(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,333 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    307

    Overall
    11,333

ตอนที่ 1 : ลางสังหรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    2 ต.ค. 59

                ณ อียิปต์เมื่อ 3,000 ปีก่อน

            ในท้องพระโรงที่ฟาโรห์และนักพรตทั้งหกกำลังนั่งปรึกษาหารือเกี่ยวกับ คา ที่ชอบออกมาละวาดหนักขึ้นเรื่อยๆแทบทุกวัน ทำให้พวกเขาผู้ครอบครองไอเทมพันปีทั้งเจ็ดและชิม่อนต้องมานั่งเครียดกันในท้องพระโรงแห่งนี้

            “พวกคาที่ออกมาละวาดในช่วงนี้มักมาจากพวกโจรปล้นสุสานเป็นส่วนใหญ่ ข้าคิดว่าคงแพ้เกมแห่งความมืดในสุสานกษัตริย์มาเป็นแน่ พวกท่านคิดว่าอย่างไรกันบ้าง”   ผู้มีดวงตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาลไหม้และครอบครองไอเทมพันปีอย่างคทาพันปี นามนักพรตเซโตะนั้นได้เอ่ยความคิดของตนออกมา พร้อมมองนักพรตที่เหลือ

            “ข้าก็คิดเฉกเช่นเดียวกับท่านนะนักพรตเซโตะ แต่จริงๆแล้วจะมีเพียงแค่นั้นจริงน่ะหรือ?”   ผู้ที่มีอายุมากที่สุดอย่างชิมอนได้เอ่ยออกมาบ้าง

            แล้วท้องพระโรงก็เงียบกริบอีกครั้ง จนกระทั่งมาฮาโด้ได้พูดทำลายความเงียบขึ้นมา

            “แล้วท่านฟาโรห์คิดว่าอย่างไรบ้างหรือขอรับ”

            “ข้าคิดว่า—”

            ติ๊งงงง   จู่ๆไอเทมพันปีทั้งเจ็ดก็ส่องแสงออกมาอย่างน่าประหลาด

            “นี่มันอะไรกัน”   ไอซิสได้เอ่ยความสงสัยแทนทุกๆคน

            “คู่หู...”   แล้วลางสังหรณ์ก็บังเกิดขึ้น ฟาโรห์ที่เบิกตากว้างราวกับตกใจอะไรบางอย่าง ทั้งความรู้สึก ความคิด ของฟาโรห์กำลังบอกว่า คู่หูกำลังเป็นอะไรไป

            พลันแสงนั้นก็หายไป ท้องพระโรงก็กลับสู่ภาวะปกติเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

            “...”   ต่างคนก็ไม่มีใครพูดอะไรจนฟาโรห์เห็นดังนั้นจึง

            “ขอปิดการประชุมเท่านี้”   แล้วก็ลุกออกจากบัลลังก์ไปยังห้องนอนของตน อาเทมเดินไปคิดเรื่องที่ไอเทมพันปีส่องแสงนั่นไป รวมถึงความรู้สึกและความคิดเขากำลังบอกว่าให้ไปหาคู่หูให้เร็วที่สุด แต่จะทำยังไงล่ะ กาลเวลาที่ห่างกันขนาดนี้ เขาเดินเรื่อยๆจนถึงห้องนอนของเขาเอง อาเทมเดินไปนั่งลงด้านข้างของเตียงก่อนที่จะนอนลงไปโดยที่ขายังห้อยอยู่ข้างเตียง

            “คู่หู...”   อาเทมได้ปล่อยจิตใจ น้ำเสียง และความคิดไปกับสายลมอ่อนๆที่พัดเข้ามาในห้อง

            จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยมาถึงกลางคืน นักพรตทั้งหกก็ยังไม่เห็นฟาโรห์ออกจากห้องเลย จึงส่งนักพรตเซโตะให้ไปเรียกองค์ฟาโรห์เพื่อให้ท่านมาเสวยอาหารเย็นได้แล้ว แต่ก่อนจะไปตามก็เกิดศึกเล็กๆขึ้นซะก่อนเพราะนักพรตเซโตะไปยอมไปตามองค์ฟาโรห์  แต่สุดท้ายแล้วนักพรตเซโตะก็ต้องได้ไปตามองค์ฟาโรห์อยู่ดี

            ก๊อก ก๊อก

            “ขออนุญาตครับท่านฟาโรห์”   นักพรคเซโตะเอ่ยตามมารยาท

            “ข้ายังไม่อยากกินอะไรตอนนี้”   มีเพียงเสียงของฟาโรห์เท่านั้นที่ตอบกลับมา นักพรตก็ไม่ถามอะไรให้มากความอีกต่อไป จึงกล่าวลาแล้วออกไปจากหน้าห้องบรรทมขององค์ฟาโรห์ แล้วนำเรื่องราวไปบอกกล่าวทุกๆคน หลังจากนั้นไม่นานนักพรตทั้งหกและชิม่อนก็แยกย้ายกันไปยังห้องของตนเพื่อพักผ่อนสำหรับวันพรุ่งนี้

            ในยามวิกาลของยีอิปต์นั้นอากาศจะเย็นเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถทำให้อาเทมรู้สึกหนาวได้เลย ในใจตอนนี้เขาร้อนรุ่มไปหมด อาเทมได้ตัดสินใจไปยังสุสานกษัตริย์โดยที่ไม่บอกทุกคน

            เมื่ออาเทมได้เดินมาถึงทางออกของพระราชวังกลับมีบุคคลทั้งหกมายืนขว้างไว้

            “หลีกไป”

            “ท่านกำลังจะไปไหนหรือขอรับองค์ฟาโรห์”   นักพรตเซโตะถามด้วยน้ำเสียงที่แสนจะท้าทาย

            “ข้าบอกให้หลีกไป”

            “องค์ฟาโรห์ ได้โปรดบอกพวกเราเถิด”   คราวนี้มาฮาโด้ขอร้อง

            “ข้า...กำลังจะไปที่สุสานกษัตริย์”   !!! นักพรตทั้งหกได้แต่ยืนอึ้งที่ทางออกประตู อาเทมเลยใช้จังหวะนี้เดินฝ่าออกไปข้างนอก สายลมที่เย็นกว่าอยู่ในวังได้พัดผ่านหน้าและผ้าไหล่คลุมที่ปลิวไสวตามแรงลม

            “ข้าจะนำทางท่านเององค์ฟาโรห์”

            “เซโตะ... นี่เจ้า”   อาเทมหันไปมองเซโตะด้วยความอึ้งเล็กน้อย

            “หากนี่เป็นประสงค์ของฟาโรห์และไอเทมพันปี ข้าจะไม่ขวางทางท่านแต่อย่างใด”   เซโตะ

            “พวกเราก็เช่นกัน”   ทุกคนเอ่ยพร้อมกัน

            “ข้าขอขอบใจพวกเจ้ามาก หากข้ายังไม่กลับมาขอฝากบ้านเมืองด้วยล่ะ”

            “ได้ค่ะ/ครับ”

          นัดพรตเซโตะและฟาโรห์ก็เดินทางไปยังสุสานกษัตริย์เพื่อไปหาคำตอบที่ว่านั่น เมื่อทั้งสองเดินทางมาเรื่อยๆจนถึงทางเข้า

            “ข้าคงส่งได้เพียงเท่านี้ขอรับองค์ฟาโรห์”   นักพรตเซโตะพูดพร้อมกระชับคทาพันปีในมือให้แน่นขึ้น

            “อา ขอบใจมากเซโตะ”   ฟาโรห์พูดจบก็ค่อยๆพาร่างของตนเองเดินลงไปในสุสานกษัตริย์ ยิ่งลงไปลึกมากเท่าไหร่อากาศก็ยิ่งเย็นมากขึ้น และเสียงลมที่ลอดช่องเล็กๆจนเกิดเป็นเสียงกรีดร้องก็พาหลอนไปอีกขั้น แต่อาเทมไม่ได้สนใจ เพราะที่เขามาก็สุสานของเขาเอง มือหนาค่อยๆคลำทางลงไปเรื่อยๆจนถึงที่เป็นรอยต่อของผนัง ข้างบนเหนือหัวขออาเทมไปอีกนิดคืออักษรอียิปต์โบราณหรือเฮียโรกราฟิกที่เขียนเอาไว้ว่า กาลเวลาเป็นเครืองพิสูจน์จิตใจของฟาโรห์ อาเทมตัดสินใจผลักสิ่งที่เป็นรอยต่อด้วยมือทั้งสองข้าง แสงสว่างที่ทำให้เขาแสบตาจนต้องหลับตาแล้วเอาแขนมาบังไว้


To Be Continue...

     ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     ดีจ้าาาา ไรต์กลับมาจากการติวไทยแล้วค่ะ

แบบภาษาไทยทำพิษมาก แบบแต่งไปวิเคราะห์ไปว่ากำลังใช้โวหารชนิดใดแต่ง

5555555 เรื่องนี้มีความหวังมากค่ะว่า จะแต่งได้ไหลลื่นในขณะที่อีกสองเรื่องที่เหลือตอนนี้ตันมากๆเลยล่ะค่ะ

ยังไงก็ ดึกแล้ว ฝันดีนะคะรีดเดอร์ทุกคน [02/10/2016]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #3 Twilight43 (@Twilight43) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:40
    กำลังสนุกเลยค่ะ จะรอนะค่ะ
    #3
    0
  2. #2 กล้วยจอมพล (@Vimonrat8686) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:21
    จะรอนะ
    #2
    0