(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,335 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    309

    Overall
    11,335

ตอนที่ 16 : หลังการสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 พ.ค. 60

...

...

และวันสอบก็มาถึง ความเงียบที่ปกคลุมห้องเรียนขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีเพียงเสียงของดินสอที่ขีดเขียนกระดาษและเสียงพลิกกระดาษเบาๆ อาจจะมีเสียงที่เกิดจากการเอาดินสอเคาะโต๊ะแทรกเป็นบางครั้งบางครา

กริ๊ง!!!

“หมดเวลาทำข้อสอบ แล้วส่งกระดาษคำตอบขึ้นมาจากข้างหลังนะ”

“เฮ้อ จบสักที”

“เมื่อไหร่การสอบมันจะหมดไปจากโลกนี้เนี่ย”   เสียงโอดครวญของนักเรียนทั้งห้องเริ่มดังขึ้น บางคนก็เดินไปเช็คตำตอบจากเพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างๆบ้าง บางคนก็เริ่มนัดเพื่อนๆออกไปเล่นเกมเซ็นเตอร์

“พอๆ เงียบๆได้แล้ว ใครได้คะแนนต่ำสุดครูมีบทลงโทษนะ”   ครูคนสวยประจำวิชาพูดแล้วก็ขยิบตาให้เป็นของขงขวัญก่อนเดินออกจากห้องเรียนไป ปล่อยให้นักเรียนนั่งเป็นมนุษย์สตั้นอยู่ในห้อง

“...”

“ห๊า!!!

....

“โจวโนะอุจิ การสอบเป็นไงบ้าง”

“อันซุหรอ เจ้านั่นสอนที่ออกสอบทุกข้อเลยล่ะ”

“เห๋ แบบนี้ก็ได้เต็มน่ะสิโจวโนะอุจิคุง”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะอาเทม คือ..ฉัน..”

“..?”   ไม่เพียงแต่อาเทม ทุกคนก็ยังลุ้นคำตอบที่จะออกจากปากของโจวโนะอุจิอยู่

“ฉัน.. ทำไม่ได้เลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ”   และมันก็เป็นอย่างที่ทุกคนได้คิดเอาไว้

“เฮ้อ นายนี่มันจริงๆเล้ย”   ฮอนดะที่อุตส่าห์คิดว่าเพื่อนตัวดีจะทำข้อสอบได้สักครั้งกลับกลายเป็นว่า ทำไม่ได้เหมือนเดิมจะว่าไปเจ้าไคบะนี่ก็สุดยอดจริงๆมันรู้ได้ไงว่าครุจะออกอะไร

"แล้วพวกนายเป็นไงบ้างล่ะ?”   โจวโนะอุจิหันมามองหน้าทุกคนบ้าง

“ฉันกับยูกิทำได้ในระดับหนึ่ง”   อาเทมตอบเผื่อให้คู่หูของตน

“ฉันไม่มั่นใจอยู่สองสามข้อน่ะ”   อันซุที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

“ฉันทำได้นะแต่ไม่มากเท่าอันซุหรอก”   บาคุระที่เงียบๆแบบนี้ก็เป็นพวกแอบสุ่ม

“ฉันก็ได้เรื่อยๆ”

“นี่ฮอนดะแก! ทรยศฉันเรอะ!!

“ใครทรยศนาย ก็ฉันเห็นว่านายมีคนติวให้แล้วต่างหากเลยลองพยายามเท่านั้นเอง”   ฮอนดะที่พูดได้ไหลลื่นดุจปลาไหลนั้นก็ถูกเพื่อนรักวิ่งไล่ต่อยรอบห้องเรียน สร้างความวุ่นวายให้แก่เพื่อนร่วมห้องเป็นอย่างมาก ยกเว้นเสียงแต่ว่าพวกผู้หญิงที่แอบดูใบหน้ามีความสุขเล็กๆของอาเทมก็เป็นอะไรที่คุ้มค่าแล้วล่ะ

ครืนน!

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นตามด้วยคุณครูหนุ่มใส่แว่นเดินเข้ามา

“อ้าวๆ นักเรียนนั่งที่ให้เรียบร้อย ครูมีเรื่องจะแจ้งนิดหน่อย”

“แล้วครูจะไม่สอนหรอครับ?”

“ใช่ครูมีประชุม แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เอ้า!นั่งที่ได้แล้ว”   ครูปรบมือสองครั้งเป็นการบอกให้นักเรียนที่กำลังนั่งคุยกันหันหน้ากลับมาจนเกิดเสียงครืนจากนักเรียนที่ลากเก้าอี้ตัวเองกลับที่นั่งประจำ

“เอาล่ะ เรื่องก็ง่ายๆครูจะไม่อยู่เนื่องจากมีประชุมใหญ่กะทันหัน”

“เย้!!!   เนื่องจากไม่มีการเรียนการสอนอันน่าเบื่อนั้นถือเป็นสวรรค์ขนาดย่อยของนักเรียนหลายๆคนที่ไม่กะจิตกะใจเรียนในช่วงบ่ายอีกแล้ว

“เดี๋ยวๆฟังครูให้จบก่อน แล้วครูอยากให้นักเรียนเนี่ย.. ไปทำความสะอาดรอบอาคารเรียน”

“เอ๋!?!!

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก จะให้อยู่ในห้องก็กลัวที่จะเบื่อกัน ครูเลยให้ไปทำความสะอาดดูจะไม่น่าเบื่อเท่าไหร่”   และแน่นอนว่าตามด้วยเสียงบ่นของนักเรียนส่วนใหญ่ มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่บ่นหรือพูดอะไรเลย

...

“เฮ้อ น่าเบื่อจัง”   โจวโนะอุจิบ่นเป็นรอบที่ร้อยของเวลาในการทำความสะอาด

“อย่าบ่นนักจะได้ไหมโจวโนะอุจิ”   ฮอนดะที่ทำความสะอาดอยู่ข้างๆก็อดที่จะหันไปด่าสักรอบไม่ได้ งานที่เจ้าตัวได้รับมอบหมายก็ยังไปไม่ถึงไหน

“ก็คนมันเบื่อนี่...”

“ไปเบื่อที่บริษัทฉันไหมล่ะ?”   สุระเสียงทุ้มอันคุ้นเคยแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นของใครจนกระทั่งได้หันหลังไปดู

“เห้ยยยย ไคบะ”

“ว่าไงข้อเสนอของฉัน”

“ไม่ๆๆ ไม่โอเคอย่างแรง”

“งั้นหรอ”   ว่าจบธุระของตนเองแล้วไคบะก็เดินจากไปอย่างเงียบๆจนโจวโนะอุจิยังนึกแคลงใจว่าทำไมวันนี้ดูเงียบผิดปกติจัง

“เจ้าไคบะวันนี้ดูแปลกไปยังไงชอบกล”

“คิดมากน่าโจวโนะอุจิ ถ้ามีเวลาคิดขนาดนั้นไม่ลองทำความสะอาดตรงนี้ให้เสร็จดูล่ะ?”

“หนอยย! ฮอนดะเอะอะก็ทำความสะอาดๆ นายนี่มันจริงๆเลยเพื่อนกำลังสงสัยอยู่นะเฮ้ย!

...

ตกเย็น โจวโนะอุจิยืนรอไคบะที่หน้าโรงเรียนตั้งแต่เลิกเรียนอุตส่าห์โกหกพวกยูกิไปแล้วด้วยว่าจะไปซื้อของก่อนกลับบ้าน นี่พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าอยู่แล้วก็ยังไม่เจอหน้าของใครบางคน

/คิดแล้วมันน่าโมโหโว้ยยย!!!/

“รอใครอยู่เจ้าหมาขี้แพ้”

“รอผีอยู่มั้ง!!— เฮ้ยย!?!”   พูดถึงผี ผีก็มาให้คนรอตกใจเล่น แถมรถที่มารับเจ้าตัวก็มาตรงเป๊ะๆเหมือนตั้งเวลาไว้อย่างไงอย่างนั้น

“หุบปากแล้วขึ้นรถไป”

“ครับๆ สั่งอยู่ได้”   โจวโนะอุจิยู่ปาดพร้อมเลียนเสียงแต่ก็เดินขึ้นรถไปอย่างเด็กว่าง่าย

“ถ้าไม่สั่งจะได้ทำไหมล่ะชาตินี้”   โจวโนะอุจิขอเปลี่ยนแปลงกิริยา ขอเดินลงไปเตะมันสักรอบก่อนขึ้นรถได้ไหม

ปิ๊ด

/โมโหๆ โมโหโว้ยยยย!!!/

เหมือนได้ยินเสียงของเส้นอะไรขาดแต่ไคบะก็แค่มองให้คนผมทองขึ้นรถไปก่อนก็เท่านั้นเอง แล้วเจ้าตัวค่อยตามขึ้นไปโดยมรการ์ดคอยปิดประตูรถให้

รถลีมุซีนสีดำคลับก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงเรียนไปยังบริษัทผลิตของเล่นในรูปแบบต่างๆอย่าง ไคบะคอปเปอร์เรชั่น



To be continue...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

come backkkkkkkkkkkkkk ฮาโหล สวัสดีรีดทุกๆคนนะคะ วันนี้ไรท์ไม่มีเรื่องเมาท์มอยค่ะดังนนั้นก็ ตัดเข้าสู่การรอตอนต่อไปเลยค่าาาา ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #162 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 21:03

    อ่านกี่ครั้งก็ได้รสชาติความสนุก

    #162
    0
  2. #29 amammi70 (@amammi70) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 18:27
    ไคบะแกสุดยอดมาดูแลคนรักอย่างดีเลย (สนุกทุกตอนเหมือนเดิมเลยค่ะสู้นะค่ะจะรอตอนใหม่อยู่เสมอนะค่ะชอบเรื่องนี้มาค่ะ)
    #29
    0
  3. #28 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:59
    ไคบะยังดูแลคนรักดีเหมือนเดิม
    #28
    0