[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 22 : ความเปลี่ยนแปลงที่มองไม่เห็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 320 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

ความเปลี่ยนแปลงที่มองไม่เห็น


(มีอัพเพิ่มนิดนึงจ้า)



รัชทายาทเมื่อได้อ่านหนังสือคำสั่งลับ มือที่ถือก็สั่นเทา ไม่ผิดจากที่เขาคาด เสด็จพ่อจะปลดเขาจริงๆ! เพราะเหตุใด? ทั้งๆที่เขาเป็นลูกของฮองเฮา อีกทั้งยังโดดเด่นทั้งบุ๋นและบู๊ ทำไมกัน! 

                ผ่านไปครู่หนึ่งจิตใจที่ปั่นป่วนก็สงบลง ในใจไม่เหลือความลังเลอีกต่อไป เสด็จพ่อ.. เป็นท่านที่บังคับข้า! 





“อิงอิง ข้าว่าท่านประมุขต้องพอใจเจ้าแน่ๆ สามวันมานี้ท่านประมุขเอาแต่เรียกเจ้าไปปรนนิบัติ”

“ใช่ๆๆ ข้าก็เห็นด้วย ได้ดีแล้วอย่าลืมข้านะ”


“...” หลี่เม่าปากกระตุก พอใจอะไร ได้ดีอะไร อย่ามาใส่ร้ายเขานะ! เฝิงหลี่เม่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขาไม่สามารถแก้ตัวได้เลย ของมันก็เห็นกันอยู่ มีเพียงเขาที่ได้เข้าเรือนของหม่าจิ่นเทา แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยทั้งนั้น เขาอยากจะตะโกนออกไปให้สาวใช้พวกนี้หุบปากเสียที แต่ติดว่าเขากำลังแสดงบทสาวใช้ไร้เดียงสาอยู่ ยังดีที่เขาได้แอบไปเจอเพื่อนบ้างไม่งั้นคงเหนื่อยใจมากกว่านี้


“เฮอะ อย่างเจ้าน่ะหรือท่านประมุขจะสนใจ” สาวใข้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

หลี่เม่ากรอกตา มีคนรักย่อมมีคนเกลียด เขาเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาบ้างบ้าง แต่เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องมาปะทะฝีปากกับผู้หญิงเข่นนี้ แต่ก็เอาเถอะพรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว 


               “หัวหน้ากล่าวถูกแล้ว”


“เฮอะ” หัวหน้าสาวใช้แค่นเสียงเหยียดหยาม ในใจก็อิจฉาผู้หญิงตรงหน้านัก จากนั้นพลันนึกได้ว่ามีเรื่องน่าอารมณ์ดีก็ยกยิ้มมุมปากพลางหยิบขวดยาเล็กๆออกมา เฝิงหลี่เม่าได้เห็นพลันหน้าซีด นั่นมันยาแปลงร่างกายขวดสุดท้ายของเขา! 


หัวหน้าสาวใช้เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าก็กระหยิ่มยิ้มย่อง นางมาถูกทางแล้วสินะ “อิงอิงข้าพบขวดยานี้ในห้องเจ้า ไหนบอกข้ามาซิว่ายานี่คือยาอันใด”


เฝิงหลี่เม่ารู้สึกมืดแปดด้าน “ข้าเป็นโรคไม่ติดต่อชนิดหนึ่ง ต้องกินยาเป็นประจำทุกวัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารที่สุด พลางเอื้อมมือไปหยิบขวดยาที่คนตรงหน้าถืออยู่ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้จับขวดยานั้น หัวหน้าสาวใช้ก็ปล่อยขวดยาลงพื้นหญ้า 


 “ตายจริง ข้าเผลอทำยาหล่น ขอโทษเจ้าจริงๆ” หัวหน้าสาวใช้พูดด้วยน้ำเสียงเจือสะใจ

หลี่เม่ามองยาที่กำลังไหลลงดินช้าๆ ในมือกำหมัดแน่น สาวใช้ผู้นี้คงไม่อยากมีชีวิตเสียแล้วกระมัง ยังไม่ทันที่หลี่เม่าจะจัดการคนตรงหน้า จู่ๆร่างกายก็รู้สึกร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว

แย่แล้ว!


ยาแปลงร่างกายกำลังจะหมดฤทธิ์ หลี่เม่าเหงื่อผุดเต็มใบหน้า หัวหน้าสาวใช้เห็นดังนั้นก็ตระหนกตกใจ “เจ้าระ รีบไปกินยาสิ!”


เฝิงหลี่เม่าตระหวัดสายตามองตัวต้นเหตุ “ขวดยาบนพื้นคือขวดที่ข้ามีขวดสุดท้ายเจ้าค่ะ” เขาหายใจหอบถี่ เมื่อเขาไม่สามารถปลอมตัวได้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องอยู่อีกต่อไป.. ก็ดีเหมือนกัน “หัวหน้า ฝากไปบอกท่านประมุขด้วยว่าข้ามีเหตุจำเป็นจึงมิอาจอยู่ได้ครบสัญญา” พูดจบเขาก็โซซัดโซเซออกไปทันที


               หัวหน้าคนใช้มัวแต่ตกตะลึงจึงไม่ได้ห้ามการจากไปของอิงอิง นางมิคาดว่าการกลั่นแกล้งเล็กน้อยของนางจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ 

               สามวันมานี้นายท่านเรียกใช้อิงอิงอยู่ตลอด แต่ก็เป็นเพียงเวลาสั้นๆเท่านั้น จู่ๆนางจากไปเช่นนี้คงไม่เป็นไรกระมัง หัวหน้าสาวใช้ปลอบใจตนเอง




“อิงอิง เอาน้ำมาให้ข้า” หม่าจิ่นเทาเอ่ยเรียกสาวใช้ด้วยความเคยชิน เมื่อได้ยินเสียงเท้าก็ยกยิ้มจาง “วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว เจ้าคงดีใจล่ะสิ” หม่าจิ่นเทาก้มหน้าเขียนงานไปพูดไป “สามวันมานี้เจ้าทำงานได้ถูกใจข้านัก ถ้ายังไง- เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?” เมื่อเงยหน้าขึ้น คนตรงหน้ากลับไม่ใช่คนที่คุ้นเคย 

หัวหน้าสาวใช้ทรุดลงกับพื้น พูดจาตะกุกตะกัก “อิงอิงไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปไหน?” หม่าจิ่นเทาขมวดคิ้ว

“นะ นางบอกว่าโรคกำเริบจึงต้องรีบกลับไปรักษาตัวเจ้าค่ะ” หัวหน้าสาวใช้ค่อยๆพูดอย่างใจเย็น

“โรค? นางมีโรคทำไมข้าถึงไม่รู้” หม่าจิ่นเทาได้ฟังก็หัวเสียเล็กน้อย เรียกคนของเขาที่เห็นเหตุการณ์เข้ามา หัวหน้าสาวใช้รู้สึกราวจะเป็นลมเสียตอนนี้

คนในพรรคที่เห็นเหตุการณ์มองหน้าหัวหน้าสาวใช้ก่อนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง



หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราว หม่าจิ่นเทาก็เอ่ยเสียงเรียบ


“เอานางไปขายซะ”

หัวหน้าสาวใช้คุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว “บ่าวผิดไปแล้ว! แต่คุณชายโปรดให้อภัยบ่าวสักครั้ง”

“เอาตัวนางออกไป”



เสียงกรีดร้องค่อยๆเบาลงตามระยะทางที่หัวหน้าสาวใช้ถูกลากตัวออกไป

ลูกน้องผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “ผู้หญิงนี่ขี้อิจฉากันเก่งเสียจริง แต่อย่างไรอิงอิงก็ทำงานไปตั้งสามวันแล้ว อีกวันเดียวท่านก็ช่างมัน-”


หม่าจิ่นเทามองลูกน้องของตนด้วยสายตาเย็นชา “แม้เหลือเพียงเค่อเดียวนางก็ต้องอยู่จนครบสัญญา เตรียมรถม้า ข้าจะไปเยี่ยมนางเสียหน่อย” 

ลูกน้องของหม่าจิ่นเทาเมื่อได้ยินก็รีบทำตามคำสั่ง ระหว่างวิ่งออกไปก็เกิดคำถามว่าเจ้านายของเขาเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยตั้งแต่เมื่อใด



โรงเตี๊ยมเจียวซู่


“ท่านประมุขอาการดีขึ้นหรือยังขอรับ”

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ” เฝิงหลี่เม่ากล่าวกับลูกน้อง สิ่งใดมากไปย่อมไม่ดี เขาคงกินยานี่มากเกินไปแล้ว เขาจากมาไม่บอกไม่กล่าวเช่นนี้คงไม่เป็นไรกระมัง เฝิงหลี่เม่าเหม่อลอย พลันคิดได้ว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องเท่าไร จึงลุกออกไปหาเพื่อนรักเพื่อขอคำปรึกษา




“ท่านหนิง ประมุขพรรคมารทมิฬมาขอพบขอรับ” ลูกน้องหน้าประตูเข้ามารายงาน

        หนิงเหอขมวดคิ้ว “เชิญเข้ามา” 


                                            ———————


เมื่อหม่าจิ่นเทาเข้ามาเธอก็ถามจุดประสงค์การมา แต่คำตอบที่ได้ฟังทำให้เธอหนักใจยิ่ง

“ข้ามาเยี่ยมอิงอิง”

“ท่านว่าอะไรนะ อิงอิงไม่ได้อยู่กับท่านหรอกหรือ” หนิงเหอทำหน้าไม่เข้าใจ

หม่าจิ่นเทาเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เอ่ย “จู่ๆวันนี้โรคของนางกำเริบ ยาที่มีหมดลงพอดี นางจึงรีบจากไป”


หนิงเหอได้ฟังก็ยิ่งขมวดคิ้ว เพื่อนของเธอมีโรคที่ไหนกันจึงโยงเรื่องราว แล้วเดาว่าคงเป็นเพราะยาหมดฤทธิ์ เธอตัดสินใจฉวยโอกาสนี้ทำให้อิงอิงหายไปจากโลกนี้ “ข้านึกออกแล้ว นางเป็นโรคจริงๆ หากขาดยาเช่นนั้น..”


“เช่นนั้นอันใด” หม่าจิ่นเทาถามเสียงเรียบ

“เช่นนั้นตอนนี้นางคงไม่อยู่บนโลกแล้ว” หนิงเหอทำหน้าจนใจ

“...” หม่าจิ่นเทานั่งเงียบ แต่มือที่ถือถ้วยน้ำชากลับจับแน่นกว่าปกติ


แม้เป็นเพียงปฏิกิริยาเล็กน้อยแต่เธอก็สังเกตได้ “ตอนข้ารับนางเข้ามา นางเคยบอกว่ายาที่นางต้องใช้หายากยิ่งอีกทั้งยังเป็นโรคร้ายที่นางอยู่รอดมาได้ก็ด้วยยาทั้งสิ้น ตอนนั้นข้าก็เตรียมให้นางไว้จำนวนไม่น้อย แต่อิงอิงเป็นคนขี้เกรงใจ ยาใกล้หมดจึงไม่มาบอกข้า คงคิดหายาเองกระมัง คิดแล้วช่างน่าเศร้านัก” เธอแต่งเรื่องยาวพลันนึกอะไรบางอย่างออกจึงลองสอบถาม “อันที่จริงนางก็ฉลาดไม่น้อย อย่างไรก็ควรเหลือยาติดตัวไว้สักหนึ่งขวด หรือเกิดเรื่องกับนาง?”


หม่าจิ่นเทารู้สึกปั่นป่วนโดยไม่ทราบสาเหตุ “แล้วตอนนี้นางอยู่ไหน”

“ข้าก็ไม่ทราบ หากเป็นช่วงปกตินางไปไหนมาไหนก็บอกข้าอยู่เสมอ เห็นที..” หนิงเหอส่ายหน้า “คงจะไปหาที่สงบสักแห่งแล้ว”



หลังหม่าจิ่นเทาจากไป เธอก็เอ่ยขึ้น


“ข้าแต่งเรื่องแบบนี้เจ้าคงไม่ว่ากระมัง”

เฝิงหลี่เม่าเดินออกมาจากหลังม่าน รินน้ำชาให้ตัวเองกินก่อนตอบ

“แต่งเรื่องได้ดี” เฝิงหลี่เม่าพูด ก่อนจะกระโดดกอดเพื่อนสนิท “ขอบใจเจ้ามาก!”

หนิงเหอยิ้ม “จะว่าไปเจ้าไปทำอีท่าไหน ศัตรูของเจ้าจึงมาเยี่ยมเจ้าถึงถิ่นข้า”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลี่เม่าแบมือไม่เข้าใจ “สงสัยทำอาหารอร่อยไปหน่อยกระมัง”

เธอได้ฟังก็เบะปาก ทำเป็นไม่ได้ยิน 








สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ แหะ ๆ นักเขียนพึ่งสอบมิดเทอมเสร็จต่อจากนี้คิดว่าน่าจะอัพเร็วขึ้น(?)...ค่ะ นิยายเรื่องนี้เราจะแก้เรื่อย ๆ นะคะ เพราะตอนนี้พอกลับไปอ่านนิยายตัวเองอีกรอบก็ยังไม่พอใจค่ะ(เศร้า) แต่การแก้ไม่กระทบกับเนื้อเรื่องหลักไม่ต้องอ่านใหม่ (ถ้ากระทบจะมาแจ้งอีกทีนะคะ55555555 )

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ อะไรที่ไม่ดีก็เม้นบอกได้เต็มที่เลยนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 320 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #164 Phawili4554 (@Phawili4554) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 10:24

    ไรท์หายยยไปไหนอ่า
    #164
    0
  2. #162 fernrarii3 (@fernrarii3) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 16:56
    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ นิยายสนุกค่ะ
    #162
    0
  3. #160 blissiblithe (@blissiblithe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 22:56

    มาต่อไวไวนะคะ
    #160
    0
  4. #146 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 09:24

    แสดงว่ากินมากจะกลายเป็นหญิงจริงๆหรือเปล่า รอติดตามค่ะ

    #146
    0
  5. #145 151119 (@151119) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 08:08

    เห้ยยยยยยยยยยย
    #145
    0
  6. #144 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 06:42
    สั้นจุง รอๆๆๆ
    #144
    0
  7. #143 kewarinseekaew (@kewarinseekaew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 01:06
    สนุกมากกกกกกก
    #143
    0