Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 46 : B A B Y S I T T E R 4 5 ★ ลุ ง อั ย ย์ ส อ ง ค น ! ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    12 ก.ย. 59
















B A B Y S I T T E R 4 5 ลุ ง อั ย ย์ ส อ ง ค น ! ?

 

# PRAPINE

          ผมนั่งอมยิ้ม มองลูกชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตัก เขาขมวดคิ้วนิด ๆ ดวงตาใสแป๋วของลมเหนือจ้องมองร่างสูงที่มีใบหน้าเหมือนกันที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ เขาจ้องอยู่แบบนั้นซักพัก แล้วนิ้วเล็ก ๆ ถึงชี้ไปที่คนทางซ้าย

          “ลุงไอ ! ” เสียงเล็ก ๆ ของเจ้าตัวน้อยเอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ขณะที่คนโดนชี้ก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา แล้วเอื้อมมือมาลูบหัวทุยของเขาเบา ๆ

          “ครับ ลุงอัยย์เนอะ ตัวเล็กเก่งจังเลย” พอได้รับคำชมแบบนั้น เขาก็หัวเราะคิกคักแล้วตะกายออกจากตักผม อ้าแขนออกเหมือนจะบอกให้ลุงอัยย์ของเขาอุ้ม ซึ่งอีกฝ่ายก็ดูจะเข้าใจดี เขาเลยรั้งตัวเล็ก ๆ ของลมเหนือไปแล้วอุ้มขึ้นมา

          “ว้า...แล้วนี่ไม่ใช่ลุงอัยย์เหรอ ฮึ ? ” คราวนี้เป็นเสียงของชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งทางขวา เขาแสดงสีหน้าเหมือนผิดหวังเสียเต็มประดาที่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ แล้วเอื้อมมือไปจิ้มแก้มนิ่ม ๆ ของลูกชายผม...ฮึ่ม ถ้าแก้มลมเหนือช้ำผมจะงับหัวขาดมันทั้งพี่ทั้งน้องเลย ข้อหาเกิดมาหน้าเหมือนกัน !!

          “งื้อ...ลุงไอย้วย ! ” ลูกชายตัวน้อยของผมกำนิ้วของอีกฝ่ายที่จิ้มแก้มตัวเองไว้แล้วบอกเสียงใส ทำให้ทั้งพี่อัยย์ที่อุ้มเขาอยู่ และพี่อาชว์ที่โดนจับนิ้วอยู่หลุดหัวเราะออกมา

          “อ้าว แล้วคนที่อุ้มเราอยู่ล่ะ ? ” พอได้ยินคำตอบแบบนั้น พี่อาชว์ก็เลิกคิ้วแล้วถามกลับมา ทำให้ลมเหนือหันไปมองหน้าพี่อัยย์แล้วขมวดคิ้ว

          “นี่ก็ลุงไอ ! ” เจ้าตัวน้อยบอกแบบนั้น ทำให้ผมหัวเราะเบา ๆ ออกมา เอื้อมมือไปรับร่างเล็ก ๆ ของลมเหนือที่พี่อัยย์ส่งคืนมาให้แล้ววางเขาไว้บนตัก ก่อนที่ร่างสูงจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ปล่อยให้พี่อาชว์นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวคนเดียว

          “ลุงอัยย์มีคนเดียวสิ นี่ลุงอาชว์ไงครับ ลุง อาชว์ พูดตามเร็ว ลุง อาชว์” ผมมองพี่อาชว์ที่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วพยายามพูดชื่อตัวเองชัด ๆ ให้ลมเหนือฟัง ขณะที่ลูกชายผมเอียงคอมองตาปริบ ๆ

          “ลุงอาด...” เขาเอ่ยเหมือนไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร แต่เพียงเท่านั้น พี่อาชว์ก็ยิ้มกว้างแล้วปรบมือเสียงดังทันที แถมยังยิ้มอยากภาคภูมิใจอีกต่างหาก

          “ใช่ ! ลุงอาชว์นะ ไม่ใช่ลุงอัยย์” เขาบอกแบบนั้น ขณะที่ลมเหนือมองพี่อาชว์อยู่ซักพักแล้วก็หันมามองพี่อัยย์ แล้วสุดท้ายเจ้าตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาใสแจ๋วของลูกชายสื่อออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่เข้าใจว่าลุงอัยย์ของเขากลายเป็นลุงอาชว์ไปได้ยังไง แล้วทำไมจู่ ๆ ลุงอัยย์ของเขาถึงได้แยกร่างออกเป็นสองคน

          “ลุงไออ่ะ...” แล้วเสียเล็ก ๆ ของลูกชายตัวน้อยก็พูดออกมาแบบนั้น เบะปากน้อย ๆ ท่าทางว่าเขาจะเริ่มงอแงเพราะพอมีเรื่องที่ไม่เข้าใจเข้ามาแล้ว เขาก็รู้สึกว่าไม่ได้ดั่งใจขึ้นมาล่ะมั้ง ผมก็เลยยิ้มปลอบเขาไป จับมือน้อย ๆ ของลมเหนือขึ้นมาเขย่าเบา ๆ ให้เขาอารมณ์ดี

          ตอนนี้เรากำลังเล่นเกม คนไหนคือลุงอัยย์(ตั้งชื่อโดนผมเอง) กันอยู่ครับ หลังจากที่ลมเหนือจัดการกับพุดดิ้งฝีมือพี่อาชว์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าลุงอัยย์ของเขามีสองคน ! เจ้าตัวเล็กดูสับสนพอสมควรเลยครับ ใช้เวลาอธิบายกันอยู่นานก็เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี สุดท้ายเลยมาจบลงที่เกมนี้นี่แหละครับ

          ตอนนี้ในห้องนั่งเล่นเหลือแค่ผม พี่อัยย์ พี่อาชว์ แล้วก็ลมเหนือ เพราะทั้งคุณแม่พี่อัยย์แล้วก็พี่ศา แฟนพี่อาชว์อาสาว่าวันนี้จะเข้าครัวทำอาหารกลางวันกันให้เพื่อเป็นการต้อนรับผมกับลมเหนือน่ะครับ จริง ๆ ก็เกรงใจไม่น้อย อยากจะเข้าไปช่วยอยู่หรอกครับ แต่แม่พี่อัยย์ท่านบอกว่าไม่ต้อง ก็เลยไม่กล้าเถียงอะไรมาก ตอนแรกที่อาชว์ก็จะเข้าไปช่วยในครัวด้วยเหมือนกัน แต่เพราะลมเหนือสับสนกับลุงอัยย์ที่มีสองคนของเขาอยู่ พี่อาชว์เขาเลยตัดสินใจอยู่เล่นกับลูกชายผมก่อน ปล่อยให้สาว ๆ เข้าครัวกันไป

          ที่จริงเราเล่นเกมนี้มาสามสี่รอบแล้วล่ะครับ ดูเหมือนว่าลมเหนือจะรู้ว่าคนไหนคือลุงอัยย์ของเขานะ เพราะหลังจากที่จ้องไปซักพักเขาก็ทายถูกทุกครั้งว่าคนไหนคือพี่อัยย์ แต่พอพี่อาชว์ถามว่าอีกคนเป็นใคร เขาก็จะขมวดคิ้วแล้วตอบว่าเป็นลุงอัยย์ของเขาเหมือนเดิมซะอย่างนั้น

          เพราะงั้น ผมว่าปัญหามันไม่น่าจะอยู่ที่แยกระหว่างสองคนนี้ไม่ออก เพราะพี่อัยย์กับพี่อาชว์โคตรให้ความรู้สึกต่างกันอ่ะครับ ถ้าพวกพี่เขาอยู่นิ่ง ๆ เฉย ๆ อาจจะแยกยากหน่อย เพราะหน้าตาเขาเหมือนกันมาก หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเพิ่งเจอกันครั้งแรกเลยยังรู้สึกว่าเหมือนกันอยู่ ผมว่าถ้าอยู่ในนาน ๆ น่าจะเริ่มเห็นความแตกต่างของหน้าตาล่ะครับ แต่สำหรับลมเหนือมันอาจจะเป็นเรื่องยากหน่อยตรงที่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนหน้าตาเหมือนกันสองคนมากกว่านั่นแหละครับ

          เขาคงคิดว่าสองคนนี้เป็นคนเดียวกัน...ซึ่งผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเหมือนกันสำหรับเรื่องนี้เหมือนกัน

          ผมหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่อัยย์ทางสายตา ทำให้คนข้างตัวยิ้มน้อย ๆ ปล่อยออร่าอบอุ่นอ่อนโยนฟรุ้งฟริ้งตามสไตล์เจ้าตัวออกมา แล้วก้มลงไปคุยกับลูกชายผม

          “นี่ใครครับตัวเล็ก”

          พอมีคนถาม ลมเหนือก็ละสายตาจากผมไปมอง เขากระพริบตาปริบ ๆ แล้วก็ตอบออกมา “ลุงไอ !

           “ครับ คนนี้ลุงอัยย์เนอะ” พี่อัยย์ยิ้มน้อย ๆ ให้ ลูบหัวลมเหนือเบา ๆ พอได้รับสัมผัสอ่อนโยนแบบนั้นเจ้าตัวเล็กของผมก็ดูอารมณ์ดี ยิ้มกว้างเชียวครับ แล้วเสียงทุ้มก็ถามต่อ ชี้ไปที่พี่อาชว์ “แล้วคนนั้นเหมือนลุงอัยย์ด้วยมั้ยครับ”

          “งื้อ ! ” เจ้าตัวน้อยมองตามแล้วก็พยักหน้ารับหงึกหงัก ทำให้พี่อาชว์อ้าปาก เหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก็ไม่ทันเพราะพี่อัยย์พูดขัดขึ้นมาซะก่อน พี่อาชว์เขาเลยได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ อยู่แบบนั้น เห็นแล้วก็ตลกดีครับ...คือพี่อัยย์ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นอ่ะ พอเห็นคนหน้าเหมือนเขาทำแล้วมันเลยอดขำไม่ได้

          “แต่คนนั้นไม่ใช่ลุงอัยย์เนอะ ลุงอัยย์มีคนเดียวนะครับ”

          “ลุงไอเหมือนกัน ! ” แต่พอพี่อัยย์อธิบายแบบนั้นออกมา เจ้าตัวเล็กของผมก็เถียงออกไป มองพี่เขาตาใสเชียวครับ ทำให้พี่อัยย์หัวเราะออกมาน้อย ๆ ลูบหัวลมเหนืออย่างเอ็นดูแล้วอธิบายต่ออย่างใจเย็น

          “ไม่เหมือนครับ ระหว่างคนนั้นกับคนนี้ ตัวเล็กอยากอยู่กับใครมากกว่ากันเอ่ย” พี่เขาถามคำถามนี้ ทำให้ผมเริ่มขมวดคิ้วมุ่น เดี๋ยว ๆ ถามงี้หมายความว่าไงพี่อัยย์ ลมเหนือไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้นแหละ ต้องอยู่กับผมดิ่ ลูกผมนะเว้ย นี่ถ้าพี่มาบอกทีหลังว่าลมเหนืออยากอยู่กับพี่แล้วเอาลมเหนือไปผมกัดคอขาดจริง ๆ นะ ! ...อ้าว ยังไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเหรอครับ ขู่(ในใจ)ไว้ก่อนไง

          “ป๊ะป๋า ! อยู่กับป๊ะป๋า !! ” แต่แล้วคำตอบของลูกชายสุดที่รักก็ทำให้ผมลืมคำถามชวนขุ่นเคืองของพี่อัยย์ไปซะสนิท ยิ้มกว้างออกมาแล้วก้มลงไปหอมแก้มนิ่มเบา ๆ โอ้ยยยยยย ลูกผม ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย ฟินไปสามโลกแปดโลกแล้วครับตอนนี้ พอก้มลงไปหอมแก้มเจ้าตัวน้อยเรียบร้อยแล้ว ผมก็หันไปยักคิ้วให้พี่อัยย์นิดหน่อยอย่างภูมิใจ

          ไงล่ะ ! ลมเหนือเลือกผมนะ !!!

          “หึ...” แต่พี่อัยย์ก็แค่ยิ้มบางออกมาแล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ให้ ดึงปลายจมูกผมไปเบา ๆ ทีหนึ่ง ทำให้ผมหดคอหลบ กลั่นแกล้งพอเป็นพิธีนิดหน่อยแล้วเขาก็ก้มลงไปคุยกับลมเหนือต่อ “ถ้างั้น...ตัวเล็กอยากให้คนนั้นหรือคนนี้อยู่กับป๊ะป๋าของตัวเล็กมากกว่าครับ อยู่กับป๊ะป๋าแล้วก็ได้อยู่กับตัวเล็กด้วยเนอะ”

          ก็เข้าใจว่ามันเป็นคำถามปกตินะครับ...แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงเขินแปลก ๆ วะ

          เหมือนถามลูกชายผมอ้อม ๆ ว่ายอมให้เราคบกันได้รึเปล่ายังไงอย่างงั้นเลยอ่ะครับ มันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ นะ

          งือ...“ ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง แล้วก้มลงมองเจ้าตัวน้อยที่หันมองพี่อัยย์ทีพี่อาชว์ที่แล้วส่งเสียงเบา ๆ ในลำคอออกมาอย่างครุ่นคิด แล้วนิ้วเล็ก ๆ ก็ชี้ไปที่คนที่นั่งข้าง ๆ ผม “เอาคนนี้ !

          ผมได้ยินแบบนั้นพี่อัยย์ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วลูบหัวลมเหนือ ส่วนพี่อาชว์นี่ขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งไปแล้วครับ แต่ดูเหมือนน้องชายฝาแฝดของพี่เขาจะไม่นใจ เพราะพี่อัยย์กำลังก้มหน้าก้มตาพูดกับลมเหนืออยู่ ไม่ได้หันไปมองพี่อาชว์เลยครับ “ถ้างั้น ให้คนที่ตัวเล็กอยากให้อยู่กับป๊ะป๋าแล้วก็ตัวเล็กเป็นลุงอัยย์นะ ส่วนอีกคนให้เป็นลุงอาชว์ไปเนอะ”

          “เหมือนกันอ่ะ นี่ลุงไอ...นั่นลุงไออ่ะ ! ” แต่เขาก็ขมวดคิ้วแล้วเถียงออกมาอีกรอบ แอบเห็นพี่อาชว์เอนหลังพิงพนักโซฟาไปแล้วครับ ท่าทางจะยอมแพ้กับการทำให้ลมเหนือเข้าใจไปเรียบร้อย ขณะที่พี่อัยย์ยังคงทำแค่ยิ้มน้อย ๆ ให้แล้วบอกต่ออย่างใจเย็น

          ดีใจที่เขาไม่รำคาญกับความช่างถามช่างสงสัยของลูกชายผมนะครับ...เพราะเป็นแบบนี้ไง ถึงได้ชอบ

          “ไม่เหมือนนะครับ ถ้านั่นลุงอัยย์แล้วนี่ลุงอัยย์ด้วย แล้วเวลาตัวเล็กเรียก จะรู้ได้ยังไงว่าเรียกใครครับ” เสียงทุ้มถามแบบนั้น ทำให้ลมเหนือนิ่งไปซักพัก ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะส่ายหน้า

          “ม่ายยู้”

          “ครับ ไม่รู้เนอะ แล้วถ้าเรียกลุงอัยย์ทั้งสองคน แล้วคนนั้นไปอยู่ปะป๋าแทน ตัวเล็กก็ไม่ชอบใช่มั้ยเอ่ย ตัวเล็กอยากให้ลุงอัยย์คนนี้อยู่กับตัวเล็กแล้วก็ป๊ะป๋ามากกว่าเนอะ” ถึงจะเป็นการอธิบายให้ลูกผมเข้าใจ แต่มันก็ทำให้พี่อาชว์ที่โดนลากเข้าไปเอี่ยวด้วยทำปากขมุบขมิบใหญ่เลยครับ

          “งื้อ ! เอาคนนี้” เจ้าตัวเล็กของผม พอฟังแบบนั้นแล้วก็พยักหน้าหงึกหงัก มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างเอื้อมไปจับข้อมือของพี่อัยย์ไว้

          “ครับ งั้นต้องเรียกคนนี้ว่า...” พี่อัยย์ถามแบบนั้น แล้วลากเสียงยาวให้เจ้าตัวเล็กพูดต่อ ซึ่งเสียงเล็ก ๆ ก็บอกออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำจนต้องอมยิ้ม

          “ลุงไอ !

          “งั้นคนนี้ลุงอัยย์ แล้วคนนั้นล่ะครับ” พี่อัยย์พยักหน้าให้ลมเหนือ เสร็จแล้วก็ชี้ไปที่พี่อาชว์ที่เอนหลังพิงโซฟาอยู่ แถมยังเลิกคิ้วมองลูกชายผมแล้วยิ้มเผล่มาให้อีก ทำไมผมรู้สึกว่าหน้าตาพี่กวนประสาทชิบหายเลยวะ...พี่อัยย์ ผมขอโทษที่ว่าพี่ชายพี่แบบนั้นนะครับ แต่มันเป็นความจริงจากใจเลย

          “ลุงอาด...” เขาขมวดคิ้ว แล้วบอกออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก เชื่อสิครับว่าเขาก็ยังงง ๆ สงสัยอยู่ว่าทำไมมีคนหน้าเหมือนลุงอัยย์ของเขา แต่ตอนนี้ให้เขาพอแยกออกว่าใครเป็นใครก่อนก็พอครับ เดี๋ยวโตกว่านี้แล้วค่อยอธิบายให้เข้าใจ เขายังเด็กเกินจะเข้าไปเรื่องยาก ๆ ผมเองก็ไม่อยากรีบยัดเยียดอะไรให้เขานัก...เคยบอกแล้วนี่ครับว่าลมเหนือพัฒนาการบ้างด้านช้ากว่าเด็กทั่วไป นั่นรวมไปถึการเรียนรู้ของเขาก็ค่อนข้างช้าด้วยแหละครับ

          ผมกดจมูกลงบนหัวทุยของเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักเบา ๆ พอคิดเรื่องพัฒนาการของเขาแล้วก็เศร้าใจครับ ฮือ...

          พี่อัยย์เหลือบมองผมนิดหน่อยแล้วยิ้มอ่อนโยนปล่อยออร่าอบอุ่นฟรุ้งฟริ้งตามสไตล์เขาออกมา ก็ช่วยให้อารมณ์ผมดีขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยชมลูกชายผม “เก่งมากครับ คนนี้ลุงอัยย์ คนนั้นลุงอาชว์เนอะ”

          “งื้อ ! ลุงไอ ! ” พอได้รับคำชม ลมเหนือก็หัวเราะคิกคัก นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปพี่อัยย์ ก็จะเลื่อนไปทางพี่อาชว์ต่อ “ลุงอาด !

          “ครับ เก่งมาก” พี่เขาชมแบบนั้น แล้วก็ก้มหน้าลงไปจุ้บแก้มลูกชายผมอย่างรวดเร็วขณะที่ผมได้แต่มองตาค้างอย่างอึ้ง ๆ ส่วนลมเหนือ...รายนี้ก็หัวเราะคิกคักอารมณ์ดีมีความสุขเชียวครับ ไม่นะลมเหนือ...อย่าไปยื่นแก้มให้ผู้ชายที่ไหนแบบนี้นะ ฮือออออ

          “พี่อัยย์ ลูกพายนะ ! หอมได้ไง !” ผมกัดฟันบอกเขาเสียงเบาเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมา ฮึ่ม...เดี๋ยวนี้ทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาคุณพ่อแบบผมได้ไง แก้มอันบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใยของลมเหนือต้องเป็นของผมเซ่ !!!

          “งั้นหอมคนนี้แทน” แต่นอกจากจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว พี่เขายังหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกต่างหาก ทำให้ผมรีบย่นคอหลบแทบจะในทันที รู้สึกว่าเลือดที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายจะเริ่มพากันมากองที่แก้มซะแล้วล่ะครับ

          “พี่อัยย์ ไม่เอา...พี่อาชว์ก็อยู่ด้วยนะครับ” พอผมบอกแบบนั้น พี่อัยย์ก็เลิกคิ้วแล้วยอมถอยกลับไปดี ๆ ดวงตาคมหลังแว่นเหลือบมองพี่อาชว์นิดหน่อย ทำให้คนที่เอนหลังพิงโซฟาอยู่กระเด้งตัวขึ้นมาแล้วไหวไหล่น้อย ๆ

          “พี่ว่า...พี่จะเข้าไปดูในครัวหน่อยพอดี เชิญตามสบายเลยครับ” เขาบอกแบบนั้น ยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก็เดินออกไปป แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหมือนจะชะงักไป แล้วหันมามองผม “น้องพายครับ ห้องอัยย์มันเก็บเสียงนะ เต็มที่เลย”

          “ครับ... ? ” ผมกระพริบตาปริบ ๆ ตอบรับประโยคที่ดูไม่มีที่มาที่ไปของพี่อาชว์เบา ๆ เห็นอีกฝ่ายโบกมือให้น้อย ๆ แล้วเดินออกไปจริง ๆ ขณะที่ผมเริ่มขมวดคิ้ว

          ห้องพี่อัยย์เก็บเสียงแล้วมันเกี่ยวไรกับผมวะ...

          “อื้อ !! ” แล้วผมก็ต้องสะดุ้งสุดตัว หลุดร้องเสียงหลงออกมา เมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงสัมผัสนุ่ม ๆ เย็น ๆ ที่ท้ายทอย ทำให้ผมรีบหันขวับกลับมามองเจ้าของสัมผัสนั้นที่ยังคงยิ้มน้อย ๆ อยู่...พี่อัยย์ !! ใครบอกให้มาจูบท้ายทอยผมวะ อ้ากกกกกกกกกกกกกกก เข้าใจความรู้สึกมั้ยครับว่าตรงนั้นมันไม่ค่อยมีใครมาโดนอ่ะ พอโดนแล้วมันเลยรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา

          ถ้าแค่หอมแก้มจะไม่ว่าเลย...เอ้ย ไม่ดิ่ หอมแก้มก็ไม่ได้ดิ่วะ ว้ากกกกกก พระพาย สติ ตั้งสติไว้ !! นี่บ้านเขา แม่เขา พี่เขาก็อยู่นะเว้ย มาทำอะไรแบบนี้ได้ไง เกิดใครเห็นขึ้นมาผมจะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน...แต่ลมเหนือก็ยังนั่งอยู่บนตักผมนี่หว่า นี่ผมทำอะไรลงไปต่อหน้าลูกชาย เอ๊ะ...แต่ถ้างั้น ถ้าเกิดไม่มีใครเห็นก็ได้ดิ่ โอ้ยยยย พอ ๆ ๆ ผมควรเลิกคิดอะไรแบบนี้ !

          “เมื่อกี้พี่ทำอะไรครับ” ผมหันไปขมวดคิ้วใส่เขา รู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองกำลังเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่พี่อัยย์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนที่มือหนาจะวางลงที่หลังท้ายทอย แล้วกดปลายนิ้วลงตรงนั้นเบา ๆ

          ผมเผลอกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยชินเมื่อทำตัวไม่ถูก บอกแล้วไงครับว่าตรงนั้นมันไม่ค่อยมีใครจับ มันก็เลยช่วยไม่ได้ที่ผมจะรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเสียงทุ้มของอีกฝ่ายเอ่ยเบา ๆ “จูบไง”

          “นี่กลางบ้านนะครับ” ผมแยกเขี้ยวใส่ไปอีกที พยายามขยับคอหนีมือที่จับท้ายทอยตัวเองไว้ “จู่ ๆ มาจูบได้ไง...”

          “ก็เห็นสงสัยเรื่องที่พี่อาชว์พูด เลยช่วยขยายความไงครับ” แต่นอกจากจะไม่ตอบคำถามผมแล้ว ยังโยงไปถึงเรื่องของพี่อาชว์อีกต่างหาก ทำให้ผมขมวดคิ้วมุ่น พี่ช่วยเอามือออกจากท้ายทอยผมก่อนได้ป่ะ รู้สึกแปลก ๆ แล้วมันคิดไรไม่ค่อยออก แต่คงเพราะเห็นผมทำหน้าแบบนั้น ทำให้พี่อัยย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกรอบ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดใบหู ขณะที่เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ อย่างหยอกล้อ “ถ้ายังไม่เข้าใจอีก พี่จะพาเราขึ้นห้องจริง ๆ แล้วนะ”

          ผมว่า...ผมรู้แล้วครับ ไอ้กิจกรรมที่ควรทำให้ห้องเก็บเสียงสำหรับคนเป็นแฟนกันน่ะ...ว้ากกกก พี่อาชว์คิดอะไรอยู่ !!

          “เข้าใจรึยังครับ” แต่เสียงของพี่อัยย์ที่ยังดังอยู่ข้างหูก็ทำให้สติผมแทบกระเจิดกระเจิงไปอีกครั้ง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พยักหน้าออกไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

          “ข-เข้าใจ...เข้าใจแล้วครับ พี่อัยย์ปล่อยพายเลยนะ...” พอผมบอกแบบนั้น พี่อัยย์ก็จมูกจมูกลงที่แก้มเร็ว ๆ อีกทีก่อนจะยอมถอยออกมาให้ผมได้หายใจหายคอสะดวกขึ้นหน่อย แต่ผมว่าอยู่ใกล้พี่อัยย์นี่ชักจะไม่ค่อยปลอดภัยล่ะครับ รู้สึกตัวเองจะโดนตอดเล็กตอดน้อยตลอด...ประเด็นคือผมก็ดันยอมนั่งนิ่ง ๆ ให้เขาหอมได้ตามใจอีกซะงั้น โฮฮฮฮ แม่ครับ พระพายขอโทษ พระพายเผลอตัว พระพายโดนพี่อัยย์ล่อลวง

          ผมค่อย ๆ เขยิบออกห่างจากร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกายไป ตั้งใจว่าจะเขยิบไปจนชิดมุมโซฟานั่นแหละครับ แต่พอทำแบบนั้น ก็กลายเป็นว่าลมเหนือที่นั่งอยู่บนตักดันจับมือพี่อัยย์ไว้ไม่ยอมปล่อยซะงั้น ทำให้ผมจำต้องเขยิบกลับไปเข้านั่งใกล้ ๆ เขาอีกรอบก่อนที่ลูกชายผมจะปีนออกจากตักตัวเองไปหาพี่อัยย์จริง ๆ แบบนั้นผมจะเสียใจมากครับ กระซิก ๆ

          พี่อัยย์มองท่าทางแบบนั้นแล้วก็หลุดขำออกมา ก่อนจะก้มลงไปเล่นกับลมเหนือ ขณะที่ผมหันไปมองทางที่เดาว่าน่าจะเป็นห้องครัวเพราะเห็นทุกคนเดินหายไปทางนั้นแล้วก็เอ่ยปากถาม

          “พี่อัยย์ เราควรเข้าไปช่วยในครัวด้วยมั้ยอ่ะครับ” ถึงแม่พี่อัยย์จะบอกว่าไม่ต้องเข้าไปช่วยก็เถอะ แต่นี่ก็หายไปกันได้ซักพักแล้วนะครับ ผมว่าบางทีน่าจะเข้าไปดูหน่อย เผื่อมีอะไรช่วยได้บ้าง จะให้มามัวนั่งเฉย ๆ รออาหารนี่ก็รู้สึกแปลก ๆ อ่ะ

          “แม่บอกว่าไม่ต้องนี่ ปล่อยท่านทำไปเถอะ คงอยากทำอาหารเลี้ยงรับขวัญลูกสะใภ้ล่ะมั้ง” แต่พี่อัยย์ก็ตอบกลับมาง่าย ๆ แบบนั้น พอเข้าใจเหตุผลอยู่หรอกครับ แต่มันขัด ๆ  อยู่นิดหนึ่ง

          “ลูกสะใภ้อะไรล่ะครับ” ผมขมวดคิ้ว รู้สึกคันยิบ ๆ ในใจเวลาโดนบอกว่าเป็นสะใภ้...ยังไงผมก็เป็นผู้ชายนะครับ สะใภ้มันใช้กับเฉพาะผู้หญิงรึเปล่าล่ะ ถึงผมจะชอบพี่อัยย์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะกลายเป็นผู้หญิงซักหน่อย ผมก็ยังเป็นป๊ะป๋าของลมเหนือเหมือนเดิม ไม่ได้กลายเป็นหม่าม๊าซะที่ไหน

          “ก็เป็นแฟนพี่นี่” แต่อีกฝ่ายก็ดันตอบแบบไม่ทุกข์ร้อนเหมือนเดิม โอ้ยยยย พี่จะรู้มั้ยว่าไอ้คำตอบง่าย ๆ ของพี่นี่มันทำให้ผมจะละลายกลายเป็นของเหลวได้อยู่แล้ว

          “แต่พายเป็นผู้ชายนะครับ” ผมพยายามกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองด้วยการขมวดคิ้วแล้วแย้งออกไปแบบนั้น ทำให้พี่อัยย์หัวเราะน้อย ๆ ออกมา

          “เป็นอะไรพี่ก็ชอบอยู่ดี” เขาบอกแบบนั้นแล้วก็มองผมด้วยสายตาวิบวับแบบที่ผมบอกไม่ถูกว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายของผมมันค่อย ๆ สูงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เพียงเพราะสายตาของอีกคนที่จ้องมองมา

          “ไม่คุยด้วยแล้ว ! ” ผมตัดสินใจเอ่ยตัดผมไปแบบนั้นก่อนที่ตัวเองจะเขินตัวแตกตายไปจริง ๆ ไม่สนใจเรื่องสะภ้งสะใภ้อะไรแล้ว อยากเรียกอะไรก็เรียกเลย ตามใจพี่เลย...เถียงอะไรยังไง สุดท้ายผมก็แพ้พี่อัยย์ตลอดอยู่ดี !

          เมื่อก่อนก็ว่าร้ายกาจแล้ว แต่เดี๋ยวนี้ร้ายกาจขึ้นกว่าเดิมอีกอ่ะพี่อัยย์

          .

          .

          .

          เขาว่าช่วงเวลาที่มีความสุขมักจะผ่านไปไวเสมอ และตอนนี้ ผมก็เข้าใจวลีนั้นอย่างถ่องแท้แล้วล่ะครับ เพราะเผลอแปปเดียว ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปซะแล้ว สรุปแล้ว กว่าที่เราจะได้กินข้าวกลางวันกันก็ปาเข้าไปบ่ายสามเกือบสี่โมงเพราะคุณแม่พี่อัยย์เล่นจัดชุดใหญ่ อาหารเลิศหรูอลังการมากครับ...ถ้าตามคำของพี่อัยย์แล้ว ก็คงทำเพื่อเลี้ยงฉลองรับขวัญผมจริง ๆ นั่นแหละ ดีที่ลมเหนือกินพุดดิ้งของพี่อาชว์ร้องท้องไปก่อนแล้ว เลยไม่มีปัญหากับการกินข้าวผิดเวลาเท่าไร...แต่บ่อย ๆ ก็ไม่ดีนะครับ คราวหน้าผมต้องให้เขากินข้าวในตรงเวลา

          แต่การที่แม่พี่อัยย์ทำแบบนี้ มันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจริง ๆ นะครับ ตอนแรกที่คุณแม่ท่านยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่อัยย์ได้ก็ดีใจมากแล้ว ยิ่งพอมาแสดงให้เห็นว่ายินดีต้อนรับขนาดนี้ผมก็น้ำตาคลอไปอีกรอบเหมือนกัน

          ถึงแม้จะน่าเสียดายไปหน่อยที่เราไม่ได้อยู่กินมื้อเย็นกันเพราะกว่าจะกินมื้อกลางวันกันจริง ๆ จัง ๆ ก็เกือบสี่โมงแล้ว วันนี้มื้อเย็นเลยดูเหมือนว่าจะต้องเลื่อนให้ดึกกว่าเดิม เพราะแต่ละคนยังอิ่ม ๆ กันอยู่เลยครับ แต่พอเลื่อนให้ดึกขึ้น ผมก็ต้องรีบกลับหอ ไม่ใช่อะไรครับ...เพราะพี่อัยย์ยืนยันจะไปส่งผมแล้วค่อยขับรถกลับมาที่บ้านนั่นแหละ ผมเลยต้องรีบกลับ ไม่อยากให้เขาขับรถดึก ๆ ครับ

          “จริง ๆ ค้างที่นี่ก็ได้นะลูก” เสียงหวานติดแหบของคุณแม่ของพี่อัยย์บอกแบบนั้นเมื่อเรามายืนกันอยู่หน้าประตูเพื่อส่งผมกลับหอ ทำให้ผมส่ายหน้าน้อย ๆ ไปให้ กระชับอ้อมแขนที่อุ้มเจ้าตัวเล็กที่หลับไปตั้งแต่หลังกินมื้อกลางวันที่เกือบจะกลายเป็นมื้อเย็นนั่นเสร็จไว้

          “ไม่เป็นไรครับ พอดีพายอ่านหนังสือค้างไว้ด้วย” ผมปฏิเสธออกไปแบบบนั้น ที่อ่านค้างไว้นี่ก็เป็นเรื่องจริงนะครับ แต่ค้างไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วครับ เหอ ๆ อาทิตย์นี้ผมแทบไม่ได้เรียนอะไร พอย้อนกลับไปดูตัวเองช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วก็รู้สึกว่าทำตัวเหลวไหลได้โล่จริง ๆ

          “ถ้างั้นก็กลับกันดี ๆ จ้ะ” คุณแม่พี่อัยย์ไม่ได้รั้งอะไรไว้ต่อ ท่านแค่ยิ้มให้น้อย ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหัวผมเบา ๆ เท่านั้น ขณะที่พี่อาชว์กับพี่ศาโบกมือให้น้อย ๆ

          “บ้ายบาย เจอกันวันจันทร์นะคะน้องพาย” เป็นเสียงพี่ศาที่บอกออกมาแบบนั้น ทำให้ผมหันไปมองแล้วพยักหน้าให้

          เรื่องที่น่ายินดีอีกอย่างหนึ่งนอกจากการที่ผมได้รับการต้อนรับอย่างดีจากบ้านหลังนี้แล้ว ก็คือการที่คุณแม่ของพี่อัยย์บอกว่ายินดีที่จะช่วยดูแลลมเหนือให้ระหว่างที่ผมไปเรียน หลังจากเราเกริ่น ๆ เรื่องนี้กันบนโต๊ะอาหาร เอาจริง ๆ ผมก็เกรงใจนะครับ แต่ก็ต้องรบกวนท่านอยู่ดี เพราะถ้าไม่เอามาฝากไว้ที่นี่ ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงแล้วล่ะครับ

          แม่พี่อัยย์เองก็ดูจะชอบลมเหนือมาก แถมท่านยังเคยมีประสบการณ์เลี้ยงทั้งพี่อัยย์ทั้งพี่อาชว์มาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ (อันนี้ท่านเล่าให้ฟังครับ) ผมเลยคิดว่าการเลี้ยงเด็กไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับท่านเสียเท่าไร เพราะยังไงก็มีประสบการณ์มาแล้ว คงรู้ว่าควรจะรับมือกับเด็กยังไงและสามารถจัดการได้ดีแหละครับ

          “สวัสดีครับ” ผมหันไปยิ้มให้พี่ศากับอาชว์ แล้วก้มหัวน้อย ๆ ให้ ก่อนจะเอ่ยคำอำลากับคุณแม่ของพี่อัยย์

          “งั้นผมจะรีบไปรีบกลับนะครับ” พอเห็นว่าผมร่ำลาเรียบร้อยแล้ว พี่อัยย์ก็บอกแบบนั้น แล้วเดินนำไปที่รถของเขา ส่วนผมก็ก้มหัวให้แม่พี่อัยย์อีกทีหนึ่งก่อนจะเดินตามไป

          เป็นอันว่า...สุดท้ายผมก็สามารถผ่านเรื่องที่นึกกลัวกังวลในตอนแรกมาได้ในที่สุด มันดูง่ายดายจนถึงตอนนี้ผมยังแทบไม่เชื่อเลยครับว่ามันเป็นความจริง ทั้งเรื่องที่ผมคบกับพี่อัยย์ หรือเรื่องที่จะฝากลมเหนือไว้

          นี่ถ้าเป็นความฝัน...ผมคงไม่อยากตื่นเลยล่ะครับ

 

ง่วงงงงงงงงงงง

คิดถึงน้องเหนือกันมั้ยคะ เราคิดถึงจัง อิ ๆ

ตอนแรกว่าจะอัพวันพุธ เพราะพน.มีสอบค่ะ แต่ไม่ไหว ทนคิดถึงน้องเหนือไม่ไหว ฮ่า ๆ

แต่ตอนนี้ง่วงมากค่ะ ยังไงก็ขอฝากพี่อัยย์ พระพาย และน้องเหนือไว้อีกตอนด้วยนะคะ

ปล.ติดแฮชแท็ก #ทาสน้องเหนือ สำหรับเรื่องนี้ได้ค่า <3

















(c)              Chess theme
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2585 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 12:11
    เห้ออโล่งอกแล้วเนอะพาย
    #2585
    0
  2. #2519 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:18
    ครอบครัวพี่อัยดีมากอะค่ะ เหลือแต่ยังไม่เจอคุณพ่อเนอะ
    #2519
    0
  3. #2422 mook (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:08
    ครอบครัวพี่อัยย์น่ารักมากๆๆเลย
    #2422
    0
  4. #2243 arimasa12345 (@arimasa12345) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:14
    สนุกมาก ๆ ค่ะ
    #2243
    0
  5. #2209 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:47
    เลี้ยงพี่อาชว์กับพี่อัยย์มาจนโตขนาดนี้ได้ เลี้ยงลมเหนือก็จิ๊บๆอยู่แล้วค่ะ
    #2209
    0
  6. #1427 YaYing Witch.y (@youloveying) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:23
    ขอบคุณครับ
    #1427
    0
  7. #1426 YaYing Witch.y (@youloveying) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:22
    ????????????????????????????????????????
    #1426
    0
  8. #1425 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 13:55
    เลี้ยงพี่อัยย์มาได้ดีขนาดนี้ ลมเหนือโตมาก็คงเหมือนพี่อัยย์สินะ
    #1425
    0
  9. วันที่ 15 กันยายน 2559 / 11:36
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1424
    0
  10. #1422 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:45
    ครอบครัวพี่อัยย์น่ารักจริงๆค่ะ
    #1422
    0
  11. #1420 ++BooTan++ (@bootan2526) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 20:49
    ละมุน อุ่นใจ นั่ลล้ากกกกกกก
    #1420
    0
  12. #1412 Austin's Lady (@jackys-lady) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 20:06
    เราคงกามมากซินะ ถึงเข้าใจที่พี่อาร์ชพูดตั้งแต่เเรกเลย 55555
    #1412
    0
  13. #1410 jibbubu (@jibbubu) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 16:08
    พี่อัยย์น่ารักอ่ะ พระพายก็น่ารัก น้องเหนือเก่งมากๆ เลยที่แยกพี่อัยย์กับพี่อาชว์ออกน่ะ
    #1410
    0
  14. #1409 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:51
    แต่พี่อัยย์ใจเย็นกับเก่งมากเลยในที่สุดน้องเหนือก็เรียกชื่อ ลุงไอ กับ ลุงอาด แยกกันได้
    #1409
    0
  15. #1408 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:50
    เดี๋ยวนะคะ... เรารู้สึกไม่คุ้นโหมดพี่อัยย์จะเครมพายยังไงไม่รู้ ปกติจะเห็นแต่พี่อัยย์โหมดน่ารักอบอุ่นกับฆ่าหมีด้วยมือเปล่า 555555
    #1408
    0
  16. #1407 Mayyongchy (@Mayyongchy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:27
    น่ารักกกกกกกก ลมเหนือกว่าจะแยกลุงไอสองคนออกจากกันได้
    #1407
    0
  17. #1406 berry kiki (@jarjarjerry) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 08:01
    น่ารักกกกกก
    #1406
    0
  18. #1405 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 06:59
    ครอบครัวนี้น่ารัก
    พี่อัยย์เริ่มหื่น 555
    #1405
    0
  19. #1404 pcyc (@open2001) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 06:42
    ครอบครัวพี่อัยย์น่ารักกก
    #1404
    0
  20. #1403 real____pbs (@babyll) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 04:25
    5555555 พี่อาชว์ทะลึ่งงงง มาพูดแบบนั้นได้ไง
    #1403
    0
  21. #1402 angie-chan (@angie-chan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 02:12
    ครอบครัวน่ารัก ว่าแต่พี่ชายของ
    น้องพายนี่จะมีบทด้วยรึเปล่าคะ
    เอามาเป็นตัวร้าย ตัวอิจฉาก็ดีนะ
    #1402
    0
  22. #1401 >haruhi (@kirarijang) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 01:38
    พี่อัยย์นี่พอได้เป็นแฟนก็ตอดเล็กตอดน้อยตลอดดดด
    #1401
    0
  23. #1400 Raina. (@raina-raina) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 00:42
    น้องพายไม่ค้างกับพี่อัยย์หน่อยเหรอจ๊ะ? เจ๊อุตส่าห์จิ้นไปไกลแล้วนะเนี่ย 555
    #1400
    0
  24. #1399 Mabamcouple (@Mabamcouple) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 00:30
    น่ารักมากกกกก น่ารักทั้งครอบครัวเลย
    #1399
    0
  25. #1398 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:56
    น่ารักขึ้นทุกวันทุกวันเลยนะพี่อัยย์ >///<

    ขอให้โชคเอนะคะ
    #1398
    0