[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 19 : ดำเนินการ1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

ดำเนินการ1



"หยางติง

"ขอรับ"

"เตรียมคนพร้อมหรือยัง

"พร้อมแล้วขอรับ ท่านประมุข"

เฝิงหลี่เม่าเหยียดยิ้ม "ดี คืนนี้เราไปยืดเส้นยืดสายกันเสียหน่อย"

หยางติงกำหมัดรับคำสั่ง ในใจตื่นเต้นที่กำลังจะได้ทำงานใหญ่กับเขาเสียที

ค่ำคืนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว ห้องเก็บสมบัติของจวนใต้เท้าผู้หนึ่งพลันว่างเปล่า


เพล้ง!


"บอกข้ามาว่าใครเป็นผู้เอาสมบัติของข้าไป!" เสียงขุนนางเฒ่าดังลั่นจวน ถ้วยชาราคาแพงแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผู้น้อยในเรือนต่างก้มหัวชิดพื้นเย็น

ขุนนางเฒ่ากวาดตามองคนในเรือน "เด็กๆ ค้นตัวทุกคนในจวนนี้!" 


เด็กหนุ่มในกลุ่มผู้หนึ่ง เมื่อได้ยินคำสั่งก็แอบถอนหายใจโล่งอก ดีที่เขาทำกุญแจหายไปแล้ว มิเช่นนั้นวันนี้เขาต้องถูกตัดแขนเป็นแน่ คิดแล้วก็กระตุ้นความสงสัยของเขา กุญแจที่เขาแอบขโมยมาหายไปได้อย่างไร?



"ตาแก่นั่นมีสมบัติไม่น้อยเลยจริงๆ" เฝิงหลี่เม่ามองหีบทั้งหลายด้วยความพอใจ "ทุกคนทำงานได้ดีมาก

"ขุนนางเฒ่านั่นค้ามนุษย์ สมบัติพวกนี้สมควรที่จะถูกริบคืนอยู่แล้ว" คนในปกครองของหลี่เม่าคนหนึ่งพูดออกมา ทุกคนใจเรือนพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเห็นด้วยกับศิษย์พี่ แม้พวกเราเป็นพรรคโจร แต่พวกเราก็เป็นโจรมีคุณธรรม" ทุกคนในเรือนพนักหน้าเห็นด้วยด้วยความภูมิใจอีกครั้ง


เฝิงหลี่เม่ามองเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วนึกขำผู้มีคุณธรรมตรงหน้า แล้วแหวนนั่นเล่า พวกเจ้าขโมยมาทำอันใด

"พี่น้องทุกคนมีเป้าหมายตรงกัน ข้าในฐานะประมุขรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง สมบัติที่พวกเราริบมาวันนี้แบ่งส่วนเก็บและส่วนบริจาคให้ดี" เฝิงหลี่เม่าพูดจบก็ประกาศสลายตัว



"พรรคโจรเฝิงซานงั้นหรือ เบาแรงพวกเราทีเดียว" เจิ้งเจียนหลิวหรือที่ผู้คนเรียกกันว่าฉินอ๋องถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

"ใช่" หม่าจิ่นเทาตอบพลางยกน้ำชาขึ้นจิบ "นับว่ายังมีคุณธรรมอยู่บ้าง" หม่าจิ่นเทาพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา

เจิ้งเจียนหลิวฟังแล้วก็อดค่อนขอดไม่ได้ "ประมุขพรรคมารเช่นเจ้านับถือเรื่องคุณธรรมกันด้วยหรือ

แน่นอน" หม่าจิ่นเทาลูบแหวนในมือของตน "อย่างน้อยพรรคข้าก็ไม่ขโมยแหวนของผู้ใด"

"เจ้ายังหาแหวนนั่นไม่เจออีกหรือ

"ใกล้หาเจอแล้ว" หม่าจิ่นเทานิ่งคิด "ข้าจะลงโทษหัวขโมยอย่างไรดี"

"เจ้าจะลงโทษอันใดได้ พรรคโจรเฝิงซานมิใช่พรรคไร้ชื่อ" เจิ้งเจียนหลิวพูดพลางนึกเรื่องของตนเอง

"พรรคข้าก็มิใช่พรรคไร้ชื่อเช่นกัน ปะมือกันสักตั้งคงมิเกินไป" หม่าจิ่นเทาร้องหึในลำคอ ขโมยของสำคัญเช่นนั้นหากตกไปอยู่ในมือผิดคนมิทำให้เขาแย่หรอกหรือ

"นั่นเป็นเรื่องของเจ้าที่ต้องไปจัดการ แต่เจ้าอย่าลืมเรื่องโรงรับจำนำนั่น.." เมื่อนึกถึง เจิ้งเจียนหลิวก็นวดขมับ "เป็นนางที่ทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้"

"เจ้าอย่าโกรธนางเลย นางก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร" หม่าจิ่นเทาสงสารปนสะใจสหาย "แล้วเมื่อไรเจ้าจะบอกความจริงแก่นาง"

เจิ้งเจียนหลิวคิดคำนวณ "รอให้จบเรื่องของคนสกุลลู่ก่อน" "องค์ชายสามผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง"

"คล้ายเป็นบ้าไปแล้ว วันๆพร่ำแต่คำว่าฮ่องเต้"

"อืม" เจิ้งเจียนหลิวสีหน้าเคร่งเครียด "อย่างไรก็ต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด พวกมนุษย์นี่ชอบสร้างเรื่องกันเสียจริง"

หม่าจิ่นเทาพยักหน้าเห็นด้วย




ฟู่~ หนิงเหอที่ตอนนี้เหงื่อท่วมตัวกำลังเป่าลมปรับสมดุล

"หลานช่างมีพรสวรรค์ด้านนี้นัก เพียงไม่นานเจ้าก็มาถึงวรยุทธ์ขั้นสี่ปลายแล้ว" หลวนซือเค่อพูดด้วยความยินดี "หากเจ้าเป็นชายข้าคงไปฝากเจ้ากับท่านลุงของเจ้าแล้ว"

"ท่านตา ทำไมต้องเป็นชายด้วยเจ้าคะ" หนิงเหอยู่ปาก "ของมันวัดกันที่ความสามารถต่างหาก"

"ฮ่าๆ ถูกของเจ้า จะว่าไปก็เคยมีแม่ทัพหญิงเช่นกันแต่มิใช่ของอาณาจักรของเรา" หลวนซือเค่อนึกเรื่องราว 

"เช่นนั้นหลานเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของอาณาจักรดีหรือไม่" หนิงเหอยิ้มแป้นแล้นใส่ผู้เป็นตา

หลวนซือเค่อมองหลานสาวด้วยสายตาเป็นห่วง

"หลานล้อเล่นหรอกน่า ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบสงคราม" หนิงเหอยิ้มขำท่านตานักเป็นห่วง


        หลวนซือเค่อคล้ายหายใจทั่วท้องขึ้น "หนิงเอ๋อร์ เจ้าทำตาตกอกตกใจ วัยของเจ้าอันที่จริงออกเรือนได้-"

"ฮัดชิ้ววว ไม่ไหว ไม่ไหว ทั้งๆที่ฝึกยุทธ์แท้ๆกลับรู้สึกมีไข้ขึ้นมาได้ ท่านตา หลานขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" หนิงเหอโค้งคำนับแล้วหันหลังจากไปทันที

"นี่..นี่เจ้า.." 



เมื่อผละออกมาจากบทสนทนาที่ไม่อยากพูดได้แล้ว หนิงเหอก็เดินกลับห้องของตนไปหยิบบันทึกที่เธอพึ่งเขียนเสร็จ เมื่อส่งบันทึกให้หลี่เม่าแล้ว เธอก็ไปกุ้ยเจินเพื่อสะสางงานต่อ

"ท่านหนิง

"มีอันใด" หนิงเหอละสายตาจากงานตรงหน้า

"มีคนมาขอพบขอรับ"

"ข้าไม่เคยรับแขก ไยจึงมีคนยืนกรานขอพบ"

"คนผู้นี้มิใช่คนธรรมดาขอรับ"

"เป็นผู้ใด" หนิงเหอคิดว่าน่าจะเป็นพวกทำตัวกร่างจึงเตรียมจับพู่กันเขียนงานต่อ

"เป็นประมุขพรรคมารทมิฬกับฉินอ๋องขอรับ


เธอชะงักมือค้างจนน้ำหมึกจากพู่กันหยดลงกระดาษ "อืม ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้

หนิงเหอลูบไปที่บ่าที่ภายในมีผ้าซ้อนอยู่จำนวนหนึ่ง จะให้พวกเขารู้ไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร เมื่อคิดว่าร่างบุรุษของเธอแนบเนียนดีแล้วก็เดินไปห้องรับแขกอย่างสง่าผ่าเผย

"ทำให้ท่านทั้งสองรอนานแล้ว" หนิงเหอคำนับอย่างมีมารยาท

"มิเป็นไร" หม่าจิ่นเทาคำนับกลับ

เมื่อนั่งที่เรียบร้อยเธอก็เริ่มบทสนทนา "มิทราบว่าท่านทั้งสองมีสิ่งใดให้กุ้ยเจินรับใช้"

"คุณชายคงพอทราบเรื่องกบฏมาบ้าง" หม่าจิ่นเทาพูด


หนิงเหอลูบพนักวางแขน "ข้าพอทราบมาบ้าง"

"ได้ยินมาว่าหากอยากได้ข่าวเกี่ยวกับผู้คนให้มาที่กุ้ยเจิน

"ข้าพึ่งได้ยินคำกล่าวนี้เป็นครั้งแรก นับว่าเกินจริงไปบ้าง" เธออมยิ้มเล็กๆ

"ข้าอยากได้ข่าวของชาวบ้านที่อยู่ในเมืองนี้ทั้งหมด คุณชายน่าจะเข้าใจว่าพวกเราอยากได้ข่าวแบบไหน" หม่าจิ่นเทาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ



หนิงเหอพยักหน้า แล้วมองไปยังอีกคนที่ไม่พูดสักคำ "ข้าเข้าใจว่าท่านอยากได้ข่าวแบบใด เพียงแต่..งานนี้นับว่ายากพอสมควร.." เธอมองไปที่ฉินอ๋องแล้วนึกถึงคฤหาสถ์หลังโต ถุงเงินอ้วนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

"คุณชายมิต้องกังวลเรื่องนั้น หากสมเหตุสมผล เท่าไรข้าก็ให้คุณชายได้" เจิ้งเจียนหลิวมองเธอด้วยสีหน้า.. เอือม

หนิงเหอเห็นว่าไร้สาระจึงไม่สนใจสายตานั่นอีก "เช่นนี้ก็คุยกันง่ายแล้ว"

หนิงเหอสูดกลิ่นหอมน้ำชาแล้วละเลียดดื่มด้วยความปลอดโปร่ง แน่ล่ะ จะได้เงินก้อนโตจะไม่ปลอดโปร่งได้อย่างไร 

"คุณชาย วันหน้าเราอาจได้ร่วมงานกันอีก ฉะนั้นวันนี้ข้าจึงขอมอบชาชั้นดีให้ท่าน อิงอิง นำชาเข้ามา" หม่าจิ่นเทาเรียกสาวใช้พลางมองสีหน้าของคนตรงหน้า

หลี่เม่าที่ตอนนี้เป็นอิงอิงเดินถือถาดน้ำชามาที่หนิงเหอ

เธอมองเพื่อนด้วยความตกใจเล็กน้อย แล้วหันไปมองหม่าจิ่นเทาที่มองเธออยู่

หลี่เม่าถือถ้วยน้ำชาแน่น "คุณชาย น้ำชาเจ้าค่ะ"

"...ขอบใจ" หนิงเหอมองตาหลี่เม่าไม่กระพริบ จากนั้นก็ดื่มน้ำชาในมือ "น้ำชารสเลิศนัก"

หม่าจิ่นเทายกยิ้ม "ชารสเลิศกับหญิงงาม ช่างเป็นความสุนทรีที่หาได้ยาก"

"คุณชายหม่าพูดถูกแล้ว มิทราบว่าท่านได้สาวใช้ผู้นี้มาจากไหนหรือ

"คุณชายข้ารู้แล้วว่านางเป็นคนของท่าน" หม่าจิ่นเทาพูด้วยน้ำเสียงสบายๆ

หนิงเหอยิ้มรับ "คุณชายหม่ารู้เช่นนี้ก็ดีแล้ว เช่นนั้นข้าขอคนของข้าคืนได้หรือไม่"

"ย่อมได้"

"ขอบใ-"

"แต่ยังมิใช่วันนี้"


หนิงเหอที่กำลังก้มขอบคุณชะงัก "คุณชาย.."

"นางมีสัญญากับข้าอีกสามวัน ข้าขอยืมคนของท่านสักหน่อยเถิด

"...เช่นนั้น" หนิงเหอมองไปที่หลี่เม่า "...ย่อมได้"



หม่าจิ่นเทาพาคนที่เขาคิดว่าเป็นคนของเธอมาบอกกับเธอโดยตรงนับว่าเปิดเผยดี เพียงแต่..หนิงเหอปากกระตุก หม่าจิ่นเทา..คนที่ขโมยของของท่านก็คือคนผู้นี้ เธอถอนหายใจ


เมื่อหมดเรื่องคุยก็คำนับลากัน หลี่เม่าเดินตามหลังหม่าจิ่นเทาและเจิ้งเจียนหลิวอย่างเรียบร้อย จู่ๆคนตรงหน้ากลับหยุดเดิน


"อิงอิง กลับเรือนไปเตรียมน้ำให้ข้าด้วย" หม่าจิ่นเทาออกคำสั่ง คราแรกเขาดึงสาวใช้ผู้นี้มาเพื่อดูความสามารถคนของกุ้ยเจิน แต่เมื่ออยู่กับนางได้ไม่ถึงสองชั่วยามดีจึงพบว่าที่เขาทำไปนั้นเปล่าประโยชน์

"เจ้าค่ะ"

ท่าทางสมบทบาทเช่นนี้มองครู่เดียวก็เพียงพอแล้ว นับว่าสายสืบแห้งนี้มีความสามารถ ไหนๆก็ได้ตัวมาแล้ว เขาจะชิมอาหารฝีมือสายสืบสาวสักสี่วันจะเป็นไรไป 

เมื่อสาวใช้รับคำเขาก็เดินขึ้นรถม้าไปโดยไม่สนใจอิงอิงอีก


หลี่เม่ากำหมัดแน่น ไอ้ม้าเลว!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #165 06Lookpad (@06Lookpad) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 01:54
    ไหนพระเอ๊กกกกกก
    #165
    0
  2. #153 MonMoonlover (@MonMoonlover) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 05:19
    ถ้าอ่านแบบไม่คิดไรก็เพีนดีคะ แต่ถ้าคิดแบบมีเหตุผล​น่อยก็ไม่เท่าไรเพราะตัวจรีงหลี่เม่าก็หนีกานตามของท่านหม่าอยู่จะหนีเลยก็ไม่เห็นเป็นไรเพราะตัวจรีงจับไม่ได้นับภาษาอะ​ไร​กับตัวปอมที่เป็นสาวใช้
    #153
    0
  3. #126 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 08:37
    สนุกค่ะ ชอบๆๆฟ
    #126
    0
  4. #123 dnkdnk (@dnkdnk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 23:52
    สนุกกก ฮาๆๆๆ
    #123
    0
  5. วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 23:01
    5555 ตายแล้ว ทำไมเราเชียร์น้องหลี่กับม้าบ้ากันหนา กริ้ดดด ชอบๆ รออ่านนะค่ะ! สู้ๆ
    #122
    0