[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 6 : พบคนรู้จัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 502 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

พบคนรู้จัก



“วันนี้นายท่านให้ข้าสั่งเหมือนเดิมใช่หรือไม่”
“ใช่ เมนูเต้าหู้นั่น สั่งมาให้มาก แล้วจะเอาไปให้ใครก็แล้วแต่เจ้า”


นี่..นี่..ที่แท้ ความลำบากหนึ่งสัปดาห์ของนางก็มีเบื้องหลัง!


นางแอบมองหน้าคนเสียงคุ้นผู้นั้น ซึ่งคนผู้นั้นก็คือ..


หยางติง!


ดี ดีมาก! เจ้าช่างกล้า! เล่นใครไม่เล่นมาเล่นกับเธอ! เธอขบเคี้ยวฟัน แค้นนี้เธอต้องชำระแน่! เธอจดบัญชีแค้นไว้ในใจ หยางติงเอ๋ยเจ้ารอข้าผู้นี้ไว้ได้เลย!


จากนั้นเธอเดินต่อไปด้วยใจที่คุกกรุ่น.. จู่ๆเธอก็ได้กลิ่นอันคุ้นเคยนั่นอีกแล้ว ไหนๆก็จะไปแล้วขอดูซะหน่อยเถอะว่าข้างในมีอะไร หยางติงไม่อยากให้เธอรู้ เธอก็ยิ่งต้องรู้! เธอเดินเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว งานนี้จะต้องไม่มีใครขวางเธอได้อีก


“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา” เธอเปิดประตูเข้าไปแล้วชะงัก เสียงนี่มัน..
“ทะ ท่าน เบาๆหน่อยขอรับ อะ อะ อ๊าา”
“ชู่วววว~ อย่าเสียงดังไปจินจิน”
เสียงชายคู่!!!! นี่มันอะไรกัน โลกเช่นนี้ก็มีด้วยหรือ โอ้ ทำให้เธอได้เปิดหูเปิดตานัก
“นั่นใคร!” เธอว่าจะออกไปเงียบๆแล้วเชียว..
“เอ่อ เอ่อ ข้าน้อยเข้าห้องผิดขอรับ ขอตัวก่อน!!


พูดจบเธอก็รีบตั้งท่าวิ่งออกไป


หมับ!


เธอกำลังจะพุ่งตัวออก แต่คนข้างในนั้นจับเธอไว้ได้ทัน
“เจ้าจะไปไหนหืม.. เด็กน้อย..” 
ถามมาได้วิ่งหนีคนตรงหน้าไง! “เอ่อ เอ่อข้าจะไป ไปทำงานต่อขอรับ” ตายแหน่ ตายแหน่ เสียงร้องนี้ดังขึ้นในหัวของเธอ
“อ้อ งั้นเจ้าเข้ามาข้างในสักครู่”
“เอ่อ ไม่ดีกว่าขอรับ” เธอรีบตะกุยกายให้ชายผู้นั้นปล่อยเธอ
“จินจิน เจ้าออกไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยมาพบข้า”
“ขอรับ” คนที่ชื่อจินจินออกไปแล้ว ตอนผ่านเธอก็มองค้อนให้เธอเสียด้วย
“ไหนขอดูหน้าเจ้าชัดๆซิ” เธอหลบหน้าหลบตา
“หืม เจ้ามาขัดเวลาส่วนตัวของข้าแล้วยังทำตัวหยิ่งเช่นนี้ ตอบมา ข้าควรทำโทษเจ้าอย่างไรดี” ชายผู้นั้นพูดเสียงเย็น พลางช้อนหน้าเธอขึ้นมา เธอจะทำอย่างไรดี
“ปะ ปล่อยข้าน้อยไปเถิด” เธอกลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว
“ปล่อย? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
“ข้า ข้าไม่รู้”
“ข้าคือเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้


เธอตาโต เธอเคยคิดว่าอยากจะเจอ แต่ไม่ใช่เจอในสถานการณ์แบบนี้!


“เอ่อ ท่านเจ้าของร้าน ข้าน้อยเป็นลูกจ้างชั่วคราวของที่นี่ มิคาดว่าจะได้เจอท่านในวันนี้ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้พบ ทะ ท่านช่างดูสง่างามกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก” หากเธอย้อนเวลากลับไปได้จะเชื่อหยางติงผู้นั้น..
“โอ้ ข้าดูดีถึงเพียงนี้ เช่นนั้นมาหาอะไรทำสนุกๆกันดีหรือไม่?.. ชิงชิง” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเลห์
“อะ อะไรหรือ ขะ ข้า ข้าว่าอย่า ดะ ดี กว่าขอ รับ” เธอพูดติด ชายผู้นี้ช่างกล้าพูดอย่างไม่อายปาก แถมยังรู้จักเธออีกด้วย!
“เจ้าทำให้ยอดขายร้านเพิ่มข้าจะไม่รู้จักเจ้าได้อย่างไร หืม?”  รู้ความคิดเธอไปอีก..
“ข้าเพียงแค่โชคดีเท่านั้นขะ ขอรับ” โชคดีไปเจอผู้ติดตามของคนตรงหน้าไง!
“เช่นนั้น เรามาเริ่มกันเถอะ” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดตัดจบแล้วพุ่งเข้าหาเธอ นี่..นี่..เขาถึงกับ..จะกินเด็กทอดเต้าหู้!
ชายตรงหน้าพุ่งเข้าหานาง จากนั้นก็แหวกเสื้อผ้านางอย่างรวดเร็ว ก่อนสัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อตรงอก


ชายผู้เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมชะงักมือ


“จะ จะ เจ้า!.. เจ้าเป็นผู้หญิง!”
“เออ กู เป็น ผู้ หญิง มึง ได้ ยิน ชัด มั้ย” เธอกล่าวด้วยสรรพนามโลกเก่า
“กูรู้แล้ว! อึ๊ยยยรังเกียจๆ” ชายตรงหน้าถูมือตัวเองอย่างรวดเร็ว แหม่ อีนี่ ถูแรงกว่านี้ไฟลุกแน่ๆ เมื่อเช้าเธออาบน้ำมานะยะ!


เอ๊ะ!


ทั้งคู่ชะงัก ทำไมเขาและเธอถึงได้ใช้สรรพนามเดียวกัน?


“ท่านรู้จักประเทศจีนหรือไม่?” เธอเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างมีความหวัง
“ข้า..รู้จัก”
ฮึกก ทั้งคู่เริ่มมีน้ำตา
“ข้าซือหนิงเหอ”
“ข้าเฝิงหลี่เม่า” ชื่อนี้คุ้นนัก..
“เจ้า เจ้าเคยอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเฉิงตูหรือไม่”
“เคย..” หรือว่า..
“อีหนิง!!”
“อีหลี่!!”
เมื่อจบประโยค ทั้งคู่ก็ถลาเข้ากอดกันและกัน


“โฮฮฮฮฮฮ ข้าคิดมาตลอดว่าข้ามาอีโลกนี่เพียงผู้เดียว” หลี่เม่าโฮลั่น
“ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า มินึกว่าข้าจะมาเจอเจ้าที่นี่ ฮืออออออออออ” เธอไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว!


“เจ้าตายยังไง” หลังจากหยุดร้องไห้ ทั้งคู่ก็เริ่มถามความเป็นมาของกันและกัน
“ข้าโดนฉีดพิษเข้าร่างกาย” หนิงเหอเริ่มก่อน
“หูยย อย่างกับหนัง”
“เออ แล้วเจ้าหละ”
“ลื่นล้มในห้องน้ำ”
“...” หนิงเหอไปต่อไม่ถูก
“ข้ารู้ว่าข้าโง่ แต่เจ้าอย่าส่งสายตาเช่นนั้น” หลี่เม่าพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า เขาแค่ก้มตัวซักผ้านานไปหน่อย พอลุกขึ้นมาจึงวูบหัวฟาดพื้น..
“แล้วยังไง เลยมาเปิดโรงเตี๊ยม แล้วมานอนกกนายบำเรอหลังเรือนเช่นนี้?” เธอถามต่อ
“ข้าไม่ได้กกนายบำเรออย่างที่เจ้าเข้าใจ” หลี่เม่าพูดจบก็หักไปหยิบกุญแจดอกหนึ่งขึ้นมา "ข้าแค่ต้องการกุญแจจากเด็กนั่น"
หนิงเหอตะลึงเล็กน้อย ในโลกเก่าชายตรงหน้าทำงานเป็นนักสืบ ไม่คิดว่ามาโลกนี้แล้วก็ยังทำงานแนวเดิม “เจ้าจะเอากุญแจไปทำอันใด”
“เอาไป-" ทั้งสองเงียบพร้อมกันเพราะสัมผัสได้ว่ามีผู้มาใหม่


“ท่านหลี่เม่า” หยางติงเดินเข้ามา ก่อนเจอหนิงเหอนั่งอยู่บนเตียง
“เจ้าเด็กชิงชิง! เจ้ากล้าคิดจะปีนเตียงเจ้านายของข้าหรือ!” หยางติงตะโกน ถึงเจ้านายเขาจะมีรสนิยมแปลกๆแต่ก็ต้องมิใช่กับเจ้าเด็กนี่!
“หยางติงเจ้าจะตะโกนทำไม ข้าแค่เรียกชิงชิงมาขอบคุณเรื่องยอดขายร้านก็เท่านั้น”


ประกายความแค้นพาดผ่านสายตาของหนิงเหอระลอกหนึ่ง หึ! เธอหาหนทางล้างแค้นได้แล้ว!
“นายท่าน วันนี้ข้าจะมาลาออกเนื่องจากเก็บเงินได้จำนวนหนึ่ง คิดว่าต้องออกตามหาท่านแม่ได้แล้ว”
“อ้อ” หลี่เม่ามองหนิงเหอที่ส่งซิกยิกๆ เขาคงต้องตามน้ำไปสินะ
“ช่างน่าเสียดายนัก ขอให้เจ้าโชคดี”


เมื่อชายหนุ่มกล่าวจบ เด็กสาวในคราบเด็กชายก็โค้งอำลา หยางติงรู้สึกหนาววูบวาบเมื่อหนิงเหอเดินผ่าน พลันคิดได้ว่าไม่ต้องสั่งเมนูเต้าหู้ต่อแล้วก็ดีใจ หึ คิดมาขัดขาเขา ต้องโดนเอาคืนอย่างสาสม!


หลี่เม่ามองเหตุการณ์ตรงหน้า แล้วอวยพรให้ลูกน้องของตนโชคดี


ตอนนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ได้ทั้งเพื่อนร่วมโลกและหนทางแก้แค้น เธอมุ่งตรงไปจวนแม่ทัพอย่างสบายๆ เมื่อถึงหน้าจวนก็ชูหยกให้ทหารเฝ้าประตูดู ทหารผู้นั้นจากท่าทีดูถูกเด็กตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมแล้วเชิญเธอเข้าไปด้านใน เธอส่งสายตาเย็นชา วันต่อมาทหารเหล่านั้นถูกปลดไปอบรม...


“ท่านตา” เธอทำความเคารพหลวนซือเค่อผู้เป็นบิดาของซือหรูอี้
“เจ้าเป็นใคร” อดีตแม่ทัพถามขึ้น ทำไมเด็กชายตรงหน้าถึงมีหยกของลูกสาวเขาได้
“ท่านตา หลานมีนามว่าหนิงเหอเจ้าค่ะ” พอคนตรงหน้าได้ยินชื่อ หน้าอกของเขาก็เจ็บแปลบชั่วขณะ
“เจ้ากับแม่เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ” อดีตแม่ทัพเอ่ยตัดพ้อเด็กสาวตรงหน้า แม้ในใจจะคิดถึงมากก็ตาม 'นี่หลานสาวข้าโตถึงเพียงนี้แล้วหรือ..'
“หลานจะลืมท่านตาได้อย่างไร” เธอยิ้มบางเบาด้วยแววตาเศร้า เพราะความอิจฉาของผู้อื่นแท้ๆ กลับทำให้พ่อลูกคู่หนึ่งต้องผิดใจกัน โลกมนุษย์นี้ช่างน่ากลัวนัก..
“หลานมาที่นี่วันนี้เพื่อมาคุยกับท่านบางเรื่อง” เธอเข้าประเด็น ท่านตาของเธอคนนี้ใครดูก็รู้ว่ารักครอบครัวของตัวเองแค่ไหน ดูสายตาเจ็บปวดนั่นสิ แม้อยากจะซ่อนเพียงใด แต่ก็ซ่อนเอาไว้ไม่หมด ความเจ็บปวดมันคงมากล้นจนปิดไม่อยู่สินะ เธออยากเข้าไปกอดท่านตาตรงหน้าเสียจริง
“เจ้ามีอะไรก็ว่ามา” แม้จะเหมือนตัดขาดกันแล้ว แต่ก็ตัดกันไม่ขาด นี่สินะความผูกพันของครอบครัว
“เรื่องแรกที่หลานจะมาพูดกับท่านก็คือเรื่องท่านแม่”


เมื่อกล่าวถึงแม่ของเธออดีตแม่ทัพก็ตั้งใจฟังยิ่งกว่าเดิม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 502 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #184 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 14:25

    กรี้ดด มีเพื่อนร่วมชะตากรรมมแล้ว ดีใจด้วย

    #184
    0
  2. #147 MonMoonlover (@MonMoonlover) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 23:26
    เรี่มสนุกแล้ว ตอนนี้เอาใจำปเลยเพราะช่วงแรกๆมันไม่ค่อยโดนแล้ว งง ด้วยตอนอ่าน😅
    #147
    0
  3. #140 Sika. (@Sikakarunborinet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 17:47
    เริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆแล้วค่ะ
    #140
    0
  4. #14 MonthakanKasa (@MonthakanKasa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 09:32
    สนุกมาก
    รอค่ะ
    #14
    1
    • #14-1 kedyps (@kedyps) (จากตอนที่ 6)
      15 กันยายน 2560 / 10:38
      ขอบคุณค่าา ><
      #14-1