(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,372 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    346

    Overall
    11,372

ตอนที่ 2 : พบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    3 ต.ค. 59

            ณ เวลา 02:50 น. มันควรเป็นเวลาพักผ่อนของทุกคนแต่ว่า มุโต้ ยูกิ กลับนั่งมองฟ้ายามกลางคืนทีมีดวงจันทราและดวงดาราพร่างพลาย ส่วนเหตุผลก็มาจากเขานอนฝันร้ายเลยต้องมานั่งมองดาวเล่นแทน ร่างบางได้เปิดลิ้นชักโต๊ะออกมา เพื่อหยิบบางอย่างออกมาดู

            /ทำไมกันนะ ทำไมฉันยังฝันเรื่องแบบนั้นอยู่กัน นี่ตอบหน่อยสิตัวฉันอีกคนหนึ่ง/

            ถึงจะถามไปก็ไม่ได้คำตอบ เพราะคนที่จะตอบเขาไม่อยู่กับยูกินานแล้ว ยูกิถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเลือนกล่องใส่ชิ้นส่วนต่อตัวพันปีไปต้องกับแสงจันทร์ จนเกิดประกายแสงเล็กๆที่เหมือนแสงดาวออกมาตามมุมตัดของกล่อง ยูกินั่งมองมันสักพักแล้วกลับไปนอนต่อ ถึงจะนอนไปหลับแต่ยูกิก็พยายามข่มตาจนนอนหลับได้อย่างสนิทและไม่ได้ฝันอะไรอีกเลย

            เมื่อกล่องต้องแสงจันทร์แต่กลับมีแต่ที่ดวงตาที่เป็นสัญลักษณ์ของอียิปต์ปรากฏแสงสีทองส่องสว่างออกมา แล้วค่อยๆปรากฏใครบางคนออกมา ใครบางคนที่คอยอยู่เคียงข้างยูกิตลอดจนกระทั่งวันนั้น

            เมื่ออาเทมลืมตาขึ้นมาก็พบกับความมืดของราตรี ความเย็นของอากาศ พอมองไปรอบๆก็พบว่าตอนนี้เขาอยู่ในห้องของใครที่คุ้ยเคยและร่างบางที่นอนหันหลังให้ ความรู้สึกคะนึงหา ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ อาเทมเดินไปหาร่างของยูกิที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง อาเทมค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเตียง มองใบหน้าที่หลับตาพริ้มแต่คิ้วกลับขมวดกัน นิ้วมือเรียวจิ้มที่ระหว่างคิ้วแล้วค่อยๆนวดเพื่อให้ปมคิ้วของร่างบางคาย คราวนี้อาเทมสำรวจร่างกายของคนตัวเล็กอีกครั้งและพึ่งสังเกตว่าตัวเองนั้นสีผิวไม่ใช่สีแทนอีกต่อไป

            “อือ..”   ร่างเล็กส่งเสียงครางออกมา จนทำให้อาเทมต้องหันไปมอง ร่างบางกำลังพลิกตัวและหันมาทางเขา

            “คู่หู..”   เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้ดวงตาที่ปิดสนิทของยูกิลืมตาขึ้นมาได้

            “ตัวฉันอีกคนหนึ่ง..?  ทำไม?”   ดวงตาที่กึ่งปิดกึ่งลืมคงทำให้ยูกิคิดว่านี้คงจะเป็นความฝัน

            “อา นี่คงเป็นความฝันสินะตัวฉันอีกคนหนึ่ง เป็นฝันที่ดีในรอบปีเลยล่ะ แฮะๆ”   /รอบปี?/  อาเทมสงสัยในคำพูดนั้นแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

            “คู่หู ฉันอยากเจอนายมากเลย”   มือหนาลูบเบาๆที่หัวของอีกคน และคนที่รับสัมผัสก็เคลิ้มตามไปกับสัมผัสนั้น แล้วเผลอคล้อยหลับไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีปมที่คิ้วอีกแล้ว ตาที่หลับพริ้มและรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าหวาน อาเทมตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างๆและมองหน้าของคนตัวเล็กไปจนเผลอหลับไปอีกคน

/ถ้าตื่นมาแล้วเจอฉันนายคงไม่ตกใจใช่มั๊ย?/

 

ยามเช้าอันสดใส ยูกิค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะแสงที่ส่องมากระทบกับใบหน้า พอตื่นอย่างเต็มตก็พบร่างของใครบางคนนอนข้างๆเขา คนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี แต่เพราะความตกใจมีมากกว่าเลย

“หวา!!!”   เสียงหวานตะโกนเสียงดัง ทำให้อาเทมลืมตาตื่นและปู่ของยูกิต้องรีบวิ่งมาดู

“เป็นไรหลานรัก”   ปู่ที่เปิดประตูออกมาพบกับร่างของใครบางคนที่ใส่ชุดกษัตริย์ของอียิปต์พร้อมเครื่องประดับแบบครบเซ็ตและตะโกนออกมาว่า

“องค์ฟาโรห์!!”   และยืนอึ้งที่หน้าประตูห้อง

“อรุณสวัสดิ์ คู่หู อรุณสวัสดิ์ครับตุณปู่”   อาเทมที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับเรื่องที่เกิดขึ้นบอกอรุณสวัสดิ์ครบทุกคนที่เจอเขา

“นะ—นายมาที่นี่ ดะ—ได้ยังไง?”    ตอนนี้ร่างของยูกิขยับถอยหลังไปด้วยความตกใจจนชนกับผนังห้องนอน

“ไม่รู้”

“อะ—องค์ฟาโรห์”   ปู่ที่ยืนอยู่หน้าห้องดูเหมือนจะช็อคไปแล้ว อาเทมลุกออกจากเตียงแล้วหันไปมองคู่หูของตนเอง

“เป็นอะไรไป?”

“จะไม่ให้เป็นได้ยังไง กะ—ก็นายน่ะกลับไปอียิปต์เมื่อ3,000ปีก่อนแล้วไม่ใช่หรอ?”

“อืม กลับไปแล้ว ส่วนเรื่องกลับมายังไงฉันเองก็ไม่รู้”   ทั้งห้องก็เข้าสู่ความเงียบ ยูกิที่ยังแสดงสีหน้าตกใจอยู่นั้นได้เหลือบไปมองนาฬิกา

“แย่แล้ว จะสายแล้ว!!!”   พร้อมสะบัดผ้าห่มแล้ววิ่งไปเข้าห้องน้ำ อาเทมที่ยืนมองอยู่ก็หันไปมองนาฬิกาบ้าง

/อา จะสายจริงๆด้วยสินะ/

และหันไปมองปู่ที่ยังยืนอึ้งอยู่ อาเทมเดินเข้าไปหาปู่ใกล้ๆก่อนที่จะบอกว่า

“คุณปู่ครับ”

“ครับองค์ฟาโรห์”   สติของปู่พึ่งกลับเข้าร่างก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะปู่ยืนประชัดหน้ากับอาเทมที่เป็นถึงองค์ฟาโรห์ ทำให้ร่างกายเกร็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เอ่อ... เรียกอาเทมก็ได้ครับคุณปู่แล้วก็ไม่ต้องเกร็งก็ได้ครับ”

“ถึงฟาโรห์จะพูดแบบนั้นก็เถอะ”   ปู่ที่ยังเกรงกลัวอำนาจาโรห์นั้นได้พูดออกมา แต่ก็ลงความเกร็งไปได้เยอะ

“คุณปู่ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องหน่อยครับ”   คุณปู่ที่ยังมีท่าทีที่จะลังเลเรียกชื่อก็พูดขึ้น

“มีอะไรรึอาเทม”   ตามด้วยหน้าที่เริ่มจะซีดเผือก

“ครับ ผมอยากไปโรงเรียนกับยูกิ”

“โอ้..เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวปู่ให้มากิจัดการให้”   ปู่บอกพร้อมยืดอกทันที

“ขอบคุณครับคุณปู่”   อาเทมบอกพร้อมยิ้มให้อ่อนๆ ฉากที่กำลังซึ้งๆ กลับมีเสียงตะโกนที่ไม่ใช่ของใครที่ไหนก็ดังขึ้น

“คุณพ่อคะ ยูกิ ลงมากินข้าวได้แล้ว!”   ใช่ไม่ใช่ใครที่ไหน มากิแม่แท้ๆของยูกิและลูกของปู่คุโงโรคุตะโกนจากชั้นล่างขึ้นมา

“อาเทมองก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วลงมาแล้วกันเนอะ เดี๋ยวปู่ไปบอกมากิเขาก่อน”

“ครับคุณปู่”   อาเทมเดินไปยังห้องน้ำโดยมีปู่ยืนดูจนสุดทางแล้วก็ลงไปบอกเรื่องราวทั้งหมดให้มากิฟัง มากิเลยจัดการเรื่องเข้าเรียนของอาเทมให้โดยใช้นามสกุลมุโต้ไปก่อน  หลังจากนั้นไม่นานร่างของยูกิก็ลงมาพร้อมชุดนักเรียน ตามมาด้วยอาเทมที่อยู่ในชุดเดียวกันเป๊ะ จนมากิบอกว่าเหมือนฝาแฝดกันมากๆ แต่ติดตรงที่ว่าตัวต่อพันปีที่ห้อยอยู่ที่คอของอาเทมเท่านั้นเอง

“ไปก่อนนะครับ/ครับ”   ทั้งสองคนเดินไปโรงเรียนด้วยกัน ปกติจะมีพวกอุนซุมารับแต่วันนี้เขาไปโรงเรียนกับอาเทม ถึงจะรู้สึกแปลกๆเพราะปกติเขาจะเดินไปคนเดียวแล้วมีวิญญาณของอาเทมเดินข้างๆ แต่คราวนี้มันไม่ใช่น่ะสิ

“คู่หูทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”   อาเทมที่เหลือบมองหน้าคู่หูตั้งแต่คู่หูเริ่มเดินช้าลงก็เลยถามขึ้น

“ก็มันแปลกนี่”   ตอนนี้ทั้งสองหยุดเดินอยู่หน้าร้านๆหนึ่ง

“แล้วเรื่องอะไรล่ะ”   อาเทมถามยูกิที่ตอนนี้หน้ามุ่ยไปแล้ว

“ก็ปกติมัน...”   อาเทมที่เหมือนจะนึกได้ ก็หัวเราะเบาๆก็แค่นั้น แล้วก็เกิดสงครามเล็กๆขึ้น


To be Continue...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาอีกตอนค่าาาาา วิญญาณออกจากร่างแล้วค่าาา

ปล.ช่วงแรกไรต์จะขยันนะ หลังๆเริ่มขี้เกียจ ดังนั้น เตือนไรต์ด้วยนะคะ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 Nakin Wannasr (@plavarin2547) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 14:22
    ถ้าคิดออกก็แต่งต่อด้วยนะครับ-_-
    #4
    0