Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 24 : B A B Y S I T T E R 2 3 ★ ตั ด สิ น ใ จ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    2 ต.ค. 59














B A B Y S I T T E R 2 3 ตั ด สิ น ใ จ

 

# PRAPINE

          “...ป๋า...ป๊ะป๋า...ป๊ะป๋า...!

          แปะ...

          “ชู่ว...ตัวเล็กเบา ๆ ก่อนครับ...”

          เสียงพูดคุยกับเบา ๆ กับสัมผัสที่เหมือนกับการสะกิดที่ใบหน้าทำให้ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาขึ้น...ยังง่วงอยู่เลยครับ เปลือกตามันหนัก ๆ

          “อือ...” ผมครางออกมาเบา ๆ เหลือบมองที่มาของเสียง...ภาพตรงหน้ายังไม่ชัดเจนเท่าไร มันพร่า ๆ เหมือนผมจะยังไม่ตื่นดีจนต้องกระพริบตาอยู่สองสามทีถึงจะเห็นชัด

          “ป๊ะป๋า ! ” ผมปรือตามองเจ้าของเสียงเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของร่างสูงเล็กน้อย ลูกชายผมกำลังดิ้นไปดิ้นมา เหมือนพยายามจะตะกายออกจากแขนพี่อัยย์มาหาผม พอเห็นแบบนั้น ผมก็อมยิ้มออกมาน้อย ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือลมเหนืออย่างเลื่อนลอย...รู้สึกว่ายังไม่ตื่นดีเลยครับ

          “ทำให้ตื่นรึเปล่า” พี่อัยย์เอ่ยถาม ปล่อยลมเหนือลงให้เจ้าตัวเล็กเดินเตาะแตะมาหาผม ทำให้ผมหันไปมองพี่เขา...อืม วันนี้ใส่เสื้อกาวน์ด้วยแฮะ

          “ฮื่อ” ผมครางตอบกลับไปในลำคอ แล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ส่ายไปส่ายมาก็ซุกหน้าลงกับหมอนนิ่ม ๆ ซะอย่างนั้น มือก็ยังจับมือเล็กของลูกชายไว้ไม่ปล่อย

          ขอเวลาผมประมวลผลแปปครับ...ยังไม่ตื่นดี

          “หึ...” ได้ยินเสียงหัวเราะดังอยู่เหนือหัว หัวเราะแบบนี้พี่อัยย์แน่นอน ลูกชายผมไม่มีทางหัวเราะชั่วร้ายแบบนี้แน่...ก็ว่าไปนั่น เขาแค่หัวเราะธรรมดานั่นแหละครับ แล้วผมก็สัมผัสได้ถึงมือหนาที่ขยี้หัวผมเบา ๆ ...อืม เคลิ้มจนอยากหลับต่อเลยแฮะ นอนต่อได้มั้ย...

          “ป๊ะป๋า ! ” แต่คำตอบคงเป็นไม่ได้เพราะลมเหนือปีนขึ้นโซฟามานั่งทับแล้วครับ...ลูกชายผมตัวหนักขึ้นรึเปล่า เหมือนจะหนักขึ้นนิดหน่อยนะครับ ดีแล้ว...เด็กกำลังโต

          “ว่าไงครับ” ผมบอกเสียงแหบแห้ง พอเริ่มพูดนั่นแหละครับ ถึงได้รู้ว่ายังเจ็บคอเหมือนมีอะไรบาดตลอดเวลาที่พูด ผมขมวดคิ้ว ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ประคองลมเหนือไว้ด้วย กันเขาตกลงไปจากตัวผม ร่างเล็ก ๆ ของลูกชายสุดที่รักกระเถิบนิดหน่อยจนมานั่งอยู่บนตักผม จากที่ตอนแรกทับอยู่ที่ช่างเอว

          “ตื่น ! จุ้บ ๆ ! ” เจ้าตัวเล็กบอกเสียงใส ยื่นหน้าเขามาหอมแก้มซ้ายขวาของของแล้วก็ยิ้มกว้างจนตาปิด ท่าทางอารมณ์ดีเชียวครับ ผมยิ้มอย่างเคลิ้ม ๆ อ่า...ลูกชายหอมแก้มตอนเช้านี่โคตรของโคตรฟินเลยครับ ผมหาวหวอดออกมาก่อนจะก้มลงจุ้บหน้าผากลูกชายแล้วตามด้วยหอมแก้มนิ่มทั้งสองข้าง

          “ครับ ตื่นเนอะ” ผมบอกเสียงเบา ๆ เหมือกระซิบในลำคอนั่นแหละครับ ไม่อยากพูดดังครับ มันยังเจ็บคออยู่เลย ฮือออออออออ แต่ก็กลัวลูกชายไม่ได้ยิน เลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เจ้าตัวเล็ก ลมเหนือเอียงคอนิดหน่อยแล้วก็ยิ้มกว้างให้ พอเห็นผมเหมือนจะตื่นแล้ว เขาก็คลานไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา เล่นกับเจ้าตุ๊กตาหมีที่ชื่อไอไอของเขานั่นแหละครับ คงลากออกมาจากห้องนอนด้วย ผมมองลมเหนือที่อยู่ในชุดตัวเดิมกับเมื่อวาน ไม่ใช่เสื้อตัวโคร่งของพี่อัยย์แล้วเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ สงสัยว่าจะตื่นนานแล้ว พี่อัยย์อาบน้ำให้เหรอ ? พูดถึงพี่อัยย์...จะว่าไป พี่เขาบอกว่าผมต้องไปหาหมอนี่น่า

          ไม่อยากไปอ่ะ ไม่อยากหาหมอ ไปหาหมอแล้วได้ยาเพิ่มแหง ๆ พระพายไม่อยากกินยาครับ !!! ...ก็ได้แต่คิดในใจนั่นแหละยังไงก็ต้องกิน จะได้หายไว ๆ แล้วกลับไปนอนกับลมเหนือซักที

          ผมหันไปมองพี่อัยย์ สมองเหมือนเพิ่งประมวลผลเสร็จว่าวันนี้พี่เขาใส่เสื้อกาวน์แสดงว่าน่าจะต้องไปทำงาน “...พี่อัยย์ทำงานเหรอครับ”

         พี่อัยย์ยิ้มให้ผมน้อย ๆ แล้วพยักหน้า “อืม วันนี้พี่เข้าเวรเช้าน่ะ”

          “อือ...” ผมพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ตัวเอง แล้วก็จำได้ว่ามันอยู่ในห้องพี่อัยย์ เพราะเมื่อคืนออกมาไม่มีอะไรเลย ผมเลยเปลี่ยนถามเขาแทน “กี่โมงแล้วครับ”

          “เกือบเจ็ดโมง พายนอนก่อนก็ได้นะ” พี่อัยย์บอกแบบนั้น แล้วก็เอื้อมมือมาลูบหัวผมอีกรอบ ทำให้ผมหลับตาพริ้ม...สมองค่อย ๆ ตื่นช้า ๆ ส่วนร่างกายก็ยังเนือย ๆ อยู่เลยครับ อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยสบายด้วย เลยรู้สึกเหมือนจะไม่ค่อยมีแรง ไม่อยากขยับ

          “ฮื่อ...” ผมส่ายหน้า “พี่อัยย์ไปกี่โมง...”

          “เจ็ดโมงครึ่งน่ะ วันนี้เข้าเวรแปดโมง” พอพี่เขาตอบมาแบบนั้น ผมก็ค่อย ๆ ขมวดคิ้ว...รู้สึกเหมือนเมื่อวานจะจำได้ว่าสัญญาว่าจะทำข้าวเช้าให้พี่อัยย์เป็นการตอบแทนที่มาค้างคอนโดเขานี่น่า

          “ข้าวเช้าอ่ะ...”

          “หือ ? ไม่เป็นไร พี่กินแค่กาแฟก็พอ” พี่อัยย์เลิกคิ้วขึ้น แล้วก็ตอบแบบนั้นทำให้ผมขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

          ไหนว่าข้าวเช้าสำคัญต่อร่างกายไง แล้วตัวเองไม่กินเนี่ยนะ “ไม่เอา...เดี๋ยวพายทำให้”

          “ยังไม่หายไม่ใช่เหรอ ฮึ ? นอนต่อเถอะ” พี่เขาปฏิเสธ แล้วก็ยิ้มออกมา ยิ่งทำให้ผมขมวดคิ้ว ยู่หน้าอย่างไม่ค่อยพอใจ

          “จะทำ” บอกออกไปอย่างเอาแต่ใจจนพี่อัยย์ดูเหมือนจะแปลกใจนิดหน่อย แต่แปปเดียวก็หัวเราะเบา ๆ ออกมาแล้วหันไปหยิบแถบวัดไข้ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทั้งแต่เมื่อคืนมาแนบลงบนหน้าผากผม

          “งั้นพี่ขอวัดไข้ก่อน”

          “ฮื่อ...หายแล้ว” ผมบอกออกไป อันที่จริงก็ร็ตัวว่ายังไม่หายหรอกครับ เสียงแห้งขนาดนี้ คอก็เจ็บสุด ๆ แต่ไม่ได้ปวดหัวอะไรนะครับตอนนี้ แค่ร่างกายเมื่อย ๆ เนือย ๆ เท่านั้นเอง ผมขมวดคิ้วนิด ๆ หายไม่หายก็จะทำอ่ะ...สัญญาไว้แล้วนี่น่า

          “อืม...ไม่มีไข้ แต่ท่าทางยังเจ็บคออยู่ล่ะสิ” พี่อัยย์บอกอย่างรู้ทัน แน่ล่ะ...ผมเล่นพูดเสียงเบายังกับกระซิบอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ไม่รู้ก็แย่แล้ว

          “จะทำให้” ผมไม่ตอบคำถามพี่เขา แต่ยืนยันคำเดิม สมองเริ่มตื่นดีแล้วครับ รู้สึกว่าตาที่ปรือ ๆ อยู่ก็ลืมขึ้นมาเต็มที่แล้ว

          “ครับ ๆ แต่ไปล้างหน้าก่อนนะ จะได้สดชื่น” พอเห็นผมยืนยันแบบนั้น พี่อัยย์ก็ยิ้มออกมาน้อย ๆ ยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แล้วบอก ทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างได้ใจ พยักหน้าหงึกหงัก ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาที่เป็นที่นอนของผมเมื่อคืน...เมื่อยตัวนิดหน่อย แต่ดีนะที่โซฟาของพี่อัยย์มันใหญ่ผมเลยไม่ต้องขดตัวมากนัก

          “ลูกชายผมอาบน้ำแล้วใช่มั้ยครับ” ผมถาม ยืดตัวบิดขี้เกียจ แล้วพอพี่เขาพยักหน้าให้ ผมก็เดินโซเซไปทางห้องนอนพี่อัยย์ สมองเหมือนจะตื่นแล้ว แต่ร่างกายยังไม่ค่อยตื่นเลยครับ ขี้เกียจขยับแปลก ๆ ตอนตื่นชอบเป็นแบบนี้บ่อย ๆ แหละครับ

          หมับ !

          แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินไปไหน มือหนาของอีกคนที่ดึงข้อมือผมเอาไว้ก่อน ทำให้ผมหันมองอย่างแปลกใจ

          “อย่าเพิ่งอาบน้ำนะ เดี๋ยวไข้กลับ” พี่เขาบอกแบบนั้น ทำให้ผมพยักหน้าให้อีกรอบ แต่พอจะเดินไป พี่อัยย์ก็ยังไม่ปล่อยมือซักทีจนผมต้องร้องทัก

          “พี่อัยย์ ? ” ถึงเสียงที่เรียกจะเบาไม่ต่างจากการกระซิบ แต่ก็ทำให้พี่อัยย์ที่เหมือนจะเหม่อไปแปปหนึ่งกระพริบตาได้ เขามองผม แล้วก็ยิ้มน้อย ๆ ออกมาให้ ปล่อยมือจากข้อมือผมแล้วเปลี่ยนมาลูบหัวเบา ๆ แทน ริมฝีปากได้รูปขยับเป็นคำสั้น ๆ

          “อรุณสวัสดิ์ครับ”

          “อื้อ...” ผมยิ้มออกมา กับคำทักทายยามเช้าแบบนั้น รู้สึกอุ่นขึ้นมาในใจแปลก ๆ ...มันเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกดี

          ผมผละออกจากพี่เขา เดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของพี่อัยย์ แล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน หยิบชุดเดิมที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อวานมาใส่ รู้สึกว่าตื่นเต็มตาซักที

          ผมคิดว่า...ผมตัดสินใจแล้วครับ

          ...ว่าผมจะเสี่ยง

          เสี่ยงให้เรื่องของความรู้สึกดีมันพัฒนาขึ้นไป...ผมไม่รู้ว่ามันจะจบแบบไหน ไม่กล้าแม้แต่จะคิด ไม่กล้าที่จะหวังด้วย...ผมไม่รู้ว่าพี่อัยย์ทำแบบนี้กับทุกคนรึเปล่า ผมไม่รู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย ผมแค่อยากจะลองเสี่ยงอีกครั้ง...

          แค่ถ้ามันจะทำให้ลมเหนือมีใครดูแลเขาได้อีกซักคน...ผมก็ยินดีที่จะเสี่ยง

          แต่ถ้ามันจบแบบเดิมอีก...ผมคงไม่กล้าที่จะเสี่ยงอะไรไปอีกตลอดชีวิต

          ดังนั้นตอนนี้ ผมขอแค่...ให้พี่อัยย์อยู่ข้าง ๆ ผม อยู่ข้าง ๆ ลมเหนือ...ขอให้เขาเป็นแบบนี้ และถ้ามันเป็นผมเองที่ถลำลึกไปกว่านี้

          ผมจะยอมรับมันเอง

          ใจหนึ่งผมก็กลัว แต่อีกใจ...ผมก็ต้องการ

          ทางเดียวที่จะทำให้ความรู้สึกบ้า ๆ นี่หายไปได้ก็มีแต่ต้องลองเท่านั้น

          พอคิดได้แบบนั้นแล้ว...ก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยล่ะครับ

          ผมเช็ดหน้าเช็ดตา ไม่ลืมยิ้มให้ตัวเองอีกครั้งในกระจกอย่างที่ทำทุกวัน...ให้กำลังใจตัวเองไงครับ จากนั้นก็เดินออกมา เห็นพี่อัยย์นั่งเล่นกับลมเหนืออยู่ที่โซฟา...จะว่าไป ลูกชายผมน่าจะยังไม่ได้กินข้าวเช้าสินะ ผมเดินเข้าไปหา เท้าแขนพิงกับพนักโซฟาแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลมเหนือที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่บนตักพี่อัยย์จนทั้งสองคนต้องหันมามอง

          “ป๊ะป๋า ! ” เสียงงุ้งงิ้งเรียกผม ทำให้ผมยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นลูบหัวทุยของเขาเบา ๆ แล้วละสายตาจากลูกชายไปมองอีกคน

          “เขาก็ยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ยครับ” ผมพยักเพยิดไปทางลมเหนือ

          “อืม...พี่ว่าจะลงไปซื้อให้พอดี แต่พายตื่นก่อน” พอพี่อัยย์บอกแบบนั้น ผมก็เลิกคิ้วขึ้น...เขาจะลงไปซื้อข้าวให้ลมเหนือแล้วทำไมตัวเองบอกว่าจะกินแค่กาแฟอย่างเดียวล่ะนั่น...หรือว่าปกติเขาไม่กินข้าวเช้า ? ช่างเถอะ...เดี๋ยวค่อยถาม ตอนนี้ผมน่าจะทำข้าวเช้าให้เขาก่อน ไม่งั้นพี่เขาอาจจะไปทำงานสายได้

          “งั้นเดี๋ยวพายทำให้เองครับ” ผมบอก แล้วหันไปหาลมเหนืออีกรอบ “หิวยังครับคนเก่ง”

          “งื้อ ! ” เจ้าตัวเล็กพนักหน้าหงึกหงัก ยิ้มกว้างออกมาทันที

          “งั้นเดี๋ยวป๊ะป๋าทำให้เนอะ”

          “ป๊ะป๋าทำ ๆ !! หย่อย ๆ ! ” เขาบอกแล้วก็ตบมือแปะ ๆ ทำเอาผมปลื้มปริ่มสุด ๆ ไปเลยล่ะครับ ผมยิ้มให้เจ้าตัวเล็กของผมอีกรอบ ก่อนจะผละออกไป เดินไปที่ครัว...เมื่อกี้ดูนาฬิกา เห็นว่าเจ็ดโมงแล้วครับ น่าจะรีบทำหน่อย...เอาเป็นไข่เจียวแล้วกันง่ายดี

          ...เอ๊ะ เดี๋ยวนะ...ของพี่อัยย์มีข้าวรึเปล่าหว่า

          ผมขมวดคิ้ว กวาดตามองในตู้เย็นก็เห็นว่ามี่อะไรในที่น่าจะเป็นข้าวสวยได้เลย...แต่มีไข่นะครับ อืม...เอาไงดี

          ผมวิ่งตึกตักออกมาจากครัว ทำให้พี่อัยย์หันมามอง

          “เอ่อ...” ผมยิ้ม เกาแก้มอย่างลำบากใจ จะทำกับข้าวให้เขาแต่ดันไม่มีข้าวซะงั้น จะหุงก็คงไม่ทันแหง ๆ “แถวนี้มีข้าวสวยขายมั้ยครับ...ห้องพี่มันไม่มีข้าวอ่ะ”

          “ข้าว ? ” พี่อัย์เลิกคิ้ว นิ่งไปซักพักเหมือนกำลังคิด ก่อนจะพยักหน้าออกมา “ก็มีนะ เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้”

          อ่าว...แบบนี้ก็กลายเป็นว่าไม่ได้ช่วยอะไรพี่เขาเลยอ่ะดิ่ ยังไงพี่อัยย์ก็ต้องลงไปซื้อข้าวให้อยู่ดี ผมขมวดคิ้ว “เดี๋ยวพายลงไปซื้อเอง...”

          “ไม่เป็นไร พายทำอย่างอื่นรอเถอะ

          “แต่ว่า...”

          “พี่กับตัวเล็กรอกินข้าวเช้าของพายอยู่นะครับ” ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ พี่อัยย์ก็บอกแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มที่ปล่อยออร่าอบอุ่นฟรุ้งฟริ้งของพี่แกที่ทำเอาผมไปต่อไปถูก แถมยังก้มหน้าลงไปถามลูกชายผมอีกทีด้วย “เนอะ ตัวเล็กก็รอกินข้าวที่ป๊ะป๋าทำใช่มั้ยครับ”

          “งื้อ ! ” พอลมเหนือตอบกลับมาแบบนั้นพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักให้แบบนั้น แล้วผมจะทำให้ได้อีกล่ะครับ นอกจากพยักหน้ารับอย่างจำยอม...อันที่จริงยอมตั้งแต่ประโยคแรกที่พี่เขาพูดแล้วล่ะครับ ฮึ๋ย...ขยันทำให้ผมใจเต้นจังวะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้รู้สึกดีด้วยได้ไง...พี่แม่ง...!!

          “ก็ได้ครับ...เอาแบบที่หุงแล้วนะ...” ผมบอกพี่เขาไปแบบนั้น พี่อัยย์ก็หัวเราะน้อย ๆ ออกมา อุ้มลมเหนือออกจากตักตัวเอง แล้ววางเจ้าตัวเล็กไว้บนโซฟา ก่อนจะลุกขึ้นยืน

          “พี่รู้จักข้าวสวยนะ” ผมยิ้มแห้ง ๆ ให้พี่เขา ไม่ได้ตอบอะไร...ก็แหม บอกเผื่อไว้ก่อนไงครับ จะได้ชัวร์ ๆ กลัวพี่เขาซื้อข้าวสารมาอีกถุง แบบนั้นผมช็อคนะ “งั้นเดี๋ยวรีบกลับมานะ”

          “ลุงอัยย์ไปไหน !!? ” แต่พอลมเหนือเห็นพี่อัยย์หยิบกระเป๋าตังค์แล้วเดินไปที่ประตู เจ้าตัวเล็กก้วิ่งเตาะแตะตามไปด้วย แถมยังถามเสียงดังจนพี่อัยย์ต้องหยุดแล้วหันกลับมา ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ เมื่อเจ้าตัวเล็กวิ่งมาถึงตรงหน้าเขา

          “ออกไปซื้อของครับ” พี่อัยย์ตอบยิ้ม ๆ ลมเหนือก็เอียงคอมองน้อย ๆ แล้วมือเล็ก ๆ ก็วางแปะลงบนหน้าขาทั้งสองข้างของพี่เขาที่นั่งยอง ๆ อยู่

          “ไปด้วย !! ” เขาพูดอย่างร่าเริง ทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ...จะว่าไป เมื่อวานพี่อัยย์พาเขาไปซื้อเจ้าตุ๊กตาหมีไอไอนั่นนี่น่า...คงติดใจแหง ๆ ฮือออออออ แล้วป๊ะป๋าล่ะ ป๊ะป๋าอ่ะ ลมเหนือเอาป๊ะป๋าไปไว้หนายยยยยยยยยย

          ...ก็ว่าไปนั่น ยังไงผมก็รู้ดีว่าลมเหนือรักผมที่สุดอยู่แล้วล่ะครับ แค่ตัดพ้อพอเป็นพิธี ฮ่า ๆ

          “พี่พาตัวเล็กไปด้วยได้มั้ยครับ” เสียงทุ้มของพี่อัยย์ที่เอ่ยถามทำให้ผมเลิกคิ้ว มองพี่เขาที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว แล้วก็หันไปมองลมเหนือที่จ้องมาทางผมเหมือนกับ ตาใสเป็นประกายวิบวับเลยครับ ท่าทางจะอยากไปมาก

          จริง ๆ ก็ยังไม่อยากให้ไปไหนไกลหูไกลตาหรอกครับ...ความรู้สึกช็อคที่ตื่นมาหาลูกไม่เจอเมื่อวานยังติด ๆ อยู่ในใจอยู่เลย

          แต่ผมตัดสินใจแล้ว...ว่าจะเสี่ยง

          ถ้างั้นผมก็ควรจะเชื่อใจพี่เขา ว่าจะไม่ทำให้ลูกผมเป็นอะไรไป...ใช่มั้ยครับ ?

          “อื้อ...” สุดท้าย ผมก็พยักหน้าตอบกลับไป แล้วหันไปกำชับกับลมเหนืออีกรอบ “อยู่กับลุงอัยย์นะครับ”

          “คับ !! ” ลมเหนือตอบรับเสียงใส ยิ้มกว้างตาปิดเลยครับ ผมมองแล้วก็ยิ้มตามไปด้วย ลูกชายผมนี่น่ารักจริง ๆ เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดตั้งแต่เคยพบเคยเห็นมาแล้วครับ งุ้ยยยยย

          “งั้นจะรีบกลับนะ” พี่อัยย์บอกอีกรอบ ก่อนจะลุกขึ้น จูงมือลมเหนืออกจากห้องไป ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาอีกรอบ แล้ววิ่งตึกตักกลับเข้าไปในห้องครัว ทำไข่เจียวรอไว้ให้เรียบร้อย

          นานแล้ว ที่ผมไม่ได้อยู่คนเดียวแบบนี้...ปกติจะมีลมเหนืออยู่ด้วยตลอด

          แต่ไม่รู้ทำไม...คราวนี้มันถึงไม่รู้สึกเหงาเท่าไร

          อาจจะเป็นเพราะไอร้อนจากกระทะ ห้องโทนสีอุ่น ๆ ของพี่อัยย์ หรืออะไรก็ตาม...แต่ผมรู้สึกดี มันอบอุ่น...อุ่นไปทั้งใจเลยล่ะครับ

          ...แต่ถ้าผมไม่เจ็บคอ แล้วก็เมื่อย ๆ ตัวแบบนี้จะรู้สึกดีกว่านี้อีก เหอ ๆ

          ...

          พี่อัยย์กลับมาในตอนที่ผมเอาไข่เจียวฟองที่สามขึ้นจากกระทะพอดี ผมหันไปมอง ก็เห็นว่านอกจากถุงที่น่าจะเป็นข้าวสวยแล้ว พี่อัยย์ยังถือถุงอะไรมาอีกสองสามอย่างด้วยครับ

          “ขนม...เห็นมันน่ากินดี ก็เลยซื้อมาด้วยน่ะ” พี่เขาวางบรรดาถุงเหล่านั้นลงบนเคาน์เตอร์ครัว ใกล้ ๆ กับที่ผมยืนอยู่นั่นแหละครับ ผมพยักหน้าหงึกหงักแล้วปิดแก๊สให้เรียบร้อย เทข้าวสวยออกมาแล้วตักแบ่ง ให้พี่อัยย์เยอะหน่อยแล้วกันครับ เขาไปทำงาน

          “ของพี่เยอะไปหน่อยรึเปล่า...” พอพี่อัยย์เห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วทักขึ้นมา ทำให้ผมส่ายหน้าน้อย ๆ โปะไข่เจียวลงบนข้าวของเขาแล้วยื่นจานให้ ก่อนจะหันไปยกจานข้าวของตัวเองกับลมเหนือแล้วเดินออกมาจากครัว

          “พี่อัยย์ไปทำงาน ต้องกินเยอะ ๆ นะครับ” ผมบอกเมื่อเรามานั่งกันที่โต๊ะในห้องนั่งเล่นแล้ว บอกด้วยเสียงเบา ๆ เนี่ยแหละครับ เจ็บคอ แต่พี่อัยย์ก็อยู่ใกล้พอที่จะได้ยิน

          “อ่า...ขอบคุณครับ” พี่เขามองผมเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วเริ่มกินข้าวเช้า ผมหันไปมองลมเหนือก็เห็นว่าเจ้าตัวเล็กกำลังเคี้ยวแก้มตุ่ยเชียวครับ ดวงตากลมโตของเจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม แล้วบอกออกมาทั้ง ๆ ที่ข้าวยังเต็มปาก

          “หย่อย !

          ฮ่อลลลลลลลลลล ปริ่ม พระพายปลื้มปริ่มสุด ๆ ผมยิ้มกว้างให้ลูกชาย หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบมัน ๆ ออกจากปากเขา

          “กลืนให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดนะครับ”

          “งื้อ ๆ ! ” พอผมเตือนแบบนั้น ลมเหนือก็พยักหน้าหงึกหงักออกมาอีกรอบ แล้วเคี้ยวข้าวซักพักก่อนจะกลืนลงไป เสียงเล็ก ๆ ถึงได้ดังขึ้น “ป๊ะป๋าทำหย่อย ๆ !

          “ขอบคุณครับ” ผมยิ้ม ลูบหัวลูกชายเบา ๆ แล้วเริ่มกินข้าว

          งุ้ยยยยยย ผมนี่เก่งจัง ขนาดทำแค่ไข่เจียวยังอร่อยอ่ะ ความสามารถระดับเชฟห้าดาวสุด ๆ อิ ๆ

          เราใช้เวลาไม่นานก็กินข้าวกันเสร็จ พี่อัยย์ให้ผมกินยาลดไข้กันไว้ก่อน ซึ่งผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ยังรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวนิดหน่อยอยู่ครับ ถ้าไม่กินนี่อาจจะไข้ขึ้นขึ้นมาอีก

          ผมกลืนยาลดไข้เม็ดที่สองลงไป แล้วดูดน้ำตามเข้าไปอีกสองสามอึก...ฮึ่ม เจ็บคอ !!! จากนั้นก็รับน้ำอุ่นจากพี่อัยย์มาดื่มตาม

          “เดี๋ยวพายนอนต่อก่อนก็ได้นะ...พี่ออกเวรแล้วจะแวะมารับไปหาหมอ” พี่อัยย์พูดขึ้น หลังจากที่ผมจิบน้ำอุ่น ๆ เรียบร้อยแล้ว ทำให้ผมหันมอง

          แบบนั้นพี่อัยย์ก็ต้องเทียวไปเทียวมาอ่ะดิ่...ถึงผมจะยอมรับความช่วยเหลือของเขาแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่หลงเหลือความเกรงใจอยู่เลยนะครับ

          ผมตัดสินใจส่ายหน้า “เดี๋ยวพายไปกับพี่อัยย์เลย...จะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ ”

          “ไม่นอนพักอีกหน่อยเหรอ...พี่มารับได้นะ” เขาย่นคิ้วน้อย ๆ แล้วบอก แต่ผมก็ยังส่ายหน้ายืนยันไปอีกครั้ง

          “พายโอเคแล้วครับ เดี๋ยวไปเลย”

          “ถ้างั้นไปรถยนต์มั้ย จะได้ไม่ต้องเบียดกับใคร” พี่อัยย์เสนอขึ้นมาอีก ท่าทางเขาจะกลัวผมล้มไปเหมือนเมื่อวานจริง ๆ แต่ยาลดไข้ก็กินกันไว้แล้ว แถมผมมั่นใจว่าไหวแน่ ๆ ด้วยครับ รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวานพอควร อีกอย่าง ถ้าไปรถยนต์ พี่อัยย์อาจจะไปสายเพราะสภาพการจราจรของกรุงเทพ ฯ ก็ได้

          “ฮื่อ...ไม่เป็นไรครับ” ผมส่ายหน้า ทำให้พี่อัยย์ถอนหายใจออกมาน้อย ๆ

          เฮ้ย ๆ อย่าถอนหายใจงี้ดิ่ ที่ผมเลือกงี้เพราะกลัวพี่ไปทำงานสายล้วน ๆ เลยนะ พี่ต้องเห็นความหวังดีของผมดิ่

          “ไม่ฝืนนะ ? ” แล้วพี่อัยย์ก็ถามขึ้นมาอีกรอบ ทำให้ผมต้องพยักหน้าแรง ๆ ออกไปอีกครั้ง ยืนยันหนักแน่น

          “ไม่ฝืน...อ่ะ สัญญาเลย” ผมบอก ยกนิ้วก้อยขึ้นมา ทำให้พี่อัยย์เลิกคิ้วมอง ก่อนจะหัวเราะออกมาน้อย ๆ แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยว

          ...ผมชอบความรู้สึกแบบนี้จัง

          พอตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พี่อัยย์ก็เอาจานไปแช่ที่ซิงค์...พี่เขาบอกว่าเดี๋ยวกลับมาค่อยล้างทีเดียวครับ จากนั้นก็หยิบของแล้วออกจากห้องไป

          ผมมองพี่อัยย์ที่อุ้มลมเหนืออยู่ เขาบอกว่าเดี๋ยวอุ้มให้เพราะผมป่วยอยู่น่ะครับ

          หึ...จริง ๆ พี่ก็แค่อยากอุ้มลูกชายผมอ๊ะดิ๊ ก็ลมเหนือทั้งตัวหอม นุ่ม นิ่ม น่ารัก น่าฟัดซะขนาดนั้น ผมรู้นะ ผมรู้ !! ...ล้อเล่นครับ ที่อุ้มให้คงเพราะอย่างที่พี่เขาพูดจริง ๆ นั่นแหละ แต่ผมว่า...อีกส่วนก็เพราะลมเหนือน่ารักด้วย ! นี่ไม่ได้อวยลูกตัวเองครับ ความจริงล้วน ๆ !!

          ...เอาเป็นว่า ผมจะให้พี่อุ้มลมเหนือสุดที่รักของผมซักแปปแล้วกัน นี่ปกติไม่ยอมให้ใครอุ้มนะเนี่ย พี่ต้องดีใจนะ ฮ่า ๆ

          ที่ยอมให้อุ้มเนี่ย...ถือว่าตอบแทนความเอาใจใส่ของพี่แล้วกันนะครับ

 

จบไปอีกตอนค่า

เย่ ! พระพายเริ่มเปิดใจแล้ววววววววว ว

ตอนนี้แต่งไป ยิ่งรู้สึกว่า ย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ ครอบครัวไปล๊าววววว 55555555

ยิ่งพอพระพายเปิดใจ เขาก็ยิ่งยอมรับความช่วยเหลือมากขึ้น ไม่ค่อยปฏิเสธอะไรแล้ว น่ารักขึ้นอีกเป็นกอง...ไม่รู้ว่าพี่อัยย์จะรู้สึกอะไรบ้างรึยังน้า

แต่เรื่องยากของการแต่งนิยายรัก ก็คือการที่ไม่รู้ว่าความรักมันเกิดขึ้นเมื่อไร หรือว่าความรู้สึกมันพัฒนาไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ยแหละค่ะ อิ ๆ

ยังไงก็ฝากพี่อัยย์ พระพาย และน้องเหนือไว้อีกตอนด้วยค่า จุ้บ ๆ

ปล.ติดแฮชแท็ก #ทาสน้องเหนือ ได้สำหรับเรื่องนี้นะคะ รักทุกโค้นนนนนนนนนนนนนนน














(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2565 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:03
    คนอบครัวสุขสันต์มากกก
    #2565
    0
  2. #2486 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 22:30
    พ่อแม่ลูกมากค่ะ55555
    #2486
    0
  3. #2398 mook (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 07:43
    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก
    #2398
    0
  4. #2260 buncha0831222722 (@buncha0831222722) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 09:24
    ได้ข่าวว่าตอนเป็นลม เขาก็อุ้มลูกแกตลอดนะ
    #2260
    0
  5. #2164 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 14:12
    ขอพี่อัยย์1ที่ค่ะ!!
    #2164
    0
  6. #2159 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 06:58
    ครอบครัวอบอุ่นน ><~
    #2159
    0
  7. #868 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 19:49
    หลงลูกมากไปแล้วนะเนี่ย5555
    #868
    0
  8. วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 06:30
    ชอบบรรยากาศเรื่องนี้ มุ้งมิ้งมากก>///<
    #647
    0
  9. #637 Rabbitmb (@rbbitmb) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 17:58
    เปิดใจแล้ว คือดี~ ชอบเรื่องนี้มากก ขอบคุณนะไรท์ที่แต่งให้อ่าน
    #637
    1
  10. #631 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 16:07
    น้องพายเริ่มเปิดใจแล้ววววววว เย่เย่
    #631
    0
  11. #560 兴迷 (@tangmoanongnart) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 13:37
    นายเอกเราเวิ่นเว้อจริงง 55555
    #560
    0
  12. #462 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 07:43
    น่ารักๆ ชอบ
    #462
    0
  13. #435 So Lucky My Love (@toei-siripreeya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 06:53
    พี่อัยย์นี่คนหรือไมโครเวฟคะ อบอุ่นจังพ่อคุณเอ้ยยย อยากได้ๆ 5555555
    #435
    0
  14. #380 _นกน้ำดั่มได๋_ (@0863586488) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 08:02
    ทำไมมีความพ่อแม่ลูกสูง!?
    #380
    1
    • #380-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      7 สิงหาคม 2559 / 22:33
      เป็นครอบครัวเดียวกันเลยเถอะ อิๆ
      #380-1
  15. #351 viky_mama (@viky_mama) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 20:44
    Love น้องเหนือฝุดๆ
    #351
    1
    • #351-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 21:13
      ขอบคุณค่าาาาา
      #351-1
  16. #350 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 16:53
    เหมือนครอบครัวสุขสันต์เลยอ่ะ ><
    #350
    1
    • #350-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 21:11
      ย้ายมาอยู่ด้วยกันเร๊วววววว
      #350-1
  17. #340 PrinceJedi (@nanwalai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 11:45
    เพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ น้องเหนือน่ารักมากกกกก
    #340
    1
    • #340-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:52
      ขอบคุณมากค่าาาา
      #340-1
  18. #339 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 11:16
    อยากหอมแก้มน้องลมเหนือ >\\\\\\\<
    #339
    1
    • #339-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:52
      อยากด้วยคนนนน พระพาย ขอหอมลมเหนือโหน่ยยยย 555555
      #339-1
  19. #336 Nanny Sulaksana (@nannyna112738) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 05:17
    น่ารักมากๆๆๆๆ
    #336
    1
    • #336-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:52
      ขอบคุณค่าาา
      #336-1
  20. #335 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 02:43
    งื้ออ น่ารักกกกกกกก
    ครอบครัวสุดๆเลยค่ะ พ่อปะป๊าลูก อิอิ

    ไม่รู้เพราะว่าอยากอ่านอีกหรือตอนนี้มันสั้นไปจริงๆ ยังไม่จุใจเลย แต่ก็ดีใจที่มาอัพให้ทุกวัน แต่ก็อยากอ่านอีก ฮ่าๆ
    #335
    2
    • #335-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:51
      ขอบคุณค่า
      จริงๆตอนนึงก็ประมาณ 10-15 หน้ากระดาษอยู่นะคะ 555555555
      จะพยายามต่อปายยยย
      #335-1
    • #335-2 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 24)
      6 สิงหาคม 2559 / 02:19
      สงสัยเพราะอยากอ่านมากกว่านี้มั้งคะ
      เลยรู้สึกว่าเท่าไรก็ไม่พอ ฮ่าๆ
      #335-2
  21. #331 Nooker Nt (@theknism-1996) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 00:54
    อบอุ่น ละมุนละไมมากค่า ????????????
    #331
    1
    • #331-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:50
      ขอบคุณค่าาา
      #331-1
  22. #330 Austin's Lady (@jackys-lady) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:23
    หรอพะพายหรออออ 555
    #330
    1
    • #330-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:50
      จริงสิ เชื่อพระพายหน่อย 55555555555555
      #330-1
  23. #329 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:56
    ค่อยๆดูแลค่อยๆผูกพันธ์กันเนาะอบอุ่นๆ^_^
    #329
    1
    • #329-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:50
      ขอบคุณค่า
      ค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ อิๆ
      #329-1
  24. #328 ความทรงจำ28 (@philaiphorn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:54
    ่รู้ว่าเสี่ยงแต่ต้องลองนะพาย

    หวังว่าจะได้เหนความหวานของสามคนป๋าอัยย์ พ่อพาย นู่เหนือเยอะนะคะ

    อ่านค้างไว้แล้วอ่านตอแบบรวดเลยมาเจอตอนสุดท้าย  เย่ๆๆๆ ดีใจจุง

    ไรต์ไฟท์ติ้งงงงงงง
    #328
    1
    • #328-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:50
      ขอบคุณค่าาาาา
      มองเพลงนี้ให้พาย รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอล๊องงงงงงงงงง 55555
      #328-1
  25. #327 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:44
    น่าร้ากกกกกกกกกก~~
    จริงอย่างที่ไรท์ว่า อยู่ด้วยกันไปเลยเหอะ ยังไงหมอก็ต้องไปมหาลัยอยู่ดี ทางเดียวกันอีก อยู่ด้วยกันได้~~ >///<
    #327
    1
    • #327-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 24)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:49
      นั่นสิง..พายรีบๆย้ายมาอยู่กับพี่อัยย์เร๊วววว
      #327-1