[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 21 : ดำเนินการ(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 360 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

ดำเนินการ(3)






"ข้าสู้แรงท่านไม่ได้ ปล่อยข้าเถิดคุณชาย" หนิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้า เธอจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วนะ

เหมือนบุคคลตรงหน้าพึ่งรู้สึกตัว เขาปล่อยเธอทันที

"ขออภัย"

"..เป็นท่าน" หลังจากเป็นอิสระเธอก็มองหน้าผู้มาช่วยเหลือทันที นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเจิ้งเจียนหลิวผู้นี้


เจิ้งเจียนหลิวมองไปที่ศพของนักฆ่า "ข้านำเรื่องเดือดร้อนมาให้เจ้า ต้องขออภัยด้วย" 


หนิงเหอเมื่อได้ฟังก็เข้าใจสถานการณ์ทันที "ทำการค้าขัดผลประโยชน์กันเป็นเรื่องธรรมดา อย่างไรท่านก็มาช่วยข้าทัน ขอบคุณคุณชายเจิ้งอีกครั้ง" เธอยิ้มด้วยมาดคุณชายเจ้าสำราญ เจิ้งเจียนหลิวทำสีหน้าพูดไม่ออกครู่หนึ่ง 


แน่นอนว่าเธอจะไม่เข้าใจคนตรงหน้าอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้สนใจอีกเช่นเคย



"เมื่อไม่มีเรื่องใดแล้วข้าคงต้องขอตัวลา" หนิงเหอเห็นว่าเลยเวลากลับบ้านนานแล้ว จวนแม่ทัพคงเป็นห่วงไม่น้อยจึงรีบลากลับ

"คุณชายบ้านอยู่ที่ไหนหรือ" จู่ๆเจิ้งเจียนหลิวก็เอ่ยขึ้น 

เธอชะงักเท้า หันกลับไปเห็นแววตาเจ้าเล่ห์แวบหนึ่งของคนตรงหน้า เธอคิดไปเองกระมัง



"มิทราบว่าคุณชายจะรู้ไปทำไม" 

"ข้าจะไปส่ง"

"น้ำใจของท่านข้าซาบซึ้งยิ่งนัก แต่ข้ากลับเองได้ ข้าขอตัว" หนิงเหอพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที แต่โชคร้าย ชายแซ่เจิ้งกลับเดินตามเธออย่างไม่ลดละ เธอหันไปทำสีหน้าไม่พอใจอยู่หลายครั้งแต่คนผู้นั้นกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย


ช่างหน้าด้านหน้าทนนัก!



เธอพาคนแซ่เจิ้งเดินวนรอบเมือง จนเธอเริ่มอ่อนล้า แต่คนด้านหลังกลับยังมีสีหน้าปกติดี เธอจึงตัดสินใจไปยังบ้านที่เธอเคยซื้อไว้อยู่หลังหนึ่ง


"นี่คือบ้านของเจ้าหรือ"

"ใช่" เธอก้าวเข้าเรือน

"เจ้าอย่าโกรธข้าเลย ข้าเพียงห่วงความปลอดภัยของท่าน"

หนิงเหอหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองคนตรงหน้า



ให้ตายเธอก็ไม่เชื่อว่าคนผู้นี้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อคุ้มครองเธอกลับบ้าน เธอสัมผัสได้ หรือเขาจะไปรู้อะไรเข้า?


เจิ้งเจียนหลิวเห็นสีหน้าครุ่นคิดและเหงื่อมากมายของคนตรงหน้าก็กระตุกยิ้ม "เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว ขอตัว"


หนิงเหอถอนหายใจโล่งอกเมื่อเจิ้งเจียนหลิวจากไป แต่เธอนึกได้ว่าที่นี่ห่างจากจวนแม่ทัพมาก เธอโอดครวญในใจ



หญิงสาวปีนกำแพงเข้าจวนแม่ทัพด้วยสภาพอิดโรย เสี่ยวชิงวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความรีบร้อน

"คุณหนู! ทำไมกลับมาเสียเช้าเลยเจ้าคะ คุณหนูรู้หรือไม่ว่า-"


"หนิงเอ๋อร์.." เสี่ยวยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงแทรกขึ้นมา คนผู้นั้นก็คือหลวนหรูอี้

เธอเบิกตากว้าง เธอว่าเธอเข้ามาเงียบๆแล้วเชียว "ท่าน..แม่.."


"เจ้ายังจำแม่ได้ด้วยหรือ กลับบ้านมาเสียยามนี้หากมีใครรู้เข้าเจ้าจะทำอย่างไร!" หลวนหรูอี้เอ็ดลูกของตน

หนิงเหอยิ้มแหย "ลูกขอโทษเจ้าค่ะ"


หลวนหรูอี้มองสภาพของลูกก็ปวดใจ "เงินที่จวนแม่ทัพไม่พอหรือไร ทำไมเจ้าต้องตรากตรำเช่นนี้.." นางอยากให้ลูกของนางอยู่อย่างสุขสบาย เรื่องในอดีตทำให้เธอยังคงโทษตัวเอง

"ท่านแม่.. ลูกเคยบอกท่านแม่แล้วว่าข้าอยากยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง" เธอส่งยิ้มบางให้คนตรงหน้า

หลวนหรูอี้หมดคำพูด จึงหันไปหาเสี่ยวชิงให้ปรนนิบัติเธอให้เรียบร้อยก่อนทานข้าวที่โถงกลาง



น้ำอุ่นทำให้เธอผ่อนคลาย ระหว่างแช่น้ำเธอก็คิดถึงเรื่องของหลวนหรูอี้ จนตอนนี้หลวนหรูอี้ยังคงมีแววตาเศร้าโศกบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว เธอคิดเรื่อยเปื่อยจนถึงเรื่องนักฆ่า หนิงเหอตั้งสมาธิคิดเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน


ซือซูฮวาจะรู้หรือไม่ว่านางเข้าไปเกี่ยวข้องกับคดีกบฏเสียแล้ว ดูเหมือนพี่สาวร่วมบิดาของร่างนี้จะทะเยอทะยานไม่น้อย วันนี้ลูกน้องของเธอจะมาให้คำตอบว่าชายผู้นั้นเป็นใคร ฝ่ายตรงข้ามคงจะรู้แล้วว่าเธอกำลังทำการสืบเรื่องนี้อยู่ งานนี้ต้องทำให้เสร็จเร็วที่สุด



อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง


"เป็นรัชทายาท" เจิ้งเจียนหลิวพูดกับหม่าจิ่นเทา

ประมุขพรรคมารทมิฬพยักหน้ารับ "ทั้งๆที่ตัวเองก็จะได้เป็นอยู่แล้ว สกุลลู่ลูกหลานดีกันจริงๆ"

        “เรื่องมันไม่ง่ายเช่นนั้น” เจิ้งเจียนหลิวดื่มน้ำชา นางถึงบ้านแล้วกระมัง เขาคิด



"เจ้าบอกว่า องค์ชายเรียกข้าไปพบงั้นหรือ"

        "ขอรับ พรุ่งนี้ที่โรงเตี๊ยมเจียวซู่"

        ซือซูฮวายิ้มเขินอาย ให้รางวัลชายชุดดำแล้วเข้าไปในเรือนอย่างอารมณ์ดี




“องค์ชาย... ทำไมมาก่อนเวลาล่ะเจ้าคะ” ซือซูฮวาเอ่ยถามเสียงหวาน

“เป็นเพราะข้าคิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหว” องค์ชายผู้รั้งตำแหน่งรัชทายาทเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์ พลางดึงหญิงสาวไปนั่งบนตัก


ซือซูฮวายิ้มเอียงอาย “องค์ชายแบบนี้ดูไม่งามนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นแบบไหนเรียกว่างามเล่า” ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวในท่าอุ้มเจ้าสาว “แบบนี้เป็นอย่างไร”


ซือซูฮวาเอาหน้าชิดอกผู้อุ้ม “องค์ชายปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะ หม่อมฉันกลัวความสูง” ยามนี้นางรู้สึกใจเต้นแรง ในใจเบาหวิวเปี่ยมด้วยความสุข ครั้งแรกที่เจอเขานางก็รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก มิคาดในวันนี้นางจะกลายเป็นเจ้าของหัวใจของเขา นางกำลังจะได้ครอบครองว่าที่ฮ่องเต้คนถัดไป ความรู้สึกที่จะได้อยู่เหนือผู้อื่นช่างหอมหวนนัก หากถึงวันที่นางได้ลิ้มรสจริงๆนางคงจะลอยได้เป็นแน่แท้


องค์รัชทายาทพึงพอใจในกิริยาของหญิงสาว แต่เสียดายที่นางเป็นลูกอนุจึงไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้มากนัก เขาปล่อยเธอลงบนเตียง “ฮวาเอ๋อร์ ข้าจริงใจต่อเจ้า” พูดจบก็ก้มตัวลงจูบ


ซือซูฮวาหยุดการกระทำคนตรงหน้า “องค์ชาย แม้ข้าจะจริงใจต่อท่านเช่นกัน แต่ทำเช่นนี้มันผิดประเพณี องค์ชายได้โปรดทำให้ถูกต้องเสียก่อน” สิ่งใดได้มาอย่างง่ายดายย่อมไม่มีคุณค่า นางเข้าใจเรื่องนี้ดี นางเป็นลูกขุนนางจึงได้เรียนหนังสือ ประวัติศาสตร์หรือเรื่องเล่าต่างๆที่ผ่านหูผ่านตามา หญิงที่ปล่อยตัวปล่อยใจไหนเลยจะมีจุดจบที่ดีได้ ซือซูฮวายิ้มมุมปาก นางเชื่อว่านางไม่เหมือนใครและฉลาดกว่าหญิงอื่น


“ได้ ข้าจะทำให้ถูกต้อง” แม้นางจะทำให้เขาเสียอารมณ์ไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นโมโหคนตรงหน้า “หนังสือลับของพ่อเจ้าเล่า”


“อยู่นี่เจ้าค่ะ” ซือซูฮวาหยิบออกมาจากแขนเสื้อ แต่ว่าไม่ได้ยื่นให้ทันที “องค์ชาย  เมื่อวานข้าผ่านแผงหมอดู หมอดูท่านทักว่า สัปดาห์หน้าจะเป็นวันดีของหม่อมฉันเพคะ” 


องค์รัชทายาทชะงักมือ “ข้าจะส่งแม่สื่อไปทาบทามเจ้า” เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ล้ำลึก 

ซือซูฮวาแย้มยิ้มมอบของในมืออย่างง่ายดาย นางไม่รู้ว่าสิ่งที่นางขโมยมาคือสิ่งใด นางรู้เพียงตำแหน่งที่นางต้องการเท่านั้น



“พี่สาวของข้านี่ร้ายไม่เบา” หนิงเหอพูดขึ้นหลังแอบฟัง

“เป็นดังเจ้าว่า เจ้าควรระวังนางเอาไว้บ้าง” เฝิงหลี่เม่าพัดพัดในมือเบาๆ “แล้วหนังสือลับนั่นคือสิ่งใด”

“พระบัญชาแต่งตั้งรัชทายาทองค์ใหม่”

“หมายความว่า...” เฝิงหลี่เม่าอ้าปากค้าง

เธอพยักหน้า “ฮ่องเต้หาใช่คนโง่เขลาเบาปัญญา แต่เรื่องนี้ยังคงต้องดูกันต่อไป เตรียมคนของเจ้าไว้ ดีไม่ดีพวกเราอาจต้องเข้าไปเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 360 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #137 AzodeAnn (@AzodeAnn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 15:17
    รออยุ่นะค่ะ​ สนุกมาก​
    #137
    0
  2. #136 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:13
    สนุกค่ะ รอๆๆมาต่ออีกนะค่ะ
    #136
    0