(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,325 Views

  • 185 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    299

    Overall
    11,325

ตอนที่ 15 : ข่าวร้ายคือการสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 พ.ค. 60

...

...

วันอังคารที่น่าเบื่อในหลายๆความหมายของโจโนะอุจิ จริงๆก็แค่ขี้เกียจเรียนเท่านั้นเองถึงไคบะจะช่วยสอนแต่โจโนะอุจิก็ไม่จำสักที ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาเป็นประจำ แม้แต่ตอนนี้ก็ตาม

“เดี๋ยวเถอะโจวโนะอุจิ ครูบอกกี่ครั้งว่าห้ามหลับน่ะห๊ะ!!?!

“เห้ยยย”   เสียงของครูสาวที่ตะโกนกรอกหูชนิดใกล้ระยะทางแทบเป็นศูนย์ทำให้ร่างที่นอนอยู่ตกใจแบบสุดกู่แล้วหงายหลังตกเก้าอี้ไป   “โอ๊ย เจ็บๆ”

“สมน้ำหน้า คราวหลังก็ตั้งใจเรียนเหมือนไคบะด้วยล่ะ”   แล้วครูคนสวยก็เดินกลับไปหน้าห้องพร้อมเสียงออดที่ดังขึ้น

“ชิ อะไรๆก็เจ้าไคบะ”   โจวโนะอุจิที่ลุกขึ้นมาพร้อมดึงเก้าอี้ขึ้นมานั่งเหมือนเดิมมก็อดที่จะบ่นพึมพำออกมาคนเดียวไม่ได้

“เอาล่ะ วันนี้ก็พอแค่นี้นะทุกคนเจอกันคาบหน้าแล้วก็อย่าลืมการบ้านด้วยล่ะ”

“ค่า/ครับ”

...

พักเที่ยงที่แสนร้อนระอุเหมือนจะฆ่ากันให้ตายทั้งเป็น

“เฮ้อ ร้อนชะมัด อาเทมนายไม่ร้อนบ้างหรอ?”

“อา ที่อียิปต์ร้อนกว่าที่ญี่ปุ่นน่ะ เลยไม่ค่อยร้อนมากเท่าไหร่”

“ดีจังน๊า”   โจวโนะอุจิพูดจบก็ไหลตัวนอนลงมองท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง เมฆเบาบางแต่แสงแดดนี่ก็ไม่รู้จะร้อนไปไหน

“ยูกิหลังเลิกเรียนฉันอยากไปที่ๆหนึ่งก่อนกลับบ้านน่ะ”

“ได้สิ งั้นเราไปที่นั้นก่อนกลับบ้านแล้วกันเนอะ”   หลังจากอาเทมและยูกิคุยแบบกระซิบกระซาบกันก็หัวเราะให้พอได้ยินกันสองคน

“เอ๋ อาเทมจะชวนยูกิไปที่ไหนหรอ พวกเราไปด้วยสิ”   อันซุถามขึ้นทันทีเพราะไม่ค่อยเห็นอาเทมทำหน้าผ่อนคลายและหัวเราะแบบนั้น

“ความลับ”   ทั้งสองคนพูดร้อมกันก่อนจะกลับไปหัวเราะกันลั่น

“เอ๋??”

...
            ข่าวร้ายของโจวโนะอุจิ คัตสึยะคนนี้คือ

“พรุ่งนี้มีสอบนะนักเรียน อย่าลืมไปอ่านหนังสือมาด้วยล่ะนักเรียน”   เมื่อสิ้นสุรสียงของครูประจำวิชาได้จบลง เหมือนนรกของจริงกำลังรออยู่

“ทำไงดี อันซุช่วยติวให้หน่อยสิ”   โจวโนะอุจิกำลังคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนสาวและพนมมือไหว้อย่างจริงจัง

“ก็ตอนเรียนไม่ตั้งใจเรียนเองนั่นแหละ”

“คราวหน้าจะตั้งใจเรียน แต่คราวนี้มันไม่ทันจริงๆ”

“ข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ฉันไม่เชื่อหรอกนะ”

“...”

“แต่.. เอาเถอะ ฉันจะช่วยสอนแล้วกันนะ”   พลางขยิบตาให้ข้างหนึ่งเป็นการตอบตกลง

“อันซุ.... เธอเป็นคนสวยแล้วยังใจดีอีกนะเนี่ย”   โจวโนะอุจิน้ำตาคลอในความปติยินดี ความยินดีนั้นมักจะเป็นเพียงช่วงเวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น และวันนี้โจวโนะอุจิก็ยืนยันได้ด้วยตัวเองแล้วว่ามันคือเรื่องจริงดังคนโบราณว่าไว้

“เหอะ แค่หนังสือยังอ่านไม่ออก ริอาจไปให้คนอื่นสอนงั้นหรอ?”   สำหรับโจวโนะอุจิแล้วคนที่ปากหมาแบบนี้ได้ก็มีเพียงคนเดียว

“ไคบะ...!!!

“หึ อะไรล่ะ เจ้าหมาขี้แพ้”

“เมื่อกี้นายว่าให้ใครเป็นหมาขี้แพ้งั้นหรอ...(!)”

“นายนั่นแหละ”

“... จะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ คนอย่างนายจะสอนคนอื่นเป็นหรอ!!

“เป็นสิ หรือนายอยากลองพิสูจน์ดู?”

“เอาเส่!!!”   ดูเหมือนเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยจะดันตกลงไปในหลุมที่นายพรานขุดไว้เสียแล้ว และนายพรานก็คิดว่าเจ้าลูกสุนัขนี้จะไม่รู้ด้วยว่าตัวเองได้ตกลงไปแล้ว

“หึ ตามมาสิ”   ไคบะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที โจวโนะอุจิก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปหยิบกระป๋าแล้วก้าวขายาวๆเพื่อตามหลังไคบะไป

“ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ”   บาคุระสันนิษฐานเบาๆ

“ยะ—อย่าพูดเป็นรางแบบนั้นสิบาคุระคุง”

“งั้นพวกเราก็กลับกันเลยไหม?”   อาเทมเอ่ยชวน

“เอางั้นก็ได้”   ฮอนดะสมทบ

“งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”   ทั้งห้าคนบอกลากันเรียบร้อยแล้วก็พากันออกจากห้องเรียนแล้วเดินลงไปข้างล่าง จนถึงหน้าประตูก็โบกมือลากันอีกที

แสงตะวันย้อมผืนฟ้าให้เป็นสีส้ม ไฟตามร้านค้าต่างๆก็เริ่มเปิดให้แสงสว่างแก่ในร้านและให้ผู้คนได้พบเห็น ไฟตามถนนก็เริ่มเปิดในเวลาไล่เลี่ยกัน ผู้คนก็เริ่มสันจรออกจากที่ทำงานเพื่อกลับบ้าน บ้างก็ไปเลี้ยงสังสรรค์กับคนที่ทำงาน

“คนเริ่มเยอะแล้วเนอะ”

“อา”

หมับ

/เอ๊ะ/

อาเทมเดินจับมือยูกิให้เดินตามหลังกันไม่ให้หลงกับผู้คนที่เดินเบียดกันไปเบียดกันมา ถึงส่วนสูงจะต่างกันไม่มากแต่อาเทมก็สูงกว่ายูกิ ยิ่งถ้าเป็นคนจาก 3,000 ปีก่อนก็ยิ่งสูงกว่าตอนนี้เสียอีก

/แต่ก็ช่างเถอะ มีความสุขในปัจจุบันก็ดีกว่าคิดเรื่องอย่างอื่น/



To be continue

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

โอยยยย ไรต์เอาตอนใหม่มาส่งค่าาาาาา ฮือออออ ตอนนี้ไรต์ปั่นทีสองสามเรื่องเลยค่ะ มันจะช้าๆหน่อยนะคะ 55555555555 เอาเป็นว่าไรต์จะพยายามลงให้ได้ทุกวันนะคะ

อ่านจบแล้วก็อย่าลืมติชมกันด้วยนะคะ =3= ส่วนนักอ่านเงา... ไม่ว่ากันค่ะเพราะไรต์ก็ชอบอ่านไม่ชอบเม้นต์เหมือนกัน (ฮ่าาาา) อ่อ  เกือบลืมถาม ถ้าไรต์จะเปลี่ยนชื่อเรื่องนี้เล็กน้อยรีดจะว่าอะไรไหมคะ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #161 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 20:59

    มีความรู้สึกหวงอย่างบอกไม่ถูก

    #161
    0
  2. #26 amammi70 (@amammi70) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:38
    สนุกมากเลยค่ะ
    #26
    0