก็ไม่ได้รู้สึกปวดหัวหรืออะไรด้วย แค่กินข้าวไม่ลงเท่านั้นเอง พี่อัยย์คิดมากไปล่ะมั้ง

          “พายไม่ได้เป็นอะไรนะ สงสัยอากาศเย็นก็เลยตัวเย็นด้วยมั้งครับ” ผมตอบ...จงใจละเรื่องที่ไปตากฝนมาเอาไว้ จากสภาพการณ์แล้ว...ถ้าบอกไปโดนดุแน่นอนครับ

          “กินยากันไว้ก่อนมั้ย” พี่เขาเสนอ แต่ผมก็ส่ายหน้าแทบจะในทันที บอกแล้วไงครับว่าไม่ชอบกินยา ถ้าไม่ได้ป่วยจริง ๆ ไม่กินหรอกครับ

          “พายไม่เป็นไรจริง ๆ พี่อัยย์คิดมากไปแล้ว”

          พอพูดแบบนั้น พี่เขาก็ขมวดคิ้ว แล้วก็บอกมาสั้น ๆ

          “ก็ห่วง”

          สั้น ๆ ...แต่ดาเมจมหาศาลมาก

          “ขี้ห่วงอ่ะ” ผมบ่นอุบอิบ หันไปให้ความสนใจกับก๋วยเตี๋ยวในชามที่อืดจนแทบจะกลายเป็นก๋วยเตี๋ยวแห้งแทน เขี่ยไปเขี่ยมาอยู่แบบนั้นแหละครับ

          ไม่ใช่อะไร...ไม่กล้ามองหน้าพี่เขาแล้วอ่ะ

          คือเข้าใจฟิลป่ะครับ...จู่ ๆ มีคนมาพูดแบบนี้ใส่

          เป็นใครมันก็ต้องเขินป่ะวะ!!?

          “หึ...” แหน่ะ ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก สัมผัสเบา ๆ บนหัวทำให้รู้ว่าพี่เขาคงกำลังลูบหัวผมอยู่อีกแล้วแน่นอน แล้วเสียงทุ้มก็เอ่ยต่อ “ถ้าเป็นอะไรบอกพี่...ไม่ฝืนนะ”

          “อือ...” ผมตอบเสียงเบา เผลอยิ้มออกมาอีกแล้วครับ

          เขินนะ...แต่ก็รู้สึกดี

 

จบไปอีกตอนแล้วค่า

วัน นี้ เรา มา อัพ ตอน เที่ยง ทัน ด้วยยยยยย //จุดพลุ

ปกติเที่ยงยังไม่ตื่นเลยค่ะ วันหยุดแบบนี้ 555555555

พี่อัยย์ก็ขยันเนียน ขยันเต๊าะ พระพายเริ่มหวั่นไหวแล้วเนี่ยยยย รับผิดชอบเลยนะ!!

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ แล้วก็ทุกยอดโหวต ยอดเฟว.ด้วยนะคะ งุงิ ๆ ขอฝากพระพาย พี่อัยย์ และน้องเหนือไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอีกตอนด้วยค่า

ปล.ติดแฮชแท็ก #ทาสน้องเหนือ สำหรับเรื่องนี้นะคะ จุ้บ ๆ























(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2555 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:16
    เขินนนนนนน
    #2555
    0
  2. #2476 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 18:36
    ขี้ห่วง วร้ายยยยยยยยเขินนนนนนน
    #2476
    0
  3. #2384 mook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:59
    น่ารักเกินไปแล้วตอนหน้าขอความรู้สึกพี่อัยย์นะคะ
    #2384
    0
  4. #2282 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 09:48
    อ่านไปยิ่มไป โง้ยย พี่หมออ ไมน่ารักงี้
    #2282
    0
  5. #2238 Milestone_wj (@wunji1234569) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 00:08
    หงุดหงิดพายว่ะ ดูรับผิดชอบตัวเองไม่ได้ เข้าใจนะว่าเด็กอยู่ แต่ในเมื่อเรามีลูกแล้วก็ต้องพยายามมากขึ้น แล้วเรียนแพทย์เลย แต่โดด เป็นถึงนักเรียนทุน แปลกๆนะ
    #2238
    0
  6. #2154 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 05:31
    ห่วงงงงงงงงงง จ้าาาา คนอ่ารก็เขินไปป ????????
    #2154
    0
  7. #2127 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 00:29
    อ่า....า ชักจะพาเราฟินเลื่อยๆแล้วนะ
    #2127
    0
  8. #2085 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 16:07
    แก...เราเขิน
    #2085
    0
  9. #1825 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 20:02
    ก็ห่วง...หืออออออออออออออออ ดาเมจรุนแรงจริง นี่ละลายแล้ว ถ้าเป็นพระพายคงนอนตายตรงนั้นแล้วอะ โอ๊ยยยยยยยยย อยากได้แบบพี่อัยย์สักคนนึง
    #1825
    0
  10. #1760 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 12:58
    ได้แตะเนื้อต้องตัวตลอดดด
    #1760
    0
  11. #1644 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 15:41
    อย่าหวั่นไหวที พี่อัยย์ของเรา จอบอ
    #1644
    0
  12. #1417 PakkardYimcheng (@pk-yimcheng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 11:05
    ขอแบบพี่อัยย์คนนึงได้มั้ยยยยย
    #1417
    0
  13. #852 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:45
    น่ารักจริงๆเลยค่ะ
    #852
    0
  14. #753 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 20:16
    หวานนนนนนแท้
    #753
    0
  15. #715 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 13:00
    โง้ยยยยย เขินนะเว้ยพี่อัยย์
    #715
    0
  16. #615 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 13:44
    พี่อัยย น่าร้ากกกกกกก เป็นห่วงทั้งน้องเหนือทั้งพระพาย
    #615
    0
  17. #479 Saturdayy (@sweetegg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 16:11
    พระพายป่วยแน่ๆค่ะ พี่หมออัยย์ต้องดูแลทั้งพายทั้งเหนือเลยน้าาาา
    ฮื่อออ เขาอยู่กัน 3คนละ น่ารัก
    #479
    0
  18. #450 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 17:38
    เขินนนน พี่อัยย์จะทำตัวให้หลงไปหนาย
    #450
    0
  19. #372 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 13:22
    เขินอะ พี่อัยย์นี่คิดไรป่ะเนี่ยยยยยยยย5555
    #372
    1
    • #372-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      7 สิงหาคม 2559 / 22:32
      นั่นสิ...พี่อัยย์ คิดไรบอกมาาาา
      #372-1
  20. #341 `ลู่ลอยละลิ่ว (@qqcaraill) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 12:02
    โอ้ยยย กินกันเลยค่ะ ต่อหน้าน้องเหนือนั่นแหละ รีดทนไม่ไปวล้าวววㅠㅠ
    #341
    1
    • #341-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:53
      เดี๋ยวววว ใจเย็นนนนนน 5555555555
      #341-1
  21. #288 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 08:53
    มีห่วงกันด้วย คนอ่านก็ฟินไปดิ
    #288
    1
    • #288-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:33
      ก็พระพายอบทำตัวน่าห่วง งุ้ยยยยยยยย เขิน 555
      #288-1
  22. #241 ;-เอลี่กินแกลบ-; (@babyll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 06:38
    ถถถถถ พี่อัยย์คะที่ทำๆ อยู่เนี่ยจะรู้ตัวบ้างมั้ยน้อออ
    #241
    1
    • #241-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      1 สิงหาคม 2559 / 08:45
      พี่อัยย์บอกมันเผลอออ
      #241-1
  23. #205 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 01:14
    เขินตาม
    จะทนความน่ารักของสามคนนี้ไม่ไหวละน้าาาา ><
    #205
    1
    • #205-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      31 กรกฎาคม 2559 / 19:29
      ขอบคุณค่าาา ><
      น่ารัก รักด้วยนะ งุ้ยยยยย
      #205-1
  24. #130 Boatbateau (@boatnp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 13:03
    สงสัยพระพายจะติดไข้น้องเหนือซะละ ป่วยคู่แบบนี้พี่อัยย์ต้องมาดูแลน้าา
    #130
    1
    • #130-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      27 กรกฎาคม 2559 / 20:00
      พี่อัยย์บอก ยิ่งกว่าเต็มใจอีก------
      #130-1
  25. #90 wipcream (@mada4) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:14
    น่าร้ากมากๆ ปล.เรื่องนี้มีความมุ้งมิ้ง
    #90
    1
    • #90-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 14)
      25 กรกฎาคม 2559 / 22:11
      ขอบคุณค่าาา ><\\\
      #90-1