Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 31 : B A B Y S I T T E R 3 0 ★ อ ย า ก เ ป็ น ค น ค น นั้ น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    15 ส.ค. 59













B A B Y S I T T E R 3 0 อ ย า ก เ ป็ น ค น ค น นั้ น

 

# AI

          “ลมเหนือ อ้ามมมมม”

          “อ้ามมม ง่ำ ๆ ! ” ผมนั่งมองพระพายที่กำลังป้อนข้าวให้ลูกชายของเขาแล้วยิ้มออกมาน้อย ๆ วันนี้น้องลมเหนือดูเหมือนจะอยากอ้อนพ่อเขานะครับ ก็เลยให้พ่อเขาป้อนข้าวให้...พระพายยิ้มกว้างเชียวนั่น

          ผมตักข้าวผัดกุ้งที่วันนี้เป็นคนลงมือปรุงเองเข้าปากบ้าง...อันที่จริงก็แค่ใส่ ๆ ไปตามที่พระพายบอกนั่นแหละครับ รสชาติออกมาใช้ได้เลยทีเดียว พระพายเขาค่อนข้างละเอียดนะครับ ค่อย ๆ แกะกุ้งทีละตัว ๆ คงไม่อยากให้ลูกชายเคี้ยวโดนเปลือกกุ้งล่ะมั้ง

          “อร่อยมั้ยครับ” เขาถามน้องลมเหนือที่กำลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย ทำให้เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักออกมาทันที พอเห็นแบบนั้นเขาก็ยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกครับ ท่าทางปลื้มมาก...น่ารักดี

          ไม่รู้ทำไม แต่ผมรู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นทุกวัน...เมื่อก่อนพระพายก็ดูเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูอยู่แล้วนะครับ แต่พอได้เห็นเขาหลาย ๆ ด้าน หลาย ๆ มุม ได้ใช้เวลาร่วมกับเขามากขึ้นแล้ว ผมถึงได้รู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นเรื่อย ๆ

          ...อันที่จริงคงตั้งแต่ตอนนั้นที่พี่วาดเคยพูดเตือนสติผมนั่นแหละครับ ผมถึงได้รู้ตัว

          ผมเริ่มรู้สึกตัวว่าผมอยากจะรู้เรื่องของเด็กคนนี้มากขึ้น อยากจะเป็นคนที่เขาไว้ใจ อยากจะเป็นที่พึ่งให้เขาเวลาที่เขาเหนื่อย รวมถึงอยากจะให้เขารู้จักผมมากขึ้นด้วย...ผมอยากให้เรารู้จักกันมากขึ้น

          ผมอยากเข้าใกล้เขามากขึ้น...รู้มั้ยครับ ว่าทุกครั้งที่อยู่กับพระพาย ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกลายเป็นเด็ก ๆ ที่กำลังพยายามทำให้ใครบางคนหันมาสนใจยังไงอย่างงั้นเลยล่ะครับ

          เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานาน...ก็ตั้งแต่เข้าเรียนแพทย์นั่นแหละ ผมมีความสุขกับการเรียนแพทย์ มีความสุขกับการเป็นอาจารย์ แล้วก็มีความสุขกับการเป็นหมอที่โรงพยาบาล เพราะทุกอย่างคือสิ่งที่ผมชอบ ผมเคยคิดว่าเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

          จนกระทั่งได้เจอกับพระพาย...ได้รู้จักตัวตนของเขา ผมถึงได้รู้ว่า ตัวเองมีสิ่งที่ชอบเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างแล้ว

          ผมเคยคิดว่ามันอาจจะเป็นความเอ็นดู...เพราะพระพายเวลาอยู่กับน้องลมเหนือแล้วน่ารักมากจริง ๆ นะครับ จนกระทั่งพี่วาดพูดแบบนั้นออกมา ทำให้ผมต้องทบทวนตัวเองดูใหม่อีกครั้ง และเลิกหลอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความเอ็นดู

          ผมให้คำตอบกับตัวเองได้ไม่ยากเย็นนักว่ารู้สึกยังไงกับเขา ผมชอบเขา ในตอนนั้นก็แค่ชอบเพราะเขาดูน่ารักแล้วก็ร่าเริงนั่นแหละครับ...แต่ตอนนี้ พอได้รู้จักกันมากขึ้น ผมก็ยิ่งชอบเขามากขึ้น...และดูเหมือนว่าจะชอบมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ซะด้วยสิครับ

          พี่อาชว์เคยบอกไว้ว่า เวลาเรามีคนที่ชอบ...เราจะรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ตอนนี้ ผมว่าพี่ชายผมพูดถูกครับ

          ผมไม่ค่อยได้เล่นไลน์ตั้งแต่เรียนจบ...ก็แค่เปิดดูบ้างนาน ๆ ครั้ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า ผมเปิดแอพแชทสีเขียวขึ้นมาเกือบทุกเช้าแล้วส่งข้อความไปหาคนคนเดิมเสียอย่างนั้น ผมไม่ค่อยได้โทรศัพท์ ถ้าไม่ได้มีธุระสำคัญจริง ๆ แต่ตอนนี้...ผมพยายามหาเหตุผลที่จะโทรไปหาใครบางคนบ่อย ๆ ผมไม่ค่อยขออะไรที่ทำให้คนอื่นลำบากใจ แต่ตอนนี้ผมกลับขออะไรพระพายตั้งหลายอย่าง เหมือนกับว่าตัวเองกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจไปเลยล่ะครับ ทั้งขอให้เขามาที่คอนโด ขอให้เขาสอนทำอาหาร ขอให้เขารับกุญแจห้องของผมไว้ ขอให้เขาเล่าเรื่องของตัวเอง แล้วก็อีกหลาย ๆ อย่าง... รวมไปถึงเรื่องครอบครัวที่ผมไม่ค่อยได้เล่า มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอกครับ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเล่าอะไรพร่ำเพรื่อ...แต่พอเป็นพระพายแล้ว ผมกลับอยากให้เขารู้เรื่องของผมทั้งหมดซะอย่างนั้น ผมอยากทำให้เขารู้ว่า ผมไว้ใจเขา...แล้วก็อยากให้เขาไว้ใจผมซักทีเหมือนกัน

          เพราะงั้น ผมก็เลยดีใจมาก ที่ในที่สุดพระพายก็ยอมเล่าเรื่องของตัวเองให้ผมฟังแล้ว แต่ผมก็เสียใจที่มันกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องทำสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้แบบนั้นด้วยเหมือนกัน เขาดูน่าสงสารจนไม่อยากปล่อยไปไหน...น่าสงสารเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่กำลังร้องไห้เพราะความเสียใจ เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาก็เท่านั้นเอง แต่ท่าทางแบบนั้นกลับทำให้ผมอยากกอดเขาไว้แน่น ๆ อยากให้เขารู้ว่า เขาสามารถร้องไห้ออกมาได้...

          อยากเป็นคนที่ได้เห็นเขาในตอนที่ยิ้มแย้มแบบนี้ แล้วก็อยากเป็นเขาที่เขากล้าแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้า

          ดูเหมือนว่าพอเป็นเรื่องเกี่ยวกับพระพายแล้ว ผมจะกลายเป็นคนโลภไปซะอย่างงั้นเลยล่ะครับ อยากนู่นอยากนี่เยอะแยะไปหมด

          “หย่อย ๆ เนอะ แต่อันนี้ลุงอัยย์ช่วยทำด้วยนะ ขอบคุณลุงอัยย์เร็วคนเก่ง” เพราะได้ยินชื่อของตัวเองในบทสนทนาทำให้ผมที่กำลังเผลอจ้องมองท่าทางเป็นธรรมชาติของร่างผอมข้าง ๆ เวลาอยู่กับลูกชายเขาหลุดออกจากภวังค์ เลิกคิ้วมองพระพายน้อย ๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้มองผมอยู่หรอกนะ เขากำลังยิ้มแย้มคุยกับน้องลมเหนืออยู่นั่งแหละครับ

          “ลุงไอทำ...” น้องลมเหนือทวน เอียงคอน้อย ๆ เหมือนกำลังคิดตาม ปากก็อ้ารับข้าวผัดคำเล็ก ๆ ที่พ่อเขาป้อนมาเคี้ยวตุ่ย ๆ ไปด้วย เจ้าตัวเล็กกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักออกมา แล้วร่างเล็ก ๆ นั้นก็ลุกขึ้นยืนบนโซฟา เล่นเอาพระพายแทบวางช้อนไปประคองตัวลูกชายเขาไว้แทบไม่ทันเลยครับ

          โซฟามันนิ่มน่ะครับ เวลายืนแล้วมันไม่ค่อยมั่นคง เซตกลงไปได้ง่าย ๆ เลยแหละ

          “จู่ ๆ อย่าเพิ่งยืนสิครับ เดี๋ยวล้มไปจะเจ็บนะครับ” คนเป็นพ่อบอกเสียงอ่อน แต่คนลูกกลับยังยิ้มกว้างอยู่ แถมยังค่อย ๆ ก้าวขาเดินบนโซฟาด้วยครับ...นั่น เหยียบต้นขาพ่อเขาแล้วครับ

          คือตอนแรก ลมเหนือนั่งอยู่อีกฝั่งน่ะครับ มีพระพายคั่นกลางแล้วก็เป็นผม แต่ดูเหมือนตอนนี้เจ้าตัวเล็กจะต้องการข้ามฝั่งมานะ ?

          “ลุงไอ ! ” ผมเลิกคิ้ว ยิ้มน้อย ๆ ให้เสียงใสที่เรียกชื่อตัวเอง พอเห็นสองแขนเอื้อมมาทางผม ทั้ง ๆ ที่ขายังเหยียบพระพายอยู่ผมก็รีบยกเจ้าตัวเล็กขึ้น เปลี่ยนให้มานั่งตักผมแทบ...แอบเห็นว่าพระพายเกร็งตัวแข็งเลยครับ ไม่รู้ว่าเจ็บหรือจั๊กจี้ที่โดนเท้าเล็ก ๆ เหยียบไปแบบนั้น

          “ครับ” ผมตอบรับ พอวางเจ้าตัวเล็กลงบนตักเสร็จแล้วก็หันไปมองพระพาย พ่อเขาขี้หวงจะตายไปครับ จู่ ๆ ไปแย่งลูกเขามาแบบนี้ เดี๋ยวพระพายจะจ้องเขม็งหน้าบูดใส่ผมอีก...จริง ๆ มันก็น่ารักดีหรอกครับ แต่ผมชอบให้เขายิ้มมากกว่านะ

          โอ๊ะ...แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่โกรธอะไรแฮะ เห็นเขาแอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วย สงสัยที่น้องลมเหนือเหยียบไปเมื่อกี้จะโดนจุดพอดีล่ะมั้งครับ ไม่เจ็บก็คงจั๊กจี้จริง ๆ นั่นแหละ

          “ลุงไอทำหย่อย ๆ เก่ง ๆ ! ” เสียงของเจ้าตัวเล็กบนตักผมทำให้ผมหันกลับมามองเขา เห็นน้องลมเหนือยิ้มกว้างจนตาปิด แถมยังเอื้อมมือมาวางลงบนหัวผมแล้วก็ยก ๆ วาง ๆ อยู่แบบนั้นสองสามที...อืม ถ้าให้เปรียบเทียบคงเหมือนเวลาให้คำชมสัตว์เลี้ยงที่บ้านล่ะมั้ง พวกหมาแมวอะไรแบบนั้น...

          “ฮื้อ...ลมเหนือไม่เอาครับ ไม่เล่นหัวนะ” ท่าทางแบบนั้นของเจ้าตัวเล็กทำให้ผมแอบอึ้งไปเล็กน้อย ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ มันก็ดูน่ารักดีนะ แต่ดูเหมือนพ่อเขาจะไม่ยอม พระพายเบิกตากว้าง ร้องเสียงสูงในลำคออย่างตกใจแล้วก็รีบดึงมือลูกชายเขาออกไปจากหัวผม แล้วก็หันมาก้มหัวปลก ๆ ให้ “เอ่อ...ขอโทษนะครับ”

          ผมส่ายหน้าให้เขาเล็กน้อย พระพายก็ย่นคิ้ว ท่าทางเหมือนจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร...จริง ๆ ผมไม่ถืออะไรแบบนี้หรอกครับ เด็กไม่รู้ความ เขาจะทำอะไรมันก็เกิดจากความไร้เดียงสาล้วน ๆ ผมมองว่ามันน่าเอ็นดูด้วยซ้ำไป แต่ถึงจะไม่ได้โกรธหรืออะไรก็ควรสอนให้รู้เอาไว้ว่าไม่ควรทำแบบนี้เหมือนกันนะครับ ไม่งั้นโตไปอาจจะติดนิสัยทำแบบนี้ไปก็ได้

          “ลมเหนือเล่นหัวลุงอัยย์ไม่ได้นะครับ” ผมยิ้มน้อย ๆ มองคุณพ่อที่กำลังสอนลูกชายตัวเอง เขาไม่ได้ดุอะไรหรอกครับ แค่บอกเสียงอ่อนเหมือนให้เจ้าตัวเล็กคิดตามมากกว่า น้องลมเหนือเอียงคอน้อย ๆ แต่เพราะยังนั่งอยู่บนตักผม ทำให้หัวทุยพิงกับอกผมเบา ๆ

          “ลุงไอเก่ง ชม ๆ ” แต่เจ้าตัวเล็กก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเท่าไร เขาก็เลยบอกแบบนั้น ขณะที่พระพายเริ่มทำหน้าลำบากใจ คงไม่รู้จะอธิบายให้ลูกเขาฟังยังไงล่ะมั้งครับ

          “ไม่ได้นะครับ ลุงอัยย์โตกว่า ลูบหัวไม่ได้นะครับ” เขาพยายามอะไร ขณะที่น้องลมเหนือที่นั่งอยู่บนตักผมเงยหน้าขึ้นมามองผมตาปริบ ๆ แล้วก็หันกลับไปมองพ่อเขา เสียงเล็ก ๆ บอกออกมาอีกประโยคที่ทำให้ผมต้องยิ้มออกมา

          “ลุงไอทำแบบนี้กับป๊ะป๋าอ่ะ” สงสัยผมจะเผลอลูบหัวเขาบ่อยไปล่ะมั้งครับ น้องลมเหนือก็เลยจำมา ฮ่ะ ๆ ก็ช่วยไม่ได้ดีน่า พอลูบหัวแล้วพระพายก็ชอบอยู่นิ่ง ๆ ให้ลูบด้วยสิ...แถมยังชอบยิ้มออกมา ท่าทางสบายใจเวลาที่ทำแบบนั้น ผมก็เลยเผลอทำจนเกือบจะติดเป็นนิสัยแล้วล่ะมั้งครับ

          แต่เพราะเจ้าตัวเล็กพูดแบบนั้น พ่อเขาก็เลยตวัดสายตามามองผม จ้องเขม็งเชียวครับ แถมยังแยกเขี้ยวใส่ด้วย...มันดูน่ารักมากกว่าจะน่ากลัวนะครับ เหมือนกำลังโดนลูกแมวขู่อยู่เลย

          “หึ...” ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจก้มลงไปคุยกับน้องลมเหนือแทน...เด็ก ๆ ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องโตกว่าเด็กกว่าอะไรแบบนี้หรอกครับ อธิบายง่าย ๆ ดีกว่า “ตัวเล็ก อยากชมลุงอัยย์ใช่มั้ยครับ”

          “งื้อ เก่ง ๆ ชม ๆ ! ” เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้าง พยักหน้าหงึกหงัก...ทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เหลือบมองพ่อเขาที่ยังจ้องเขม็งไม่วางตาแล้วก็เกิดนึกสนุกขึ้นมาซะอย่างนั้น...ก็ท่าทางแบบนั้นมันน่าแกล้งนี่น่า เพราะงั้นผมเลยตัดสินใจเอียงแก้มให้น้องลมเหนือ แล้วบอก “ถ้างั้นจุ้บ ๆ ตรงนี้เร็ว ลุงอัยย์จะดีใจมาก ๆ เลยนะครับ”

          “อื้อ ! จุ้บ ! ” พอบอกแบบนั้น เจ้าตัวเล็กก็ทำตามทันที สัมผัสนิ่ม ๆ ข้างแก้มทำให้ผมยิ้มออกมาอีกรอบ พอหันไปมองพระพายก็เห็นเขานั่งอ้าปากค้างเลยครับ เหมือนเขาจะช็อคไปแปปหนึ่งยังไงอย่างนั้น แต่ไม่นานก็กระพริบตาปริบ ๆ แล้วจ้องผมตาแทบถลน เสียงเบา ๆ กระซิบลอดไรฟัน

          “พี่อัยย์...” ถ้าฟังไม่ผิดเหมือนได้ยินเสียงขู่ในลำคอตามมาด้วยครับ

          “ครับ” ผมเลิกคิ้ว ยิ้มน้อย ๆ ให้เขา พอเห็นแบบนั้น พระพายก็แยกเขี้ยวใส่ ทำท่าเหมือนจะกัดผมอยู่แล้วครับ แล้วก็รีบอุ้มลูกชายเขากลับไปนั่งตักตัวเอง

          “ลมเหนือหม่ำ ๆ กันต่อดีกว่าเนอะ” เขาก้มลงไปก้มคุยงุ้งงิ้งกับน้องลมเหนือ มีการหันมามองผมเป็นระยะ ๆ ด้วยครับ ทำเหมือนกลัวผมจะแย่งเจ้าตัวเล็กไปจากเขางั้นแหละ

          ...ผมไม่แย่งหรอกครับ อยากให้มาอยู่ด้วยทั้งพ่อทั้งลูกเลยมากกว่า

          แต่รับรองว่าถ้าบอกออกไปแบบนั้น พระพายจะต้องไม่ยอมแน่ ๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้รีบร้อนอะไร ค่อย ๆ ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็มีความสุขดี...อันที่จริงแค่ได้ใช้เวลาอยู่กับเขาแบบนี้ก็มีความสุขแล้วล่ะครับ

          ผมนี่ชักเป็นเอามากแฮะ

          แต่นั่นก็เพราะว่าเขาคือคนพิเศษสำหรับผม และแน่นอนว่าผมอยากกลายเป็นคนพิเศษสำหรับเขาเหมือนกัน เพราะงั้น ต่อให้เป็นมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ

          ถ้าจะชอบใครซักคนแล้ว ผมก็อยากจริงจังให้มากที่สุด

          ...อ่า แต่เรื่องนี้ก็ส่วนเรื่องนี้ ผมไม่เอามาปนกับเรื่องงานหรอกครับ ถ้าหลงเด็กจนไม่ทำการทำงานคงกลายเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เรื่องเอาสิครับ จริงมั้ย ฮ่ะ ๆ

          ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย นั่งมองพระพายป้อนข้าวลูกชายไปด้วย กินข้าวของตัวเองไปด้วย พระพายเขาป้อนลูกคำกินเองคำครับ ก็เลยทำให้กินค่อนข้างช้าเลย จนผมกินหมดแล้ว ข้าวเขายังพร่องไปแค่ประมาณครึ่งจานเอง

          แต่ผมก็ไม่ได้รีบอะไรหรอกครับ ให้เขาค่อย ๆ กินไปนั่นแหละ ขอให้กินให้หมดก็พอ ส่วนตัวเองก็หยิบหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาอ่านต่อ นั่งอ่านไปเรื่อย ๆ จนรู้สึกถึงแรงสะกิดที่แขนเบา ๆ นั่นแหละครับถึงได้ละสายตาออกจากหนังสือเล่มนั้น

          “พายเอาจานไปเก็บเลยนะครับ” เป็นพระพายนั่นแหละครับที่สะกิดผมแล้วบอกแบบนั้น ทำให้ผมเหลือบมองจานข้าวว่าง ๆ ก่อนจะพยักหน้าให้

          “พี่ช่วยมั้ย”

          “ไม่เป็นไรครับ พี่อัยย์อ่านหนังสือไปเถอะ” เขาส่ายหน้าให้น้อย ๆ แล้วก็ยกจานไปเก็บ ผมเลยหันไปมองลูกชายเขานิดหน่อย เห็นน้องลมเหนือกำลังนอนตีพุงตัวเอง ท่าทางจะอิ่มมาก เขาดูมีความสุขนะครับ ผมยิ้มอย่างเอ็นดู แล้วก็เอื้อมมือไปดึงเสื้อเขาให้ลงมาปิดท้องดี ๆ น้องลมเหนือผงกหัวขึ้นมามองเล็กน้อยแล้วก็ค่อย ๆ คลานมานอนคว่ำ พาดตัวอยู่บนตักผม

          “ลุงไอทำหย่อย ๆ ” เขาบอกแบบนั้น แล้วก็ตีขาไปมา ทำให้ผมยิ้มกว้างกว่าเดิม ตัดสินใจวางหนังสือลงแล้วนั่งคุยเล่นกับเขาแทน

          “ป๊ะป๋าก็ทำด้วยนะครับ”

          “งื้อ ! ป๊ะป๋าก็ทำหย่อย ๆ ” เขาบอกแบบนั้น แล้วก็คว้ามือผมไปเล่น มือเขาเล็กจนต้องใช้สองมือถึงจะจับมือผมได้เลยครับ “จะทำให้หย่อย ๆ บ้าง !

          “ตัวเล็กอยากทำอาหารเหรอครับ” ผมเลิกคิ้วขึ้น ถามเขา ขณะที่ขยับนิ้วนิดหน่อย หนีมือของเขาที่พยายามจับนิ้วผมอยู่นั่นแหลหะครับ ท่าทางจดจ่อเชียว

          “อื้อ ทำ ๆ ! ” เขาบอกเสียงสดใส คว้าหมับรวบนิ้วของผมไว้ด้วยสองมือ แล้วก็หัวเราะคิกคัก ดูจะสนุกนะครับ

          “ลมเหนืออยากทำเหรอ งั้นไว้คราวหน้ามาทำอาหารกับป๊ะป๋าเนอะ ลมเหนือต้องเก่งกว่าลุงอัยย์แน่ ๆ เลย” คราวนี้เป็นเสียงของพ่อเขาที่เดินกลับมาจากครัว พระพายนั่งยอง ๆ ลงเกาะขอบโซฟา ทำให้หน้าเขาอยู่ระดับเดียวกับลูกชายเขาพอดี มีการเหลือบมองผมแล้วทำหน้าเยาะเย้ยด้วยนะครับ

          ผมส่ายหน้าออกมาขำ ๆ คิดว่าเขาคงไม่ให้เจ้าตัวเล็กไปหั่นผักหั่นอะไรแบบที่สอนผมหรอกครับ อันตรายจะตายไป คงให้ทำอะไรง่าย ๆ แทนล่ะมั้ง...แต่อะไรที่มันง่ายล่ะ ผมยังไม่เห็นว่าการทำอาหารมันจะมีอะไรง่ายตรงไหนเลยด้วยซ้ำ

          “เย่ ! ลมเหนือเก่ง ! ” เจ้าตัวเล็กได้ยินพ่อเขาพูดแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง เขย่ามือผมที่จับไว้ขึ้น ๆ ลง ๆ ท่าทางดีใจ แล้วก็พลิกตัวขึ้นมานอนหงายแทน พอเปลี่ยนท่าแล้วเขาก็ปล่อยมือผม

          “อือ ลมเหนือเก่งเนอะ งั้นมาให้รางวัลเร็ว” พระพายมองลูกชายเขาแล้วก็ยิ้มกว้างออกมา ยื่นหน้าเข้าไปจุ้บแก้มน้องลมเหนือที่กำลังนอนพาดอยู่บนตักผมทั้ง ๆ ที่ยังนั่งเกาะขอบโซฟาอยู่แบบนั้นแหละครับ “จุ้บ !

          น่ารัก...

          ผมมองภาพตรงหน้ายิ้ม ๆ น่ารักทั้งคู่เลยครับ ทั้งน้องลมเหนือทั้งพ่อเขา...ก็เพราะแบบนี้แหละ จะไม่ใช่ชอบมากขึ้นทุกวันได้ยังไง

          “มองก็ไม่ให้จุ้บลมเหนือหรอกนะครับ” ผมเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เมื่อจู่ ๆ พระพายก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดแบบนั้น เขาขมวดคิ้วใส่ผมด้วยครับ สงสัยจะยังเคืองเรื่องที่ผมให้ลมเหนือหอมแก้มอยู่...หึ หวงลูกจริง ๆ คนนี้น่ะ เห็นแล้วก็อยากแกล้งแฮะ...

          “อืม...” คิดแล้วก็ลงมือทำทันที...เพิ่งรู้ว่าตัวเองนิสัยเสียก็ตอนที่อยู่ต่อหน้าพระพายเนี่ยแหละครับ ผมลากเสียงยาว ยิ้มออกมาน้อย ๆ แล้วยกมือขึ้นจิ้มแก้มเขาเบา ๆ “ถ้างั้นคนนี้ล่ะ”

          “อ-อะไร...” พอผมพูดแบบนั้น เจ้าตัวก็ทำตาโตมองผม เหมือนกระต่ายที่กำลังตกใจเลยครับ

          “ถ้างั้นจุ้บคนนี้แทนได้รึเปล่าล่ะครับ” ผมขยายความ นิ้วมือยังวนเวียนอยู่แถว ๆ แก้มนิ่ม...ก็ไม่ได้นิ่มเท่าน้องลมเหนือหรอกนะครับ แต่ถ้าได้หอมจริง ๆ ก็คงรู้สึกดี...

          “พี่อัยย์ ! ไม่เอา ไม่คุยแล้วอ่ะ ! ” พอได้ยินแบบนั้น เขาก็เบิกตากว้างกว่าเดิมอีกครับ สะบัดหน้าหนีมือผมไปด้วย แถมยังลุกขึ้น อุ้มน้องลมเหนือที่นอนอยู่ที่ตักผมไปนั่งโซฟาอีกฝั่ง เว้นที่ตรงกลางไว้ซะอย่างนั้น แถมยังไม่มองผมเลยครับ...แต่ผมเห็นว่าหูเขาแดงนะ

          “ฮ่ะ ๆ ล้อเล่นครับ โอ๋ ๆ ดีกันเร็ว” ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้เขาแทน

          เอาจริง ๆ ถึงจะแค่แกล้งเล่นแต่ก็แอบเสียดายนิดหน่อยอยู่ดีนั่นแหละครับ อย่าลืมว่าผมก็ผู้ชายคนหนึ่งนะ มันเป็นเรื่องปกติเอามาก ๆ ที่เราจะอยากสัมผัสคนที่ชอบ...จริง ๆ ไม่ใช่แค่ผู้ชายหรอกครับ จะผู้ชายหรือผู้หญิง ก็อยากอยู่ใกล้คนที่ชอบให้ได้มากที่สุดเหมือนกันนั่นแหละ

          “ไม่คุย พี่อัยย์เล่นไรไม่รู้อ่ะ” เขาบอก ยังไม่ยอมหันหน้ามามองผมเลยครับ คนที่มองผมมีแค่น้องลมเหนือคนเดียว เจ้าตัวเล็กเหมือนจะงง ๆ กับสถานการณ์ตอนนี้นะครับ เขาหันมองผมทีมองพ่อเขาที ผมก็เลยตัดสินใจคุยกับเจ้าตัวเล็กแทน

          “ทำไงดีครับตัวเล็ก ป๊ะป๋างอนลุงอัยย์แล้ว ไม่ยอมดีกับลุงอัยย์เลย ลุงอัยย์เสียใจ” บอกแบบนั้นไปพร้อมกับทำหน้าเศร้านิดหน่อย น้องลมเหนือก็กระพริบตาปริบ ๆ แล้วหันไปมองพ่อเขา ส่วนพระพายหันขวับกลับมาตั้งแต่ผมคุยกับน้องลมเหนือแล้วครับ

          “ป๊ะป๋า ลุงไอเสียใจ ป๊ะป๋าดี ๆ กัน ! ” เจ้าตัวเล็กบอกแบบนั้น แล้วก็เขย่าแขนพระพาย พอลูกชายขอแบบนั้น คนหลงลูกอย่างพระพายก็ทำแก้มป่อง เหลือบมองผมแล้วก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้า

          ผมเลิกคิ้วมองไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ขณะที่ลมเหนือจ้องตาแป๋วเลยครับ ท่าทางดูลุ้น ๆ

          “ดีสิ เกี่ยวก้อยคืนดีอ่ะ ! ” สุดท้าย ก็เป็นเขาที่พูดออกมา ทำให้ผมหัวเราะ แล้วก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขา

          “ดีกันนะ”

          “อือ” เขาตอบออกมาเสียงเบา ดึงมือกลับไปกอดน้องลมเหนือไว้แทน เจ้าตัวน้อยก็ยิ้มกว้างปรบมือแปะ ๆ เลยครับ

          “ดีแย้ว ๆ ไม่งอน ๆ ”

          “ครับ เพราะตัวเล็กป๊ะป๋าเลยยอมดีกับลุงอัยย์แล้วเนอะ” ผมยิ้ม จับมือเขาเขย่าเบา ๆ ลมเหนือก็พยักหน้าหงึกหงักหัวเราะคิกคัก

          รอยยิ้มของเจ้าตัวเล็กเป็นรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกว่าโลกสดใสขึ้นมาจริง ๆ นะครับ ผมไม่แปลกใจเลยที่พระพายจะยิ้มแย้มออกมาแทบจะตลอดเวลาที่เขาอยู่กับน้องลมเหนือ...แบบนั้นก็ดีแล้วล่ะครับ แต่บางครั้งมันก็ทำให้ความทุกข์ในใจเขาถูกกดทับไว้มากขึ้นเรื่อย ๆ จนอึดอัด

          ผมไม่ได้บอกว่าการเป็นคนร่าเริงมันไม่ดี แต่มันเป็นไม่ได้ที่คนเราจะไม่มีความทุกข์อยู่ในใจเลย...บางทีก็ไม่จำเป็นต้องฝืนร่าเริงแล้วซ่อนเรื่องทุกข์ใจเอาไว้คนเดียวหรอกครับ

          “ป๊ะป๋า เอานิทาน ๆ ” เสียงใส ๆ ของเจ้าตัวเล็กทำให้ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือนิทานภาพที่วางอยู่บนโต๊ะอีกฝั่งให้พระพายที่กำลังมองซ้ายมองขวาอยู่

          “ขอบคุณครับ” เขารับไป แล้วก็ถือหนังสือนิทานไว้ระดับที่น้องลมเหนือจะมองเห็นได้ง่าย ๆ แล้วเริ่มเล่า “ไหนดูซิ...วันนี้เรามาดูเรื่องคุณกระต่ายกันเนอะ”

          จริง ๆ ห้องผมไม่มีนิทานภาพหรอกนะครับ มีแต่พวกหนังสือวิชาการ นิทานภาพพวกนี้นี่ก็เพิ่งเริ่มซื้อให้น้องลมเหนือเนี่ยแหละครับ ตอนแรก ๆ ที่พระพายเห็นนี่ทำหน้ายุ่งใส่ผมเลยครับ คงเกรงใจไม่อยากให้เสียเงินซื้ออะไรให้นั่นแหละ แต่ผมก็อยากให้นี่ครับ สุดท้าย พอซื้อบ่อย ๆ เข้าเขาก็เหมือนจะเริ่มชิน จนตอนนี้ถึงจะมีนิทานเรื่องใหม่ ๆ มาเขาก็ไม่พูดอะไรแล้วล่ะครับ

          ผมนั่งมองสองพ่อลูกที่กำลังเล่านิทานไปคุยกับงุ้งงิ้งไปซักพักจนกระทั่งน้องลมเหนือเริ่มตาปรือนั่นแหละครับ เสียงใส ๆ ที่คอยถามพ่อเขาว่าทำไมคุณกระต่ายถึงทำแบบนั้น ทำแบบนี้ถึงได้หายไป พระพายยังอ่านไม่ทันจบเลยครับ

          พอเห็นว่าลูกชายหลับแล้ว เขาก็วางหนังสือนิทานลง ค่อย ๆ ประคองลูกชายขึ้น แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กแนบอก บางวันน้องลมเหนือก็จะเป็นแบบนี้แหละครับ หลับไปทั้ง ๆ แบบนี้ก็ต้องพากลับบ้านทั้ง ๆ แบบนี้

          “ถ้างั้น พายกลับก่อนนะครับ” เขาบอกเสียงเบา ลุกขึ้นยืน ผมก็เลยลุกขึ้นยืนตาม เดินไปส่งเขาที่ประตูนั่นแหละครับ

          ไม่อยากให้กลับ...

          ผมมีความคิดแบบนี้แทบจะในทุกครั้งที่เห็นเขากำลังจะเปิดประตู...บางวันผมก็เดินไปส่งเขาบ้าง ใช้ข้ออ้างว่าจะออกไปซื้อของนั่นแหละครับ ไม่งั้นพระพายไม่ให้ไป เขาบอกว่ารบกวนเวลาผมเปล่า ๆ

          แต่ผมก็อยากใช้เวลาอยู่กับเขาให้นานกว่านี้เหมือนกัน

          “พี่อัยย์... ? ”

          และเพราะแบบนั้น ผมก็เลยเผลอเอื้อมมือไปดึงเขาไว้ ยังไม่ทันที่พระพายจะได้เปิดประตูเลยครับ ร่างผอมที่อุ้มลูกชายไว้หันมามองผมอย่างสงสัย

          “อ่า...วันนี้ขอบคุณนะครับ” ผมมองหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยออกไป คำพูดที่อยากพูดตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้ว และนั่นทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้น ทำหน้าสงสัยกว่าเดิมอีกครับ

          “เรื่องอะไรครับ”

          “ที่ยอมเล่าให้พี่ฟัง” ผมขยายความ ทำให้พระพายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วยิ้มออกมา

          “พายต้องขอบคุณพี่อัยย์ที่ยอมฟังต่างหาก” เขาบอกแบบนั้น หันมาหาผมทั้งตัว “ขอบคุณนะครับ”

          คำตอบของเขาทำให้ผมตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย จับต้นแขนของเขาทั้งสองข้างไว้เบา ๆ ขณะที่พระพายกระพริบตาปริบ ๆ

          ผมมองเขา...มีเรื่องที่อยากจะบอกให้เขารู้เอาไว้

          “พี่อยากฟัง...ทุกเรื่องที่พายอยากเล่า จะเป็นเรื่องที่มีความสุขหรือว่าเรื่องแย่ ๆ พี่ก็อยากฟัง เพราะงั้น พี่อยากให้พายรู้ไว้ว่าพายไม่ต้องฝืน ถ้าอยากยิ้ม ก็ยิ้มออกมา แต่ถ้าอยากร้องไห้...ก็ร้องออกมาได้เหมือนกัน มีใครหลายคนที่พร้อมจะฟังพายนะ” พอผมพูดแบบนั้น พระพายก็นิ่งไป “พี่ไม่รู้ว่าพายมีคนคนนั้นรึยัง คนที่พายคิดว่าสามารถเล่าทุก ๆ เรื่องได้ คนที่ทำให้พายยิ้มได้ แล้วก็เป็นคนที่ทำให้พายกล้าร้องไห้ออกมาต่อหน้า คนที่พายอยากให้อยู่ข้าง ๆ ...”

          “...” พระพายจ้องมองผม ริมฝีปากขบเม้มกับเบา ๆ

          “ถ้ายังไม่มี...” ผมสบตาเขาอย่างจริงจัง แล้วยิ้มบางออกมา

          “...”

          “พี่อยากเป็นคนคนนั้นนะ”

 

จะ จะ จะ จบ ไป อีก ตอนนนนน

บอกเลยว่า เห็นนิ่ง ๆ เนียน ๆ นี่พี่อัยย์เขาหลงน้องไปนานแล้วค่ะ 5555555

พี่อัยย์เป็นพวก รู้ว่าชอบก็คือชอบ ไม่ต้องคิดอะไรมากความ ถ้าแน่ใจว่าชอบแล้วพี่แกเดินหน้าเต็มที่ ยอมรับแมน ๆ ว่าชอบไปเลยค่ะ ก๊ากกกกกกกกกก แต่พี่แกต้องบอกให้น้องรู้บ้างแล้วค่ะ หลังจากที่ตอนที่แล้วเนียนบอกชอบไปแต่น้องดูเหมือนไม่รู้สึกตัว 555555555555

เจอกันตอนหน้าน้า จุ้บ ๆ

ฝากน้องเหนือ พระพาย และพี่อัยย์ไว้อีกตอนค่า

ปล.ติดแฮชแท็ก #ทาสน้องเหนือ สำหรับเรื่องนี้นะคะ รักทุกโคนนนนนนนน

ปลล.ช่วงนี้เด็กดีอัพนิยายไม่ค่อยขึ้นเลยแฮะ ฮ่อลลลลลล














(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2572 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:23
    แงงงง >\\\<
    #2572
    0
  2. #2539 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:13
    ไปขอจากคุณแม่พระพายเลยพี่อัยย์ ถ้าจะขนาดนี้แล้ว
    #2539
    0
  3. #2511 Jokerfacenan (@Jokerfacenan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:21
    กรีดร้องงงงพี่อัยย์ทำไมต้องน่ารักขนาดเน้ TwT //ขอผช.แบบพี่อัยย์ใส่ห่อหนึ่งคนค่าาาา
    #2511
    0
  4. #2493 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 08:33
    อยากเป็นคนน้าน คนที่เทอรักกันด้วยหัวจาย~
    #2493
    0
  5. #2406 mook (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 17:29
    ช่วยส่งผู้ชายแบบพี่อัยย์มาให้เราคนนึงได้มั้ยคะ
    #2406
    0
  6. #2264 อิมจบม (@-thanapat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:12
    หัวใจ!!!
    #2264
    0
  7. #2189 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:49
    เริ่มไม่แน่ใจว่าเนียน หรืออีกคนไม่ยอมรู้ตัวซักที55555
    #2189
    0
  8. #2090 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 19:23
    ยอมๆไปเถอะค่ะลูกสาว คนนี้แม่ปลื้ม แม่ให้ผ่านค่ะ!!
    #2090
    0
  9. #1878 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 16:55
    เอ้อออออออออ พี่อัยย์เค้าอยากเป็นคนคนนั้นของพระพายอะ พายยอมให้พี่อัยย์เป็นเถอะนะ แต่ถ้าพายไม่ยอม พี่อัยย์มาเป็นคนคนนั้นของเราก็ได้นะ5555555 #อยากได้พี่อัยย์นี่ต้องทำอย่างไรคะ
    #1878
    0
  10. #1728 goodby172544 (@goodby172544) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 17:22
    เฮือก!! ดาเมจพี่อัยย์ชั่งรุนแรงนัก!!
    //กุมหัวใจ
    #1728
    0
  11. #1661 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 23:25
    พี่อัยย์แอคแทคอะเกนนนนน โฮรรรรร
    #1661
    0
  12. วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:33
    ฮอลลลลล ยอมล้าววววววว
    #1009
    0
  13. #758 mummummi (@narm_tip) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 09:35
    กรี้ดดดดด พี่อัยย์รุกแล้วววววง ฟินนนน
    #758
    0
  14. #735 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 22:42
    อยากได้ผู้ชายแบบพี่อัยย์อ่ะ แง้
    #735
    0
  15. #723 SpongBob (@oppamaknae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 10:04
    พี่อยากเป็นคนนั้นนะ ฮืออออ ฟินไปอีกกก >//<
    #723
    0
  16. #722 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 09:13
    พี่อัยย์อยากเป็นคนคนนั้นน้องพายจะว่ายังไงค่ะ 
    #722
    0
  17. #721 Rabbitmb (@rbbitmb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 06:48
    พระพายเอายังไงงง เขินแทนน
    #721
    0
  18. #705 arimasa12345 (@arimasa12345) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:24
    ประโยคสุดท้าย พระพายเขินม้วนแน่ 555
    #705
    0
  19. #701 นารุจัง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 19:44
    ไม่ค่อยเม้นแต่ตามตลอดน้าาา รอตอนต่อไปค่าาา
    #701
    0
  20. #700 เป็ดตอน (@pawine) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 19:22
    อ่อยแรงงงงงงงง
    #700
    0
  21. #699 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 18:29
    เขินนนนนนนนนน ><
    #699
    0
  22. #698 i-s-m-e (@i-s-m-e) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 17:56
    ขอแต่งงานเรยพี่อัยย์
    #698
    0
  23. #697 Flower-princess (@twetty) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 16:57
    อ่อยแรงมากกกกก เขิลลลล
    #697
    0
  24. #696 >haruhi (@kirarijang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 16:31
    เขินแรงงงงง พี่อัยย์ก็เริ่มรุกแล้วค่าาา พระพายก็ยังน่ารักเหมือนเดิม
    น้องลมเหนือกามเทพตัวน้อยๆของป้าาาา
    #696
    0
  25. #695 Yearko (@yearko) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 15:23
    ฟินตัวแตกกันไปค่ะ *_^
    #695
    0