[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 18 : ทำงาน(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

ทำงาน(2)


จริงๆข้าก็ไม่อยากทำเช่นนี้..  ข้าจำเป็นจริงๆ...


เมื่อผู้บุกรุกเดินเข้าไปด้านในได้ ก็หายใจโล่งอกพลางปลอบตัวเองว่าครั้งนี้จะทำเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ


พรึ่บ! 


จู่ๆเทียนก็ถูกจุดขึ้น ผู้บุกรุกตกใจทำตัวไม่ถูก เทียนถูกจุดขึ่นได้อย่างไร ผู้บุกรุกจัดผ้าปิดปากให้เรียบร้อยก่อนรีบเดินออกจากห้อง


"ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ" หนิงเหอพูดขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้อง
"ท่านกง ข้ารู้ว่าเป็นท่าน" หลี่เม่าพูดเสริม
"พวกเจ้า.." หัวหน้าสกุลกงพูดไม่ออก สาวใช้พวกนี้เป็นของฮูหยินนี่ หรือว่า.. "ภรรยาข้า..รู้เรื่องนี้หรือไม่"
"ยังไม่รู้เจ้าค่ะ" หนิงเหอตอบ "ท่านทำไปทำไมเจ้าคะ" เธอมองชายตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ เงินของตัวเองแท้ๆทำไมต้องขโมย
"ข้าจำเป็น.." ท่านกงพูดด้วยสีหน้าที่ย่ำแย่



เช้าวันใหม่ที่สดใส แต่หนิงเหอมีสีหน้าที่เคร่งเครียด เธอเดินไปทำความสะอาดเรือนของกงฮูหยิน ส่วนหลี่เม่าไปกวาดใบไม้แล้วไปทำงานที่ห้องครัว กงฮูหยินมองหนิงเหอ แต่หนิงเหอไม่สบตา 


เธอกำลังคิดหนัก..


เวลาผ่านไปจนถึงเย็น หนิงเหอเดินไปหากงฮูหยิน 

"ฮูหยิน ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วเจ้าค่ะ" กงฮูหยินเมื่อได้ยินประโยคของหนิงเหอก็พยักหน้าเฉยๆ เมื่อไรนางจะได้รู้ความจริงเสียที..

 

"เอ่อ ฮูหยิน" หนิงเหอเอ่ยเรียกคนที่เดินนำหน้
"มีอันใดก็พูดมา ข้าเตรียมใจแล้ว" กงฮูหยินพูดออกมาด้วยความเด็ดเดี่ยวแต่ในใจกลับสั่นไปหมด
"อาหารเย็นวันนี้อิงอิงเป็นคนทำเจ้าค่ะ" 
สิ้นประโยค กงฮูหยินหยุดเดินแล้วหันมาตวาด "เจ้าเห็นข้าเป็นเพื่อนเล่นหรือ!" 

บ่าวรับใช้ทุกคนรีบก้มหัว กงฮูหยินเมื่อตั้งสติได้ก็กลับหลังเดินต่อ หลี่เม่ามองหนิงเหอด้วยสีหน้าพูดไม่ออก หนิงเหอแลบลิ้นใส่หนึ่งทีแล้วเดินต่อ


เมื่อไปถึงสามีของนางก็นั่งรออยู่แล้ว กงฮูหยินมองผ่านรอยยิ้มของสามีแล้วไปนั่งที่ของตน ท่านกงยิ้มค้างแล้วมองไปที่หลี่เม่า หลี่เม่าพยักหน้าเล็กน้อย
กงฮูหยินเมื่อทานอาหารไปเรื่อยๆก็เริ่มสังเกตอะไรได้บางอย่าง "นี่มัน..." นางเริ่มน้ำตาคลอ "นี่มันอาหารวันแต่งงานของเรา..
ท่านกงที่นั่งลุ้นอยู่นานก็ดีใจ "ใช่แล้ว นี่คือสามจานที่พวกเราเลือกด้วยกันอยู่นาน..หยงเอ๋อร์..วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเรา เจ้าจำได้หรือไม่" 
"จำได้ ข้าจำได้" กงฮูหยินเริ่มกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่


ท่านกงหยิบกล่องสีแดงขึ้นมาให้คนรัก กงฮูหยินรับมาแล้วเปิดดู "นี่มันกำไลหยกที่ข้าอยากได้..ท่านพี่.." 
"ฮูหยิน ข้าเป็นคนขโมยเงินไปเอง" หลังหนิงเหอไล่สาวใช้คนอื่นออกไป ท่านกงจึงสารภาพ
กงฮูหยินที่ถือกล่องกำไลหยกมองสามีของตนด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมหละท่านพี่"


ท่านกงเกาแก้มเล็กน้อย "ข้าพยายามเก็บเงินรายเดือนที่เจ้าแบ่งให้แล้ว แต่กำไลหยกนั่นแพงไปหน่อย ข้าไม่อยากให้เจ้ารู้จึง.."
กงฮูหยินยิ้มทั้งน้ำตาที่แท้เรื่องก็เป็นเช่นนี้ "ท่านพี่..." 
"เอ่อ ฮูหยิน เจ้าช่วยจ่ายเงินคืนให้ซู่ซู่กับอิงอิงหน่อยเถิด เป็นเจ้าที่รู้ตัวเร็วเกินไป เงินในลิ้นชักเมื่อวานจึงไม่พอให้ข้าขโมย.." ท่านกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก


กงฮูหยินหันไปมองคนที่นางจ้างมาด้วยแววตาซาบซึ้ง นางไม่น่าตวาดพวกนางเลย "ขอบใจพวกเจ้ามาก" 
"บ่าวยินดีเจ้าค่ะ" หลี่เม่ากับหนิงเหอพูดพร้อมกัน แล้วเดินออกมา


"จบไปหนึ่ง" หนิงเหอมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้วยิ้มออกมาบางเบา แต่แวบหนึ่งก็รู้สึกว่าตัวเองใช้คำพูดไม่เหมาะสมไปในตอนเย็น เธอจดจำข้อผิดพลาดนี้ไว้

"เหนื่อยจัง" เธอพูดจบก็เอาหัวพิงไหล่เพื่อนสนิท 
"วันนี้ดึกแล้ว พวกเรานอนที่นี่อีกสักคืนแล้วพรุ่งนี้พวกเราก็ไปลาออก เท่านี้เป็นเสร็จไปอีกหนึ่งงานอย่างแท้จริง" หนิงเหอพูดเสียงงึมงำ


หลี่เม่าร้องอืมในลำคอ เวลานี้ช่างสงบดีจริงๆ "พรุ่งนี้ยาแปลงกายของข้าก็หมดฤทธิ์พอดี"
หนิงเหอพยักหน้า "ยาของเจ้านี่ดีจริงๆ ร่างชายของเจ้ากลายเป็นหญิงได้อย่างแนบเนียนดีมาก!" เธอชูนิ้วโป้งให้เพื่อนของเธอ
"แน่นอน แล้วใช่ว่ายานี่จะใช้กับใครก็ได้ เฉพาะประมุขเช่นข้าเท่านั้นที่ใช้ได้" หลี่เม่าพูดด้วยความภาคภูมิใจ 
หนิงเหอเบะปากกับความขี้อวดของเพื่อนแล้วใช้วรยุทธ์กลับไปห้องนอนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หลี่เม่าอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง
"อีหนิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"


เช้าวันใหม่ หนิงเหอกับหลี่เม่าเก็บข้าวของเสร็จก็เดินไปหากงฮูหยิน 
"ฮูหยิน ข้ามาลาเจ้าค่ะ" หนิงเหอพูด
"อ้อ อย่างไรก็ขอบใจพวกเจ้า" ฮูหยินเว้นวรรค "ก่อนพวกเจ้าไปช่วยไปหาท่านกงกับข้าสักครู่ได้หรือไม่" กงฮูหยินต้องการไปบอกความจริงกับสามีของนาง


หนิงเหอและหลี่เม่าเดินตามกงฮูหยินไปหาท่านกงอย่างง่ายดาย ท่านกงเมื่อได้เห็นสองสาวใช้ที่ช่วยเขาไว้ก็ดีใจ "ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาก็มีเรื่องจะถามเสียหน่อย"
"เชิญท่านกงถามได้เจ้าค่ะ" หลี่เม่าตอบอย่างมีมารยาท 
ท่านกงพยักหน้าพอใจ "อิงอิงข้าเห็นเจ้าแล้วถูกใจนัก" สิ้นคำทั้งห้องโถงก็เงียบไปชั่วขณะ ท่านกงรู้สึกได้ว่าใช้คำพูดผิดไปจึงรีบพูดต่อ "ไม่ใช่อย่างที่พวกเจ้าคิด ข้าเองล้วนเห็นพวกเจ้าเหมือนลูกเหมือนหลาน" 

กงฮูหยินยิ้มให้สามีของตน "ท่านพี่ ข้าอยากบอกท่านว่าที่จริง-"


"ท่านกงเจ้าคะ ท่านหม่ามาเจ้าค่ะ" สาวใช้รีบบอกนามของผู้มาเยือน หนิงเหอและหลี่เม่ายืนแข็งค้าง หนิงเหอด้วยใส่หน้ากากสาวงามมาจึงไม่กังวลเท่าไรนัก แต่หลี่เม่าที่ใช้หน้าแท้ๆของตนเริ่มยืนไม่อยู่
"ทุกคนออกไปก่อน" ท่านกงเมื่อทราบว่าใครมาก็ไล่สาวใช้ออกไปทั้งหมด "อิงอิงเจ้าอย่าพึ่งไป อยู่ปรนนิบัติข้ากับท่านหม่าก่อน"


หนิงเหอและหลี่เม่าที่กำลังโล่งอก ใจก็ตกไปที่ตาตุ่มอีกครั้ง หนิงเหอส่งสายตาให้กำลังใจเพื่อนรักแล้วเดินออกไป หลี่เม่ามองตามเพื่อนตัวเอง อีหนิงอยู่ช่วยข้าก่อน!


หลี่เม่าแสร้งยิ้มบางแล้วเดินไปอยู่ด้านข้างของห้อง หากเกิดการปะทะขึ้นจริงเขาจะทำอย่างไรดี
"ท่านหม่า เชิญ" ท่านกงยืนต้อนรับบุคคลสำคัญ
"ท่านกง" หม่าจิ่นเทายกมือคำนำผู้อาวุโสกว่าแล้วเดินมานั่ง พลันสายตาปะทะเข้ากับสาวใช้หนึ่งเดียวในห้อง
หลี่เม่าใจเต้นตึกตั่ก มันจะจำเขาได้หรือไม่ 
"ท่านหม่ามาวันนี้มีเรื่องอันใดหรือ" เมื่อนั่งกันเรียบร้อย ท่านกงก็เริ่มสอบถาม หลี่เม่าเดินมารินน้ำชาให้ท่านกง


"ข้ามาวันนี้เพื่อเจรจาการค้า" หลี่เม่าเดินมารินน้ำชาให้หม่าจิ่นเทา
"อ้อ" ท่านกงเมื่อเห็นว่าอิงอิงรินน้ำชาเสร็จแล้วก็ส่งสายตาให้นางออกไป หลี่เม่าเห็นเช่นนั้นก็เก็บรอยยิ้มดีใจที่มุมปากแล้วเตรียมก้าวขาเดินออกไป
"ไม่ได้เป็นความลับอะไร" หม่าจิ่นเทาพูดเพื่อหยุดเท้าของสาวใช้ แต่หลี่เม่าทำเป็นไม่เข้าใจแล้วเดินต่อ


"ท่านกง สาวใช้ของท่านชงน้ำชาได้ดีนัก" 
"โอ้ ชงได้ถูกปากท่านหรือ อิงอิงยังไม่รีบมาขอบคุณคำชมของท่านหม่าอีก" 
หลี่เม่าลอบกลอกตา เขาน่าจะชงให้จืดกว่านี้อีกสักหน่อย "ขอบคุณท่านหม่าเจ้าค่ะ" หลี่เม่าย่อตัวอย่างมีมารยาท ท่านกงเห็นก็อดชื่นชมอีกไม่ได้ "สาวใช้คนนี้ ฮูหยินข้าพึ่งรับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ทำงานคล่องแคล่วดีนัก ทำอาหารก็รสดียิ่ง" 


หม่าจิ่นเทาได้ฟังก็พยักหน้า "น่าอิจฉาท่านที่มีสาวใช้ที่ดีเช่นนี้" "ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยเจริญอาหาร เห็นทีคงต้องยืมสาวใช้ของท่านไปทำอาหารให้บ้างเสียแล้ว"
ท่านกงเห็นหม่าจิ่นเทาดูพอใจสาวใช้ผู้นี้จึงรีบพูด "ถ้าท่านหม่าชอบ ท่านก็รับอิงอิงไปรับใช้เพิ่มอีกสักคนเถิด" คราแรกเขาว่าจะเลื่อนขั้นให้อิงอิงและซู่ซู่ในฐานะที่ทำดี แต่จะเท่าไปรับใช้คนใหญ่คนโตเช่นท่านได้อย่างไร เขายินดีหากคนดีได้ดี


หลี่เม่ายืนนิ่ง ทำไมจู่ๆถึงเป็นเช่นนี้ไปได้ เขาจะไปรับใช้เจ้านั่นได้อย่างไร "ท่านกง จริงๆวันนี้ข้าจะมาลาออกเจ้าค่ะ"
ท่านกงขมวดคิ้ว "ลาออกหรือ แต่ข้าพึ่งยกเจ้าให้ท่านหม่าไปเมื่อครู่ เจ้าก็ไปลาออกกับท่านหม่าเถอะ" พูดจบก็เรียกเด็กไปตามกงฮูหยิน

"ท่านหม่า แม้ว่าท่านกงจะยกบ่าวให้ท่านแล้ว แต่ข้าเป็นนักรับจ้างทำสัญญาเป็นครั้งต่อครั้ง ในเมื่อบ่าวยังไม่ได้ทำสัญญากับท่าน ท่านก็ให้บ่าวลาออกเถิดเจ้าค่ะ" หลี่เม่าพูด



กงฮูหยินเมื่อเข้ามาทราบเหตุการณ์ก็ส่งสายตาขอโทษไปให้ หลี่เม่าส่งสายตาเข้าใจ "เอ่อ ท่านพี่ สองสามวันมานี้บ้านเราขาดคนงาน ข้าจึงไปจ้างพวกนางมา" พูดจบก็หยิบสัญญาให้สามีของตน
ท่านกงเมื่ออ่านสัญญาก็นำไปมอบให้หม่าจิ่นเทา
"อิงอิง ในสัญญาเจ้ายังต้องทำงานที่บ้านท่านกงอีกสี่วัน เช่นนั้นเจ้ามาทำงานให้ข้าสี่วันก็แล้วกัน" หม่าจิ่นเทาพูดรวบรัดเสร็จสับ หลี่มู่มองปริบๆ เขาทำสัญญาไว้เจ็ดวันจริงๆ 


"...ได้เจ้าค่ะ"
"อีกห้าวันให้หลัง เจ้าไปพบข้าที่จวน" 
"...เจ้าค่ะ" หลี่เม่าตอบรับด้วยความจำยอม แล้วขอตัวออกไป
หนิงเหอผู้รอดตัวชะเง้อคอมองเพื่อนของตนอยู่นาน เมื่อเห็นหลี่เม่าเดินออกมาก็รีบไปคว้าคอ 
"เป็นอย่างไรบ้าง" หนิงเหอรีบถาม
"ข้าต้องไปทำงานให้เจ้านั่นสี่วัน" หลี่เม่าพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
หนิงเหอทำตาโต "ทำไมหม่าจิ่นเทาผู้นั้นถึงให้เจ้าไปทำงานด้วย"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" หลี่เม่าคิดหนัก พรรคของเขาเน้นความว่องไวและเล่ห์กลในการหยิบฉวยสิ่งของหรือหนี หากสู้กันตรงๆพรรคมารทมิฬย่อมได้เปรียบกว่า "สวรรค์คงอยากให้ข้าคืนแหวนนั่นเร็วๆมั้ง"


หนิงเหอที่เดินกอดถุงห่อผ้าคิดตามคิดแล้วมีเหตุผลอยู่บ้าง แล้วตบบ่าเพื่อนของตน



__________________________

สวัสดีค่ะทุกคนนนน อัพช้าอีกแล้วTT กิจกรรมมหาลัยเยอะมากๆไม่มีเวลาแต่งหรืออัพเลย ยังไงก็จะรีบลงนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนท์และกำลังใจค่ะ<3 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #125 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 07:24
    สนุกค่ะสู้ๆนะค่ะ
    #125
    0
  2. #121 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 01:09
    สู้ๆๆๆค่ะ
    #121
    0