Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 3 : B A B Y S I T T E R 0 2 ★ แ ร ก พ บ ส บ ต า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    14 ก.ค. 59














B A B Y S I T T E R 0 2 แ ร ก พ บ ส บ ต า

 

# PRAPINE

          ‘เพื่อนพายคะ เพื่อนพายอยู่ไหน ตอบค่ะ ตอบ!!!’

          “แฮ่ก...แฮ่ก...”

          เพื่อนพาย...ไมหอบแบบนั้นวะคะ...

          “ฮ...แฮ่ก...”

          ...เพื่อนพาย นี่เพื่อนนาโทรมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า...

         “แฮ่ก...มึง...มึงพูดไร...แฮ่ก...”

          ก็เพื่อนพายหอบแบบนั้น...แบบ...เหมือนเพื่อนพายกกผู้อยู่อ่ะค่ะ

          “สัสนา!!! แฮ่ก...กูแค่เหนื่อย!!!!

          ว้ายยยย!! หมาพาย! เป็นหมอห้ามพูดหยาบ อิดอกกกกก

          “มึงก็หยาบครับ แล้วนี่โทรมามีไร...”

          บทสนทนาข้างต้นเป็นบทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างผมกับเพื่อนสาวคนสนิทที่บังเอิญสอบเข้ามหาลัยเดียวคณะเดียวกันพอดี เลยยิ่งสนิทกันเข้าไปใหญ่...อ่ะ ๆ อย่าคิดเป็นอื่นไกลนะครับ คือผมกับมันสนิทกันจนรู้ไส้รู้พุงกันเยี่ยงพยาธิในกระเพาะอาหารจนไม่กล้าคิดเป็นอื่นนอกจากเพื่อนสนิทแล้วครับ

          ผมกลอกตามองบนหน่าย ๆ ชะลอการวิ่งลงและปรับลมหายใจให้เป็นปกติเมื่อเห็นป้ายคณะอยู่ข้างหน้า มือก็ถือโทรศัพท์ข้างหนึ่ง อีกข้างก็ใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้าออกเล็กน้อย เหนื่อยครับ...วิ่งตาเหลือกมาจากหอพัก กลัวไม่ทันนัด

          คือจะถามว่าเพื่อนพายจะมามั้ยคะ...แต่ไม่มาเพื่อนตายแน่ค่ะ เห็นใกล้เวลานัดแล้วยังไม่โผล่เฮ้ดมาซักทีเสียงหวานลอยมาตามสายทำให้ผมเหลือบตามองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย เกือบแปดโมงสี่สิบแล้วครับ เห็นว่าเขานัดกันเก้าโมง แต่ตามมารยาทที่ดีเราควรไปก่อนเวลานัดสิบห้านาที...ผมเรียนมาตอนประถมนะ อิ ๆ

          “มึงรัวไลน์มาซะเครื่องกูเกือบค้าง กูคงไม่มามั้ง นี่อยู่หน้าคณะแล้ว มึงอยู่ไหนอ่ะ” ผมทำหน้าเบื่อหน่ายกับภาษาสุภาพของเพื่อนสนิท คือ...มันเข้ารับน้องมาครับ แล้วก็เห็นบอกว่าเรียนแพทย์เนี่ย ห้ามพูดหยาบ มันดูไม่ดี...อาชีพเรามันเป็นหน้าเป็นตาของสังคม มีคนนับถือก็เยอะ เราก็ต้องทำตัวให้น่านับถือเข้าไว้ นี่ฟังจากที่มันมาเล่ากรอกหูเฉย ๆ ครับ ผมไม่ได้เข้ารับน้อง ตอนนั้นเลี้ยงลูกอยู่

          งุ้ยยยยย พูดแล้วคิดถึงตัวเล็กที่ห้อง หวังว่าคงยังไม่ตื่นนะ ชักเป็นห่วงแล้วสิ...

          ...พาย...เพื่อนพาย...เพื่อนพายคะ...โอ้ย!! อิดอกพาย!!!! มึงยังอยู่มั้ย!?’ ครับ...นั่นแหละธาตุแท้มัน ผมรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูทันทีเมื่อได้ยินเสียงตวาดแว้ดของอีกฝ่าย สงสัยจะเผลอคิดถึงลูกจนลืมมันนานไปหน่อย

          “หูกูจะแตกครับ...เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?”

          กูบอกว่ากูอยู่นั่งอยู่ตรงม้าหินหน้าคณะเลย มึงเดินเข้ามาก็เจอกูล่ะ...อ่ะ กูเห็นมึงล่ะ แค่นี้นะดูเหมือนมันจะล้มเลิกความพยายามที่จะพูดสุภาพแล้วครับ มันพูดแค่นั้นแล้วสายก็ตัดไป ผมเลิกคิ้วมองไอโฟนในมืองง ๆ ส่ายหน้าน้อย ๆ กับนิสัยทำอะไรปุบปับของเพื่อนตัวเอง แล้วมองไปรอบ ๆ หาว่ามันอยู่ไหน

          “เพื่อนพาย!! ทางนี้ คัมเฮียร์ค่ะ!!” แต่ยังไม่ทันที่ผมจะมองหาจนเจอ เสียงหวาน ๆ แหลม ๆ ก็ตะโกนชื่อผมให้ได้ยินทั่วลานหน้าคณะจนผมอยากจะเอาหน้ามุดคอนกรีต รีบสาวเท้าเร็ว ๆ ไปหาร่างบางของเพื่อนสาวที่โบกมือหย่อย ๆ อยู่

          “ตะโกนหาพ่อ...” ผมรีบนั่งลงตรงข้ามมัน เอ่ยเสียงลอดไรฟัน คือเพราะเสียงมัน ตอนนี้พวกเราเลยตกเป็นเป้าสายตาของหลาย ๆ คนเลยล่ะครับ

          เอ๊ะ...หรือว่าเพราะผมหล่อ วั้ยยย ถ้าแบบนั้นมองต่อได้นะครับ

          “กูตะโกนหามึงค่ะ ไม่ได้หาพ่อ” มันตบมุขด้วยหน้าตากวนอวัยวะเบื้องล่าง ขณะที่ผมถอนหายใจเฮือก แล้วฟุบหมอบลงไปกับโต๊ะ เหลือบมองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่วันนี้แต่งหน้าบาง ๆ ดูเป็นธรรมชาติ

          มันชื่อนานาครับ...ชื่อเหมือนสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส นั่นแหละครับ สะกดแบบเดียวกัน ผมกับมันรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าตั้งแต่อนุบาลยันมหาลัยเลยทีเดียว คือเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด แยกห้องได้ปีสองปีก็กลับมาเรียนห้องเดียวกันอีก เหมือนคำสาปอ่ะครับ(รู้จักกับมันนี่น่าจะเป็นคำสาปมากกว่าพรหมลิขิต)...ไม่เคยคลาดกับมันซักที ก็ไม่รู้ไปสนิทกับมันตั้งแต่เมื่อไร แต่รู้ตัวอีกทีก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละครับ

          ว่ากันตรง ๆ แล้วนานาก็เป็นคนน่ารักครับ...ตัวเล็ก ๆ บาง ๆ ผิวขาวอมชมพู ปากนิดจมูกหน่อย ตาโต ผมเป็นลอนยาวสีน้ำตาลอ่อน ถ้ามันอยู่เฉย ๆ จะเหมือนตุ๊กตามากครับ ยิ่งพอแต่งหน้าแล้วยิ่งเหมือน คือหน้ามันเนียนมากครับ แต่ไม่ลอย ไม่เหมือนผู้หญิงบางคนที่ผมเห็น แบบ...ระยะไกลเหมือนเห็นหน้าลอยได้อ่ะครับ อุ๊...นี่ไม่ได้ว่านะ แค่พูดไปตามที่เห็น

          กลับมาที่เพื่อนสาวชื่อเหมือนสถานีบีทีเอสตรงหน้าผมนี่ดีกว่า นอกจากมันจะน่ารักแล้วมันยังหัวดีอีกด้วย แถมยังขยัน...เรียกว่าเป็นตัวท็อป ๆ ของชั้นมาตลอดเลยล่ะครับ นี่ถ้ามันมาสอบชิงทุนกับผม ผมว่าผมอาจจะชวดทุนเพราะมันเนี่ยแหละ ดีนะที่มันไม่ได้สอบด้วย...คือบ้านมันรวยครับ ตอนผมชวนมันก็บอกเชิ่ด ๆ สวย ๆ ไปตามประสามัน

          คือกูไม่ได้เดือดร้อนป่ะวะ ทุนแม่งก็ให้คนที่เดือดร้อนไปดิ่ มีอีกหลายคนที่อยากเรียนแต่ไม่มีเงิน แล้วกูจะแย่งเพื่อ...? คือกูสวยและดีไง

          นั่นแหละครับ ก็ตามนั้น สุดท้ายทุนมันเลยตกมาอยู่กับคนที่เดือดร้อนแบบผมไง...ย้ำอีกทีคือมีเงิน แต่เก็บไว้ให้ลูกครับ ผมต้องประหยัด

          ผมนี่มันเป็นผู้ชายที่ดีสุด ๆ เลยป่ะล่ะ แฟมิลี่แมนสุดไรสุดอ่ะ อิ ๆ

          “มองหน้ากูนี่ตกหลุมรักกูเหรอคะ? ซอรี่ คิวกูยาว มึงต้องไปต่อท้ายแถวนะ” ดวงตากลมโตเหลือบมองผม ทำให้ผมรู้สึกตัวว่าจะเผลอจ้องมันนานเกินไปล่ะ...คือกูไม่ได้หลงมึงครับ กูแค่วิพากษ์วิจารณ์มึงอยู่

          “สัส” ด่าไปสั้น ๆ ขณะที่มันก็ไม่ได้สนใจอะไรกับคำด่านั้นเท่าไร เราก็เล่นกันแบบนี้แหละครับ จริง ๆ นานามันก็ไม่ได้เป็นคนหยาบคายพร่ำเพรื่อนะครับ มันก็พูดแบบนี้เฉพาะกับคนสนิทเท่านั้นแหละ กับคนอื่นนี่สุภาพเรียบร้อยอ่อนหวานตามแบบฉบับกุลสตรีที่ดีเลยทีเดียว เหอ ๆ

          “แล้วนี่เขาเรียกมาทำไรวะวันนี้?” ผมถาม ยืดตัวกลับมานั่งเท้าคางแทน

          “ก็แบบ แรกพบไง พี่แกบอกเด็กแพทย์ไม่ค่อยสนใจรับน้องเท่าไร ไม่เอาจริงคงไม่ได้เห็นหน้าน้อง ๆ ครบทุกคน พอรู้ว่ามีคลาสเช้ากัน เลยขู่ไว้ว่าใครไม่มาตัดพี่ตัดน้องตัดรุ่น!” นานาว่า เบ้ปากน้อย ๆ พลางไหวไหล่ไม่ใส่ใจ จริง ๆ มันก็คงไม่คิดว่าพวกรุ่นพี่จะทำจริงหรอกครับ แต่ที่น้ำให้ผมมานี่กันไว้ก่อน

          “เอ่อ ก็ดีล่ะที่นัดก่อน เลิกคลาสกูต้องรีบกลับหอ” ต้องรีบกลับไปดูลูกครับ เดี๋ยวลมเหนือตื่นมาไม่เจอใครจะงอแงเอา...คิดแล้วก็เป็นห่วงอีกแล้ว ฮืออออ ลมเหนือลูกพ่อ!!!

          วันนี้คลาสผมเลิกเที่ยงพอดี ถ้ารุ่นพี่เขาเรียกหลังเลิกคลาสนี่ ต่อให้โดนตัดพี่ตัดน้องก็ต้องยอมล่ะครับ ลูกผมสำคัญกว่า!

          โอ้ยยยย น้องเหนือ ป๊ะป๋าคิดถึงงงงง

          ตั้งแต่แม่เสีย นี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกจริง ๆ จัง ๆ เลยครับที่ผมต้องห่างเจ้าตัวเล็กไป คือช่วงย้ายเข้าหอผมก็ไม่ได้ไปไหน ขลุกอยู่กับเขาทั้งวัน นี่ดีนะที่ลมเหนือจะชอบนอนเวลานี้ กว่าจะตื่นอีกทีก็เที่ยงกว่า ๆไม่งั้นผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

          “นี่มึงจะไม่หาคนมาดูลูกมึงจริง ๆ เหรอวะ ปล่อยไว้ที่หอแบบนั้นเดี๋ยวเป็นไรไป” นานาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมบอกเรื่องลมเหนือครับ ผมคิดว่าคนอื่นก็คงรู้ว่าลมเหนือเป็นลูกผมแหละ เจ้าตัวเล่นเรียกป๊ะป๋า ป๊ะป๋าซะเสียงดัง คนอื่นถึงได้มองแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

          จริง ๆ ผมก็ไม่ได้จะปิดบังนะครับ ถ้ามีคนถามผมก็ตอบ แต่บังเอิญพวกนั้นมันไม่ถามไง จะให้แขวนป้ายห้อยคอว่านี่ลูกผมก็คงไม่ใช่ เพราะงั้นไม่ถามก็ปล่อยให้สงสัยไปแบบนั้นแหละครับ

          ที่ผมไม่คิดจะปิดบังเพราะไม่อยากให้ลูกชายผมมีปมด้อยครับ เห็นแบบนั้นแต่เขาก็พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ไม่อยากให้เขาคิดว่าตัวเองต้องอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ หรือสังคมไม่ยอมรับ

          ผมออกจะภูมิใจที่มีเขาเป็นลูก แหม...น้องเหนือของผมน่ารักซะขนาดนั้น

          ฮืออออออ คิดถึงครับ คิดถึงลูกกกกก

          “พาย มึงเหม่ออีกแล้วนะเว้ย แล้วแบบนี้จะเรียนรู้เรื่องมั้ยวะ” มือบางของนานาโบกไปโบกมาตรงหน้าผม ทำให้ผมกระพริบตาปริบ ๆ พาตัวเองกลับมาอยู่กับความเป็นจริงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

          “กูห่วงลูกว่ะ”

          “ก็น่าอยู่ กูก็บอกแล้วให้มึงหาคนเลี้ยง” เพื่อนสาวแนะนำคำเดิมแบบที่มันแนะนำมาไม่รู้กี่สิบรอบ ซึ่งผมก็แค่พยักหน้ารับส่ง ๆ ออกไป

          ผมรู้ครับว่าปล่อยเด็กอายุสองขวบกว่าไว้ในห้องคนเดียวมันอันตราย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นวัยที่เริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไรและเริ่มดูแลตัวเองได้แล้วก็เถอะ แต่ผมก็ยังห่วงอยู่ดี

          แต่ผมก็ห่วงสภาพจิตใจลูกด้วยครับ...ลมเหนือเกิดมาเพราะความผิดพลาดของผม ไม่ว่าผมจะเลี้ยงดูเขาให้ดียังไง แต่เขาก็ยังไม่มีแม่อยู่ดี ผมไม่อยากเอาเขาไปฝากกับใครที่ผมไม่ไว้ใจ ผมกลัวใครจะมาหาว่าเขาเป็นเด็กไม่มีแม่ กลัวใครจะมาพูดจาทำร้ายเขาโดยที่ผมไม่รู้ จิตใจเด็กช่วงนี้ยิ่งกระทบกระเทือนง่าย ๆ อยู่ ผมอยากให้เขาโตมามีแต่ความสุข...

          สิ่งที่ผมทำมันอาจจะไม่ถูกหรือไม่ดีในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมแล้ว มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้แล้วล่ะครับ

          ก็ได้แต่หวังว่าลมเหนือจะไม่เป็นไร...

          “เฮ้อ...” คิดแล้วขอถอนหายใจแรง ๆ อีกรอบครับ

          “เอ่อ ๆ เรื่องมึงเถอะ ลูกมึงก็เก่ง คงไม่เป็นไรหรอก” พอนานาเห็นแบบนั้น มันก็เอื้อมมือมาตบไหล่ผมเบา ๆ  แล้วลุกขึ้น “ไปมึง พวกรุ่นพี่เรียกล่ะ”

          ผมมองตามมันไป เห็นนักศึกษาหลายคนเริ่มทยอยกันไปยืนอออยู่บริเวณหน้าตึกเรียน ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามเพื่อนสาวไปด้วยอีกคน ใช้เวลาจัดแถวไม่นานก็เรียบร้อย แล้วพวกรุ่นพี่ก็ทักทาย พูดแนะนำเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปตามเรื่องตามราว วิธีการเรียน ความโหดของคณะแพทย์ ไปจนถึงเรื่องที่ว่า การรับน้องยังไม่จบ ใครอยากมาก็มาได้...ซึ่งแน่นอนว่าผมคงไม่ไป

          เสร็จแล้วเขาก็ปล่อยตัว มันเหมือนเป็นการมาคุยเล่น ให้รุ่นน้องรุ่นพี่ที่ไม่เคยเจอกันได้เห็นหน้ากันบ้างมากกว่า อย่างผมเป็นต้น...คือต้องเข้าใจว่าผมไม่ค่อยว่างมาร่วมกิจกรรมพวกนี้นะครับพี่ ให้อภัยพระพายด้วย

          เห็นพี่เขาดูเอาใจใส่รุ่นน้องก็แอบรู้สึกผิดเบา ๆ ครับ แต่ถามว่าหลังจากนี้จะมารับน้องมั้ย ก็ไม่อยู่ดี...

          พอรุ่นพี่ปล่อยก็ได้เวลาเข้าคลาสพอดี นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งก็เลยทยอย ๆ กันขึ้นตึกเรียนไป ระหว่างนั้นผมก็ได้คุยกับเพื่อนใหม่หลายคนนะครับ...จริง ๆ คือนานามันแนะนำให้เฉย ๆ บอกว่าผมควรจะมีสังคมบ้าง

          ผมเพิ่งรู้ว่าเพื่อนผมก็ป๊อปอยู่นะครับ รู้จักคนเขาไปทั่ว...แต่อย่างว่า มันเป็นผู้หญิงน่ารักครับ ฮึ๋ย...ชมมันตรง ๆ แล้วจั๊กจี้แปลก ๆ ว่ะ

          แล้วก็อย่างที่คิด...พอเริ่มคาบแรก ผมก็พะว้าพะวงมองนาฬิกาแทบจะทุกสามวินาที ใจมันห่วงลูกชายที่หอครับ ไม่เคยปล่อยไว้คนเดียว ไม่คิดว่าตัวเองจะห่วงขนาดนี้ด้วย

          เรื่องแบบนี้ ไม่ลองมาเจอเองไม่รู้จริง ๆ ว่าห่วงขนาดไหน โอ้ยยยยย น้องเหนือของพ่ออออ

          สุดท้าย...ก็เรียนไม่รู้เรื่อง ดีที่คาบแรกยังเป็นแค่การเกริ่นนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ความรู้เก่าก้นหม้อยังพอมีอยู่ แต่ถ้าคาบถัด ๆ ไปนี่ไม่รู้จะรอดรึเปล่า...

          เหมือนว่าชีวิตผมจะไม่ง่ายซะแล้วล่ะครับ ทั้งเรื่องตัวเอง ทั้งเรื่องลูกชาย

          “มึง กูไปก่อนนะ!” ผมลุกขึ้น กวาดของทุกอย่างลงกระเป๋าทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้องไป เรียกสายตาของนานาให้หันมองก่อนที่มันจะโบกมือปัด ๆ เป็นเชิงว่าไปเหอะ

          ผมมองเวลา...เที่ยงห้านาทีแล้วครับ ไม่รู้เจ้าตัวเล็กจะตื่นรึยัง ผมรีบแวะไปที่โรงอาหารของคณะ ซื้อข้าวสำหรับตัวเองกับลมเหนือแล้ววิ่งทั่ก ๆ กลับหอพัก...ผมว่า ผมน่าจะเช่าจักรยานไว้ซักคัน ให้วิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ทุกวันผมน่าจะตายก่อนแน่นอนครับ

          “แฮ่ก...แฮ่ก...” วิ่งมาได้ซักพักก็เริ่มหอบ แต่เพื่อลูก...วิ่งต่อครับ!!!!

          น้องเหนือรอป๊ะป๋าก่อนนนน

          แค่เลี้ยวตรงหัวมุมนั่นแล้วตรงไปอีกก็ถึงหอพักแล้ว!!

          “แฮ่ก...”

          ผมก้าวขาอย่างรวดเร็ว ในมือหอบทั้งถุงข้าวทั้งกระเป๋าเรียนพะรุงพะรัง

          ไม่รู้ป่านนี้ลูกชายผมจะตื่นรึยัง...ถ้าตื่นแล้วไม่เจอใครจะงอแงรึเปล่า...

          ยิ่งคิดแบบนั้นผมก็ยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น และเลี้ยวตรงหัวมุมของตึกข้างหน้าซึ่งเป็นทางไปหอพักของตัวเองทันที

          พลั่ก!!!

          แผละ...

          ผมเห็นหอพักอยู่ไม่ไกลจากสายตาแล้วครับ และผมควรจะได้วิ่งไปต่อ...ใช่ มันควรจะเป็นแบบนั้น

         ...แต่คือมันไม่ใช่ไง!!!

          “เอ่อ...” ผมรู้สึกเหมือนติดสตั้นท์ เบื้องหน้ามีกำแพงสูงใหญ่ขวางกั้นไม่ให้ข้ามผ่านไปยังจุดหมายได้ หอพักที่อยู่เพียงสุดสายตานั้น กลับคล้ายจะห่างไกลออกไปจนเอื้อมไม่ถึง...โอเค พอ เลิกเพ้อแล้วกลับสู่ความเป็นจริงครับ

          เพราะการหักเลี้ยวที่ไม่ดูซ้ายดูขวาให้ดีของผม ทำให้ผมชนเข้ากับคนที่เดินออกมาจากหัวมุมตรงนั้นพอดี มันคงจะไม่มีอะไร แค่ขอโทษแล้วจากไป...แต่บังเอิ๊ญ บังเอิญ ถุงข้าวในมือผมมันดันลอยละลิ่วไปแปะอยู่บนเสื้ออีกฝ่ายเพราะผมเสียหลักจนเผลอปล่อยมันหลุดมือ ดีที่ยังทรงตัวได้ไม่งั้นจนล้มก้มจ้ำเบ้าไปล่ะครับ

          และมันก็จะไม่มีอะไรอีกถ้ามันเป็นแค่ถุงข้าวธรรมดา...แต่คือมันเป็นมักกะโรนีผัดซอสไงล่ะครับ! มักกะโรนีผัดซอสที่เขาผัด ๆ เสร็จก็เทใส่กระดาษมัน ๆ แบบเดียวกับที่ใส่ข้าวมันไก่น่ะครับ แล้วจับมุมทั้งสี่ด้านมามัดด้วยยาง...พอจะนึกออกมั้ยครับว่าถ้ามันหลุดมากระเด็นไปแปะอยู่บนเสื้อคนอื่นมันจะเป็นยังไง

          ...ครับ เลอะ เละ เสื้อกาวน์ซะด้วย

          ชิบหาย...

          ผมมองรอยเปื้อนดวงใหญ่บนเสื้อสีขาวของอีกฝ่าย มองเลื่อนขึ้นไปตามลำคอ ริมฝีปาก เรื่อยไปจนถึงปลายจมูกโด่ง และสะดุ้งโหยงเมื่อสบเขากับดวงตาคู่คมหลังแว่น

          เชี่ย! อย่างโหด!!! อย่าจ้องเหมือนจะฆ่ากันแบบน๊านนนน พระพายยังมีลูกเล็ก ๆ ต้องดูแล...ฮืออออ แค่ทำเสื้อเปื้อนเอง เฮียแกมองเหมือนไปฆ่าหมาบ้านเขาซะอย่างงั้น...เอ๊ะ เขาเลี้ยงหมารึเปล่าวะ เอ่อ ช่างเถอะ!

          “...ข-ขอโทษครับ” ผมเค้นเสียงออกไป ผมว่าผมสูงแล้วนะ แต่คนตรงหน้าผมนี่สูงกว่าอีก คือผมสูงแค่ระดับริมฝีปากเขาอ่ะครับ แถมตัวยังหนากว่าผมชนิดกระดูกคนละเบอร์...ยิ่งใช้สายตาแบบนั้นมองแล้วผมยิ่งรู้สึกเหมือนจะโดนหักกระดูกยังไงยังงั้น

          “...” คนตรงหน้าผมไม่ตอบอะไร แต่กลับก้มลงมองเสื้อตัวเองแล้วกลับมาจ้องหน้าผมนิ่ง ๆ อีกรอบ

          คนอะไรตาดุชิบ...

          ผมกลืนน้ำลายอึก เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่ามันจะเที่ยงยี่สิบแล้ว ลูกชายผมจะตื่นแล้วครับ!!!

          “เอ่อ...อ่า...คือผมกำลังจะกลับหอ ด-เดี๋ยวซักเสื้อให้นะครับ!” อีกฝ่ายใส่เสื้อกาวน์ เพราะงั้นก็แสดงว่าคงเป็นบุคลากรในโรงเรียนเนี่ยแหละ อาจจะเป็นรุ่นพี่ชั้นปีสูง ๆ หรือไม่ก็หมอในโรงพยาบาล...ในมหาลัยผมมีโรงพยาบาลด้วยนะครับ เจ๋งมั้ยล่ะ อยู่ไม่ไกลจากหอพักนักศึกษาเท่าไรด้วย

          สรุปบวกลบคุณหารผลดีผลเสียแล้ว อีกฝ่ายไม่น่าจะเป็นอันตราย...ถ้าพาไปที่ห้องพัก แต่ผมเนี่ยน่าจะตายถ้าปัดความรับผิดชอบแล้วทิ้งเขาไว้กับเสื้อกาวน์เปื้อน ๆ

          หน้าอย่างโหด...เป็นหมอเหรอวะ...

          “อ่า...” เสียงทุ้มของอีกฝ่ายตอบรับในลำคอเบา ๆ แค่นั้นผมก็สะดุ้งแล้วครับ...พระพายขอโทษ แต่ยอมรับแบบแมน ๆ เลยพระพายกลัวหน้านิ่ง ๆ นั่นอ่ะครับ

          “เอ่อ...เชิญครับ ๆ ” ผมบอก พยายามยิ้มแห้ง ๆ ให้ ก่อนจะเดินนำอีกฝ่ายไป เหลือบตามองเป็นระยะ ๆ ว่ายังตามมาอยู่หรือไม่...อืม ยังคงตามติดครับ

          ผมเหลือบมองนาฬิกา...แล้วก็เริ่มสาวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

          น้องเหนือลูกพ่อ!!!

          ลูกชายผมจะตื่นเวลาประมาณนี้แหละครับ...ผมต้องรีบกลับไปให้ทันก่อนที่เขาจะตื่น ถึงแม้ว่าข้าวกลางวันจะบอกลาโลกนี้ไปแล้วก็ตามที แต่อย่างน้อยเขาตื่นมาก็ควรจะเห็นผมอยู่ด้วย

          พอถึงบันไดหอ ผมก็แทบจะเปลี่ยนเป็นวิ่งทันที เกือบลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนเดินตามมาอยู่ ถ้าไม่ติดว่าเขาเอื้อมมือมาคว้าแขนผมไว้ก่อนน่ะนะ

          “ค-ครับ เอ่อ จะถึงแล้วครับ ตามมาเลยครับ ๆ ” ผมสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือแขนตัวเองออกจากมือของอีกฝ่าย...มือใหญ่มากครับ ต่อยทีผมฟันหลุดแน่นอน

          “...” เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่ผมก็ไม่กล้าวิ่งแล้วครับ เปลี่ยนกลับมาเป็นเดินเร็ว ๆ ไปที่ห้องตัวเองแทน รีบไขกุญแจแล้วค่อย ๆ เปิดประตู

          “เชิญเลยครับ” ผมหันไปบอกเขา ขณะที่เดินเข้ามาในห้องแล้วกวาดสายตามองรอบ ๆ ...ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าร่างเล็ก ๆ ของลูกชายผมยังขดตัวอยู่บนเตียง

          เดี๋ยวรอลมเหนือตื่นแล้วค่อยพาออกไปกินข้าวแล้วกัน...

          ขณะที่ผมกำลังคิดแบบนั้น และหันไปจัดการกับแขกผู้ให้ความรู้สึกเหมือนจะสามารถฆ่าหมีด้วยมือเปล่าได้...โอเค ผมเว่อร์เองครับ เขาแค่หน้านิ่ง ๆ แล้วก็ดูโหด ๆ เท่านั้นเอ๊ง

          “งื้อ...” เสียงเล็ก ๆ นั้นก็ดังขึ้น ทำให้ผมหันกลับไปมองบนเตียงทันที เหมือนลมเหนือจะตื่นแล้วครับ ร่างเล็ก ๆ นั้นพลิกไปพลิกพาจนน่ากลัวว่าจะร่วงลงจากเตียงอีก แต่โชคดีที่ไม่เป็นแบบนั้นเพราะเจ้าตัวหยุดกลิ้งและค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นมาเสียก่อน ผมมองลูกชายที่กำลังสะลึมสะลือขยี้ตาและมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหันไปบอกแขกที่ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

          “เดี๋ยวเชิญนั่งก่อนเลยครับ ผมขอตัวแปปหนึ่ง ส่วนเสื้อถอดทิ้งไว้เลยครับ เดี๋ยวผมซักให้” ผมบอกไปแบบนั้นก่อนจะเดินไปทรุดลงนั่งข้าง ๆ เตียง แล้วจับมือลมเหนือที่กำลังขยี้ตาตัวเองออก

          “งื้อ...ป๊ะป๋า” ลมเหนือกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีเหมือนกำลังประมวลผล ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาจนตาปิด

          งุ้ยยยยยยยยยย น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก!!! ลูกชายผมน่ารักจังครับ!!!!

          “ครับ ไม่ขยี้ตาเนอะ เดี๋ยวเจ็บนะครับ” ผมว่า แล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ งื้อ...แก้มนิ่มมากอ่ะ ป๊ะป๋าฟิน “หิวยังครับ ฮึ? ไปหม่ำ ๆ กัน”

          เจ้าตัวเล็กเอียงคอนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักออกมา “หม่ำ ๆ ”

          ผมยิ้ม ทำท่าจะอุ้มลูกชายลงจากเตียง เกือบลืมไปอีกรอบว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องด้วย ถ้าเสียงทุ้ม ๆ ไม่ทักขึ้นมาเสียก่อน

          “นั่น...”

          “อ่า...” ผมหันไปมองเขา ดวงตาคมหลังแว่นคู่นั้นมองผมสลับกับลมเหนือ เหมือนจะสงสัยอยู่...รึเปล่า? แต่พอทำหน้าแบบนี้แล้ว เขาก็ดูน่ากลัวน้อยลงนิดหนึ่ง...หรือไม่ตอนแรกผมก็สติแตกปอดแหกไปเองเลยคิดว่าเขาน่ากลัวล่ะครับ ฮ่า ๆ

          ผมหันไปมองลมเหนือ แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กลงมายืนที่พื้นดี ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ

          “ลูกชายผมเองครับ”

 

จบไปอีกตอนสำหรับน้องเหนือกับพระพายของเรา เอา เอา เอาวววววว์

พี่อัยย์ของเราโผล่มาแบบไม่มีชื่อแล้วค่ะ ฮ่า...

ส่วนพระพาย หนูเห่อลูกมากจนลืมว่าที่สั่มมี่ย์(?)แล้วนะลูกกกกก

ฝากพระพาย น้องเหนือ และพี่อัยย์ด้วยค่า

















(c)              Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2547 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:52
    ลุ้นแทบแย่กลัวน้องตื่นมาแล้วไม่เจอใคร
    #2547
    0
  2. #2465 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 16:20
    พายต้องหาคนดูน้องให้แล้วนะคะ เป็นห่วงน้องค่ะเป็นห่วงพายจะไม่ได้เรียนด้วย
    #2465
    0
  3. #2428 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:32
    ฝากเลี้ยงช่วงกลางวันน่าจะดีกว่านะพระพาย ทิ้งไว้คนเดียวอันตราย
    #2428
    0
  4. #2373 mook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 15:57
    งุ้ยน้องเหนือน่ารักอยากให้พายอุ้มน้องเหนือไปเรียนด้วยอ่า
    #2373
    0
  5. #2362 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:50
    อ่านสามรอบแล้ว สนุกมาก น้องเหนือน่ารักกก
    #2362
    0
  6. #2346 พุงกลม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:44
    กรี๊ดดดด ทำไมเขินล่ะ ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเลย แง้

    #2346
    0
  7. #2332 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 14:14
    น้องเหนือออ น่าจับมาฟัดแก้มอ่ะ งื้ออ
    #2332
    0
  8. #2279 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:52
    โง้ยยยย รู้สึกอบอุ่นน
    #2279
    0
  9. #2249 smaayd368 (@smaayd368) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:10
    โอ้ยยชอบอ่ะ
    #2249
    0
  10. #2121 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 07:34
    ว่าที่สามีคุณป๋าไม่ต้องตกใจนะคะ นี่แหละว่าลูกชายในอนาคต
    #2121
    0
  11. #1642 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 14:43
    อุ้มไปเรียนด้วยเถอะค่ะ ไม่งั้นเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆอะะ
    #1642
    0
  12. #1567 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 01:05
    หวายแม่พายพาพ่อมาหาแล้วนะครับน้องลมเหนือ กรี๊สสสสส
    #1567
    0
  13. #1037 THEMUN (@munya-mun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:18
    พายรักลูกดีจัง ฮรืออออ ดีใจที่เป็นแบบนี้ดีใจที่พายไม่ทิ้งลูก
    #1037
    0
  14. #854 MWS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 22:56
    ตอนนี้ทำให้เห็นว่าพระพายรักและเห่อลูกขนาดไหน

    เหนือ หนูกำลังจะมีปะป๊าคนใหม่แล้วนะลูก 555555

    พระพายบรรยายพระเอกเราซะดูน่ากลัวไปเลย แหม
    #854
    0
  15. #843 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:17
    น้องเหนือ น่ารักอ่ะ
    #843
    0
  16. #749 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 19:09
    กรี๊ดดด แม่งงโคตรจะหม่ามี๊!! singlemom!! เอ๊ย dad!!
    #749
    0
  17. #704 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:19
    พระพายนี่เปิ่นจริงๆ
    #704
    0
  18. #588 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 06:07
    นี่ก็หลงน้องเหนือตามพระพายไปอีกคนแล้วค่ะ ฮือออออ ป้าว่างค่ะลูก ตอนป๊ะป๋าหนูไปเรียนหนูมาอยู่กับป้าก่อนก็ได้ งื้ออออออ หลงเด็ก
    #588
    0
  19. #550 兴迷 (@tangmoanongnart) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 23:37
    ขอหลงน้องเหนือด้วยคนนนน
    #550
    0
  20. #469 Saturdayy (@sweetegg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 15:01
    พายมีความเห่อลูกมาก 555
    แล้วพ่อพระเอกของเราจะไม่พูดสักคำเลยหรือคะ 5555555
    #469
    0
  21. วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 11:15
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #307
    1
    • #307-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 3)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:43
      ขอบคุณค่ะ ><
      #307-1
  22. #270 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:03
    คนนี้จะใช่คนที่เหมาะจะมาช่วยเลี้ยงน้องเหนือไหมนะ
    #270
    1
    • #270-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:20
      นั่นสิ ต้องติดตามกันต่อปายยยยยยยย
      #270-1
  23. วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:46
    บทพระเอก? ค่าตัวแพงใช่มะพี่อัยย์ถึงไม่ค่อยพูดอ่ะ 555555 น้องเหนือ อยากเปย์หนูมากลูก มีความน่ารัก
    #268
    1
    • #268-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:19
      พี่อัยย์บอก เงิบอยู่ งงอยู่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนลากมาแล้ว(?)
      #268-1
  24. #228 ;-เอลี่กินแกลบ-; (@babyll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 02:53
    555555 พระเอกเราเปิดตัวมาก็เละเลย งื้อออ ชอบเวลาน้องเหนือเรียกป๊ะป๋า น่ารักกกก อยากบีบๆๆ แลวก็ฟัดๆๆ งุ้ยยย หมั่นเขี้ยววว
    #228
    1
    • #228-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 3)
      1 สิงหาคม 2559 / 08:39
      เละเสื้อกาวน์เต็มๆค่ะ 5555555
      #228-1
  25. #99 Boatbateau (@boatnp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:44
    ดีนะที่กลับมาทันน้องเหนือตื่น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าน้องตื่นมาแล้วไม่มีใครมันจะเป็นยังไง
    #99
    1
    • #99-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 3)
      25 กรกฎาคม 2559 / 22:18
      พระพายบอก รีบสุดชีวิต 55555
      #99-1