ซ่อนใจไว้ใต้ดาว

ตอนที่ 4 : บทที่ ๒ ร่องรอย(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60

บทที่ ๒

ร่องรอย(1)

 

        เช้าตรู่ ปริญญาแวะหากาแฟเย็นดื่มก่อนจะเข้าหน่วย แล้วสายตาก็ไปสะดุดที่สาวๆ กองสารนิเทศซึ่งยืนคุยกันพลางจับจ้องทางเข้าตึกอย่างรอคอย

        คนอะไรทั้งหล่อทั้งสุภาพ ตอนออกข่าวแถลงความคืบหน้าของคดีกับผู้บัญชาการยศก็ดูดีทั้งนายทั้งลูกน้องเลยคนพูดทำตาเคลิ้มฝัน ปริญญารู้ทันทีว่าเอ่ยถึงใครพร้อมกันนั้นก็อดส่ายหน้าไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ซึ่งมันทำให้เธอเห็นด้วยกับสาวๆ เหล่านั้นไม่ลง

นั่นไง มาแล้วหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงกระตือรือร้นเมื่อเห็นผู้หมวดหนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามาในตึก ความที่มีใบหน้าเรียวขาวสะอาด คิ้วหนา ตาโตแถมมีลักยิ้มที่แก้ม อีกทั้งการแต่งกายก็ดูสุภาพเรียบร้อยเสมอ ทำให้มนัสดูดีจนสาวๆ หลายคนมองเหลียวหลัง ยกเว้นปริญญาซึ่งรีบหันหลังให้ทันทีที่เห็น แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

        หมวดปี่! รอผมด้วยเสียงเรียกนั้นทำให้ปริญญาถึงกับหลับตาปี๋แล้วรีบวิ่งไปกดลิฟต์ แต่มนัสวิ่งเข้ามาดักไว้ทัน

        หมวดปี่ นี่ผมเรียกคุณอยู่นะไม่ขานรับกันบ้างเลยเขาต่อว่าทันทีที่เข้าไปยืนเคียงกัน

        ปี่ไม่เห็นได้ยินเลยค่ะเธอแก้ตัวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ทั้งที่จริงได้ยินเต็มสองหูเลยทีเดียว

        แหม ผมออกจะเสียงดัง ว่าแต่ เมื่อคืนไม่รู้ผมกลับบ้านยังไงนะครับ ตื่นเช้ามาก็นอนอยู่บนเตียงแล้วมนัสว่าพลางมุ่นคิ้ว คงจะเป็นเจตต์ละมั้งที่พาเขากลับ

นี่หมวดจำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ?” ปริญญาถามเสียงสูง คนถูกถามส่งยิ้มฝืด

        ครับ จำไม่ได้ แถมรถก็จอดเรียบร้อยดีด้วย สวยงามผิดกับที่ผมเคยจอดด้วยซ้ำ

        แน่นอน ก็เธอขับรถได้ดีตั้งแต่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ด้วยซ้ำ หญิงสาวเกาคิ้วตัวเองเบาๆ ไม่รู้จะอธิบายเรื่องเมื่อคืนอย่างไรไม่ให้นายตำรวจข้างกายเสียหน้า ระหว่างที่ครุ่นคิดหาคำพูดทั้งสองก็มาถึงหน่วย พบกับชายไทที่เดินเข้ามาตบบ่าหมวดมนัสเบาๆ

         ว่าไงซุปเปอร์แมน

คำทักทายนั้นทำให้มนัสขมวดคิ้ว เป็นเวลาเดียวกับที่เจตต์เข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาดูอิดโรยแต่ที่เด่นสะดุดตาก็คือรอยนูนช้ำขนาดเท่าลูกมะนาวบนหน้าผาก สารวัตรหนุ่มเมื่อเห็นหน้าเพื่อนก็ปรี่เข้าชี้หน้า

 ไอ้นัส ต่อไปนี้แกห้ามดื่มเหล้าอีกเป็นอันขาดนะเว้ย

สีหน้าจริงจังนั้นทำให้มนัสถอยไปยืนแอบด้านหลังหมวดสาวแทบจะทันที

        จู่ๆ ก็มาสั่ง นี่มันอะไรกันวะความตกใจทำให้ลืมพูดสุภาพตามตำแหน่งหน้าที่

        ก็เพราะความเมาของแกเมื่อคืนนี้นั่นละ แกนี่จำได้แต่สิ่งดีๆ เอาหน้า ไอ้เรื่องทำไม่ดีไม่เคยจำเลยนะ สารวัตรหนุ่มบ่นพร้อมกับลูบหน้าผากตัวเอง พาให้คนมองกลืนน้ำลายอึกใหญ่

        เอ่อ ผมเมามากเลยหรือ ถ้างั้น..อย่าบอกนะว่าไอ้ลูกแดงๆ บนหน้าผากสารวัตรนั่น มัน...เพราะผม

        ไม่ใช่หรอกครับหมวดมนัส คืออย่างนี้ เมื่อคืนคุณเมามากแล้วจู่ๆ ก็เล่นเป็นซุปเปอร์แมนจะแย่งเสื้อแจ็คเก๊ตหมวดปี่มาทำเป็นผ้าคลุม หมวดเขาจะตีให้เลิกเล่นแต่สารวัตรเข้าไปช่วยแยกพอดี เลยพลาดเป้าไปหน่อยชายไทอธิบายเสียละเอียดยิบจนตัวต้นเหตุหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ต้องรีบหันไปขอโทษหมวดสาวเป็นการใหญ่

        หมวดปี่ ผม...ขอโทษจริงๆ นะครับ ผมไม่รู้ตัวจริงๆ  

         ไม่เป็นไรค่ะ

        นี่...ไอ้นัส แกควรขอโทษฉันนี่ไม่ใช่หมวดปริญญา ฉันต้องรับกรรมแทนแกแถมยังต้องแบกแกไปส่งบ้านอีกนะโว้ย

        สารวัตร ผมขอโทษ มนัสโอดครวญกับโทษสองเด้งที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัว

        ต่อไปอย่าได้เอาเหล้าเข้าปากอีกเป็นอันขาดเลยนะ ไม่งั้นฉันยำแกเละแน่ๆเจตต์คาดโทษแล้วทรุดนั่ง หน้าบูดบึ้งเมื่อคิดว่าต้องแบกรอยช้ำนี้ไปสืบพยานด้วย ปริญญารีบเข้ามายื่นกระปุกยาหม่องให้ สารวัตรหนุ่มเหลือบมองก่อนจะเลื่อนคืนไป

        ไม่ต้อง คิดว่าตบหัวแล้วจะมาลูบหลังหรือไงเขาบอกเสียงห้วน

        เปล่าค่ะ เอามาให้เพราะเห็นหน้าหงิกเลยคิดว่าสารวัตรคงจะเจ็บมาก แล้วเมื่อคืนปี่ก็ไม่ได้ตบหัวแต่ฟาดกลางหน้าผากต่างหาก

        เจตต์หันไปมองปริญญาตรงๆ เป็นครั้งแรก คิดว่าเป็นคนเงียบๆ ไม่ต่อปากต่อคำกับใครเสียอีก แต่ความจริง ทั้งรวนและประชดเก่งไม่เบา เขาละเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุดเลย พับผ่าสิ!

        ไปเถอะ ตอนนี้ญาติเหยื่อรออยู่ที่ห้องสอบสวนแล้วเขาตัดบทหน้าขรึม ปริญญาเดินตามร่างสูงไปด้วยสีหน้าเหมือนเด็กถูกดุ หากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ก็รู้สึกสะใจเล็กๆ ที่ได้ยินเสียงโอ๊ยหลุดจากปากสารวัตรหน้าเถื่อน

        คู่นั้นเขาน่ารักดีนะครับชายไทมองสองหนุ่มสาวแล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ มนัสหันมองตามแล้วทำท่าสยอง

        อย่าแม้แต่จะจินตนาการเลยครับ ท่านสารวัตรเจตต์น่ะเกลียดกลัวผู้หญิงเป็นที่สุด อย่าไปจับคู่ให้ทีเดียว สงสารหมวดปี่

        แล้วทำไมถึงได้เกลียดละครับ

        ไม่รู้สิครับ เจ้าตัวเขาก็ไม่เคยเล่าให้ฟังเสียด้วย เค้นให้พูดขนาดไหนก็ไม่ยอมปริปากสักนิด

        แต่หมวดปี่ก็ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปนี่ ถ้าจะให้หายจากโรคกลัวผู้หญิงก็ต้องหาผู้หญิงดีๆ มาเป็นยารักษาสิครับ

        หูย ด็อกเตอร์วาจาคมมากมนัสเห็นด้วยอยู่บ้างแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้สำเร็จ คนอย่างเจตต์น่ะหรือจะตกหลุมรักใครได้ ขนาดสาวสวยระดับนางงามมาชื่นชอบ เพื่อนเขายังตัดบัวไม่เหลือใยสักเส้น แถมยังบอกปัดอีกว่า ผู้หญิงอย่างคุณผมไม่ต้องการ คิดทีไรเสียดายแทนทุกที

 

สาวประเภทสองหน้าคมหันมามองผู้มาใหม่ เธอเพิ่งปลอบใจแม่ของนางแบบในสังกัดไปไม่ถึงสิบนาที แต่กลับรู้สึกเหมือนเวลาช่างยาวนานเหลือเกินกว่าที่จะมีคนเข้ามาในห้อง

        สวัสดีค่ะ ดิฉันหมวดปริญญา และนี่สารวัตรเจตต์หัวหน้าทีมคดีพิเศษ เราเป็นทีมสืบสวนคดีฆาตกรรมคุณวริชญาค่ะปริญญาเห็นว่าเจตต์ยืนเฉยไม่มีทีท่าว่าจะแนะนำตัวกับญาติของผู้ตายเสียทีจึงทำหน้าที่นั้นแทน

        ฉันดาริณีค่ะ เป็นผู้จัดการส่วนตัวของวริชญาหรือน้องแพรว และนี่คือคุณแม่แวว แม่ของน้องแพรวค่ะ

ทั้งสองหันไปไหว้ผู้สูงวัยกว่า มารดาของนางแบบสาวเป็นหญิงร่างสันทัดผิวคล้ำ แต่งตัวเรียบๆ ใบหน้าไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม ผมยาวสีดำถูกรวบเป็นมวยลวกๆ ไว้กลางศีรษะ

        ทางเราขออนุญาตสอบถามเรื่องราวเพื่อเป็นเบาะแสเพิ่มเติมนะคะ คืนก่อนเกิดเหตุ คุณแพรวไปไหนบ้างคะ

        เช้าวันนั้นมีงานพรีเซ็นเตอร์น้ำหอม นัดถ่ายทำที่สวนสาธารณะ แพรวเป็นคนนอนตื่นสาย ฉันเลยต้องโทร.ไปปลุก ตกบ่ายมีเดินแบบชุดว่ายน้ำที่ห้าง เห็นว่าเสร็จเร็วกว่าที่กำหนดดิฉันจึงขอตัวไปทำธุระต่อ แพรวลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องเลยจะกลับไปเอาแล้วไปช็อปปิ้งต่อ เราเลยแยกกันตอนประมาณทุ่มกว่าๆ ค่ะดาริณีเล่าด้วยสีหน้าหนักใจ การตายของนางแบบสาวทำให้เธอสูญเสียผลประโยชน์ไปค่อนข้างมาก ถึงจะหาหน้าใหม่มาทดแทน ก็ไม่แน่ว่าจะทำเงินได้มากและเป็นที่นิยมเหมือนวริชญา

        แล้วก่อนหน้านี้มีอะไรผิดปกติ อย่างเช่น มีคนแปลกๆ มาติดพันคุณแพรวบ้างไหมคะ

        ดารานางแบบนะคะคุณตำรวจ ก็ต้องมีคนมาติดตามชื่นชอบเป็นธรรมดา แต่ดาก็ไม่เห็นใครน่าสงสัยเลยนะคะสาวประเภทสองยิ้มหวานแต่ไม่ใช่กับคนถาม หากแต่เป็นสารวัตรหนุ่มมาดเข้มที่เธอแอบส่งตาซึ้งให้ตั้งแต่แรกพบ

        แล้วคุณแพรวมีใครที่สนิทด้วยเป็นพิเศษไหมคะ อย่างเช่น...คนรักปริญญายังคงย้ำประเด็นที่คาดว่าจะเป็นความขัดแย้งซึ่งอาจก่อให้เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น

        คราวนี้ ดาริณีมีท่าทีอึกอัก ชำเลืองไปทางแม่นางแบบสาวแวบหนึ่งแล้วตอบ ไม่มีนี่คะ

        ปริญญาหันไปทางสารวัตรหนุ่มเผื่อว่าเขาจะมีคำถามอะไรเพิ่มเติม เห็นยังเฉย เธอจึงจบการสอบปากคำลงและเชิญทั้งสองไปตรวจสอบทรัพย์สินของผู้ตายว่ามีอะไรสูญหายไปบ้าง และก่อนที่ทั้งหมดจะออกไปจากห้อง ผู้ที่นั่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

         ผมมีบางอย่างจะสอบถามคุณดาเพิ่มเติม รบกวนหมวดปริญญาพาคุณแววไปที่นิติเวชก่อนนะครับ

        เมื่ออยู่กันตามลำพังกับสารวัตรหนุ่ม ดาริณีก็ทรุดนั่งลงอีกครั้งอย่างหวั่นวิตก กลัวว่าเขาจะถามในสิ่งที่เธอกลัวที่จะตอบ

        ตกลงว่า...คุณแพรวมีแฟนอยู่ใช่ไหมครับ ช่วยตอบตามตรงอย่าปิดบัง เราจำเป็นต้องรู้เรื่องทุกอย่างของเธอเพื่อโยงไปหาคนร้ายให้ได้เจตต์ถามเสียงเข้ม ท่าทีอึดอัดของอีกฝ่ายทำให้รู้ว่ามาถูกทางแล้วผู้ชายคนนั้นคงมีบางอย่างที่ทำให้คุณพูดไม่ได้

        ดารณีเม้มริมฝีปากสีชมพูแน่น แววตาคมกล้าทำให้เธอกลัว สุดท้ายก็ต้องตอบออกมาอย่างยอมจำนน

        ใช่ค่ะ แพรวมีคนที่คบกันอยู่แล้ว ก็ตามข่าวนั่นแหละ นายเปรมปรีดิ์ ทายาทห้างสรรพสินค้าพีทีมอลล์

        เขามีภรรยาอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ

        ใช่ค่ะ ฉันถึงพูดต่อหน้าแม่แววไม่ได้ไงคะ แม้จะมีข่าวออกมายังไงแต่ฉันก็พยายามปิดให้เรื่องมันเงียบที่สุด แต่แพรวชอบให้สื่อเขียนข่าวเธอ ยิ่งเรื่องนี้ยิ่งชอบ ฉันเองก็ไม่ปลื้มนิสัยแบบนี้ของแพรวนักหรอก แต่ตอนนั้นเธอทำเงินได้ดีก็เลยต้องทนกันไป

        แล้วภรรยาคุณเปรมปรีดิ์ทราบเรื่องนี้หรือเปล่า

        ฉันว่าคุณนงนรีน่าจะทราบนะคะ คุณเปรมเองก็ไม่ได้ปิดอะไร มีครั้งนึง ไปเจอกันที่ร้านอาหารโดยบังเอิญด้วยซ้ำ วันนั้นฉันก็อยู่ด้วย

        คนฟังเลิกคิ้ว แล้วคุณนงนรีมีท่าทีอย่างไรบ้าง

        เฉยชามากค่ะ เหมือนไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่เห็น ทำเอาแพรวเต้นไปเลย ดูหล่อนเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วจริงๆ เห็นว่ามาจากครอบครัวผู้ดีเก่าเสียด้วย แต่ไอ้เรื่องเจ็บใจนี่น่าจะมีบ้างละแต่คงไม่กล้าแสดงออก แหม ก็คุณเปรมแกแคร์ที่ไหน วีนไปก็เสียหน้าเปล่าๆ แต่ถ้าเป็นฉันนะ โดนแย่งผัวตำตาขนาดนั้นไม่ฉันก็มันล่ะได้หน้าแหกกันไปข้าง

        เจตต์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเอาล่ะ ขอบคุณครับที่ให้ความร่วมมือ เชิญคุณกลับได้ ถ้ายังไง ผมอาจจะต้องขอชื่อที่อยู่ของผู้ที่เกี่ยวข้องกับคุณวริชญาจากคุณอีกครั้งในภายหลังนะครับ

        ยินดีค่ะดาริณีไหว้ลาก่อนเดินออกไปจากห้องสอบสวน ในขณะที่เจตต์ยังคงนั่งใช้ความคิดอยู่ที่เดิม พยายามวิเคราะห์หาจุดที่เป็นพิรุธ อย่างไรก็ตาม เขาต้องได้ข้อมูลมากกว่านี้ สารวัตรหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด

        ด็อกเตอร์ชายไทหรือครับ ช่วยค้นหาข้อมูลครอบครัวนายเปรมปรีดิ์ ปิติวานิชย์ ที่เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าพีทีมอลล์ให้ผมหน่อย อ้อ ผมอยากทราบความเป็นมาของคุณนงนรี ภรรยาเขาด้วย เอาแบบละเอียดยิบเลยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น