Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 45 : B A B Y S I T T E R 4 4 ★ พี่ อ า ช ว์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    8 ก.ย. 59
















B A B Y S I T T E R 4 4 พี่ อ า ช ว์

 

# PRAPINE

          “ขึ้นมานั่งนี่มาลูก” เสียงหวานติดแหบของคุณแม่ของพี่อัยย์บอกผมแบบนั้น หลังจากที่ท่านให้พี่อัยย์ไปตามพี่ชายฝาแฝดของเขาแล้วทำให้ผมพยักหน้าหงึกหงักแล้วลุกขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ ท่าน

          “ป๊ะป๋า ! ”  แล้วพอผมขึ้นมานั่งบนโซฟาแล้ว ลูกชายตัวน้อยก็ปีนจากตักคุณย่าหมาด ๆ ของเขามาหาผมทันที เสียงเล็ก ๆ เรียกพร้อมรอยยิ้มสดใสทำให้ผมก้มมอง กอดเขาไว้หลวม ๆ กันไม่ให้กลิ้งตกไปไหนแล้วถาม

          “ว่าไงครับ ลมเหนือชอบคุณย่ามั้ยเอ่ย” พอถามแบบนั้น ลูกชายตัวน้อยก็หันไปมองคุณแม่ของพี่อัยย์ตาแป๋วแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองผม ยิ้มกว้างจนตาปิด ท่าทางมีความสุขเชียวครับ

          “งื้อ ! ชอบป๊ะป๋าย่วยยย” งุ้ยยยยย ลูกชายใคร น่ารักขนาดนี้ ดูตอบเข้าสิครับ โอ้ย ผมล่ะปลื้มปริ่มจริง ๆ

          “ขอบคุณครับ ป๊ะป๋าก็ชอบลมเหนือเนอะ มาจุ้บเร็ว” ผมยิ้มกว้าง อดใจไม่ไหว ก้มลงไปจุ้บแก้มลมเหนือไปที กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เด็กจากแก้มนิ่ม ๆ ของเจ้าตัวเล็กชวนให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะครับ ทั้ง ๆ ที่ผมใช้สบู่แบบเดียวกันแท้ ๆ แต่ทำไมรู้สึกแก้มลมเหนือห๊อมหอมกว่าเยอะเลยครับ จุ้บแล้วฟินสุดไรสุดอ่ะ

          ผมมองเจ้าตัวเล็กที่พอโดนจุ้บแล้วก็หัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่แล้วก็แทบลืมความรู้สึกเครียดจนเหมือนเส้นเลือดในสมองจะแตกกับการเผชิญหน้ากับคุณแม่ของพี่อัยย์เมื่อกี้ไปหมดเลยครับ

          “ลูกชายติดน่าดูเลยนะ เราน่ะ” เสียงคุณแม่ของพี่อัยย์เอ่ยทัก ทำให้ผมละสายตาจากลูกชายสุดที่รักหันไปมองท่าน เห็นอีกฝ่ายยิ้มน้อย ๆ มาให้...ท่านคล้าย ๆ กับพี่อัยย์เลยครับ แบบ...เวลายิ้มแล้วชวนให้คนมองรู้สึกสบายใจอะไรประมาณนั้น แต่เมื่อกี้ที่ผมเกร็งแทบตายเพราะท่านไม่ยอมยิ้มไง ทำหน้าเฉย ๆ แถมยิงคำถามออกมาแต่ละคำถามนี่เล่นเอาซะผมแทบน้ำตาตกใน กระซิก ๆ

          “ครับ...คงเพราะเรามีกันอยู่แค่สองคนด้วยล่ะมั้งครับ” ผมยิ้มแล้วตอบท่านไปแบบนั้น พอพูดเองแล้วก็รู้สึกโหวง ๆ ในใจนิดหน่อยเหมือนกันนะครับ แต่ไม่ได้เศร้าอะไรแล้วแหละ...แค่เหงานิดหน่อยเท่านั้นแหละครับ พอคิดว่าเมื่อก่อนยังมีแม่อีกคนที่คอยช่วยดูแลทั้งผม ทั้งลมเหนือ

          แต่ไม่เป็นไร...ถึงจะยังเหงาอยู่ แต่ก็ไม่เหงาเท่าเมื่อก่อนแล้วเหมือนกัน เพราะว่า...ก็มีพี่อัยย์แล้วนี่ครับ ผมไม่ได้เอาเขามาแทนแม่ผมหรอกนะครับ ไม่มีใครแทนใครได้อยู่แล้ว...แต่ถึงจะแทนไม่ได้ เขาก็เติมเต็มความสุขให้ผมได้นะครับ

          “คงลำบากน่าดูเลยสิ ฮึ ? ” ท่านบอกแบบนั้น ทำให้ผมพยักหน้ารับหน่อย ๆ ก้มมองเจ้าตัวน้อยบนตักที่นั่งโยกไปโยกมา แกว่งขาท่าทางอารมณ์ดี...ลำบากก็จริงนะครับ แต่ก็มีความสุขทุกครั้งทีเห็นเขายิ้ม ทุกครั้งที่ได้กอดตัวอุ่น ๆ แล้วหอมแก้มนิ่ม ๆ ของเขา มันเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกหายเหนื่อยไปเลยล่ะครับ ความน่ารักของลมเหนือนี่เหมือนเวทย์มนตร์จริง ๆ

          “จริง ๆ ก็เกือบแย่เหมือนกันครับ ถ้าไม่ได้พี่อัยย์ช่วยดูแลด้วยอีกคน” พอนึกมาถึงตรงนี้แล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีมาก ๆ เลยล่ะครับ  ผมว่าคงไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะได้เจอคนแบบพี่อัยย์ในตอนที่กำลังลำบากสุด ๆ แบบนี้พอดี

          พี่เขามาในเวลาที่ใช่ และอยู่กับผมจนผมมั่นใจว่านอกจากจะมาในเวลาที่ใช่แล้ว...เขายังเป็นคนที่ใช่สำหรับผมด้วย

          “งั้นเหรอ...แต่เลี้ยงจนเขาโตมาร่าเริงแข็งแรงขนาดนี้ได้ก็เก่งแล้วนะ” ท่านพูดยิ้ม ๆ มองลมเหนืออย่างเอ็นดูเมื่อเห็นลูกชายผมเริ่มชะเง้อคอมองซ้ายทีขวาที ผมว่าเขาอาจจะกำลังหาลุงอัยย์ของเขาที่เดินหายไปไหนไม่รู้นั่นล่ะมั้งครับ แล้วเสียงหวานติดแหบของท่านก็กล่าวต่อ “รู้มั้ย ตาอัยย์เล่าเรื่องของเราให้แม่ฟังเยอะแยะเลยนะ”

          “จริงเหรอครับ !? ” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ผมหันไปมองอย่างตกใจ...เยอะแยะที่ว่านี่ พี่อัยย์เล่าอะไรให้คุณแม่พี่เขาฟังไปบ้างเนี่ย ผมรู้สึกว่าเรื่องของตัวเองไม่ค่อยมีอะไรน่าเล่าให้ใครฟังซักเท่าไรเลยครับ เหอ ๆ ชีวประวัตินักศึกษาลูกติดนี่ดูไม่มีอะไรดี ๆ ควรค่าแก่การรับฟังในความคิดของผมนะครับ

          “จ้ะ” เธอหัวเราะน้อย ๆ แล้วพยักหน้าให้ เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย แต่ก็ยังไม่ละทิ้งมาดแบบคุณหญิงคุณนายผู้ดีอยู่ดี...ว่าไงดี คุณแม่พี่อัยย์ท่านดูเป็นคนที่มีบุคลิกดีมากเลยครับ แบบว่า...ดูสง่าอะไรประมาณนี้

          “คงไม่ค่อยมีอะไรน่าฟังเท่าไรล่ะมั้งครับ...” ผมพูดออกไปเสียงแผ่ว หัวเราะแห้ง ๆ ให้ท่านนิดหน่อย ทำให้ท่านหันมาเลิกคิ้วมองก่อนจะส่ายหน้าออกมายิ้ม ๆ

          “ไม่หรอก...ตาอัยย์น่ะชมเราใหญ่ เก่งอย่างนู้น ดีอย่างนี้ ชมซะจนแม่อยากเจอเลยล่ะ” ท่านพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ผมเริ่มทำหน้าไม่ถูก พี่อัยย์ไปโม้อะไรกับแม่พี่ไว้ครับบบบบ เกิดพระพายไม่ดีจริงก็แย่ดิ่...โฮฮฮฮ นี่มันกดดันทางอ้อมใช่มั้ยยยยย

          “เอ่อ...จริง ๆ พายก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอกครับ” พี่อัยย์บอกอะไรแม่พี่ไว้ผมไม่รู้ล่ะ ผมถ่อมตัวไว้ก่อน คิดไปคิดมา ไอ้เรื่องดี ๆ ของผมนี่ดูเหมือนจะมีแค่ทำอาหารรสชาติถูกปากลมเหนือสุด ๆ (แน่ล่ะครับ ก็ที่เริ่มทำอาหารเพราะอยากให้ลูกกินนี่น่า) แล้วก็หัวดีนิดหน่อย...ก็แค่นิดหน่อยนั่นแหละครับ ไม่ได้ดีขนาดที่ว่าอ่านหนังสือรอบเดียวแล้วจำได้ทั้งหมด ต้องมีอ่านทวนบ้างไรบ้างเหมือนกัน แล้วอะไรอีกนะ...อืม ไม่น่ามีแล้วครับ เหอ ๆ

          อ๋อ ! มีอีกข้อ มีลูกชายน่ารักที่สุดในสามโลกแปดโลกนี่ไงครับ ข้อนี้นับมั้ย ฮ่า ๆ

          “เรานี่เป็นเหมือนที่ตาอัยย์บอกจริง ๆ นะ เรื่องขี้กลัวกับไม่ค่อยมั่นใจตัวเองนี่น่ะ” แต่พอผมบอกแบบนั้น คุณแม่ของพี่อัยย์ก็หรี่ตาลงนิด ๆ ฮือ...ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนดุอยู่อ่ะ “มั่นใจในตัวเองมากกว่านี้หน่อยสิ เรามีดีกว่าที่ตัวเองคิดนะ ไม่งั้นตาอัยย์คงไม่มาพูดให้แม่ฟังเกือบทุกวันหรอก”

          “...ครับ” ถึงจะอยากถามว่าจริงเหรอก็เถอะ แต่ไม่กล้าเถียงอ่ะ ได้แต่ตอบรับแล้วยิ้มแห้ง ๆ ไปให้...แต่พี่อัยย์ ผมชักอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะนะว่าพี่เอาอะไรของผมไปเล่าให้แม่พี่ฟัง

          “เรารู้มั้ย ตาอัยย์ไม่ค่อยเล่าเรื่องเพื่อนหรือเรื่องใครให้แม่ฟังเท่าไรหรอก ตั้งแต่เขาเรียนจบก็มีเราคนเดียวนี่แหละมั้งที่เอามาเล่าให้แม่ฟังตลอด” แล้วท่านก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ผมพับความสงสัยของตัวเองที่ตั้งใจว่าเดี๋ยวจะไปถามพี่อัยย์ให้รู้เรื่องไปก่อน หันไปมองคุณแม่ของพี่เขาที่ยิ้มน้อย ๆ มาให้ผม “แค่เห็นตาอัยย์เป็นแบบนั้นแม่ก็พอจะเดาได้แล้วล่ะว่าเขาคิดยังไงกับเรา...ก็ได้แต่หวังว่าเมื่อไรจะพามาหาซักที”

          “...พายขอโทษนะครับ” ผมฟังแล้วก็นิ่งไป ถึงแม้ท่านจะไม่ได้บอกว่าผิดหวังที่ลูกชายตัวเองกลายเป็นแบบนี้ก็เถอะ แค่พอพูดเรื่องนี้ออกมาแล้ว ผมก็รู้สึกผิดอยู่ดี...ยังไงผมก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่อัยย์เป็นแบบนี้ ทำให้ลูกชายเขาชอบผู้ชายด้วยกันเองซะแบบนี้ ในมุมมองของผม ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดหรอกครับถ้าเราสองคนจะรักใคร่ชอบพอกัน แต่ถ้าลองมองในมุมกลับกัน...คนเป็นพ่อแม่ก็อยากให้ลูกตัวเองมีความรักดี ๆ กับคนที่เหมาะสมมากกว่าอยู่แล้ว อย่างผมเอง ถ้าลมเหนือโตขึ้น ผมก็หวังว่าเขาจะหาผู้หญิงที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาไปได้ตลอดเหมือนกัน

          แต่ผมรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนที่เหมาะสมสำหรับคุณแม่ของพี่อัยย์ไม่ได้...มันไม่ได้ตั้งแต่ผมเป็นผู้ชายแล้วครับ ซ้ำร้ายยังมีลูกติดอีกต่างหาก

          แค่ท่านบอกว่ายอมรับทั้งผมทั้งลมเหนือผมก็ดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดทั้งมวลแล้วล่ะครับ ไม่คาดหวังอะไรมากไปกว่านี้หรอก

          “ขอโทษอะไรกันเรา...แม่ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย บอกแล้วนี่ว่าแม่ยอมรับการตัดสินใจของลูกแม่เสมอ” แต่ท่านก็บอกแบบนั้น แล้วยกมือขึ้นลูบหัวผมเบา ๆ ทำให้ผมได้แต่ยิ้มไม่กล้าตอบอะไรกลับไป และพอเห็นผมเป็นแบบนั้น ท่านก็ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาแล้วบอกต่อ “เฮ้อ...จริง ๆ แล้ว แม่ก็ตกใจเหมือนกันนะที่คนรักของลูกชายแม่เป็นผู้ชาย แต่เรื่องนี้มันเป็นความรู้สึกระหว่างคนสองคน แม่เองก็เคยผ่านจุด ๆ นั้นมาแล้ว เพราะงั้นแม่ถึงได้ไม่ว่าอะไร...แค่อยากให้เราสองคนมาบอกกันก่อนเท่านั้นแหละ เราไม่ต้องรู้สึกแย่อะไรนะ แค่เรารักลูกชายแม่ แม่ก็ดีใจแล้ว”

          “พาย...พายชอบพี่อัยย์จริง ๆ ครับ...” ผมพูดออกไปเสียงเบา พอต้องมาบอกแม่เขาตรง ๆ แบบนี้แล้วก็อดเขินไม่ได้อ่ะ แต่ท่านให้โอกาสมาขนาดนี้แล้ว ผมก็อยากแสดงความจริงใจของตัวเองออกไปเหมือนกัน

          “พี่อัยย์ก็ชอบน้องพายนะครับ มาหอมทีเร็ว ! ” แต่ยังไม่ทันที่คุณแม่ของพี่อัยย์จะพูดอะไรออกมา เสียงคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังแทรกบทสนทนาขึ้นมาซะก่อน ทำให้ผมสะดุ้งน้อย ๆ หันขวับไปทางต้นเสียงแล้วก็ต้องรีบหดคอหลบนั่งตัวเกร็งเมื่อร่างสูงของอีกฝ่ายแทบจะถลาเข้ามาหา

          “... !!!

          ไม่ใช่อ่ะ !! หน้าเหมือน เสียงเหมือน แค่ความรู้สึกไม่เหมือน...นี่ไม่ใช่พี่อัยย์ของผมแน่ ๆ อ่ะครับ เดี๋ยวนะ...พี่อัยย์ของผม ของผมอะไรเล่าพระพาย โอ้ยยยย ช่างกล้า !! แต่ไม่สิ นี่ไม่ใช่ว่ามาโฟกัสเรื่องนั้น ก่อนอื่น ผมควรทำอะไรซักอย่างกับคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อน

          ถ้าเดาไม่ผิด คนตรงหน้านี่ต้องเป็นพี่อาชว์ พี่ชายฝาแฝดของพี่อัยย์แน่ ๆ ครับ

          ถีบแม่งเลยดีมั้ยวะ...ถึงจะหน้าเหมือนพี่อัยย์ แต่ไม่ใช่ก็ไม่ให้หอมเว้ย พระพายไม่ง่ายนะบอกไว้ก่อน ฮึ่ม... !! แต่ก็ได้แค่คิดแหละครับ ตัวผมยังนั่งเกร็ง หดคอถอยไปเรื่อยอยู่ดี...ใครจะกล้าถีบล่ะ แม่เขาก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ...ผมเหลือบมองคุณแม่ของพี่อัยย์ที่ไม่คิดจะห้ามอะไร ทำเพียงยิ้มขำ ๆ แล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ออกมาเท่านั้น

          แล้วทำไม๊ ทำไมคุณแม่ไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะวะครับ นี่ลูกชายกำลังจะจูบผู้ชายต่อหน้าคุณแม่นะครับ !!! ฮือออออออ ห้ามหน่อยเร๊วววว พระพายไม่กล้ามีปากเสียงอ่ะ กลัวทำอะไรให้ไม่พอใจขึ้นมาเดี๋ยวพี่อัยย์จะทะเลาะกับครอบครัวอีก

          แปะ !!

          “ห้ามแก้งป๊ะป๋า !!! ” แล้วอัศวินขี่ม้าขาวของผมก็มา !! โฮฮฮฮฮอ พระพายแทบจะร่ำไห้ อีกนิดหนึ่งนี่ ผมจะถอยจนคอตั้งฉากเก้าสิบองศากับตัวแล้วครับ  เหอ ๆ

          ผมมองลมเหนือที่ใช้สองมือพลักหน้าคนตรงหน้าออกไปจนได้ยินเสียงดังแปะเลยครับ เจ้าตัวเล็กขมวดคิ้ว ทำแก้มพองน่ารักเชียว ขณะที่อีกฝ่ายที่โดนพลักก็เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะยอมถอยไปจริง ๆ ถอยไปพร้อมกับคว้าเจ้าตัวเล็กที่อยู่บนตักผมไปด้วยน่ะครับ !!!

          “ลมเหนือ !!

          “อุ๊...แง๊ !!!!!!!! ” พอเห็นเจ้าตัวเล็กโดนคว้าไปผมก็ผุดลุกขึ้นทันที ขณะที่ลมเหนือ จู่ ๆ ก็โดนคว้าตัวไป เขาเลยตกใจ เบะปากร้องลั่นบ้านเลยครับ

          ฮว้ากกกกกกกกกกกกก ปล่อยมือจากลูกผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแม่ยืนอยู่นี่ผมก็จะถีบอ่ะ หน้าตาเหมือนพี่อัยย์ก็ไม่เว้นเว้ยยยยย ความประทับใจแรกพบของผมกับคนคนนี้คือติดลบ !!!

          “เฮ้ย ! ” ผมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด มองอีกฝ่ายที่ร้องเฮ้ยออกมาอย่างตกใจ...ไม่ต้องมาฮ้งมาเฮ้ยอ่ะ ตัวเองทำลูกคนอื่นเขาร้องไห้แท้ ๆ ยังจะมาทำตกใจ เดี๋ยวพ่อกระทืบไส้ไหล !!!

          ผมชักสีหน้าใส่เขา บอกให้รู้ว่าโคตรไม่พอใจ...จะทำอะไรผมก็ทำเหอะ ผมทนได้ แต่อย่ามาแตะลูกผมเว้ย หวง !

          ผมรีบเอื้อมมือไปคว้าลูกชายสุดที่รักคืนมาทันที ซึ่งพอลมเหนือกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดผมแล้ว เขาก็ซุกหน้าลงกับไหล่ผมแล้วกอดแน่นเชียวครับ ท่าทางจะตกใจ

          “เอ่อ...”

          “โอ๋ ๆ คนเก่งของป๊ะป๋าไม่ร้องนะ ป๊ะป๋าอยู่นี่ไงครับ โอ๋ ๆ ” ผมไม่สนใจคนตรงหน้าที่กำลังอึก ๆ อัก ๆ อยู่ แต่โยกตัวลูกชายเบา ๆ แล้วปลอบเขาแทน พยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้เผลอหลุดปากว่าอะไรตัวการที่ทำให้ลมเหนือร้องไห้ไป ยังพอสำนึกได้ว่านี่บ้านเขาครับ

          “ตาอาชว์ ไปแกล้งน้องแบบนั้นได้ยังไง ฮึ ? ” ผมหันมองคุณแม่ของพี่อัยย์ที่กอดอกขมวดคิ้ว หรี่ตามองพี่อาชว์อย่างดุ ๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับการปลอบลมเหนือต่อ...เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วยครับ คนตรงหน้าคือพี่อาชว์ พอมาเจอตัวจริงนี่หน้าตาเหมือนกันแทบทุกระเบียบนิ้วเลยครับ แต่ให้ความรู้สึกต่างกันสุด ๆ ไปเลยอ่ะ อย่างน้อยพี่อัยย์ก็ไม่เคยทำลูกผมร้องไห้แบบนี้ ฮึ่ม...!! โกรธเว้ย !!!

          “เอ่อ...แบบว่า...ก็เล่น ๆ ไง...” ได้ยินเสียงทุ้มของคนตรงหน้าแก้ตัวออกมาเบา ๆ ทำให้ผมเหลือบมอง เห็นอีกฝ่ายยิ้มแห้ง ๆ มาให้ ก่อนที่ใบหน้าที่เหมือนกับพี่อัยย์จะบิดเบี้ยวแล้วร้องออกมา “โอ้ย ๆ  ๆ เจ็บ ๆ !!

          “พี่อาชว์นิสัยเสีย แกล้งลูกพี่อัยย์ ! ” ผมเพิ่งสังเกตเห็นหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่อาชว์ ขณะที่มือของเธอกำลังบิดเนื้อแถว ๆ ต้นแขนพี่เขาเต็มแรง...เป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่เห็นเมื่อวานนั่นแหละครับ แฟนพี่อาชว์

          ...แต่เดี๋ยว ลมเหนือเป็นลูกผมนะครับ ไม่ใช่ลูกพี่อัยย์

          “โอ้ย...อย่าหยิกสิครับ เนื้อจะหลุดแล้ว...ก็ไม่คิดว่าจะร้องนี่น่า” เขาหันไปพูดกับหญิงสาวคนนั้น...ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะชื่อศานะครับ แต่พอพี่อาชว์พูดแบบนั้นแล้ว เธอก็ขมวมดคิ้วทำหน้ายุ่งแล้วบิดแขนพี่เขาแรงกว่าเดิมอีก

          “จู่ ๆ ไปดึงเขามาแบบนั้นได้ไงคะ พี่อาชว์นี่ไม่เข้าใจเด็กเลย” เธอบอกแบบนั้นแล้วก็หันมาหาผม ใบหน้าสวยหวานยิ้มน้อย  ๆ ให้ “น้องพายใช่มั้ย...พี่ขอโทษแทนพี่อาชว์ด้วยนะคะ”

          “อ่า...ไม่เป็นไรครับ” แล้วพอเขาขอโทษมาแบบนี้ ผมจะทำอะไรได้นอกจากบอกว่าไม่เป็นไรล่ะครับ แต่ถามว่าโกรธมั้ย ตอบตรง ๆ ว่ายังเคือง ๆ อยู่นะครับ ลูกผม ผมดูแลอย่างดี ทะนุถนอมเยี่ยงไข่ในหิน แต่พี่เขาเจอกันครั้งแรกก็ทำลมเหนือสุดที่รักของผมร้องไห้ซะงั้นอ่ะ

          “พี่อาชว์ก็ขอโทษด้วยสิ ! ” แล้วเธอก็หันไปบอกชายหนุ่ม ทำให้เขาเกาท้ายทอยตัวเองแล้วก้มหัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

          “เอ่อ...โทษที ๆ พี่ไม่คิดว่าเขาจะร้องอ่ะ” ผมพยายามห้ามตัวเองอย่างสุดความสามารถที่จะไม่กลอกตามองบนใส่พี่เขาไป แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ ให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร พอผมทำแบบนั้น ก็ดูเหมือนเขาจะโล่งใจขึ้น หันไปถามแฟนสาวของเขาแทน “แล้วนี่อัยย์มันไปไหน ไม่มาดูลูก”

          ลูกผมเว้ยยยยย ลูกผม ไม่ใช่ลูกพี่อัยย์ !! ...เอ่อ แต่ว่า พี่อัยย์ไปไหนหว่า ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน เขาน่าจะมาพร้อมพี่ชายฝาแฝดเขานี่น่า คิดแล้วผมก็ชะเง้อคอ มองเลยไปด้านหลังของพี่อาชว์

          “ก็ถ้าไม่มีใครทำให้ลูกร้องไห้ ผมก็ไม่ต้องหายไปหยิบขนมในตู้เย็นหรอกครับ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของอีกฝ่ายที่ยิ้มน้อย ๆ ให้ผมจากด้านหลังของพี่อาชว์ทำให้ทุกคนหันไปมอง ยกเว้นก็แต่ลมเหนือที่ถึงแม้จะหายตกใจแล้ว แต่เขาก็ยังซุกหน้าอยู่กับไหล่ผมอยู่ดี

          แต่เดี๋ยว...แล้วไหงพี่ไม่ปฏิเสธเลยอ่ะ สวมรอยเป็นพ่อลมเหนือได้ไง แง่ง !! ลูกผมมีผมเป็นพ่อคนเดียวนะ ! ถึงพี่จะเป็นแฟนผม ผมก็ไม่ให้จำแหน่งนี้อ่ะ

          ผมมองพี่อัยย์ที่เดินผ่านพี่ชายฝาแฝดของเขามาหาผมพร้อมกับขนมที่ดูเหมือนจะเป็นเยลลี่ไม่ก็พุดดิ้งในมือ แล้วพูดเขาเสียงเบา

          “ลูกพายไม่ใช่ลูกพี่อัยย์ซักหน่อย”

          “เดี๋ยวก็เป็น” คนตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ให้ตอบกลับมาแบบนั้นทำให้ผมได้แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกไปเบา ๆ พี่อัยย์ก็ชอบเนียนตลอดอ่ะ ผมมองพี่เขาพี่ก้มลงไปพูดเสียงอ่อนกับลมเหนือที่ยังคงซุกหน้าลงกับไหล่ผม แล้วยิ้มออกมาน้อย ๆ ...ชอบเวลาเขาอ่อนโยนกับลมเหนือแบบนี้จังครับ “ตัวเล็ก เงยหน้ามาหาลุงอัยย์หน่อยเร็วครับ”

          “งื่อ...ลุงไอแก้ง...โกดแย้ว...” แต่ลูกชายตัวน้อยของผมก็ดูเหมือนจะยังไม่ยอมดีด้วยนะครับ แถมท่าทางจะเข้าใจว่าพี่อาชว์เป็นพี่อัยย์ซะด้วย พอเขาบอกเสียงอู้อี้แบบนั้น พี่อัยย์ก็หันไปมองพี่อาชว์แปปหนึ่งก่อนที่เขาจะหันกลับมาคุยกับลมเหนืออีกรอบ

          “ลุงอัยย์ขอโทษครับ ไม่แกล้งแล้วเนอะ”

          “...โกด” คราวนี้ลูกชายผมท่าทางจะไม่ยอมง่าย ๆ แล้วครับ ผมยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อเห็นพี่อัยย์เริ่มทำหน้าลำบากใจ ก็แหม ไม่ค่อยเห็นเขาเป็นแบบนี้เท่าไรนี่ครับ ปกติเห็นลมเหนือติดพี่อัยย์จะตาย พอคราวนี้โดนโกรธเข้าผมเลยแอบสะใจเล็ก ๆ นี่ผมไม่ได้อิจฉาที่ที่ผ่านมาพี่อัยย์เกือบแย่งชิงตำแหน่งที่หนึ่งในใจลมเหนือสุดที่รักของผมไปได้หลายต่อหลายรอบหรอกนะ จริ๊งจริง เชื่อผมสิ

          “แต่ลุงอัยย์มีขนมอร่อย ๆ ด้วยนะ ลุงอัยย์อย่างกินกับตัวเล็กนะครับ ถ้าตัวเล็กไม่หายโกรธลุงอัยย์ ก็ไม่ได้กินด้วยกันสิครับ” แล้วเขาก็งัดไม้ตายออกมา คราวนี้พอพูดถึงขนม ลมเหนือก็ยอมเงยหน้าขึ้นมา หันมองพี่อัยย์อย่างสนอกสนใจ

          “หนม...” เขากระพริบตาปริบ ๆ มองเจ้าเยลลี่หรือไม่ก็พุดดิ้งอะไรซักอย่างที่พี่อัยย์ชูขึ้นมาตาแป๋ว...แค่บอกว่าเป็นขนมเขาก็อยากกินแล้วล่ะครับ พี่อัยย์ร้ายกาจอ่ะ เอาขนมมาล่อลูกผมได้ไง

          “ครับ พุดดิ้งไง อร่อยมากเลยนะ ตัวเล็กหายโกรธลุงอัยย์มาแล้วกินด้วยกันเนอะ” อ๋อ...พุดดิ้งนี่เอง ผมมองเจ้าขนมสีสวยในมืออีกฝ่าย ยิ่งพอบอกว่าอร่อย ลมเหนือก็ยิ่งสนใจครับ คราวนี้เริ่มหันไปหาพี่อัยย์ทั้งตัวจนผมต้องจับเขาไว้ดี ๆ ไม่งั้นมีหวังหงายหลังร่วงตกลงไปแหง ๆ

          “งื้อ...” เจ้าตัวน้อยเริ่มครางในลำคอ แล้วก็พยักหน้าหงึกหงักออกมาในที่สุด ”ม่ายโกดแย้ว จะกิน !

          พอลูกชายผมบอกออกไปแบบนั้น พี่อัยย์ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดกล่องใสที่ใส่พุดดิ้งออก หยิบช้อนพลาสติดมาตักพุดดิ้งคำเล็ก ๆ ป้อนลูกชายผมที่อ้าปากรอกินอยู่...ดูดิ่ พี่อัยย์เนียนป้อนขนมลูกชายผมด้วยอ่ะ ผมก็อยากป้อนลมเหนือบ้าง ฮือออออออ

          “งื้อ !! หย่อย !! ” เจ้าตัวเล็กกินเข้าไปคำแรกแล้วก็ยิ้มกว้างออกมา ท่าทางมีความสุขเชียวครับ เห็นแล้วผมก็ยิ้มตามไปด้วย แทบลืมเรื่องที่เคือง ๆ พี่ชายของพี่อัยย์ไปสนิท โอ้ย...แค่ลูกชายผมยิ้มโลกใบนี้ก็สดใสอ่ะ

          “ขอบคุณที่ชมครับ อันนั้นทำเองเลยนะ” เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงพี่อัยย์แต่เป็นเสียงพี่อาชว์ที่ทำให้ผมหันไปมอง เห็นเขาโดนแฟนสาวของเขาตบหลับไปดังพลั่กพอดี

          “ขัดจังหวะครอบครัวเขา ! ” เธอแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงข้างกาย แต่ถ้อยคำที่บอกออกมาทำให้ผมสะดุ้งน้อย ๆ มัวแต่สนใจลูกจนเกือบลืมไปเลยครับว่าอยู่บ้านพี่เขา คุณแม่ของพี่อัยย์ของนั่งอยู่นี่ด้วย...เมื่อกี้ผมไม่ได้เผลอทำอะไรไม่ดีไปใช่มั้ย กังวลครับ

          ผมหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้คุณแม่ของพี่อัยย์ เห็นท่านไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจอะไรก็ทำให้ผมเบาใจขึ้น พาลมเหนือกลับมานั่งบนโซฟาดี ๆ วางลูกชายลงบนตักตัวเอง แล้วรับพุดดิ้งที่พี่อัยย์ส่งให้มาป้อนลูกชายด้วยตัวเองแทน

          “ว่าแต่ แม่เรียกผมกับศามามีอะไรรึเปล่าครับ” พี่อาชว์หันไปถามคุณแม่ของเขา ขณะที่พี่อัยย์ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ ผม

          “ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่จะให้รู้จักแฟนตาอัยย์เอาไว้...แต่ดูเหมือนจะรู้จักกันอยู่แล้วนะ” เสียงหวานติดแหบพูดออกมาแบบนั้นทำให้ผมหันไปมองตาโต ตกใจนะครับ แต่ก็ดีใจด้วยที่แม่พี่อัยย์ยอมรับผมถึงขนาดนี้...ผมว่าส่วนหนึ่งคงเพราะเจ้าตัวเล็กของผมแน่ ๆ ครับ ท่านดูชอบลมเหนือมาก เห็นมองอยู่เกือบตลอดเลย บอกแล้วว่าลูกชายผมนี่มีเสน่ห์ดึงดูด ใครเห็นเป็นตกหลุมรักจริง ๆ อิ ๆ

          “อัยย์เคยเล่าให้ฟังอยู่อ่ะครับ แต่เพิ่งเคยเจอครั้งแรกนี่แหละ” พี่อาชว์ตอบแม่เขายิ้ม ๆ แล้วหันมามองผม พูดเสียงติตดลก “อะแฮ่ม...สวัสดีอย่างเป็นทางการอีกครั้งครับ พี่ชื่ออาชว์ เป็นพี่ชายฝาแฝดอัยย์มัน ยินดีต้อนรับน้องสะใภ้นะครับ”

          ผมคิ้วกระตุกนิด  ๆ กับคำว่าน้องสะใภ้...เอาอะไรมาวัดว่าผมจะเป็นสะใภ้วะ บางทีผมอาจจะเป็นเขยก็ได้นะเว้ย !! ...แต่เดี๋ยว นั่นไม่ใช่ประเด็นสิ ประเด็นมันน่าจะอยู่ตรงที่ว่าผมแค่คบกับพี่อัยย์ ยังไม่ได้แต่งกันซักหน่อย มาสะภ้งสะใภ้อะไร...แต่ก็ไม่ได้เถียงหรอกนะครับ แค่ยิ้มฝืด ๆ ให้พี่เขาแล้วพยักหน้าน้อย ๆ ให้ ไม่ได้ครับ...ตอนนี้มาบ้านเขา ต้องทำตัวว่าง่ายเข้าไว้ ไม่อยากทำอะไรให้ไม่ถูกใจครอบครัวพี่อัยย์ครับ...แต่ที่ขมวดคิ้วใส่พี่อาชว์เมื่อกี้นั่นไม่นับนะ นั่นพี่เขาทำลูกผมก่อนอ่ะ

          ถึงลูกชายผมจะกินขนมที่พี่ทำอยู่ แต่ผมก็ยังไม่ลืมเรื่องที่พี่ทำลูกชายผมร้องไห้หรอกนะ !

          “ส่วนนี่ศา เมียพี่เอง” แต่พี่อาชว์ก็ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เขาหันไปแนะนำหญิงสาวข้างกายให้รู้จัก และผลจากการแนะนำแบบนั้นก็คือการที่พี่เขาโดนมือเล็ก ๆ นั่นตบหลังดังพลั่กไปอีกที

          “อย่าไปสนใจพี่อาชว์เลยน้องพาย ตานี่ชอบเพ้อเจ้อไปเรื่อย” ...ครับ ผมเชื่อ พี่อาชว์โคตรต่างจากพี่อัยย์อ่ะ เมื่อวานผมมองพี่เขาเป็นพี่อัยย์ได้ไงวะ อยากจะเอาหัวโขกกำแพงตาย แต่ไม่ได้ครับ ถ้าผมทำแบบนั้นใครจะดูแลลมเหนือสุดที่รักของผมล่ะ

          ...แต่ก็นั่นแหละ นอกจากหน้าตากับสไตล์การแต่งตัวที่คล้าย ๆ กันแล้ว พี่มีอะไรเหมือนกันบ้างมั้ย เหอ ๆ

          ถึงจะคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มให้เท่านั้นแหละครับ ไม่รู้จะตอบยังไงดี แบบว่า...ยังไม่สนิทพอที่จะทำตัวตามสบายได้อ่ะ เอาจริง ๆ ตอนนี้ผมก็ยังเกร็ง ๆ อยู่นะครับ ถึงพวกเขาจะต้อนรับผมอย่างดีก็เถอะ แต่กับคนที่เพิ่งเคยเจอครั้งแรกก็ต้องเกร็งกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว...ก็ได้แต่หวังว่าในอนาคต ผมจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาได้อย่างเป็นธรรมดาเหมือนพี่ศานะครับ

          “ป๊ะป๋า หม่ำ !

          “อ่ะ...ครับ หม่ำ ๆ เนอะ” เสียงเล็ก ๆ ของลูกชายตัวน้อยทำให้ผมละสายตาจากหญิงสาวที่เพิ่งเอ่ยทักทายผมไปแล้วก้มลงไปมองเจ้าตัวเล็กที่เงยหน้ามองผมแล้วทำปากยื่น คงเพราะผมมัวแต่สนใจบทสนทนาเลยเผลอหยุดมือป้อนพุดดิ้งเขาไปนั่นแหละครับ พอผมตักพุดดิ้งคำเล็ก ๆ ป้อนเขาต่อ ลมเหนือก็อ้าปากรับ เคี้ยวหงับ ๆ อย่างอารมณ์ดีเหมือนเดิม

          “ลองกินดูด้วยสิ” เสียของพี่อัยย์ที่ดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้ผมหันไปมองพี่เขาแล้วก็หันกลับมามองพุดดิ้งในมือ มันก็น่ากินอยู่หรอกนะครับ แต่ผมยังเคือง ๆ คนทำข้อหาทำลูกผมร้องไห้อยู่เลยอ่ะ

          “ให้ลมเหนือเถอะครับ” ผมตัดสินใจส่ายหน้าปฏิเสธไป ตักพุดดิ้งป้อนลูกชายไปอีกคำเมื่อเห็นว่าเขากลืนของที่อยู่ในปากลงไปแล้ว

          “อร่อยนะ” แต่พี่อัยย์ก็ดูเชียร์ให้กินซะเหลือเกิน ผมเลิกคิ้วมองพี่เขา...หรือว่าจริง ๆ พี่อยากจะอวดว่าพี่ชายพี่ทำขนมอร่อยเนี่ย

          “ก็ได้ครับ...” ผมตอบรับไป ตัดสินใจตักพุดดิ้งมาลองกินเองบ้าง รสชาติหวาน ๆ กับสัมผัสนิ่ม ๆ ของเนื้อพุดดิ้งที่เย็นหน่อย ๆ เข้ากันได้ดีจนผมต้องชมออกไป “...อร่อย”

          “ใช่มั้ยล่ะ” แล้วพี่อัยย์ก็ตอบรับออกมาแบบนั้น แถมยังยิ้มกว้างอีกต่างหาก นี่พี่ภูมิใจที่มีพี่ชายทำขนมเก่งจริง ๆ ดิ่ ไม่คิดว่าพี่อัยย์จะภูมิใจกับเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยนะครับ แต่พี่เขาก็ดูรักครอบครัวของเขาดี อาจจะไม่แปลกเท่าไรก็ได้มั้ง

          ...แต่เห็นพี่อัยย์ยิ้มแบบนี้ด้วยเรื่องแบบนี้แล้วรู้สึกว่าพี่เขาน่ารักอ่ะ

          พี่อัยย์เป็นคนหล่อที่โคตรน่ารักเลยครับ !

          “ถ้าชอบก้เอาไปอีกได้นะ ในตู้เย็นมีเยอะ” เสียงของพี่อาชว์ทำให้ผมละสายตาจากพี่อัยย์ไปมอง พี่อาชว์กับพี่ศาตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวเรียบร้อยแล้วครับ เห็นพี่เขายิ้มน้อย ๆ มาให้ ท่าทางเหมือนจะดีใจอยู่นะครับ...ผมเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เวลามีใครกินอาหารของตัวเองแล้วบอกว่าอร่อยมันโคตรดีใจจริง ๆ นะ

          “ขอบคุณครับ” ผมก็เลยตัดสินใจตอบพี่เขาไปแบบนั้น เห็นแก่ที่พี่ทำให้พี่อัยย์ยิ้มแบบนี้ออกมาได้ ผมจะหายโกรธเรื่องที่พี่อาชว์ทำให้ลมเหนือตกใจก็แล้วกัน

          “อืม” พี่อาชว์ตอบรับกลับมา พยักหน้าให้น้อย ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย ส่วนผมก็ก้มลงไปป้อนพุดดิ้งให้ลมเหนือต่อ

          “จะว่าไป วันนี้ตาอัยย์จะค้างรึเปล่าลูก” เสียงแหวานติดแหบของคุณแม่พี่อัยย์เอ่ยถามขึ้นมาหลังจากนั้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่อัยย์...ถ้าพี่เขาค้าง ผมน่าจะต้องกลับรถเมล์เองคนเดียว แต่ก็คงไม่ยากเท่าไร ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ

          “ครับ แต่เดี๋ยวผมไปส่งพายก่อน” พี่อัยย์หันมาสบตาผมแปปหนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกแม่เขาแบบนั้น ทำให้ผมขมวดคิ้ว...แบบนี้พี่อัยย์ก็ต้องไป ๆ มา ๆ อีกแล้วอ่ะดิ่ เมื่อคืนก็ไป ๆ มา ๆ ส่งผมเหมือนกัน ถ้าทำแบบนี้บ่อย ๆ ผมก็เกรงใจนะ ไปรบกวนเวลาเขากับครอบครัวด้วย แทนที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวที่ไม่ค่อยได้เจอกัน ก็กลายเป็นว่าต้องเหนื่อยขับรถไปส่งผมงี้อ่ะนะ

          “พี่อัยย์ เดี๋ยวพายกลับเองได้ครับ พี่จะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ ” พอคิดได้แบบนั้นแล้ว ผมก็บอกพี่เขาไปตามตรง แต่กลายเป็นว่าคำพูดนั้นทำให้พี่เขาขมวดคิ้ว หรี่ตามองผมซะงั้นอ่ะ...เหอะ เดี๋ยวนี้ผมไม่กลัวสายตาฆ่าหมีมือเปล่าของพี่แล้วนะจะบอกให้ !!! ...แต่อย่าจ้องมากได้มั้ยอ่ะ พระพายใจแป้วเหมือนกันนะครับ ที่ผมพูดเพราะเป็นห่วงพี่เขาล้วน ๆ เลยนะ !

          “ไม่เอาครับ ให้พี่ไปส่งนะ” เอาปฏิเสธออกมา ส่ายหน้าให้น้อย ๆ ทำให้ผมย่นคิ้ว

          “เดี๋ยวพี่อัยย์เหนื่อยอ่ะ” ผมบอกเขาไปตรง ๆ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มให้ ก่อนที่มือหนาจะวางลงบนหัวบนแล้วโยกเบา ๆ

          “แฟนคนเดียว ดูแลได้ครับ ไม่เหนื่อยหรอก” อ้ากกกกกกกกก ถ้าจะพูดแบบนี้ เอาความเป็นห่วงของผมคืนมาเลยยยยยย พี่อัยย์น่ารักไปแล้วอ่ะ !!! เมื่อก่อนก็เอาใจใส่ดีอยู่หรอก แต่พอสถานะเปลี่ยนแล้วความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมอ่ะครับ มันไม่ได้น้อยลง...แต่มันมากขึ้น ตอนนี้ผมเขินตัวจะแตกอยู่แล้ว พี่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าครอบครัวพี่ได้ไง !?

          “ให้พี่เขาไปส่งเถอะลูก แต่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะ ไม่มีธุระที่ไหนต่อใช่มั้ยล่ะ ฮึ ? ” ...แต่ดูเหมือนคุณแม่ของพี่เขาจะเห็นดีเห็นงามด้วยซะอย่างนั้น ผมหันไปมองท่านที่ยิ้มให้น้อย ๆ มองผมแล้วก็เลื่อนสายตาไปมองเจ้าตัวน้อยบนตักผมที่กำลังเคี้ยวพุดดิ้งหงุบหงับอยู่อย่างเอ็นดู

          “ครับ...ขอบคุณครับ” แล้วผมจะสามารถปฏิเสธอะไรได้อีกล่ะครับ แน่นอนว่าไม่ !

          ...แต่ก็ไม่ใช่ไม่ดีใจหรอกนะครับ ที่เขาดูแลเอาใจใส่ดีขนาดนี้ แต่ผมก็อยากดูแลพี่เขาบ้างเหมือนกันอ่ะ คนเป็นแฟนกันมันต้องช่วย ๆ ดูแลกันและกันถูกมั้ยล่ะครับ ให้ผมถูกดูแลคนเดียวไม่นี้ไม่เอาหรอก ผมก็เป็นห่วงพี่อัยย์เหมือนกันนะ !

         โอ้ยยยย แล้วนี่ผผมคิดอะไรนี่ ห่วงบ้างแหละ ดูแลบ้างแหละ...ผมว่าตอนนี้ผมหลงพี่อัยย์มากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะครับ

          อันที่จริง ตั้งแต่มีลมเหนือ ก็ไม่คิดว่าจะรู้สึกแบบนี้กับใครคนอื่นอีกนะครับ...แต่พอมาวันนี้ ผมว่าผมคงต้องเปลี่ยนความคิดแล้วแหละ

          ที่เป็นแบบนี้เพราะพี่ล้วน ๆ เลย รับผิดชอบด้วย !!

 

ฮัลโหลวววววววว

เราขอโทษที่หายไปสองหรือสามวัน ฮ่อลลลลลลลล

เราง่วง แต่เราต้องอ่านหนังสือและปั่นงาน แง้

สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรมาก พาพี่อาชว์มาให้รู้จักกันมากขึ้น...บอกเลยว่าพี่อาชว์นี่แสบได้อีก 55555555

เรื่องราวทั้งหลายเริ่มค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางแล้วค่ะ ผ่านด่านครอบครัวพี่อัยย์มาได้เปราะหนึ่งแล้ว พร้อมกับพระพายที่หลงพี่เขามากขึ้นเรื่อย ๆ ถถถถถถถ

ฝากพระพาย น้องเหนือ และพี่อัยย์ไว้อีกตอนด้วยค่า

ปล.ติดแฮชแท็ก #ทาสน้องเหนือ ได้สำหรับเรื่องนี้นะคะ จุ้บ ๆ รักทุกคน
















(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2584 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 11:52
    ดีใจจังที่ทุกคนเอ็นดูพายกะน้องเหนือ
    #2584
    0
  2. #2518 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:03
    พี่อาชว์ขี้แกล้ง5555
    #2518
    0
  3. #2421 mook (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:27
    อยากตีพี่อาชว์มากบอกเลย
    #2421
    0
  4. #2208 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:17
    โป้งพี่อาชว์ ไม่เล่นด้วยแล้ววว
    #2208
    0
  5. #2147 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 23:15
    งื้ออออออ เค้าเขินตัวแต่แทนพระพายไปล่ะ แฟนคนเดียว ดูแลได้ครับ ไม่เหนื่อยหลอก เจอประโยคนี้เข้าไปก็ตายยยยซิจ๊ะ
    #2147
    0
  6. #1891 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 20:11
    โง้ยยย มาทำลมเหนือร้องไห้ได้ไงเดี๋ยวตีเลย
    #1891
    0
  7. #1716 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 00:30
    ครอบครัวพี่อัยย์น่ารักอะ หวังว่าคุณพ่อจะน่ารักเหมือนกันนะ555
    #1716
    0
  8. #1421 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:37
    คุณแม่ใจดี พี่ชายก็น่ารัก เหมาะกะการมาเป็นลูกสะใภ้จริงๆค่ะ
    #1421
    0
  9. #1380 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 19:38
    พี่อัยย์น่ารักมากเลยอ่ะ เราว่าที่บอกจะให้พี่อัยย์รับผิดชอบ เราว่าพี่เขาเต็มใจรับนะ
    #1380
    0
  10. #1379 ปายคยอง (@plaisoo_2001) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 08:47
    เขินหนักมากกกกกกกกกกกก
    #1379
    0
  11. #1378 berry kiki (@jarjarjerry) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 22:49
    โอ้ยยยยน่ารักกกก
    #1378
    0
  12. #1377 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 22:25
    ลมเหนือร้องเบย
    #1377
    0
  13. #1376 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 21:29
    ทำได้ดีค่ะพี่หมออออออ เนี๊ยนเนียนนน
    #1376
    0
  14. #1375 tianjaa (@tianjaa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 15:58
    คิดถึงน้องลมเหนือ คิดถึงไรท์ด้วย อิอิ
    #1375
    0
  15. วันที่ 9 กันยายน 2559 / 10:40
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1374
    0
  16. #1371 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 09:58
    ละมุนละไม น่ารักอ่าาาา 
    #1371
    0
  17. #1370 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 09:52
    น้องจะให้พี่อัยย์ไปส่งทำไมค่ะลูก นอนค้างไปเลยค่ะไม่ต้องให้พี่อัยย์ไปๆ กลับๆ ให้เหนื่อยไปหรอกค่ะลูก
    #1370
    0
  18. #1369 srkdn (@srkdn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 08:43
    อยากเห็นตอนลมเหนือเจอลุงอัยย์ 2 คนจังเลย
    #1369
    0
  19. #1368 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:06
    โธ่ พี่อัยย์ โดนลมเหนืองอนทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร
    ลมเหนือน่ารักอ่ะ งุ้ยๆ
    #1368
    0
  20. #1367 pcyc (@open2001) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 06:54
    น่าร้ากกกกกไม่ไหวแล่ว
    #1367
    0
  21. #1366 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 06:47
    รู้สึกดี เจ้าพายเป็นคนดีต้องได้อยู่ในครอบครัวดีๆ แบบพี่อัยย์นี่แหล่ะ
    #1366
    0
  22. #1365 uknow2nov (@uknow2nov) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 06:46
    เขินนนรร
    #1365
    0
  23. #1364 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 06:24
    พี่อาชว์ แสบ... แกล้งลมเหนือ
    #1364
    0
  24. #1363 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 05:28
    เห็นครอบครัวแฮปปี้ เราก็ดีใจด้วย พี่อาชว์แกล้งหลานนะเดี๋ยวเถอะ หลานน่ารักมาก เดี๋ยวพี่อาชว์ต้องหลงรักแน่ ๆ
    #1363
    0
  25. #1362 real____pbs (@babyll) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 05:01
    5555555 ขำพี่อาชว์อ่ะ ทไลมเหนือร้องไห้์
    #1362
    0