Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 16 : B A B Y S I T T E R 1 5 ★ ฝื น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    27 ก.ค. 59












B A B Y S I T T E R 1 5 ฝื น

 

# PRAPINE

         การตื่นตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนก็นอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อต้องมาเผชิญกับฝูงชนจำนวนมากมายมหาศาลบนบีทีเอสที่อัดกันแน่นเป็นปลากระป๋องแบบนี้แล้ว ยิ่งรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจตายได้ตรงนั้นเลยครับ

          ไหน...ใครบอกว่าตื่นเช้า ๆ แล้วจะสดชื่น !? ผมบอกเลย ไม่จริง ฮืออออออ พระพายอยากกลับไปนอนต่อ...คิดถึงเตียงนอนที่หอจังเลยครับ

          ผมปล่อยความคิดล่องลอยไปเรื่อย เอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้บีทีเอส มือก็กอดเอวลมเหนือเอาไว้ เจ้าตัวเล็กก้มหน้าก้มตา จับมือผมแน่นเลยครับ อย่างที่บอก...บีทีเอสคนมันเยอะ ลูกชายผมเขาไม่ค่อยถูกกับคนแปลกหน้าเท่าไรน่ะครับ

          นี่ยังดีที่ไม่ได้ต้องยืนเบียดกับคนอื่น เพราะมีคนใจดี เห็นลมเหนือแล้วก็เลยลุกให้นั่ง...โฮ พระพายแทบก้มกราบ ทุกพื้นที่ยังมีคนดีอยู่จริงครับ !

          คือถ้าให้ยืนเบียดเป็นปลากระป๋องกับคนอื่น ผมว่าไม่ลมเหนือตกใจจนงอแง ผมก็ขาดอากาศหายใจอ่ะครับ เหอ ๆ เอาจริง ๆ วันนี้รู้สึกเบลอ ๆ แปลก ๆ สงสัยนอนไม่พอ

          ลมเหนือตื่นขึ้นมากลางดึกติด ๆ กันสองสามคืนแล้วครับ

          ผมนั่งฟังประกาศสถานีไปเรื่อย มือก็ขยับเล่นกับลมเหนือที่จับ ๆ กอด ๆ แขนผมอยู่นิดหน่อย เจ้าตัวเล็กของผมนี่ดูจะชอบอวัยวะที่เรียกว่ามือจริง ๆ นะครับ ครั้งก่อนก็นั่งเล่นมือพี่อัยย์เหมือนกัน แต่ยังไงมือผมก็นุ่มนิ่มน่าจับกว่าเยอะ !

          ...อันนี้พิสูจน์มาด้วยตัวเองแล้วครับ ไม่ต้องถามว่าตอนไหนนะ เอาเป็นว่ามือพี่อัยย์เขาสาก ๆ นิดหน่อยอ่ะ ยังไงก็เหอะ...ลมเหนือชอบมือผมมากกว่าแน่นอน !!

          ผมเอนหลังพิงพนัก แล้วค่อย ๆ หลับตาลง หูก็ยังฟังเสียงประกาศสถานีของบีทีเอสอยู่ ส่วนมือก็กอดลมมือไว้ด้วย ไม่ได้ครับ เดี๋ยวลูกผมหล่น

          /สถานีต่อไป เอกมัย.../

          รถไฟฟ้าขบวนยาวออกตัวอีกครั้ง พร้อมเสียงประกาศสถานี ไม่รู้ว่านั่งมานานเท่าไรแล้วเหมือนกัน แต่ก็นานพอควรล่ะครับ พอถึงสถานีนี้แล้ว คนก็เริ่มบางตาลงบ้าง ผมลืมตาขึ้น แล้วก้มลงไปบอกลมเหนือที่กำลังสนอกสนใจมือผมอยู่เบา ๆ

          “เดี๋ยวประตูเปิดอีกที เราลงกันแล้วนะครับ”

          “อื้อ!” เจ้าตัวเล็กตอบเสียงใส พยักหน้าหงึกหงัก วันนี้ผมให้เขาใส่ผ้าปิดปากสกรีนลายปากรูปตัว w อันเดียวกับที่เคยใส่ไปโรงพยาบาลมาด้วยล่ะครับ งุ้ยยยยย น่ารัก

          ผมอุ้มลมเหนือวางลงบนพื้นก่อนจะลุกขึ้น เตรียมตัวลง พอบีทีเอสจอด เจ้าตัวน้อยก็เซไปสองสามก้าวจนผมใจหายใจคว่ำเลยครับ แต่เขาก็ทรงตัวได้ แถมหันมามองผมตาแป๋วเลย ฮ่อลลลลลล ลูกผมเก่งสุดไรสุดอ่ะ !!

          “ป่ะ ถึงแล้วเนอะ” ผมบอก จับมือเล็ก ๆ ของเขาไว้แล้วเดินออกจากบีทีเอสไป ไม่รีบเดินครับ รีบมาก ๆ เดี๋ยวลมเหนือล้มเอา

          “หนายลุงไอ!” พอเดินลงมาจากบันได ลมเหนือก็มองซ้ายมองขวา ถามหาคนที่ผมบอกเขาไว้ว่าจะมาหาวันนี้ พอมองท่าทางตื่นเต้นดีใจของลูกขายตัวเองแล้วป๊ะป๋าเจ็บปวดจังครับ ฮือออออออออ ทำไมเดี๋ยวนี้ลมเหนือหายใจเข้าออกเป็นพี่อัยย์ตลอดเลย

          พี่อัยย์ฉุดลูกผมลงหลุมที่เขาขุดไว้แล้วแน่ ๆ ครับ ฮึ่ม...!!!

          ...ก็ว่าไปนั่น อันที่จริงถ้าลมเหนือมีคนที่คอยช่วยดูแลได้อีกคนผมก็ดีใจครับ ยังไงผมก็รู้อยู่แล้ว ว่าลูกผมอ่ะ รักผมที่สุด อิ ๆ

          “แปปหนึ่งนะครับ เดี๋ยวไปหาลุงอัยย์กันเนอะ” ผมยิ้มให้เขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรออก เมื่อกี้เห็นเวลาบนหน้าจอแว้บ ๆ เพิ่งจะเก้าโมงกว่าเองครับ ผมคงกะเวลาพลาดไปนิดหน่อย เหอ ๆ ปกติไม่ค่อยได้ไปไหนไงครับ เลยเผื่อเวลาเยอะ ๆ ไว้ก่อน

          ตู๊ด...ตู๊ด...

          ครับรอเสียงสัญญาณอยู่ซักพัก ปลายสายก็รับ

          “พี่อัยย์ พายถึงแล้วอ่ะครับ” ผมบอก พาลมเหนือไปยืนพิงราวกั้น ไม่ให้เกะกะคนอื่น ตาก็กวาดมองป้ายบอกทางข้างหน้าไปเรื่อยเปื่อย

          หืม...ยังไม่สิบโมงเลยนี่เสียงจากปลายสายฟังดูแปลกใจ

          “แฮะ ๆ กะเวลาพลาดไปหน่อยอ่ะ” ผมหัวเราะแห้ง ๆ ออกไป อันที่จริงก็รู้นะครับว่าโทรไปแบบนี้เหมือนไปเร่งพี่เขา แต่แบบ...เข้าใจความรู้สึกเวลายืนนิ่ง ๆ อยู่ในที่สาธารณะแล้วมันโหวงเหวงป่ะครับ ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกประมาณนั้นแหละ

          อ่า...งั้นพายมาหาพี่ที่คอนโดก่อนได้มั้ย พี่ยังไม่เสร็จเลยพอเขาตอบมาแบบนั้น ผมก็เหลือบมองโทรศัพท์เหมือนว่าจะเห็นหน้าพี่เขาผ่านทางเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมนี่ได้อย่างงั้นแหละ

          “เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพายรอที่นี่ก็ได้” ผมตอบกลับ แอบสงสัยนิดหน่อยว่าคอนโดพี่เขาอยู่แถวนี้เหรอวะ ? แต่ยังกับพี่เขาอ่านใจผมออกงั้นแหละ เพราะประโยคถัดมาก็ไขข้อสงสัยของผมได้ทันที

          แต่น่าจะอีกซักพักเลยนะ...พายมาที่คอนโดพี่ก่อนดีกว่า เนิร์สเซอร์รี่ก็อยู่เลยคอนโดพี่ไปนิดหน่อยเหมือนกันเขาบอกแบบนั้น ก่อนจะบอกทางไปคอนโดมาคร่าว ๆ ฟังจากที่พี่เขาบอกมาแล้ว มันใกล้บีทีเอสมากเลยครับ เดินไปก็น่าจะได้

          “อ่า...เอางั้นก็ได้ครับ” สุดท้ายพอฟังจบ ผมก็ตอบตกลงออกไป อันที่จริงก็เกรงใจพี่อัยย์นะครับ แต่แบบ...อากาศวันนี้มันร้อนอบอ้าวมากครับ ถ้าปล่อยให้ลมเหนือยืนแบบนี้นาน ๆ เดี๋ยวอาจจะป่วยหนักกว่าเดิม

          อีกอย่าง...พี่เขาก็เคยไปนอนห้องผมนี่น่า ถือว่าเจ๊า ๆ กันล่ะกันเนอะ ฮ่า ๆ

          ถึงแล้วโทรมานะ เดี๋ยวพี่ลงไปรับ

          “ครับ” ผมตอบ แล้วก็กดตัดสายไป พอหันไปหาลมเหนือก็เห็นว่าเขามองตาแป๋วอยู่เลยครับ ผมก้มลงไปบอกเขา “เดี๋ยวไปหาลุงอัยย์กันเนอะ”

          “ลุงไอ ! ไป ! ไป !” ลมเหนือพูดซ้ำ ๆ แบบนั้นแล้วก็หัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตของเจ้าตัวเล็กโค้งเป็นสระอิเลยครับ งุ้ยยยยยยย น่ารักจนต้องอุ้มขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่

          ผมอุ้มเขาไว้แบบนั้น แล้วก็เดินไปตามทางที่พี่อัยย์บอก ถ้าปล่อยให้เจ้าตัวเล็กเดินเอง กว่าจะถึงนี่คงกินเวลาพอสมควรเลยครับ ถ้าอากาศดี ๆ ก็ให้เขาเดินเองได้นะครับ แต่วันนี้มันร้อน ถ้ามัวแต่เตาะแตะตามเขา มีหวังลมเหนือไข้กลับอีกรอบแน่ ๆ

          คอนโดพี่อัยย์ไปไม่ยากครับ มีป้ายบอกทางเกือบทุกจุดเลย ใช้เวลาราว  ๆ สิบนาทีก็เดินมาถึง ตึกสูงที่ดูหรูหราทำให้ผมกลืนน้ำลายอึก...ค่อย ๆ วางลมเหนือลง พาเจ้าตัวเล็กไปหลบแถว ๆ ร่มไม้หน้าตึก มือก็กดโทรหาพี่อัยย์

          ไม่กล้าเข้าไปอ่ะครับ เห็นความหรูแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทาง เหอ ๆ ก็คิดอยู่ว่าอย่างพี่อัยย์น่าจะมีตังค์เหลือใช้...แบบว่า เขาเป็นหมอนี่ครับ เงินก็ดี แถมเวลาใช้เงินก็ไม่ค่อยจะมี แต่ไม่คิดว่าจะซื้อคอนโดหรูขนาดนี้อยู่

          ถึงแล้วเหรอ ? รออยู่ไม่นาน เสียงพี่อัยย์ก็ดังขึ้นจากปลายสาย

          “ครับ อยู่หน้าคอนโดแล้วอ่ะ” ผมตอบ เงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าตาปริบ ๆ

          เข้ามารอข้างในก่อนสิ พี่กำลังลงไปแล้ว

          อยากจะบอกว่าหรูไปไม่กล้าเข้าอ่ะครับ เหอ ๆ เคยเป็นมั้ยครับ เวลามาที่ที่ไม่เคยมาครั้งแรกแล้วรู้สึกประหม่า แบบว่า...เข้าไปจะดีเหรอวะ ยิ่งเป็นที่หรู ๆ แบบนี้แล้วยิ่งไปกันใหญ่เลยครับ

          พาย ?

          “อ่ะ...ครับ” สงสัยผมจะลังเลกับตึกสูงตรงหน้านี่นานไปหน่อย พี่อัยย์เลยเรียกอีกรอบ ผมตอบรับ ก่อนจะลอบถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปหน้าประตู มีคนเปิดประตูให้ด้วยครับ เช้ดดดดด โคตรหรูอ่ะ ผมหันไปก้มหัวเป็นเชิงขอบคุณให้เขานิดหนึ่ง ก่อนจะกลับไปพูดสายกับพี่อัยย์ต่อ

          “เข้ามาแล้วครับ”

          โอเค พี่เห็นเราแล้วคำตอบจากปลายสายทำให้ผมชะงักขาที่กำลังจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับรองของคอนโด หันไปมองรอบตัว ก็เห็นร่างสูงของพี่เขายืนโบกมือให้อยู่ไม่ไกล มือก็กดตัดสายโทรศัพท์แล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกงไป ใบหน้าหล่อประดับรอยยิ้มบางเอาไว้ ออร่าความอ่อนโยนฟรุ้งฟริ้งของพี่เขานี่แผ่มาถึงนี่เลยครับ

          ผมเผลอจ้องพี่เขาอย่างลืมตัว...

          วันนี้พี่อัยย์ดูแปลกตากว่าปกตินิดหน่อยนะครับ ปกติเขาจะใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวกางเกงขายาวแต่งตัวเรียบร้อย รองเท้าก็เป็นรองเท้าหนัง แทบยังมีเสื้อกาวน์เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวอีก แต่วันนี้เขาใส่กางเกงขาสั้นเท่าเข่ากับรองเท้าผ้าใบ ท่อนบนก็ใส่เสื้อเชิ้ตเหมือนกันนะครับ แต่เป็นเชิ้ตแขนสั้น แถมยังไม่ติดกระดุมซักเม็ด...ฮั่นน่อลลลลล อย่าคิดว่าจะเห็นอะไรมากกกว่านั้นนะครับ พี่เขาใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างในด้วย ฮ่า ๆ แถมวันนี้ยังดูผมยุ่ง ๆ เหมือนเพิ่งตื่นนอนเลยอ่ะครับ

          “ป๊ะป๋า หาลุงไอ หาลุงไอ ! ” เสียงงุ้งงิ้งของลมเหนือ พร้อมกับแรงดึงเบา ๆ ที่ข้อมือทำให้ผมสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะละสายตาจากพี่อัยย์ลุคใหม่มามองลูกชายสุดที่รักที่กำลังพยายามดึงแขนผมให้เดินไปหาอีกฝ่าย

          งุ้ยยยยยยยย ท่าทางตอนจับข้อมือผมแล้วออกแรงดึงด้วยมือเล็ก ๆ นิ่ม ๆ นั่นโคตรของโคตรน่ารักอ่ะครับ อ้ากกกกกกก ฟิน !!!

          “ครับ ๆ หาลุงอัยย์เนอะ” ผมยิ้มให้เขา แล้วเดินไปหาพี่อัยย์ที่ยืนรออยู่ตรงนั้น

          “ลุงไอ !!

          “ครับ ตัวเล็ก ฮึบ ! ” พอเข้าใกล้พี่อัยย์แล้ว ลมเหนือก็ปล่อยมือผม ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ นั้นจะวิ่งเข้าไปหาพี่อัยย์ กระโดดดึ๋งเข้าหาเลยครับ งุ้ยยยย น่ารักมาก !!! พี่อัยย์ก็รีบรับตัวลมเหนือเข้าไปหา แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาได้ทันท่วงที...หึ ! ถ้าลองรับไม่ทันสิ ผมกัดคอพี่ขาดแน่ แง่ง !!!

          ...แต่ช็อตเมื่อกี้ เหมือนภาพพ่อลูกที่ไม่ได้เจอกันนานได้กลับมาพบกันอีกครั้งเลยอ่ะครับ เหอ ๆ ข่าวว่าเพิ่งเจอกันเมื่อวานรึเปล่า

          แล้วอีกอย่าง ป๊ะป๋าตัวจริงมันผมต่างหาก !! ฮัลโหลววววว อิสมี !!!! ...ไม่นะ นี่เรื่องที่ผมกังวลมันจะกลายมาเป็นความจริงแล้วเหรอ อีกเดี๋ยวลมเหนือจะเข้าใจผิดคิดว่าพี่อัยย์เป็นพ่อเขาแทนรึเปล่า โอ้ ม๊ายยยยยยยยย กลับม๊า !!!

          ผมเนี่ยแหละครับ ควรกลับมาจากจินตนาการตัวเองซักที

          “ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้านะครับ” ผมบอกแล้วยิ้มแหย ๆ ให้พี่เขา เกรงใจสุดไรสุดอ่ะ แต่พี่อัยย์ก็ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้ ก่อนจะเดินนำไปผม

          “ไม่เป็นไร” พี่เขาว่า แล้วกดลิฟต์ มันค้างอยู่ที่ชั้นหนึ่งครับ พอกดปุ๊บมันก็เปิดเลย ผมเดินตามพี่อัยย์เข้าไปในลิฟต์ ตาก็มองเจ้าตัวน้อยที่ยังอยู่ในอ้อมแขนพี่อัยย์ตาปริบ ๆ

          ครับ...ไม่เป็นไร แต่พี่อ่ะ เนียนเลยนะ อุ้มลูกผมซะยังกับลูกตัวเอง เอาคืนม๊า !!!

          “น้องเหนือมาหาป๊ะป๋าเร็วมา” พอลิฟต์ปิดลง ผมก็หันไปคุยกับลมเหนือ แล้วดึงเจ้าตัวเล็กออกมาจากพี่อัยย์ ลมเหนือก็ว่าง่ายดีครับ เปลี่ยนมากอดคอผมแทน แต่มันก็ต้องเป็นอย่างงั้นอยู่แล้วแหละครับ เพราะผมเป็นป๊ะป๋าสุดที่รักของลมเหนือไงล๊า อิ ๆ

          ช่วงนี้ต้องย้ำตัวเองบ่อย ๆ ...เดี๋ยวจะสูญเสียความมั่นใจ

          “หึ” นี่ก็ขำจริงงงงง ไม่มีอะไรน่าตลกนะเว้ยยยย ถ้าพี่อัยย์มีลูกบ้าง ผมจะแช่งให้ลูกพี่ติดผู้ชายคนอื่นเลย บุ้ย ๆ ...ก็ว่าไปนั่น ผมล้อเล่นนะครับ ตบปากตัวเองในใจสามที

          ผมมองลิฟต์ที่ขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงชั้นที่ 22 ...เหยดดดดด โคตรสูงอ่ะ

          พอลิฟต์เปิดพี่อัยย์ก็เดินออกไป ส่วนผมก็เดินตามเขาต้อย ๆ เขาอยู่ห้องตรงหัวมุมเลยครับ พี่อัยย์รูดคีย์การ์ดแล้วก็เปิดประตู อือหือ...รู้สึกแบบ ออร่าความหรูพุ่งกระแทกหน้า

          “เข้ามาสิ”

          “อ่ะ...ครับ” ผมกระพริบตาปริบ ๆ แล้วเดินตามเขาเข้าไป ถอดรองเท้าไว้ที่ชั้นวางแบบเก้ ๆ กัง ๆ แล้วกวาดตามองไปรอบห้อง

          โคตรกว้าง...โอ๊ะ มีครัวด้วยครับ ครัวดูมีอุปกรณ์ครบครันดี มีพื้นที่พอสมควรเลย งุ้ยยยย ผมอยากให้ที่หอมีครัวแบบนี้บ้างอ่ะ จะทำกับข้าวให้ลมเหนือกินเองทุกวันเลย อิ ๆ

          เห็นงี้ผมทำอาหารเก่งนะ แม่สอนมาดี ...เอาจริง ๆ ก็เพิ่งเริ่มหัดตอนที่มีลมเหนือนี่แหละครับ แม่บอกอาหารที่เราทำเองเนี่ยแหละปลอดภัยกับลูกเราที่สุดแล้ว พอจบคอร์สเรียนทำอาหารกับแม่ แล้วลองเอาไปให้ลมเหนือชิมครั้งแรก ลูกชายผมยิ้มแก้มตุ่ย บอก หย่อย ๆ ใหญ่เลยครับ โคตรมีความสุขอ่ะ จากนั้นก็เลยชอบทำกับข้าวให้ลมเหนือกินบ่อย ๆ ...จนต้องย้ายมาอยู่หอแล้วไม่มีครัวเนี่ยแหละครับ เลยต้องซื้อกินเอา เสียดายยยยย

          “เดี๋ยวพายนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ เปิดทีวีดูก็ได้” เสียงของพี่อัยย์ทำให้ผมละสายตาจากครัวของเขา หันมาพยักหน้าหงึก ๆ ให้อีกฝ่าย แล้วหันมองไปอีกทาง โหยยยยยยยยย โซฟาอย่างใหญ่ ท่าทางโคตรนุ่ม ทีวีก็จอโคตรใหญ่...ชีวิตพี่ดูหรูหรามากอ่ะ

          ผมอุ้มลมเหนือไปวางที่โซฟาแล้วนั่งลงข้าง ๆ เขา นุ่มจริงไรจริงครับ ผมเคยอยากนั่งโซฟาแบบนี้มานานล่ะครับ นั่งแล้วเหมือนโดนโซฟาดูดลงไปเลยล่ะ ฟินนนน ลมเหนือก็ท่าทางจะชอบนะครับ เจ้าตัวเล็กกระโดดดึ๋ง ๆ อยู่บนโซฟาแล้วครับตอนนี้ งุ้ยยยยย น่ารัก น่ารักสุดไรสุดมากอ่ะ !!!

          แต่เดี๋ยว...นี่โซฟาห้องเขา

          “ไม่เอาครับลมเหนือ นี่ของลุงอัยย์ ไม่โดดเนอะ” ผมจับเจ้าตัวเล็กให้อยู่นิ่ง ๆ แต่พอทำแบบนั้นลมเหนือก็ขมวดคิ้วเลยครับ ปากเล็ก ๆ ใต้ผ้าปิดปากต้องกำลังยู่อย่างไม่พอใจแน่เลย

          “ไม่เป็นไร ให้ตัวเล็กเล่นไปเถอะ แต่ระวังตกนะ” พอเจ้าของห้องพูดแบบ ลมเหนือก็สะบัดตัวหนีจากมือผมที่กำลังจับอยู่แล้วก็ไปหัวเราะคิกคักกระโดดเล่นอยู่บนโซฟาต่อ ส่วนผมก็ได้แต่เกาหัวแกรก ๆ หันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่อัยย์

          “ขอโทษนะครับ” พี่อัยย์ไม่ได้ว่าอะไร เขาแค่ยิ้มน้อย ๆ แล้วส่ายหน้าให้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังประตูบานหนึ่ง ผมมองตามไปซักพัก แล้วหันมาสำรวจรอบห้องอีกรอบ ห้องเขากว้าง มีเฟอร์นิเจอร์พอสมควร แต่ก็เป็นระเบียบ ตกแต่งด้วยสีโทนอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น เหมือนเจ้าของห้องที่เวลายิ้มแล้วปล่อยออร่าอบอุ่นออกมาได้นั่นแหละครับ

          “ดูทีวีก็ได้นะ” เสียงของพี่อัยย์ดังขึ้นจากข้าง ๆ ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปทางต้นเสียงแล้วก็กระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าพี่อัยย์นั่นอยู่ตรงนั้นแล้ว แถมยังหยิบโน้ตบุ๊คมาด้วย

          ...มาตั้งแต่เมื่อไรวะ พี่หายตัวได้ป่ะเนี่ย

          ผมมองพี่เขาที่เริ่มพิมพ์ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ลงไปบนโน้ตบุ๊ค คงเป็นงานที่ทำค้างอยู่ล่ะมั้งครับ แล้วแบบนี้ใครจะกล้าดูทีวีอ่ะ...ถึงจอใหญ่ ๆ นั่นจะน่าดูก็เถอะ

          จอใหญ่ ๆ นั่น...

          เดี๋ยว...ลมเหนือไปทำอะไรอยู่หน้าทีวี

          ผมมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังหันหลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ชะเง้อคอมองจากโซฟาที่นั่งอยู่ คือไม่อยากลุกจากโซฟาอ่ะ มันนิ๊มนิ่ม

          โครม !

          “งื้อ...!

          แต่แล้วผมก็ต้องกระเด้งตัวลุกจากโซฟาแทบจะในทันที เดินไปหาลมเหนืออย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าตัวเล็กทำของที่อยู่ตรงชั้นใต้ทีวีตกลงมา...เมื่อกี้รื้อของอยู่แหง ๆ

          ชิบ...

          “ขอโทษนะครับพี่อัยย์” ผมมองบรรดาแผ่นซีดีที่ตกลงมาเกลื่อนกลาดแล้วหันไปบอกพี่อัยย์ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าลูกชายที่ท่าทางเหมือนจะยังตกใจกับเสียงของตกเมื่อกี้อยู่ ลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วบอก “ลมเหนือ ไม่เอา...ไม่ซนแล้วนะครับ”

          “...” ลมเหนือไม่ตอบอะไร ก้มหน้านิ่งเลยครับ ท่าทางจะรู้ว่าทำผิด

          “ขอโทษลุงอัยย์เร็วครับ” ผมยิ้ม พูดเสียงอ่อน อย่าไปดุเขาครับ เดี๋ยวเขาจะยิ่งตกใจ

          “...ขอโทดคับ” เจ้าตัวเล็กหันไปหาพี่อัยย์ที่นั่งมองอยู่ พนมมือแล้วก็ก้มหัว งุ้ยยยยยย น่ารักมากกกกก การสอนของผมได้ผลแล้วครับ เขาเรียนรู้วิธีขอโทษได้แล้ว ป๊ะป๋าปลื้มมมมม

          “ไม่เป็นไรครับ” พี่อัยย์ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ปล่อยออร่าอบอุ่นฟรุ้งฟริ้งของพี่เขาออกมาจนลมเหนือเลิกซึมในที่สุด

          “เก็บของให้ลุงอัยย์เร็วครับ” ผมบอกลูกชาย ก่อนจะเก็บแผ่นซีดีที่ตก ๆ อยู่มารวม ๆ กันไว้ มองดี ๆ แล้ว...นี่มันแผ่นเกมนี่หว่า พี่อัยย์เล่นเกมด้วย ?

          ถ้าเป็นหนังโป๊นี่จะไม่แปลกใจอ่ะครับ ยังไงพี่เขาก็เป็นผู้ชาย แต่เดี๋ยวนี้คงไม่ต้องใช้แผ่นแล้วมั้งครับ โหลดเอากันหมดแล้ว ฮ่า ๆ

          “พี่อัยย์เล่นเกมด้วยเหรอครับ ? ” ผมถาม วางแผ่นเกมเก็บเข้าที่เดิม แล้วอุ้มลมเหนือกลับมานั่งที่โซฟา ไม่ให้เขาไปซนทำลายข้าวของห้องพี่อัยย์อีก

          “อืม...แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เล่นแล้วล่ะ” เขาตอบ ตายังไม่ละไปจากหน้าจอโน้ตบุ๊ค ผมเลยตัดสินใจไม่รบกวนเวลาทำงานเขาอีก หันไปดูลมเหนือแทน

          ...

          “เสร็จแล้ว โทษทีที่ให้รอนะ” ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ผมรัวช็อตความน่ารักของลมเหนืออยู่ครับ ไม่ได้สนใจเวลาเลย จนได้ยินเสียงพี่อัยย์นั่นแหละ ผมถึงหันไปมองเขา เห็นเขาปิดโน้ตบุ๊คแล้วก็ยิดแขนบิดขี้เกียจเล็กน้อย

          “ไม่เป็นไรครับ” ผมบอก คืออันที่จริง คนที่มารบกวนเวลาพี่เขาคือผมด้วยซ้ำครับ เหอ ๆ

          “สิบโมงพอดี รอพี่แปปนะ แล้วเดี๋ยวออกไปกัน” เขายกแขนขึ้นดูนาฬิกา ก่อนจะหันมาบอกผม ซึ่งผมก็พยักหน้าหงึกหงักให้ เอาที่พี่สะดวกเลยครับ ผมโคตรของโคตรเกรงใจอ่ะ

          รอไม่นานพี่อัยย์ก็เดินออกมา แล้วเราก็ไปเนิร์สเซอร์รี่กัน เนิร์สเซอร์รี่ที่ไป อยู่ไม่ไกลจากคอนโดพี่อัยย์เท่าไรจริง ๆ ด้วยครับ เลี้ยวเข้าไปในซอยแล้วเดินไปอีกหน่อยก็ถึง ดูเหมือนพี่อัยย์จะโทรมาติดต่อไว้ก่อนแล้ว พอเรามากันก็เลยได้ข้อมูลทันที

          ส่วนใหญ่พี่อัยย์เป็นคนจัดการครับ ส่วนผมก็นั่งฟัง พอลอบมองร่างสูงข้างตัวที่กำลังคุยกับพี่เลี้ยงของเนิร์สเซอร์รี่แล้วก็รู้สึกว่าพี่อัยย์เขา..เป็นผู้ใหญ่จริง ๆ ด้วยครับ

          ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเขาเลยแท้ ๆ แต่เขาจัดการทุกอย่างได้ดีกว่าผมซะอีก

          ผมมองไปลอบ ๆ เนิร์สเซอร์รี่ มือก็ยังจับมือลมเหนืออยู่ เนิร์สเซอร์รี่นี้เป็นเนิร์สเซอร์รี่ที่ไม่ใหญ่มา เมื่อกี้ตอนเดินผ่านเห็นมีเด็ก ๆ อยู่พอสมควร ไม่มากไม่น้อยนะครับ พี่เลี้ยงก็ดูใจดี สถานที่ก็ดูสะอาดใช้ได้...มันน่าจะโอเคสำหรับลมเหนือ

          เจ้าตัวเล็กไม่ค่อยกล้าคุยกับคนแปลกหน้าเท่าไร ก็เลยยังหลบหลังผมอยู่เลยครับ แต่ก็ชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาไปรอบ ๆ ท่าทางเขาดูสนใจอยู่เหมือนกัน

          ...เห็นแบบนี้ผมก็เบาใจไปได้เปราะหนึ่งล่ะครับ

          ว่าแต่ อากาศวันนี้มันร้อนกว่าปกติรึเปล่านะ...ผมเริ่มรู้สึกว่าเหงื่อออกแล้วอ่ะครับ หรือเพราะว่าผมอุ้มลมเหนือไป ๆ มา ๆ เลยเหนื่อย ?

          ผมสะบัดเสื้อตัวเองเบา ๆ ฟังพี่อัยย์คุยกับพี่เลี้ยงที่เนิร์สเซอร์รี่ไปด้วย พี่เลี้ยงกำลังพาเราเดินดูรอบ ๆ เนิร์สเซอร์รี่อีกรอบ แล้วก็อธิบายคร่าว ๆ เกี่ยวกับกิจกรรมตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่

          เราใช้เวลาตกลงกันซักพักก็เป็นอันเรียบร้อย พอหยิบโทรศัพท์มาดูก็พบว่าสิบเอ็ดโมงกว่าแล้วครับ

          พอออกจากเนิร์สเซอร์รี่ก็ต้องเผชิญหน้ากับแดดประเทศไทยอันร้อนแรงในช่วงเวลาใกล้เที่ยงอีกระลอก ผมก้มลงไปอุ้มล้มเหนือขึ้นมาแล้วหันไปบอกพี่อัยย์

          “วันนี้ขอบคุณมากนะครับ” ผมยิ้มให้เขา

          “อืม...แล้วพายจะกลับเลยรึเปล่า”

          “อ่า...” ผมพยักหน้า...แดดร้อน ๆ แบบนี้ นอกจากจะทำให้ลมเหนือป่วยแล้ว มันยังชักจะเริ่มทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรแล้วเหมืนกันครับ

          เริ่มจะมึนหัวแล้วแฮะ...        

          “คงกลับเลยล่ะครับ”

          “งั้นเดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่บีทีเอส” พี่อัยย์เสนอ แล้วยิ้มบางออกมา ผมกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เขาอีกรอบ แล้วเดินไปพร้อมพี่เขา

          อากาศร้อน...ร้อนจนลมหายใจผมเริ่มร้อนไปด้วยแล้วครับ ลมเหนือที่อุ้มอยู่ก็เหมือนจะหนักขึ้นแปลก ๆ

          ผมว่า...ผมชักจะไม่ไหวล่ะครับ คงต้องรีบกลับหอไปกินยา

          ถ้าป่วยขึ้นมาจริง ๆ แย่แน่ ๆ เลยครับ...ที่เป็นแบบนี้คงเพราะนอนไม่พอหลาย ๆ คืนติด แถมไปตากฝนมาแหง ๆ ...

          รู้งี้น่าจะกินยากันไว้ก็ดี

          “พาย...พาย !?

          “ค-ครับ !?” ผมสะดุ้งน้อย ๆ หันไปมองพี่อัยย์ที่จู่ ๆ ก็เรียกเสียงดัง อู่ยยยย หันขวับนี่ทำเอามึนหัวไปเลยครับ

          “เป็นอะไรรึเปล่า หน้าเราซีด ๆ ”

          ผมส่ายหน้า ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงมากกว่านี้ แค่ช่วยจัดการเรื่องเนิร์สเซอร์รี่ของลมเหนือให้ ผมก็รู้สึกเกรงใจจะแย่อยู่แล้วครับ ถ้าต้องให้พี่เขามาเป็นห่วงอีกนี่คงรู้สึกผิดอ่ะ “พายโอเคครับ”

          โอเค...แต่หัวมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอ่ะ ลมหายใจก็ร้อนด้วย...ร้อนไปทั้งตัวแล้ว

          ถ้าผมกินยากันไว้ทั้งแต่เมื่อเช้าที่รู้สึกมึน ๆ เพลีย ๆ ก็คงไม่เป็นขนาดนี้แหง ๆ

          ที่ไม่กินเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็คงหายเอง...แต่เหมือนจะไม่

          อยากรีบกลับไปนอนจังครับ

          ผมตั้งหน้าตั้งตาเดิน จนเรามาถึงบีทีเอสกันในที่สุด...แต่กว่าเราจะมาถึงก็เป็นช่วงเที่ยงพอดีเลยครับ คนมาออกันอยู่ตรงสถานีบีทีเอสเพียบเลย...เยอะจนอึดอัด

          อยากนอน...

          “พี่อัยย์ส่งพายแค่นี้ก็ได้ครับ” ผมหันไปบอกร่างสูงที่เดินอยู่ข้าง ๆ พี่เขาก็มองผมอยู่พักหนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้

          “กลับดี ๆ นะ” ผมพยักหน้า แล้วฝืนยิ้มให้เขาไปอีกที ก่อนจะเดินเข้าไปในสถานีบีทีเอสที่เต็มไปด้วยผู้คน

          อึดอัด...

          ผมค่อย ๆ วางลมเหนือลง ให้เขายืนเอง...อุ้มไม่ไหวแล้วครับ ยิ่งคนเยอะ ๆ แบบนี้ ยิ่งรู้สึกร้อน แถมยังปวดหัวอีกต่างหาก

          “ป๊ะป๋า...” ลมเหนือเรียก มองผมตาใสแป๋วเลยครับ ผมยิ้ม เดินจูงมือเขาไปต่อแถวซื้อบัตร

          “กลับบ้านกันเนอะ” บอกเขาเสียงเบา ๆ รู้สึกว่าตัวเองหายใจถี่ขึ้นอีกแล้วครับ...ผมร้อน ร้อนมาก

          ปวดหัว...หัวหนักไปหมด

          ไม่ไหว...

          ผมโซเซออกมาจากแถว พิงตัวเองกับตู้กดบัตรแล้วทรุดตัวลงไปนั่งตรงนั้น หลับตาและหายใจถี่ ๆ

          หน้ามืดซะแล้ว...

          ผมปรือตามอง เห็นคนแถว ๆ นั้นเริ่มเข้ามามุง...ภาพตรงหน้าเป็นเหมือนแสงสว่าง ๆ สลับกับความมืดที่มองเห็นไม่ชัดเจน

          “ป๊ะป๋า อุ๊ แง๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

          แล้วก็ได้ยินเสียงร้องไห้ลั่นของลมเหนือที่ทำให้ผมปวดหัวสุด ๆ แต่ก็ยังยกมือขึ้นกอดร่างเล็ก ๆ ที่โผเข้าหา

          ...ผมทำให้ลมเหนือขวัญเสียอีกแล้วสิ

 

จบแล้วค่า พระพายไม่ไหวล๊าววววว

จะบอกว่า เหตุการณ์หน้ามืดตรงสถานีบีทีเอสนี่เป็นอะไรที่พีคมากค่ะ จากประสบการณ์ตรงของเราเอง แบบ จู่ ๆ ก็ทรุดลงไปเลย โอ้ยยยยยย คิดถึงฟิลตอนนั้นขึ้นมาเลยค่ะ 5555555

เชื่อว่าหลาย ๆ คนน่าจะสอบกันอยู่ เราก็สอบค่ะ อิ ๆ แล้วปีนี้ใครเตรียมแอดกันบ้างคะ เห็นตารางแกท-แพทออกแล้วเป็นไงบ้าง...

สำหรับเรา มองด้วยสายตาว่างเปล่าแล้วถามว่า ในหัวฉันมีอะไรบ้าง นอกจากตอนนี้อยากเลี้ยงเฟนเน็คฟ๊อกซ์!!! จะเก็บเงินซื้อเฟนเน็คล่ะค่ะ!!!! #กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบตั้งใจขนาดนี้มั้ย(....)

อนึ่ง ข้อความข้างต้นไม่ได้เกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้เลย(?) ยังไงก็ฝากพี่อัยย์ พระพาย ลมเหนือ ไว้อีกตอนด้วยนะคะ จุ้บ ๆ

ปล. ติดแฮชแท็ค #ทาสน้องเหนือ ได้สำหรับเรื่องนี้นะคะ














(c)              Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2557 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:32
    น้องงงงงงสงสารพายกะน้องเหนือจัง
    #2557
    0
  2. #2478 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 19:50
    แง ป๊ะป๊า
    #2478
    0
  3. #2386 mook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 15:39
    พายแย่แล้วค่าพี่อัยย์
    #2386
    0
  4. #2274 kapooksung (@yurisung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:15
    ไม่ไหวทำไมไม่บอกอัยย์ ฝืนละได้ไรขึ้นมางง ทำให้ลูกต้องเป็นห่วงอีก เห้อ
    #2274
    0
  5. #2155 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 05:55
    พี่อัยย์มาช่วยน้องเร็ววว
    ลมเหนือร้องทีไร น้ำตาซึมทุกที ????????
    #2155
    0
  6. #2128 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 01:39
    พี่อัยย์ไปหนายยยยยยย พระพายไม่ไหวแล้วววว
    #2128
    0
  7. #1803 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 18:51
    เง้ออออ อย่ามุงงงง
    #1803
    0
  8. #860 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 16:34
    น้องตกใจเลยค่ะ..น่าสงสาร
    #860
    0
  9. #717 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 19:01
    ลมเหนือร้องไห้ทีไรปวดใจทุกทีเลยอ่ะะ หื้อออ
    #717
    0
  10. #618 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 14:16
    โธ่ น้องพาย อย่าฝืนร่างกายตัวเองสิ ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ ไม่งั้นน้องเหนือจะทำยังไงล่ะคนดี
    #618
    0
  11. #481 Saturdayy (@sweetegg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 16:23
    พี่หมออ ไปยังงง รีบมาดูแลพระพายนะ
    #481
    0
  12. #454 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 19:05
    ขอบคุณจ้าา
    #454
    0
  13. #373 เคแอล9091 (@polypakfoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 14:20
    อ้าวพระพายไม่สบายซะงั้นนน
    #373
    1
    • #373-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      7 สิงหาคม 2559 / 22:32
      พระพายชอบฝืนอยู่เรื่อย เอาพระพายมาตีทีซิ 555555555
      #373-1
  14. #344 `ลู่ลอยละลิ่ว (@qqcaraill) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 14:46
    อ้าววเป็นลมซะงั้น บอกว่าอย่าฝืนไงงง พี่หมอกลับยัง มาดูน้องหน่อยยย
    #344
    1
    • #344-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:53
      พระพายฝืนจนน่าตีเลยจริงๆ ฮึ่มมม
      #344-1
  15. #290 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 09:27
    พี่หมอกลับมาก่อน!!! มาช่วยพายก่อน!!
    #290
    1
    • #290-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:34
      พี่อัยย์มาด่วนๆเลยค่ะ ลมเหนือกับพระพายแย่แล้วววว
      #290-1
  16. #155 Bam_Desu (@boyfriendlovely) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 04:50
    พี่อัยย์จงตามมา T^T
    #155
    1
    • #155-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      29 กรกฎาคม 2559 / 00:28
      พระพายแย่แล้ววว TvT
      #155-1
  17. #151 princeys (@yongseo11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 23:55
    พายอ่ะ ไม่น่าดื้อเบยยย น่าจะบอกพี่เค้าว่าไหวแล้ววว งื้ออออ พี่อัยย์มาช่วยเร็ววววว
    #151
    1
    • #151-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      28 กรกฎาคม 2559 / 02:13
      พายแย่แล้วค่ะ ฮือออออ
      #151-1
  18. #139 OTL_orz_HO (@OTL_orz_HO) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 20:58
    เพิ่งกลับมาอ่านรวดเดียว ลมเหนือยังน่ารักเหมือนเดิมเลยน้า~
    #139
    1
    • #139-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      28 กรกฎาคม 2559 / 02:01
      ขอบคุณค่า ลมเหนือเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย น่ารักยังไงก็ยังงั้น 5555555
      #139-1
  19. #135 ต้นกุหลาบ (@red-roses) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 17:38
    สงสารนอ้งลมเหนือจัง
    #135
    1
    • #135-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 20:02
      ขวัญเสียเลยค่ะ โอ๋ ๆ น้าลมเหนือออ
      #135-1
  20. #134 YuRIIW (@phingpin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 13:43
    พี่อัยย์อยู่หนายยยย ฮืออออออ
    #134
    1
    • #134-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 20:02
      มาช่วยพายเร๊วววววว
      #134-1
  21. #133 Boatbateau (@boatnp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 13:27
    โถ่พระพายย น่าจะให้พี่อัยย์ไปส่ง วูบเลยอ่ะ เป็นห่วงทั้งน้องเหนือทั้งพระพายเลย

    น้องคนเขียนสู้ๆ น้าาา ถ้าเตรียมสอบอยู่ไม่ต้องรีบอัพก็ได้ คนอ่านรอได้อยู่แล้ววว
    #133
    1
    • #133-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 20:02
      พระพายก็เกรงใจพี่อัยย์เกิน ฝืนจนได้เรื่องงง
      ขอบคุณค่าาาาา ถ้าเราไม่แต่งซักวันจะทนคิดถึงน้องเหนือไม่ไหว 555555
      #133-1
  22. #132 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 13:21
    เกิดเรื่องซะละรอ
    #132
    1
    • #132-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 20:01
      ขอบคุณค่าาา ปั่นไฟแล่บ อิ
      #132-1
  23. #125 เตี้ย ดำ แมบ (@homploy45) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 12:16
    รออออออออออ
    #125
    1
    • #125-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 19:57
      กำลังมาาาา ขอบคุณค่าาา
      #125-1
  24. #122 sakiritakara (@sakiritakara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 08:47
    พี่อัยย์ มาด่วนเลย พายเป็นลมละ
    #122
    1
    • #122-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 19:54
      พายไม่ไหวแล้วค่ะ ฮือออออ
      #122-1
  25. #121 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 07:44
    ว๊ากกก พายแย่แล้วอ่ะ
    #121
    1
    • #121-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 16)
      27 กรกฎาคม 2559 / 19:53
      คุณพ่อป่วยแล้วค่ะ ฮืออออ
      #121-1