[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 14 : ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 426 ครั้ง
    11 ก.ค. 61

ผู้มาเยือน



     เวลาผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ หนิงเหอยังคงตั้งใจทำงานของเธออย่างเต็มที่ หนิงเหอเดินอย่างอารมณ์ดีเข้าไปหาท่านตาของเธอ พร้อมทั้งถือจานของว่างที่แม่ของเธอทำและน้ำชาเข้ามา

     "ท่านตา" เธอเดินเข้าไปอย่างยิ้มแย้ม

     ชายวัยกลางคนละสายตาจากงานตรงหน้ามองหลานรักของตนอย่างเอ็นดู "หนิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ ตาคิดถึงเจ้านัก"

     "ท่านตาคิดถึงหลาน หลานก็คิดถึงท่านเช่นกัน" เธอพูดจบประโยคแล้วชะโงกหน้ามองงานของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ "ท่านตากำลังทำอันใดอยู่หรือเจ้าคะ"

     ท่านตามองความอยากรู้อยากเห็นของคนตรงหน้าอย่างจนใจ ประพฤติตัวเช่นนี้ หากเป็นผู้อื่นเขาคงไล่ออกไปแล้ว... แต่กับหลานคนนี้..เขายกเว้น


     เพราะนางเป็นหลานรัก!

     "กำลังอ่านงานรายงานการรบของแม่ทัพใหญ่.." ท่านตาเริ่มพูดต่ออย่างลังเล "หนิงเอ๋อร์..อย่าหาว่าตาว่าเลยนะ เจ้าชะโงกหน้ามองเช่นนี้มัน..ไม่ค่อยเหมาะสมนัก"

     หนิงเหอมองท่านตาตรงหน้าอย่างตกใจ "หลานขอโทษเจ้าค่ะ หลานจะไม่ทำอีก" หนิงเหอพูดพลางก้มหน้างุดซ่อนแววตาวิบวับ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว 

     "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร สำหรับเจ้าข้าไม่ถือสาๆ มาๆเจ้ามาดูรายงานการรบของแม่ทัพกับตาดีหรือไม่ หรือเจ้าอยากจะไปที่ไหนหรือเปล่าเดี๋ยวตาพาไป"


     เธอมองผู้เฒ่าตรงหน้าอย่างยินดี ท่านตาผู้นี้ของเธอเอ็นดูเธอยิ่ง! "ข้าดูรายงานการรบเป็นเพื่อนท่านตาดีกว่า ท่านตาจะได้ไม่เสียงานด้วย" เธอทำท่าทางลังเลเล็กน้อย "แต่ว่า ข้าดูสิ่งนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ"

     "จริงๆคนนอกก็ไม่ควรดูอยู่แล้ว..แต่หลานไม่ใช่คนนอกนี่" นางได้ยินประโยคนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ "อีกอย่าง นี่ก็ไม่ใช่ความลับอันใด หลังแม่ทัพใหญ่กลับมา รายงานฉบับนี้ เอ่อ..จริงๆก็ไม่ทั้งฉบับ ขุนนางสามารถขอนำไปอ่านได้ เพื่อใช้เสนอแนะเพิ่มเติม เป็นการปรับปรุงการทำงานอย่างหนึ่งหรือเป็นการเพิ่มความรู้ของตนเองด้วย เพราะฉะนั้น..หลานดูได้" อดีตแม่ทัพพูดประโยคยาว

     เธอรู้สึกโชคดีเป็นพิเศษ อา..สวรรค์ช่างเมตตานางนัก ฟังดูก็รู้ว่ารายงานตรงหน้าสำคัญระดับหนึ่ง กล้าให้เธออ่านเล่นเช่นนี้ ถือว่าเธอมีตำแหน่งสูงในใจของท่านตาเลยทีเดียว



     ผ่านไปหนึ่งชั่วยามสองเค่อ หนิงเหอกลับถึงเรือนตนเองกำลังจะลงมือตรวจงานต่อแต่มีสาวใช้มาตามเธอให้ไปที่ห้องรับรอง เธอสงสัยว่ามีเรื่องอะไรแต่ก็ไม่ได้ถามเนื่องจากคิดว่าไม่น่าจะมีอะไร แต่เธอพบว่าเธอคิดผิดเมื่อได้พบหน้าคนในห้องรับรอง

     ประมุขพรรคมารทมิฬนั่งอย่างสง่างามอยู่ตรงหน้าของเธอ..
     หนิงเหอตาโต พลางคิดในใจ..หรือว่าชายตรงหน้าทำงานเสร็จเร็วเลยมาแก้แค้น?

     เธอพยายามตั้งสติ เปลี่ยนสายตาพร้อมยิ้มที่มุมปากอย่างหญิงงามในห้องหอ

     "โอ้ หนิงเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว มา มาคำนับคุณชายหม่าเร็ว" หลวนหรูอี้พูดเสียงหวาน 

     "คำนับคุณชายหม่าเจ้าค่ะ" หนิงเหอกดสายตามองพื้น

     "แม่นางเชิญตามสบายเถิด" หม่าจิ่นเทาพูดเสียงนุ่มหูเหมือนที่ได้ยินเมื่อคราวก่อนไม่ผิดเพี้ยน

     เฮอะ! บอกให้เธอตามสบาย แต่สายตากลับไม่ละออกจากเธอเสียที

     เอาเถอะ จ้องได้จ้องไป อย่าเอาดาบมาจิ้มเธอก็พอ!

     "เอาหละ เมื่อคนตระกูลหลวนมากันครบแล้ว ข้าจึงขอประกาศจุดประสงค์การมาในครั้งนี้ ข้ามาในวันนี้เพื่อมาเชิญครอบครัวของท่านไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับฉินอ๋อง" 

     หลวนซือเค่อได้ฟังก็แค่นยิ้ม "เพียงแค่มาเชิญ ท่านถึงกับมาเชิญด้วยตนเอง ในฐานะผู้นำตระกูล ข้าซาบซึ้งใจนัก และแน่นอนว่า งานเลี้ยงครั้งนี้ครอบครัวของข้าย่อมไปกันครบทุกคน"

     "ได้ยินคำตอบรับจากท่านข้าก็ดีใจ ที่ข้ามาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อเชิญสกุลหลวนเข้าร่วมงานเท่านั้น..แต่ยังมีเรื่องอื่นอีกด้วย"

     "โอ้ เป็นเรื่องใด เชิญท่านพูด" หลวนซือเค่อจ้องหม่าจิ่นเทาด้วยสายตากดดัน

     "ข้าขอสนทนากับแม่นางผู้นี้สักครู่ได้หรือไม่" หม่าจิ่นเทาผายมือชี้ไปที่หญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่


     หนิงเหอผู้นั่งเงียบเป็นเวลานานและหวังว่าจะได้นั่งเงียบไปจนจบบทสนทนาได้ตกเป็นจุดสนใจจากคนในห้องโถงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

     "อ้อ..ย่อมได้ หนิงเอ๋อร์..อย่าเสียมารยาทต่อหน้าคุณชายหละ" หลวนซือเค่อมองหลานสาวด้วยสายตาครุ่นคิด ดูเหมือนเขาจะพลาดอะไรไปบางอย่าง 

     หนิงเหอสงบใจ "เจ้าค่ะ" เธอตอบรับคำแล้วเดินตามออกไปอย่างเรียบร้อย

     ออกมาจากเรือนรับรองได้ไม่มาก เธอก็เอ่ยปากถาม เพื่อรีบจบบทสนทนา "ท่านมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ" 

     "ก็ไม่มีอันใดมาก ข้ามาเพียงดูให้แน่ใจ"

     เธอยืนงง "ดูให้แน่ใจ?" 

     "ใช่ ดูให้แน่ใจ"

     "ดูอะไรให้แน่ใจหรือ ท่านช่วยบอกให้ชัดเจนกว่านี้ได้หรือไม่" ท่านจะหล่ออย่างเดียวไม่ได้ ท่านต้องพูดให้รู้เรื่องด้วย!


     บุรุษร่างสูงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ข้าต้องขออภัยแม่นาง ข้าบอกท่านไม่ได้"

     หนิงเหอเริ่มรู้สึกอารมณ์เสีย "หากท่านไม่สะดวกที่จะตอบก็ไม่เป็นไร แต่ข้าขอถามท่านเรื่องหนึ่ง เหตุใดคราวก่อนที่ท่านมา ท่านจึงเรียกข้าว่าผู้รู้ใจ? ท่านไม่คิดหรือว่าข้าจะเสียหาย?"

     เมื่อเธอกล่าวจบ แววตาคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปวูบหนึ่งแปลกๆ เธอไม่แน่ใจนักว่าสายตาเมื่อครู่แปลว่าอะไร..แววตาคนผู้นี้ช่างอ่านยากนัก

     "เรื่องนั้นข้าต้องขอโทษแม่นางด้วย เป็นข้าที่ผิดเอง เดี๋ยวข้าจะไปแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดนั้นด้วยตนเอง..หวังว่าแม่นางจะให้อภัย"

     เธอมองชายตรงหน้า "ข้าให้อภัยท่าน" "หากไม่มีอันใดแล้ว ข้าขอตัวนะเจ้าคะ"

     "เชิญแม่นาง" หม่าจิ่นเทามองเธอด้วยแววตาอ่านยากอีกครั้งก่อนเดินกลับไปที่ห้องรับรอง

หนิงเหอเดินกลับเรือนของตนอย่างใจลอย ฟังจากน้ำเสียงก็ดูจริงใจดี แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

หม่าจิ่นเทาปิดบังอะไรเธออยู่?..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 426 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #114 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 19:57
    ลงเรือลำไหนดีหว่า^_^
    #114
    0
  2. #72 peang233 (@peang233) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:54
    รอตอนต่อไป
    #72
    1
    • #72-1 kntllny (@kedyps) (จากตอนที่ 14)
      15 เมษายน 2561 / 07:13
      ขอบคุณค่าา><
      #72-1