Pob-Rak Publishing | [END] B A B Y S I T T E R ★ รับ เลี้ยง รัก [YAOI]

ตอนที่ 9 : B A B Y S I T T E R 0 8 ★ เ รื่ อ ง ที่ เ ร า ต้ อ ง คุ ย กั น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    19 ก.ค. 59











B A B Y S I T T E R 0 8 เ รื่ อ ง ที่ เ ร า ต้ อ ง คุ ย กั น

 

# PRAPINE

          ผมเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างงง ๆ ปิดประตูเบา ๆ และถอดเสื้อผ้าเปียก ๆ ออกด้วยสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เดินไปเปิดฝักบัวให้น้ำเย็น ๆ ไหลผ่านร่างกาย ก่อนจะเอนหัวไปพิงกับกำแพงอย่างเหม่อลอย

          นั่นเป็นแค่การแสดงออกภายนอกของผมครับ แต่ว่าจริง ๆ แล้ว...

          ว้ากกกกกกกกกกกกกก ช่วยผมด้วยครับ!!! ฮืออออออออ ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกเหมือนมีฆาตกรใจโฉดจับลูกชายผมเป็นตัวประกัน แล้วบอกว่า จงลิ้มลองความสุขของการอาบน้ำซะให้เต็มที่ เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายของแก!!! อะไรแบบนั้นเลยครับ

          พระพายอยากจะร้องไห้ ทำไมพี่อัยย์ถึงได้มาอยู่ที่ห้องผมได้วะ!?

          นี่มันต้องเป็นวันโชคร้ายของผมแน่ ๆ ตั้งแต่เช้าก็ตื่นสาย เกือบไปเรียนไม่ทัน แถมยังลืมหยิบร่มไป พอไปถึงอาจารย์ก็มีควิซแบบไม่บอกล่วงหน้า เล่นเอาช็อคตาตั้งกันทั้งคลาส พอควิซเสร็จ ยังไม่ทันจะไปไหนก็โดนนานาเพื่อนรัก(กัดฟันพูดสุด ๆ )กักตัวไว้ บอกให้เล่าเรื่องพี่หมอมาซะดี ๆ คือผ่านมาอาทิตย์กว่าแล้วยังไม่ได้เล่าให้มันฟังเลยครับ แต่เนื่องจากผมต้องรีบกลับมาดูลมเหนือ ก็เลยบ่ายเบี่ยงมันไป บอกว่าเดี๋ยวรอเล่าพร้อมพวกไอ้สายทีเดียวเลย...ซึ่งก็คงอีกนานกว่าจะรวมกันครบแก๊ง สุดท้ายมันก็เลยยอมปล่อยผมกลับมาดูลูก แถมขากลับ ฝนก็ตกกระหน่ำซะจนผมเปียกเป็นหมาตกน้ำ ไม่พอ ถนนยังลื่น พอรีบ ๆ ปั่นจักรยานก็เกือบล้ม ดีนะที่ยังยันตัวเองไว้ทัน ตอนนั้นใจหายแว้บเลยครับ คือถ้าผมเป็นอะไรไป ใครจะดูแลลมเหนือล่ะครับ ใช่มั้ย

          แต่ที่ร้ายสุดก็คงเป็นตอนกลับมาถึงห้องนี่แหละครับ ใครจะคิดว่าพอเปิดประตูเข้ามา แทนที่จะได้เห็นลูกชายตัวน้อย ๆ น่ารัก ดันกลายเป็นผู้ชายร่างสูงตาดุที่ไม่คิดว่าจะเจอในห้องตัวเองอีก...แทบช็อคครับ ตอนนั้นกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอนี่ต้องพยายามเรียกสติกลับมานานพอควรเลยทีเดียว

          แถมพี่อัยย์วันนี้ดูแปลก ๆ ...แบบว่าเหมือนจะดุกว่าปกติ คือปกติเขาก็ดูนิ่ง ๆ ดุ ๆ อยู่แล้วนะครับ แต่มันคนละฟิลกับวันนี้อ่ะ!

          ...คือวันนี้ตอนเผลอสบตาเขา มันแบบสัมผัสได้ว่าเขาเหมือนจะโกรธ หงุดหงิด หรืออะไรแบบนั้นอยู่น่ะครับ

          หรือผมเผลอไปทำอะไรให้เขาหงุดหงิดวะ...

          บ้าสิ...ไม่ได้เจอมาตั้งอาทิตย์กว่า มันจะมีเรื่องอะไร หรือว่า เขาเพิ่งนึกได้ว่าควรโกรธผมที่ทำเสื้อกาวน์เขาไหม้ โอ้ ไม่นะ!!! ไหนว่าไม่โกรธไง ฮืออออออออ

          แต่เขาบอกว่ามีเรื่องต้องคุย...แถมดูท่าจะเกี่ยวกับลมเหนือด้วย

         หรือลมเหนือไปทำอะไรให้พี่อัยย์เขาโกรธ...ไม่มั้ง ที่อัยย์คงไม่ถือสาเอาความกับเด็กตัวเล็ก ๆ หรอก...แต่จะว่าไป เหมือนว่าเสื้อผ้าที่ลูกชายผมใส่อยู่เมื่อกี้มันเป็นคนละตัวกับที่ผมใส่ให้เขาเมื่อเช้านะครับ

          ทำไมลมเหนือถึงเปลี่ยนเสื้อ ทำไมพี่อัยย์ถึงมาอยู่ในห้องผม และทำไมลูกชายผมถึงได้ไปนอนซุกอกเขาแบบนั้น ฮือออออ ป๊ะป๋าอยู่นี่นะน้องเหนือ ทำไมไม่มาซุกป๊ะป๋า

          โอ้ยยยย ยิ่งคิดยิ่งอยากรู้ครับ นี่ทางเดียวที่ผมจะรู้ได้นี่คือต้องไปคุยกับพี่อัยย์ใช่มั้ย...

          ผมเหลือบมองประตูห้องน้ำเหมือนมันเป็นประตูสู่นรกแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ค่อย ๆ เลื่อนมือไปปิดฝักบัวอย่างเชื่องช้า...คือใจหนึ่งก็อยากออกไปดูลมเหนือครับ แต่อีกใจก็กลัวคนที่นั่งรออยู่ด้านนอก...คือพี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ แต่ผมป๊อดไง!! ยิ่งเขาดูโกรธ ๆ ด้วย ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรก็เถอะ แต่ใจมันกลัวไปตั้งแต่เห็นตาดุ ๆ คู่นั้นแล้วอ่ะครับ...

          อันที่จริง...จะบอกว่ากลัวก็ไม่เชิง ผมแค่รู้สึกเกรง ๆ นั่นแหละครับ ให้ความรู้สึกเหมือนเวลาโดนแม่โกรธอ่ะ...

          “เฮ้อ...” ถอนหายใจยาว ๆ ออกมา ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เรียบร้อย

          ยังไงเราก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงครับ...บางทีมันอาจจะไม่มีอะไร แต่ผมมโนไปไกลเอง นานาเตือนบ่อย ๆ เหมือนกันว่าผมควรลด ละ เลิกการเพ้อของตัวเองบ้าง แต่แหม...ผมโตมากลับวลีที่ว่า จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ครับ

          ผมตบหน้าตัวเองแปะ ๆ ยิ้มให้กำลังตัวเองในกระจกอีกรอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้า...

          “ชิบ...”

          ลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาเปลี่ยน

          คือปกติก็ออกไปเปลี่ยนข้างนอกอยู่แล้วไงครับ ยิ่งเมื่อกี้ เอ๋อ ๆ มึน ๆ งง ๆ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะมีสติพอที่จะหยิบเข้ามา

          ผมเหลือบมองประตูห้องน้ำอีกรอบ ก่อนจะหันไปมองตัวเองในกระจก...ใครวะ ขาว หุ่นดี ไม่มีไขมันส่วนเกิน แถมหล่ออีก...ผมเองไงครับ อิ ๆ ...อ่าว ผิดประเด็นเหรอ

          ผมเอาผ้าเช็ดตัวมาพันช่วงเอวเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำเปิดออกไป

          แอ๊ด...

          แล้วก็ค่อย ๆ โผล่หัวออกตามไป กวาดตามองรอบห้องก็เห็นพี่อัยย์ยังนั่งอยู่ที่เตียง เขาหันมามองผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เหมือนจะถามว่าทำไมไม่ออกมาจากห้องน้ำซักที ขณะที่ผมได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ออกไป

          ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ผมก็อายเป็นนะครับ คือเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น จะให้แก้ผ้าเดินออกไปมันก็ต้องมีกระดากบ้างแหละ

          “งื้อ...” ขณะที่ผมกำลังละล้าละลัง ไม่ยอมออกจากห้องน้ำซักที เสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของพี่อัยย์ขยับหยุกหยิก ดูเหมือนลมเหนือจะตื่นแล้วครับ “ป๊ะป๋า...”

          งุ้ยยยยย ตื่นมาก็เรียกหาผมเลย ปริ่มแรงครับ น้ำตาจะไหล

          “ตัวเล็กเป็นเด็กดี ป๊ะป๋าเลยมาแล้วเนอะ” พี่อัยย์ละสายตาจากผมไปคุยกับลมเหนือที่ยังงัวเงียอยู่ เจ้าตัวเล็กก็หันมองไปรอบห้อง ก่อนจะตะกายออกจากตักพี่อัยย์เมื่อเขาเห็นผม

          “ป๊ะป๋า!!!!

          “เดี๋ยว! ตัวเล็ก!!

          โครม!

          “ลมเหนือ!!!!

          “อุ๊...ฮึก...”

          ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วมากครับ ผมสลัดยางองยางอายอะไรทิ้งไปทั้งทีที่เห็นเจ้าตัวเล็กร่วงลงมาจากเตียง เพราะเขาเห็นผมก็เลยทำท่าจะวิ่งมาหา แต่เพราะเขาอยู่บนเตียงก็เลยกลายเป็นว่ากลิ้งตกไปแทน แม้แต่พี่อัยย์ก็ยังห้ามไม่ทัน

          “โอ๋ ๆ คนเก่ง ไหนดูซิ เจ็บตรงไหนครับ” ผมสาวเท้าเร็ว ๆ มาหาลมเหนือที่นั่งน้ำตาร่วงเผาะ ๆ อยู่บนพื้น ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าเข้าแล้วโยกตัวเขาเบา ๆ

          “ป๊ะป๋า ฮึก...ฮืออออออ” แต่พอผมทำแบบนั้น เขาก็ปล่อยโฮออกมาซะงั้น แถมยังโผเข้ามาหา ทั้งแขนทั้งขากอดผมแน่นแล้วซุกหน้าลงกับไหล่ผม...รู้สึกเปียก ๆ ด้วยครับ น้ำตาเจ้าตัวเล็กแน่นอน เพราะเมื่อกี้ผมเช็ดตัวมาแล้ว

          ผมมองลมเหนือที่เกาะผมเหมือนลูกโคอาล่าแล้วค่อย ๆ ลูบหัวลูบหลังเขาเบา ๆ

          “ไหน เจ็บตรงไหน บอกป๊ะป๋าเร็วครับ” ผมถาม พลางสำรวจตัวเขาไปด้วย ดูเหมือนที่เข่าจะแดงนิดหน่อย เพราะเมื่อกี้เขาเอาเข่าลงกระแทกพื้นล่ะนะครับ...สงสัยผมคงต้องหาพรมมาปูแล้วล่ะ

          “งื้อ...ป๊ะป๋า” แต่ลมเหนือก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่ร้องไห้แล้วส่ายหน้าไปมา...ผมว่าชักจะไม่ปกติแล้วครับ ถ้าเป็นปกติ พอปลอบนิดหน่อยเขาก็หยุดร้องไห้แล้ว ลมเหนือไม่ใช่เด็กขี้แยเท่าไรนะครับ...ถึงแม้ว่าตอนร้องไห้ลูกชายผมก็ยังน่ารักก็เถอะ แต่ผมก็ไม่อยากให้เขาร้องอยู่ดี เดี๋ยวปวดหัวเอาครับ

          “ครับ ป๊ะป๋าเองเนอะ ไม่ร้องนะครับ โอ๋ ๆ ” ผมปลอบ กดจมูกลงที่ขมับเขาเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองพี่อัยย์อย่างต้องการคำตอบ

          ผมคิดว่าที่ลมเหนือแปลก ๆ ไปนี่ ต้องเกี่ยวกับการที่พี่เขาเข้ามาอยู่ในห้องผมแน่ ๆ ครับ

          “เดี๋ยวค่อยคุยกัน ไปใส่เสื้อก่อน” เขาบอก หรี่ตามองอย่างดุ ๆ

          วุ้ยยยยย อย่ามองแบบนั้น เดี๋ยวพระพายร้องไห้ตามลมเหนือไปด้วยอีกคนนะครับ ถ้าผมร้องแล้วไม่มีใครปลอบลมเหนือ พี่อัยย์ต้องรับผิดชอบนะครับ ผมจะฟ้องร้อง!!! ...ไม่เกี่ยวเหรอ

          แต่ผมว่า ผมก็ควรจะไปใส่เสื้ออย่างที่เขาว่านั่นแหละครับ เริ่มหนาวแล้วด้วย ข้างนอกฝนก็ยังไม่หยุดซักที

          “ลมเหนือปล่อยป๊ะป๋าก่อนเนอะ เดี๋ยวป๊ะป๋าไปแต่งตัวก่อนนะครับ” ผมบอกเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะค่อย ๆ ดันตัวเขาออก

          เท่านั้นแหละ...

          “แง๊!!!!!!!!! ไม่เอา!!! ป๊ะป๋าไม่ไป!!!! ฮึก...แง๊!!!!!!!!!!!!!!” ...ร้องลั่นเลยครับ ระดับเสียงขนาดที่ว่าผมถึงกับสะดุ้ง แล้วลมเหนือก็พยายามกอดผมให้แน่นกว่าเดิม นี่ถ้าอีกซักพักห้องข้าง ๆ เดินมาเคาะประตูนี่จะไม่แปลกใจเลย เสียงร้องไห้ของลูกชายผมน่าจะดังทะลุไปได้ซักสามห้องอ่ะครับ

          เขาทำเหมือนกลัวผมจะหายไปไหนงั้นแหละ...วันอื่นที่ปล่อยเขาอยู่ในห้องยังไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะครับ ผมขมวดคิ้ว หันไปมองพี่อัยย์อีกรอบ ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะมีคำตอบให้ผมว่าทำไมลมเหนือถึงเป็นแบบนี้ แต่มือก็ยังกอดปลอบ ลูบหัวลูบหลังลูกชายอยู่

          พี่อัยย์มองผมแล้วส่ายหัวน้อย ๆ ท่าทางเหมือนอ่อนอกอ่อนใจ เดี๋ยว...ทำท่าแบบนั้นหมายความว่าไงวะครับ แถมไม่ยอมบอกผมซักที่ว่าลมเหนือเป็นอะไรไป นี่ถ้าไม่ติดว่าลูกเกาะอยู่นี่ จะกระโดดกัดคอขาดเลย! แง่ง!!!! ...ก็ขู่ได้แค่ในใจแหละครับ เหอ ๆ

          ผมมองร่างสูงที่พอส่ายหัวอ่อนอกอ่อนใจไปแล้ว ก็ย้ายตัวเองลงมานั่งใกล้ ๆ กัน มือหนาลูบหัวลมเหนือเบา ๆ “ตัวเล็ก ปล่อยป๊ะป๋าก่อนเนอะ”

          “ไอ่เอา...ฮึก...!” เจ้าตัวน้อยบอกเสียงอู้อี้ แต่ก็ฟังออกว่ากำลังปฏิเสธ

          “แต่ป๊ะป๋ายังไม่ใส่เสื้อเลยนะครับ เดี๋ยวป๊ะป๋าหนาวนะ” ผมมองพี่อัยย์ที่กำลังตะล่อมลูกชายผม อยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ต้องเดี๋ยวครับ ตอนนี้ผมก็หนาวล่ะ รู้สึกว่าตัวเย็นไปหมดแล้วครับ ใจหนึ่งก็อยากลุกไปใส่เสื้อนะครับ แต่อีกใจก็อยากนั่งอยู่แบบนี้ ฟินกับการโดนลมเหนือกอดมากครับ

          แต่ประเด็นคือเขายังไม่หยุดร้องไห้เลยเนี่ยสิ...

          จะฟินก็ฟินไม่สุด โฮฮฮฮฮ ลูกพ่อ หยุดร้องเถอะลูกกกกก เห็นแล้วอยากร้องแทนเลยครับ ไม่รู้เป็นอะไร แต่ถ้าร้องมากกว่านี้เขาจะต้องปวดหัวแน่ ๆ

          “ป๊ะป๋าจะหาย...”

          “ป๊ะป๋ามาแล้ว ป๊ะป๋าไม่หายแล้วครับ เด็กดี มาอยู่กับลุงอัยย์ก่อนนะ” ผมขมวดคิ้ว ฟังบทสนทนาระหว่างพี่อัยย์กับลูกชายผม รู้สึกเหมือนจะเริ่มจับเค้าบางอย่างได้แล้วครับ

          ลมเหนือดูเหมือนจะกลัวผมหายไปจริง ๆ

          แต่เพราะอะไร...คงต้องรอถามพี่อัยย์ ผมมองพี่เขาที่ค่อย ๆ ดึงลมเหนือออกจากผมได้สำเร็จ พอเจ้าตัวเล็กไปนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักพี่อัยย์แล้วเขาดูตัวเล็กลงกว่าเดิมเยอะเลยครับ...หรือพี่อัยย์ตัวใหญ่วะ

          ผมมองดวงตากลมโตที่ลูกชายที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา หน้าแดงหูแดงไปหมด แล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรมาถ่วงหัวใจไว้เลยครับ ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เขาเบา ๆ แล้วก้มลงหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลมเหนือ จากนั้นจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมามองพี่อัยย์อย่างมีคำถาม

          คือตอนนี้ความสงสัยมันล้นจนอกจะแตกตายอยู่แล้วครับ!! ทำไมลูกชายผมเป็นงี้!!!!

          “พี่อัยย์---

          “ไปใส่เสื้อก่อน เดี๋ยวไม่สบาย” แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไร เอาจริง ๆ แค่เรียกชื่อเขา เขาก็หรี่ตามองอย่างดุ ๆ แล้วพูดแทรกขึ้นมาเลยครับ...ฮึ่ม! เห็นผมกลัวแล้วคิดว่าจะสั่งอะไรก็ได้งั้นเหรอ!

            ...เอ่อสิครับ! คิดถูกแล้ว!!!!

           ผมแอบเบะปาก ก่อนจะลุกไปคุ้ยตู้เสื้อผ้าตัวเอง สลับกับหันไปมองลมเหนือเป็นระยะ ๆ คือเจ้าตัวเล็กต้องผมตาไม่กระพริบเลยครับ เหมือนกลัวว่าคลาดสายตาไปซักวินาทีหนึ่งนี่ผมจะหายไปอะไรแบบนั้นอ่ะครับ

          คือถ้าแค่ลมเหนือมองผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ...แต่พี่อัยย์ พี่จะมองผมทำไม!!!?

          ผมรีบใส่เสื้อผ้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เคยเป็นมั้ยครับ เวลามีใครจ้องมาก ๆ เข้าแล้วทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือไม้ไว้ที่ไหนดี ผมเป็นแบบนั้นล่ะครับ สุดท้ายก็เลยได้เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่หยิบสุ่ม ๆ ขึ้นมานั่นแหละ พอแต่งตัวเสร็จแล้วผมก็สาวเท้าเร็ว ๆ กลับมาหาลมเหนือแล้วอุ้มเขาขึ้นมา ซึ่งพี่อัยย์ก็ยอมปล่อยมือที่กอดลูกชายผมออกแต่โดยดี

          “เห็นมั้ย ป๊ะป๋าไม่ไปไหนแล้วครับ ไม่ร้องเนอะ เดี๋ยวปวดหัว” ผมบอกยิ้ม ๆ พาเขาขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วโยกตัวเขาไปมาเบา ๆ ทำแบบนั้นซักพักลมเหนือก็ค่อย ๆ หยุดร้อง

          “งื้อ...” พอเริ่มใจเย็นลงแล้ว เจ้าตัวเล็กก็เริ่มตาปรือ ท่าทางจะง่วงอีกแล้วครับ ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ก็เพิ่งตื่น แต่ผมก็เข้าใจนะ เวลาร้องไห้แล้วมันเหนื่อยครับ...พอร้องไห้แล้วรู้สึกอยากพักยาว ๆ อะไรแบบนั้นน่ะครับ ผมเคยเป็นอยู่ช่วงหนึ่งตอนแม่เสียใหม่ ๆ ช่วงนั้นนี่ตื่นมาก็ร้องไห้ ร้องจนเพลียก็หลับไป พอตื่นมาอีกรอบก็ร้องอีก พอเพลียก็หลับ เรียกได้ว่าช่วงนั้นนี่ นิ่งเป็นหลับขยับเป็นร้องเลยล่ะครับ แต่สุดท้ายก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้นะครับ

          “ง่วงแล้วเหรอครับ”

          “งื้อ...ป๊ะป๋านอน” ลมเหนือพยักหน้าหงึกหงัก แล้วก็ดึงมือผมเบา ๆ ให้ลงไปนอนกับเขา แต่ผมไม่ได้นอนหรอกนะครับ แหม...พี่อัยย์ก็ยังอยู่ในห้อง จะให้ทิ้งเขาแล้วไปนอนกับลูกก็ดูจะน่าเกลียดเกินไป สุดท้ายก็เลยลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วจุ้บหน้าผากไปที

          “ฝันดีครับ จุ้บ!

          “งื้อ...” แล้วลมเหนือก็ปิดเปลือกตาลง ผมนั่งลูบหัวเขาแบบนั้นไปซักพักจนกระทั่งแน่ใจว่าลูกชายหลับสนิทแล้วถึงได้ค่อย ๆ ถึงมือข้างที่เขาจับไว้อยู่ออกช้า ๆ

          งุ้ยยยยย ลมเหนือตอนนอนน่ารักมากครับ อยากจะหยิบไอโฟนมารัวหลาย ๆ ช็อต...แต่คงยังไม่ใช่เวลานี้

          ผมละสายตาจากลูกชายไปมองอีกคนที่อยู่ในห้อง เผลอสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อสบเข้ากับตาดุ ๆ ของเขา แต่เพราะผมยังมีเรื่องสงสัยอัดแน่นเต็มอก ก็เลยไปนั่งแหมะอยู่ตรงหน้าพี่อัยย์

          ไม่ใช่ที่ไหนไกล ก็ข้าง ๆ เตียงเนี่ยแหละครับ

          “ลูกชายผมเป็นอะไรครับ” ผมเริ่มยิงคำถามเสียงเบา ๆ กลัวรบกวนการนอนของลมเหนือครับ

          “...” แต่พี่อัยย์ก็ยังเงียบ เขามองผมนิ่ง ๆ จนผมต้องเป็นฝ่ายหลบหน้าหลบตาหันไปทางอื่นแทน ไม่รู้สิครับ พอโดนเข้าจ้องแล้วทำหน้าไม่ถูกอ่ะ

          แต่พี่ไม่ต้องมามองผมแบบนั้นเลย ถึงผมจะหลบตาพี่อยู่ แต่หูนี่รอฟังคำตอบนะครับ

          กระทั่งเวลาผ่านไปไม่นาน...แต่รู้สึกเหมือนนานนับปีในความรู้สึกผม พี่อัยย์ก็ยอมเปิดปากหลักจากเล่นตัวไม่ยอมบอกซักที

          “ไปเช็ดผมให้แห้งก่อน”

          ...แล้วพูดด้วยประโยคที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของคำตอบที่ผมถามไป

          โว้ยยยยยยยยยยย พี่จงใจกวนผมใช่มั้ยเนี่ย!!!? ผมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ตวัดสายตามองพี่เขา ไม่ยอมลุกไปไหน

          “ลมเหนือเป็นอะไรไปครับ” ผมกอดอก ถามเขาอีกรอบ ไม่สนใจผมเปียก ๆ ที่ตอนนี้น้ำหยดติ๋ง ๆ จนสัมผัสถึงความชื้นที่เสื้อแล้วครับ

          คืออยากรู้โว้ยยยยยย

          “...ถ้าเราไม่สบาย จะไม่มีคนดูแลตัวเล็กนะ” แต่พี่อัยย์ก็ยังไม่ยอมตอบคำถามผม เขามองผมนิ่ง ๆ ด้วยตาดุ ๆ เหมือนจะข่มขู่ทางอ้อมว่าให้ไปเช็ดผมซะดี ๆ

          ผมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เดินไปคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดนั่งเช็ดผมอยู่ตรงหน้าเขา จงใจขยี้แรง ๆ ซักสองสามทีให้เห็นว่าเช็ดแล้วจริง ๆ

          บอกไว้ก่อนนะครับว่าที่ยอมทำตามที่พี่เขาบอก เพราะกลัวไม่สบายแล้วจะไม่มีใครดูแลลมเหนือขึ้นมาจริง ๆ ต่างหาก สายตาพี่มีผลกับผมแค่นิดเดียวแหละ วุ้ย!!

          ...ไม่กล้าบอกว่าไม่มีผลครับ เดี๋ยวจะเป็นการหลอกตัวเองเกินไป

          “อ่ะ...เช็ดแล้ว พี่ตอบผมซักทีว่าลูกผมเป็นอะไรไปครับ” พอขยี้ผมสองสามทีเสร็จ ผมก็กลับมานั่งกกอกดอกเหมือนเดิม ผ้ายังวางพาดคออยู่แบบนั้นแหละครับ...เอาจริง ๆ ไม่ได้รู้สึกว่าผมตัวเองแห้งขึ้นเลยแม้แต่น้อย

          แต่แล้วไง ใครแคร์ ตอนนี้ความอยากรู้มันมากกว่าอะไรทั้งหมดทั้งสิ้นทั้งมวลแล้วครับ ถ้าพี่อัยย์ยังไม่ยอมบอกผมอีกนี่...

          “ดื้อ...มานี่”

          ...ก็ไม่กล้าทำอะไรหรอกครับ ได้แต่ฮึดฮัดอยู่ในใจ ฮือออออ เกิดเป็นพระพายนั้นแท้จริงแสนลำบาก ยิ่งพอเขาทำเสียงดุ ๆ แบบนี้ยิ่งไม่กล้าเลยครับ ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ไปหรอกเว้ยยยย อย่างน้อยผมก็มีความพยายามที่จำต่อต้านพี่นะ

          ฮึ! บอกเลยผมไม่ง่าย...ประโยคมันแปลก ๆ ป่ะวะ?

          ผมกอดอก จ้องพี่เขาเขม็งเป็นเชิงบอกว่าให้รีบ ๆ ตอบคำถามผมมาได้แล้ว...แต่ไม่ได้จ้องตาหรอกนะครับ จุดโฟกัสอยู่ที่จมูก คือตาเขาดุง่ะ...

          พอโดนผมกดดัน เขาก็เงียบไปซักพัก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

          “พายครับ มานี่เร็ว จะได้คุยเรื่องตัวเล็กกัน” ...จู่ ๆ อย่ามาเปลี่ยนรูปแบบการพูดดิ่พี่อัยย์!!! จะโหดก็โหดให้สุดดิ๊ โด่ววววว ไม่ใจเลย

          ...ไม่ดีต่อใจผมเนี่ยแหละครับ

          ผมทำหน้าไม่ถูกขึ้นมาทันที มองเขาที่ยิ้มบาง ๆ ออกมา...เอ่อ รู้ว่าหล่อ ไม่ต้องยิ้มเยอะ! แล้วก็ตบพื้นข้าง ๆ ตัวเขาเป็นเชิงว่าให้ไปนั่งตรงนั้น แล้วไอ้สายตาที่มองผมเหมือนมองเด็กนี่คือไรวะ...

          รู้ตัวป่ะว่ามันทำให้ตาดุ ๆ ของพี่ไม่เหลือความน่ากลัวเลยนะเว้ย!!!

          “มาเร็ว” ไม่ต้องมาพูดเสียงอ่อนเลยด้วย! ผมไม่หลงกลพี่หรอกนะ คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะยอมทำตามง่าย ๆ อ่ะดิ่!?

          ...งั้นพี่ก็คิดถูกแล้วล่ะครับ

          เพราะสุดท้ายผมก็ยอมย้ายตัวเองไปนั่งข้าง ๆ พี่เขาในที่สุด

          เคยเป็นมั้ยครับ เวลาโดนสั่งอะไรแล้วไม่อยากทำตาม แต่พอเปลี่ยนวิธีการพูดนิดหน่อยก็ทำให้จากที่ไม่ยอมทำตามกลายเป็นหมาเชื่อง ๆ ไปได้เลย

          พี่อัยย์...พี่แม่งร้ายว่ะ!!

          “ตกลงลมเหนือของผมเป็นอะไรไปครับ” พอย้ายมานั่งข้างเขาแล้ว ผมก็ถามอีกรอบ คือผมทำตามที่พี่บอกทุกอย่างแล้วนะ พี่ควรตอบผมได้แล้วอ่ะ ถ้าไม่ตอบนี่ผมจะโกรธจริง ๆ ล่ะนะ...แล้วถ้าผมโกรธ พี่เขาจะสนใจใยดีอะไรผมมั้ยวะ?

          พี่อัยย์หยิบผ้าขนหนูออกจากคอผม แล้วก็ค่อย ๆ เช็ดหัวให้ผมเบา ๆ ...งุ้ยยยยย เช็ดผมให้ด้วย หวังไรอยู่ป่ะเนี่ยยยย

          แต่เดี๋ยว...พี่ยังไม่ตอบผม

          “พี่อัยย์...” ผมเรียกเขาเสียงขุ่น ๆ เมื่อกี้เกือบจะเคลิ้มไปกับน้ำหนักมือกำลังดีของเขาแล้วครับ ร้ายกาจ...พี่อัยย์ร้ายกาจจริง ๆ !!!

          “วันนี้ตัวเล็กวิ่งออกมาจากห้อง”

          “ห้ะ!?” ผมหันขวับทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ทำให้พี่เขาต้องหยุดมือที่กำลังเช็ดผมให้ลง

          “คงเพราะตกใจเสียงฟ้าผ่า ตัวเล็กก็เลยขวัญเสีย...พี่ผ่านมาเห็นเขาร้องไห้ตัวเปียกโชกเชียว” พี่อัยย์บอก หรี่ตามองผมดุ ๆ เหมือนว่าผมทำอะไรผิด...ก็คงผิดล่ะครับ “ปกติเราปล่อยให้ตัวเล็กอยู่ในห้องคนเดียวตลอดเลยเหรอ?”

          ผมก้มหน้านิ่ง ช็อค...ช็อคมาก ที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

          ผมล็อคประตูแล้วก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่ามันเปิดจากด้านในไม่ได้...แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าลมเหนือจะวิ่งเตลิดออกมา

          เท่านี้ก็สามารถไขข้อข้องใจได้แล้วว่าทำไมลูกชายผมถึงใส่เสื้อคนละตัวกับเมื่อเช้า แล้วทำไมพี่อัยย์ถึงได้มาอยู่ในห้องผมได้

          “เรารู้มั้ยว่ามันอันตราย” พี่อัยย์เอ่ยต่อเสียงนิ่ง...มือก็ยังเช็ดหัวให้ผมเบา ๆ เหมือนเดิม แต่เหมือนผมไม่รับรู้อะไรแล้วครับ...พอรู้แบบนี้แล้ว

          เหมือนใจมันหายไป

          “ทำไมเราถึงปล่อยให้ตัวเล็กอยู่ในห้องคนเดียว” พี่อัยย์ถามต่อ ขณะที่ผมก้มหน้านิ่ง ไม่อยากตอบอะไรแล้วครับ ยิ่งพี่เขาใช้เสียงนิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบนี้ผมยิ่งรู้สึกแย่

          “พาย...ทำไมถึงปล่อยตัวเล็กอยู่คนเดียวครับ เขาขวัญเสียมากนะ ตอนไม่เห็นเราอยู่ด้วย” พอเห็นผมไม่ยอมตอบ เขาก็ถามซ้ำ

          “...มันดีที่สุดแล้วครับ” สุดท้าย ผมก็ตอบออกไปสั้น ๆ ไม่อยากอธิบายอะไรให้มากความ คือเราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดนั้น...แล้วถ้าเขารู้ว่าผมได้ลมเหนือมาได้ยังไง เขาจะมองผมเปลี่ยนไปไหม แล้วเขาจะทำอะไรลมเหนือหรือเปล่า...

          ...ผมเชื่อใจเขาได้หรือเปล่า?

          ในเมื่อจริง ๆ แล้ว เราไม่ได้สนิทกัน...เราเป็นแค่คนรู้จักที่บังเอิญมาเกี่ยวข้องกันเท่านั้นเอง

          “พี่ถามได้ไหม”

          “...” ผมนิ่งไป...แล้วก็ส่ายหน้า

          ได้ยินเสียงพี่อัยย์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงมือหนาที่วางลงบนหัวแล้วลูบช้า ๆ เหมือนกับกำลังปลอบใจผมอยู่...ผมไม่ได้เศร้าอะไรนะครับ แค่รู้สึกแย่เท่านั้นเอง

          “แต่เรื่องตัวเล็ก...รู้ใช่มั้ยว่าแบบนี้มันอันตราย”

          “อื้อ...”

          แต่ผมทำได้ดีที่สุดเท่านี้จริง ๆ

          “พายต้องหาคนดูแลตัวเล็กนะครับ”

          ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก...ผมควรจะทำยังไงดี?

          ผมรักลมเหนือจนไม่กล้าปล่อยให้เขาไปไหน...ไม่อยากให้เข้าไปเผชิญโลกโดยที่ไม่อยู่ในสายตาของผม...แต่ถ้าเขาเป็นอะไรแบบวันนี้อีก ถ้าเกิดมันไม่โชคดีแบบวันนี้

          ถ้าเกิดพี่อัยย์ไม่เจอลมเหนือวันนี้

          “...พายจะทำยังไงดี”

 

---จบ ไป อีก ตอน ล๊าววววววววว ว

เมื่อวานอัพไม่ทันค่ะ หลับคาโน้ตบุ๊คเลย ด้วยความสัตย์จริง ฮือออออออ

เรามาพูดถึงพี่อัยย์กันหน่อยดีกว่า เห็นมีรีดเดอร์บอกว่าพี่อัยย์ดูนิ่งมาก...

จริง ๆ เฮียแกไม่นิ่งนะคะ 5555555 ถ้าดูดี ๆ จะเห็นว่าพี่แกจะค่อย ๆ พูดเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับความสนิท...นิสัยโดยพื้นฐานของพี่อัยย์ที่เด่น ๆ เลยคือ เฮียเป็นคนขี้ห่วงค่ะ เพราะงั้นก็เลยรู้สึกว่าปล่อยพระพายกับลมเหนือไว้ไม่ได้

เคยรู้สึกมั้ยคะว่าเด็ก ๆ เนี่ย น่าห่วงขนาดไหน นั่นแหละค่ะ ความรู้สึกของพี่อัยย์

ส่วนที่เห็นว่าเฮียดูนิ่ง ๆ เนี่ย นอกจากยังไม่ค่อยสนิทแล้ว เฮียเขาก็ค่อนข้างโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ จะให้งุ้งงิ้งมุ้งมิ้งแบบพระพายก็แปลก ๆ เนอะ ฮ่า ๆ อายุพี่อัยย์ที่กำหนดไว้นี่ประมาณ 26-27 เลยค่ะ 555555

สุดท้าย ฝากพระพาย ลมเหนือ และพี่อัยย์ไว้ในอ้อมออกอ้อมใจทุกคนด้วยค่า

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ทุกคอมเม้นต์ด้วยน้า >< จะนำไปปรับปรุงภายหลังนะคะ รักทุกคนนนน จุ้บ ๆ













(c)              Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

2,593 ความคิดเห็น

  1. #2471 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 17:33
    ตอนพี่หมอลูบหัวพายนี่น้ำตาหยดติ๋งเลยค่ะ อารมแบบเด็ก18ไม่ได้อยู่กับพ่อ แม่ก็เพิ่งเสีย เลี้ยงลูกชาย2ขวบคนเดียวพร้อมเรียนไปด้วยมันแบบ....
    #2471
    1
  2. #2453 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 16:08
    ขอบคุณ
    #2453
    0
  3. #2379 mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 23:47
    พี่หมออัยย์ช่วยหาทางออกให้น้องทีค่ะ
    #2379
    0
  4. #1725 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 15:40
    พายยยย คนเขาจะโกรธดีเลย์ไปมั้ยยย
    #1725
    0
  5. #1626 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:38
    หงุดหงิดพาย เลือกไหมว่าจะเลี้ยงลูกหรือจะเรียน มันทำพร้อมกันไม่ได้ ปล่อยเด็กไว้คนเดียวโคตรอันตราย คิดนิดนะ ไปจ้างคนมาเลี้ยงเหอะ
    #1626
    0
  6. #916 lukbua (@lukbua) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 21:03
    เอาจริงๆเลี้ยงมาได้จนป่านนี้นี่โชคดีมากเลย เด็กเล็กนี่ปล่อยคลาดสายตาไม่ได้เลยนะ ยิ่งวัยกำลังหยิบอะไรเข้าปากหมดนี่ติดคอตายง่ายๆ ปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้เหมือนลูกหมาหรอก แต่พายก็ตัวคนเดียว ต่อว่าเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ คิดละสงสาร ;___;
    ขอติเพื่อก่อละกันนะคะ เรื่องความไม่สมจริงของการเรียนหมอละเลี้ยงลูกคนเดียวด้วย กับเรื่องจบสองปีได้เป็นอาจารย์หมอไม่ต้องเรียนเฉพาะทางก่อน ขัดกับความจริงเกินไปค่ะ เลยแปลกๆนิดหน่อย ถ้ามีจริงก็ช่วยแย้งเราทีนะคะ
    #916
    1
    • #916-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      25 สิงหาคม 2559 / 21:37
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่า
      การเรียนหมอแล้วเลี้ยงลูกคนเดียวหนักมากจริงๆค่ะ แต่พระพายอยู่แค่ปีหนึ่ง เนื้อหายังคล้ายๆกับตอนม.ปลายอยู่ เพียงแต่อาจมีบางเรื่องที่ลึกกว่า ยากกว่า แต่ยังพอมีเวบาสำหรับทำกิจกรรมค่ะ เลยใช้จุดนี้มาเป็นเวลาที่พายสามารถดูน้องเหนือได้ แต่แน่นอนว่าพายทำได้ไม่ดีพอสำหรับการดูแลน้องเหนืออยู่แล้ว เพราะทั้งวุฒิภาวะอะไรก็ยังไม่พร้อม T___T บางเริ่องน้องอาจจะคิดว่านี่ดีวุดแล้ว แต่จริงๆมันก็ไม่ใช่ เหมือนหลายๆครั้งที่เราตัดสินใจอะไรพลาดไป ประมาณนั้นค่ะ
      สำหรับเรื่องพี่อัยย์ จริงๆการเป็นอาจารย์แพทย์ไม่จำเป็นต้องจบเฉพาะทางก่อนสำหรับการสอนชั้นพรีคลีนิค(ปี2-3)ค่ะ แต่ไม่สามารถสอนนศพ.ชั้นคลีนิคได้ เพียงแต่จะไม่ค่อยเจอเท่าไร สำหรับพี่อัยย์ วิขาที่เขาสอนจะเป็นพวกเลคเชอร์ ผ่าอาจารย์ใหญ่ซึ่งตามข้อมูลที่เคยอ่านมาเห็นว่าสามารถทำได้ค่ะ อันนี้เป็นข้อมูลที่ไปค้นๆมา ตัวเราก็ไม่ได้เรียนแพทย์เหมือนกันค่ะ หาอ่านเท่าที่หาได้ ไม่แน่ใจในความถูกผิด100%เหมือนกันค่ะ ;;-;;ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ ><\\\
      #916-1
  7. #847 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:50
    หมออัยย์ ช่วยน้องด้วย
    #847
    0
  8. #711 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 00:24
    งื้อออออออ พายน้อยผู้น่าสงสาร
    #711
    0
  9. #601 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 08:32
    พอพายรู้สาเหตุเรานี่น้ำตาไหลเลย รู้ว่าพายตกใจมาก ห่วงลูกก็ห่วง แต่มันก็ไม่รู้จะทำไงดี ฮืออออออ
    #601
    0
  10. #475 Saturdayy (@sweetegg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 15:45
    พี่อัยย์พาพายไปอยู่ด้วยกันเลยสิคะ จะได้ช่วยกันดูน้องเหนือ เนอะๆ 555
    #475
    0
  11. วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 20:13
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #322
    1
    • #322-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:48
      ขอบคุณค่ะ
      #322-1
  12. #317 `ลู่ลอยละลิ่ว (@qqcaraill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 15:41
    ทำไงล่าาา พี่หมอว่างมากมั้ย มาเป็นแด๊ดดี้ให้น้องเหนือสิมาาา
    #317
    1
    • #317-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      5 สิงหาคม 2559 / 15:47
      ไม่ว่างมาก แต่ยินดีทำให้ถ้าพายขอ-----//แค่กๆ
      #317-1
  13. #281 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:33
    ตามนั้นเลย เอาไปให้แม่พี่อัยย์เลี้ยง
    #281
    2
    • #281-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:24
      ต้องรอดูว่าพระพายจะว่าไงกับข้อเสนอนี้ 55555
      #281-1
    • #281-2 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      3 สิงหาคม 2559 / 21:24
      ต้องรอดูว่าพระพายจะว่าไงกับข้อเสนอนี้ 55555
      #281-2
  14. #234 ;-เอลี่กินแกลบ-; (@babyll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 05:19
    ทำยังไงดีๆ เอาไปฝากไว้ที่แม่พี่อัยย์ดีม้ะ 5555555
    #234
    1
    • #234-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      1 สิงหาคม 2559 / 08:42
      ฝากเลยยยยย 55555
      #234-1
  15. #124 Boatbateau (@boatnp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 12:10
    เห็นด้วยกับความเห็นล่างๆ ด้วยคนค่ะ เอาไปฝากคุณแม่พี่อัยย์เลี้ยง เย่ 555555
    #124
    1
    • #124-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      27 กรกฎาคม 2559 / 19:57
      ถถถถถถถถถถถถถถ พี่อัยย์บอกเต็มใจ----
      #124-1
  16. #58 princeys (@yongseo11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 20:14
    โอ๊ย ตลก ค.เห็นก่อนๆ หน้า บอกเอาน้องเหนือ เป็นใบเบิกทาง จริงด้วยค่ะ ! มีหลานให้คุณแม่ได้เลย ไม่ต้องห่วงเรื่องท้องไม่ได้ ???? เราว่าพี่อัยย์ไม่นิ่งน้าา นางดูอบอุ่น ดูพึ่งพาได้อ่ะ เราชอบ ผช แบบนี้นะ แอบดูขี้เล่นด้วยยย บอกแล้วว ย้ายไปอยู่กับพี่เค้าเถอะค่ะ น้องพาย 55555
    #58
    1
    • #58-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      21 กรกฎาคม 2559 / 23:05
      รักพี่อัยย์ค่ะ มุมิๆ พี่เค้าน่าร้ากกกกก
      ทุกคนสนับสนุนให้เอาน้องเหนือไปเป็นใบเบิกทางไว้ก่อนเลยทีเดียว 55555
      #58-1
  17. #38 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 13:17
    ตัดฉับมากค่ะไรท์..... คห.36ดีมากค่ะ!!! เอาไปให้คุณแม่พี่อัยย์เลี้ยง จากน้องเหนือจะกลายเป็นใบเบิกทาง----
    #38
    1
    • #38-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      20 กรกฎาคม 2559 / 19:54
      ทุกคนสนับสนุนให้เอาน้องเหนืออเป็นใบเบิกทาง 5555555
      #38-1
  18. #37 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 21:17
    ค้างมาก
    #37
    1
    • #37-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      19 กรกฎาคม 2559 / 21:48
      เราขอโทษษษ ไม่ได้ตั้งใจจะตัดให้ค้างเลยจริ๊งงงง จริงงงงงง นะ
      #37-1
  19. #36 เรนนี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 18:00
    เอาไปฝากคุณแม่พี่อัยย์เลี้ยงเลยค่ะ เอาหลานไปเบิกทางก่อนแล้วลูกสะใภ้จะตามไปทีหลัง ฮา
    #36
    1
    • #36-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      19 กรกฎาคม 2559 / 21:47
      อุ้ย ความคิดดีค่ะ หมดปัญหาเรื่องคุณแม่ไม่ได้อุ้มหลายด้ว----
      #36-1
  20. #35 RatriUIUI (@RatriUIUI) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 17:36
    พี่อัยย์น่ารักค่ะ พายก็น่ารักยิ่งน้องลมเหนือยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่
    ลักเอากลับบ้านได้ไหมค่ะเนี้ยยย
    #35
    1
    • #35-1 Rabbit Tan (@keaw1542542) (จากตอนที่ 9)
      19 กรกฎาคม 2559 / 21:46
      รักได้ แต่อย่าลักเลยยย เดี๋ยวพระพายช็อค ลูกหาย 55555
      #35-1