[宁河] หนิงเหอ

ตอนที่ 8 : ศึกเต้าหู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 444 ครั้ง
    5 ก.ค. 61

ศึกเต้าหู้


วันต่อมาที่โรงเตี๊ยมเจียวชู่ก็
ปรากฏคุณชายรูปงามนามหนิงหลง เฝิงหลี่เม่ากล่าวว่าคนผู้นี้เป็นสหายเก่าแก่ของเขาเอง ทุกคนต่างต้อนรับคุณชายท่านนี้เป็นอย่างดี หากแต่มีบุคคลหนึ่งที่รู้สึกไม่สู้ดีนักยามพบคุณชายท่านนี้ แน่นอนว่าคนผู้นั้นก็คือ..หยางติง

คุ้นนัก!

หยางติงคิดเช่นนี้ทุกครั้งเมื่อเจอหน้าคุณชาย แต่ก็นึกไม่ออกว่าคล้ายใคร..
"เจ้าจะจ้องหน้าข้าอีกนานหรือไม่" หนิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ หึ เธอจะเป็นใครได้ ก็เด็กชิงชิงศัตรูเจ้าอย่างไรเล่า
"ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว เชิญคุณชายเข้าไปด้านใน" คุณชายท่านนี้แม้จะตัวเล็กไปสักหน่อย แต่ก็ท่าทางสง่างาม มีกลิ่นไอความเป็นผู้นำเหมือนเจ้านายของเขาไม่ผิดเพี้ยน สมกับเป็นสหายกันนัก เขาจะไปเคยเจอคนเช่นนี้ได้อย่างไร ข้านี่ช่างเลอะเลือนแท้ๆ

"อีหนิงเจ้ามาแล้ววว" พอหนิงเหอก้าวขาเข้ามา เพื่อนรักก็เรียกเธอเสียงยาว เธอเบะปากเล็กน้อย ทำเช่นนี้คิดว่าน่ารักมากหรือ  เออ น่ารัก! เธอมองคนตรงหน้า 

หน้าตาของเฝิงหลี่เม่าในโลกนี้กับโลกที่แล้วไม่ต่างจากเดิมเหมือนกับเธอ เพื่อนเธอคนนี้เป็นเพศชายที่ไม่ได้ชอบผู้หญิง แม้จะสูงโปร่งแบบชายแต่หน้าตาก็ค่อนไปทางสตรีหลายส่วน 

"วันหลังไม่ต้องเรียกข้าเสียงยาวเช่นนี้ แสลงหู!" น่ารักแค่ไหนเธอก็ไม่ชม ชิ
"เฮอะ คนอย่างข้าทำอะไรก็ไม่ดี ใช่สิ้ๆๆๆๆ" คราแรกหลี่เม่าก็น้อยใจเล่นๆขำๆ แต่ต่อมาก็กลายเป็นน้อยใจจริงไปเสียได้ ตั้งแต่เขามาโลกนี้ก็ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ต้องเก๊กขรึมตลอด เขาอึดอัดแทบแย่ พอเจอหนิงเหอก็ดีใจมาก แต่พอเพื่อนรักพูดแบบนี้เขาก็มีความคิดที่จะต้องเก็บตัวตนของตนอีกครั้งแม้กระทั่งต่อหน้าเพื่อนสาวคนนี้..

เหมือนหนิงเหอจะรับรู้ความในใจของคนตรงหน้า ว่ามีส่วนน้อยใจจริงก็อ่อนลง ใครจะนึกว่าชายตรงหน้าจะใจน้อยกว่าเธอกันเล่า 
"โอ๋ หลี่เม่า เจ้าจะน้อยใจทำไม ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นนิดหน่อยก็เท่านั้น อีกอย่างข้ากลัวคนอื่นจะเห็นท่าทางเช่นนี้ของเจ้าด้วย" หนิงเหอสวมกอดคนตรงหน้าแล้วลูบหลังเบาๆ
"จริงนะ" หลี่เม่าถามคาดหวังคำตอบ
"จริงสิ ข้ากับเจ้าเป็นเพื่อนกัน เจ้าจะทำอะไรข้าย่อมเป็นห่วงเป็นธรรมดา" หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่มีส่วนเล่นแม้แต่น้อย หากอยู่ในโลกเก่าเพื่อนตรงหน้าคงไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนม แต่นี่ จู่ๆก็ต้องมาอยู่บนโลกที่ไม่รู้จักเช่นนี้ จะอ่อนไหวง่ายก็เป็นเรื่องธรรมดา
"ข้ารักเจ้าอีหนิงเพื่อนรัก" อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนคนนี้ เขาอุ่นใจขึ้นมาก
"ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน" หญิงสาวยิ้มจริงใจ
"เอ้อ ครานั้นข้ายังเล่าเรื่องของข้าไม่หมดเลย" หลี่เม่าเริ่มเปิดเรื่องเล่า
"จริงๆแล้วข้าเป็นประมุขพรรคโจรเฝิงซาน"
"ห้ะ อะไรเฝิงเฝิงนะ"
"โอ๊ยยย ข้าเป็นประมุขพรรคโจรเฝิงซาน"
"อ้อ...โอ้โห นี่เจ้าเป็นถึงท่านประมุขพรรคเชียว" อยู่ๆก็มีเพื่อนเป็นคนใหญ่คนโต จะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร
"มันก็ดีอยู่หรอก ลูกน้องในพรรคก็เด็ดๆทั้งนั้น" มีความขี้อวดเบาๆ..
"แล้วพรรคโจรอะไรนั่นมันอยู่ที่ไหนหรอ"
"นี่เจ้าไม่รู้จัก?"
"เออ" ทำไมมีแต่เรื่องที่เธอไม่รู้กันนะ เธอเริ่มหงุดหงิด
"อยู่ที่กุ้ยหยาง"
"กุ้ยหยาง? กุ้ยหยางคือที่ใด"
"นี่เจ้ารู้อะไรบ้างเนี่ย" หลี่เม่ากรอกตา
"เอ้า  ข้าจะไปรู้เยอะเหมือนประมุขอย่างเจ้าได้ไง แค่ออกจากจวนทุกวันนี้ข้ายังต้องหลบๆซ่อนๆเลย" ทำไมสวรรค์ไม่ให้เธอเป็นประมุขพรรคกับเค้าบ้างนะ
"เออๆไม่ต้องดราม่าใส่ข้า กุ้ยหยางอยู่อาณาจักรก้งเยว่"
"อันนี้ข้ารู้จัก!" เธอรู้แค่ชื่อสี่อาณาจักรกับที่ที่เธออยู่เท่านั้น..
"แต่มันอยู่ตั้งไกลนี่ ทำไมเจ้าถึงมาอยู่โรงเตี๊ยมนี่ได้" หนิงเหอไม่เข้าใจ
"พรรคข้ามีชื่อว่าอะไร"
"เอ่อ..อะไรโจรๆนี่แหละ"
"เห้อ เจ้ายังจำชื่อไม่เก่งเหมือนเดิม.. พรรคโจรเฝิงซาน ชื่อก็บอกอยู่ว่าโจร พรรคของข้าก็คือพรรคนักขโมยนั่นเอง"
"อ้อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโรงเตี๊ยมนี่"
"ข้าลี้ภัยมา"
"ห้ะ ลี้ภัย? ลี้ภัยทำไม พรรคเจ้าดูยิ่งใหญ่ออก"
"พรรคข้ายิ่งใหญ่ก็จริง แต่เจ้าของร่างเก่านี่ซุกซนนัก ที่มันตายก็เพราะไปขโมยของเนี่ยแหละ"
"หืม ขโมยอะไรของใครถึงทำให้ประมุขพรรคตายได้" เธอจิบน้ำชาแก้กระหาย
"ขโมยแหวนของประมุขพรรคมารทมิฬ"

"พรวดด" หนิงเหอพ่นน้ำชา
"ตอนข้าอยู่ข้างนอกเคยได้ยินว่าประมุขพรรคนั่นแทบพลิกแผ่นดินหาคนขโมย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเจ้า!" ในโลกที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตเช่นนี้ ข่าวที่มาจากแดนไกลมาถึงนี่ได้ภายในไม่กี่วัน อีกทั้งคนที่ไม่รู้อะไรสักอย่างอย่างเธอก็ยังรู้ อีกทั้งเธอได้ยินความเหี้ยมโหดของพรรคมารทมิฬมาไม่น้อย.. สวรรค์! เพื่อนเธอจะรอดหรือไม่
"เออ นั่นแหละ ข้าเลยมาอยู่โรงเตี๊ยมนี่ไง"
"โถ อีหลี่ ชีวิตมึงนี่เกือบจะดีแล้วเชียว" เธอภาวนาให้เพื่อนรอดพ้น "แล้วเจ้าเอาแหวนไปคืนแล้วขอโทษเขาไม่ได้หรือ" หญิงสาวถามเพิ่ม

"ตอนแรกข้าก็จะทำเช่นนั้น แต่มือขวาข้าบอกว่า 'ไม่ได้ขอรับมันเสียศักดิ์ศรี' เสียศักดิ์ศรี! อีหนิง เจ้าได้ยินหรือไม่ ลูกน้องข้าพูดเช่นนี้แล้วข้าจะทำอย่างไรเล่า ตอนนี้พรรคข้าฮึกเหิมนัก ยกยอข้าเสียยกใหญ่ว่ากล้าหาญอย่างงั้นอย่างงี้ หากข้าคืนแหวนนั่นเฉยๆ พวกเขาจะไม่มาทุบข้าเพราะศักดิ์ศรีอะไรนั่นหรือ?"
"เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล แต่เจ้าหลบซ่อนเช่นนี้พวกเขาไม่ว่า? แล้วพรรคมารนั่นไม่ถล่มพรรคเจ้า?"
"เจ้าก็รู้ว่าข้านั้นอยากคืนแหวนที่เป็นเผือกร้อนนี้ยิ่ง ข้าเลยท้าทายพวกมันไปว่า 'หากอยากได้แหวนคืนก็มาเอาจากข้า แต่หาข้าให้เจอก็แล้วกัน' ข้าทำเช่นนี้เพื่อให้พรรคข้ารู้สึกเหนือกว่าและฝึกฝนตนเพื่อปกป้องประมุขพรรคเพิ่ม ส่วนพรรคมารนั่นก็ต้องตามหาข้า ซึ่งมันทำให้พรรคข้าได้รู้หูตาต่างๆของพรรคมารทมิฬมากขึ้น" 
"หูว เพื่อนข้าฉลาดยิ่ง แล้วเจ้าจะอยู่ไปถึงเมื่อไร"
"ข้าว่าจะหลบอีกสักพักแล้วทำทีพลาดท่าคืนแหวนไป ถึงตอนนั้นคนพรรคข้าก็ไม่คิดมาเท่าใดแล้ว แม้จะบอกว่าเสียศักดิ์ศรี แต่แหวนนั่นก็เป็นของสำคัญของพรรคอื่นยังไงก็ต้องคืนอยู่ดี เพียงแต่พรรคข้านิยมปั่นหัวผู้อื่นเล่นก็เท่านั้น" หลี่เม่าพูดพลางถอนหายใจยาว..การละเล่นนี่เขาสนุกไม่ลงจริงๆ
"ข้าเอาใจช่วยเจ้า หากเจ้ามีเรื่องให้ข้าช่วยก็บอกได้นะ" หนิงเหอตบบ่าเพื่อนด้วยความเห็นใจ แม้ในโลกเก่าเขาและเธอนั้นจะไม่ได้เจอกันมานานหลายปีแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งคู่ยังคงเป็นเหมือนเดิมก็คือ รักความสงบยิ่ง เพื่อนของเธอคงลำบากใจไม่น้อยที่ต้องมานั่งเล่นซ่อนหาเช่นนี้..

"ท่านประมุ..เอ้ย ท่านหลี่เม่า" หยางติงรีบร้อนเข้ามาจนเกือบหลุดเรียกสรรพนามจริง
"เจ้ารีบร้อนเข้ามามีเรื่องอันใด" หลี่เม่าถามเสียงเรียบ 
หยางติงอึกอักแล้วมองไปทางหนิงเหอ เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาลำบากใจยิ่ง
"พูดมาเถอะ สหายข้ารู้ความจริงอยู่แล้ว"
"เอ่อ ขอรับ สายเรารายงานมาว่าคนของพรรคมารทมิฬทราบว่าท่านอยู่ที่นี่แล้ว" หยางติงร้อนใจนัก
"เจ้ามิต้องกังวลไป" หลี่เม่าแม้พูดเช่นนี้แต่ในใจนั้นเก็บเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
"ข้าน้อยไม่เคยกลัวพรรคนั่น! ท่านประมุขโปรดสั่ง" หยางติงเป็นผู้กล้าคนหนึ่ง ภักดีต่อท่านประมุขเพียงผู้เดียว
"ดูสถานการณ์ไปก่อน มีข่าวเพิ่มเติมค่อยมารายงาน" จริงๆเจอก็ดีเหมือนกันเขาอยากคืนแหวนนี่แทบแย่
"ขอรับ" หยางติงรับคำสั่งแล้วออกไป ระหว่างออกจากเรือน เขารู้สึกหนาวๆเล็กน้อย สงสัยจะมีไข้ แต่เขาเป็นผู้ฝึกยุทธจะป่วยง่ายๆได้อย่างไร?

หนิงเหอจ้องหยางติงที่เดินออกไปจนลับตาอย่างไม่กระพริบ
"หยางติงนี่เป็นใคร"
"ติงติงหนะหรือ ผู้ช่วยของมือซ้ายข้าเอง"
"ทำไมเจ้าถึงเลือกมัน" ติงติง..ชื่อนี่..หนิงเหอกุมขมั
"เรื่องนี้หรือ จะให้ข้าตอบอย่างไรดี ฮะๆ ข้าเลือกติงติงก็เพราะเขาหลอกง่ายดี" เอ๋ ทำไมเพื่อนเขาถึงเรียกติงติงว่ามันล่ะ ไม่สุภาพเลย
"อ้อ หลอกง่ายขนาดนั้น"
"ใช่แล้ว วันก่อนข้าหลอกให้เขาอาบน้ำเป็นเพื่อนข้า ข้าอยากให้เจ้าเห็นหน้าติงติงตอนนั้นนัก แดงแจ๋เลยฮ่าๆๆๆ"
"อีหลี่"
"หืม" หลี่เม่ามองหน้าเพื่อนสาวที่ตอนนี้กำลังจะแปลงร่างเป็นนางมารร้าย
"กูอยากกินเต้าหู้ทอด!"

ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์ กิจวัตรช่วงนี้ของหนิงเหอคือตอนเช้าฝึกวรยุทธ์ สายหน่อยก็ออกไปหาหลี่มู่ จากนั้นก็เดินสำรวจเมือง หาข้อมูลเพิ่มเติมให้ตัวเอง จะมีไปหาท่านตาบ้างด้วยท่านแม่ฝากจดหมายบ้าง ด้วยเธอเอาของไปฝากบ้าง มีท่านตาดีก็ต้องเอาอกเอาใจสิ ตกเย็นค่ำก็นั่งทานข้าว พูดคุยกับท่านแม่ นับว่าเป็นช่วงที่สุขสงบยิ่งของหนิงเหอ เธออยากให้เป็นแบบนี้เรื่อยๆเสียจริง แต่นั่นแหละพวกพ่อแม่ลูกนั่นจะกลับมาแล้ว เธอต้องเตรียมรับมือ! แต่ก่อนอื่น...
"หยางติง เจ้าทอดเต้าหู้เสร็จหรือยัง"
"หยางติง เจ้าทอดไก่เสร็จหรือยัง"
"หยางติง เจ้าทอดปลาเสร็จหรือยัง"
"หยางติง เจ้าทอดเกี๊ยวเสร็จหรือยัง"
"หยางติง เจ้าทอดผักเสร็จหรือยัง"
"หยางติง เจ้าทอด..."

ฮ่าาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เธออยากจะหัวร่อให้ฟันร่วง เธอสะใจนัก!

สิบวันก่อน

อีหลี่"
"หืม" หลี่มู่มองหน้าเพื่อนสาวที่ตอนนี้กำลังจะแปลงร่างเป็นนางมารร้าย
"กูอยากกินเต้าหู้ทอด!"
"ได้ๆ เดี๊ยวข้าสั่งอาหารให้ อาหารโรงเตี๊ยมข้าเลื่องชื่ออย่าบอกใคร เจ้ารู้หรือไม่ เมนูส่วนใหญ่หนะ มาจากสูตรอาหารข้าทั้งนั้น" หลี่มู่พูดอย่างภูมิใจ
"เต้าหู้ทอดที่เจ้าว่า โรงเตี๊ยมเราก็เป็นผู้ผลิตด้วยตัวเองเลยนา เจ้าติดใจใช่มั้ยหละฮ่าๆ"
"เอ้อ ข้ายังนึกถึงตอนเจ้าเป็นเจ้าเด็กชิงชิงอยู่เลย เจ้าทำให้รายได้ข้าสัปดาห์นั้นพุ่งเชียว ต้องขอบคุณติง..โอ๊ะ" หลี่มู่น่าซีด เขารู้ว่าทำไมเมนูเต้าหู้ถึงขายได้ดีนัก ติงติงของเขาช่างเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร เพราะทำให้เขามีรายได้เพิ่ม แม้จะมาจากเงินลูกน้องเขาก็ตาม..

ที่แท้.. อยากกินเต้าหู้ของเพื่อนเขาก็คือการแก้แค้น! หลี่มู่ขนลุกซู่ นี่เขาจะโดนหางเลขหรือไม่?

"โดน" หนิงเหอพูดเรียบๆ แต่น้ำเสียงนั้นน่าขนลุกยิ่ง หลี่มู่แทบทรุดตัวลงไปกราบขออภั
"ข้าไม่ได้ตั้งใจ ก็ข้าไม่รู้ว่าเป็นเจ้านี่.." หลี่มู่ก้มหน้าบ่นงุบงิบ
"ข้าจะไม่โกรธเจ้าก็ได้"
"จริงหรอ" หลี่มู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างมีความหวัง เพื่อนสาวของเขาโกรธแล้วโกรธนานเขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ร้าวฉานเพราะเรื่องแค่นี้
"ข้าอยากให้เจ้าตั้งโรงทานสองสัปดาห์"
"แค่นี้หรือ"
"ใช่ แต่ข้าจะให้หยางติงไปดูแลของทอดทั้งหมด" หลี่มู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ติงติง ข้าขอเอาใจช่วยเจ้าอยู่ห่างๆ คิดซะว่าทำบุญทำทานเนาะ..

ตั้งแต่วันนั้นหยางติงก็ต้องมาทอดอาหารต่างๆเกือบ8ชั่วยาม เรียกได้ว่าอยู่กับน้ำมันตั้งแต่เช้ายันค่ำเลยทีเดียว เขาแทบหมดเรี่ยวแรง จะหาคนช่วยก็ไม่ได้ เพราะท่านประมุขบอกมาว่า 'ของทอดนั้นสำคัญยิ่ง เขาต้องให้ผู้ไว้ใจทำเท่านั้น' คราแรกก็เป็นปลื้มที่นายไว้วางใจ แต่ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะเป็นปลื้มดีหรือเป็นลมดี..

"หยางติง" หนิงเหอเดินเข้ามาดูคนสภาพมันแผลบไปทั้งตัว เห็นแล้วก็อดสะใจไม่ได้ เฮอะ!
"คุณชายมีอะไรหรือ" หยางติงยามนี้อ่อนเพลียนัก แม้จะร่างกายแข็งแรงแต่ยืนทอดเต้าหู้มาสิบวันแล้วย่อมต้องหมดสภาพเป็นธรรมดา
"ท่านเป็นอย่างไรบ้าง" หนิงเหอถามเรียบๆ กลบสายตาเยาะเย้ยไว้ในใจ
"ข้าอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่ยังพอไหว" 
"ก็ดี ทนอีกสักนิดอีกสี่วันก็ไม่ต้องทำแล้ว"
"ขอบคุณที่ท่านให้กำลังใจ" หยางติงซาบซึ้งในน้ำใจคุณชายท่านนี้ เขาช่างเป็นคนดีเหมือนนายเขาไม่ผิดเพี้ยน..
หนิงเหอยิ้มให้คนตรงหน้า หากหยางติงรู้ว่าที่ต้องทำมาทั้งหมดก็เพราะคนตรงหน้าหรือเด็กชิงชิงที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาหละก็.. หึ! คงแค้นใจจนต้องกระอักเลือดออกมาเป็นแน่! 
แต่เรื่องอะไรเธอจะบอกความจริง ดูไปดูมาหยางติงนี่ก็น่าแกล้งเหมือนที่หลี่เม่าบอกมาไม่ผิดเพี้ยน เห็นที เธอคงต้องแกล้งอีกเรื่อยๆเสียแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 444 ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #148 MonMoonlover (@MonMoonlover) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 23:46
    น่ารักดี ตีงตีง
    #148
    0
  2. #19 Ning7269 (@Ning7269) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 18:20
    รอติดตามค่ะ. พระเอกค่าตัวแพงจุง. เมื่อไหร่ พระเอกจะมาไรท์
    #19
    1
    • #19-1 kedyps (@kedyps) (จากตอนที่ 8)
      16 กันยายน 2560 / 18:32
      พระเอกค่าตัวแพงจริงค่ะ บางทีไรท์ก็ลืมว่าเรื่องนี้มีพระเอกด้วย5555555 รี้ดใจเย็นๆนะมาช้าแต่มาแน่นอน แต่มาตอนไหนไม่บอกจ้า555555 ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ<3
      #19-1