(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,331 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    305

    Overall
    11,331

ตอนที่ 20 : ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 มิ.ย. 60

...

...

ในความฝันอันมืดมิดแห่งนั้น ผมเห็นแสงว่างอันริบหรี่ที่ปลายทางไม่รอช้าที่จะรีบคว้ามันมาอยู่ในมือ ในความฝันผมกำลังโดนใครบางคนใช้ผ้าสีขาวสะอาดปิดปากและจมูกของผม ผมพยายามที่จะดิ้นรนในเพื่อเอาตัวรอดแต่ทว่าแรงของผมนั้นมีไม่เพียงพอในไม่ช้าตัวของผมก็สลบลงไป

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในสถานที่ที่ตัวผมเองก็ไม่รู้จัก มันเหมือนโกดังร้างแถวท่าเรือ ในสถานที่แห่งนั้นมีดูเอลริงอยู่ คนแปลกหน้าอยู่บนแท่นของดูเอลริงอีกฝั่งแล้วท้าผมในการดูเอลเพื่อจะแย่งชิงการ์ดเทพให้มาอยู่ในมือ ถึงจะพยายามอธิบายว่ามันหายไปแล้วแต่เขาก็กลับไม่เชื่อแถมยังดูดุร้ายและบ้าคลั่ง

สุดท้ายตัวผมก็ต้องดูเอลเท่านั้นถึงจะออกไปยังโกดังแห่งนี้ให้ได้ เมื่อเริ่มเกมได้เพียงไม่กี่เทิร์นคนๆนั้นก็เกิดคลั่งขึ้นมามันเหมือนตอนที่เบนดิส คิดส์ ถูกมาริกควบคุมเลย ผมเลยตัดสินใจเลือกที่จะเก็บการ์ดและหาทางหนีทีไล่แต่ก็ไม่ทัน คนๆนั้นก็เริ่มพูดเหมือนคนเสียสติว่า เกมแห่งความมืด ณ ช่วงเวลานั้นผมไม่เข้าใจความหมายนักหรอกหรือแทบไมได้ใส่ใจมันเลยต่างหาก

หลังจากพยายามหาทางออกจนเวลาผ่านไปพอสมควรผมก็แทบจะล้มเลิกความหวังว่าจะหาทางออกจากโกดังแห่งนี้เจอ แต่ก็ต้องสะดุดกับกลิ่นไหม้ของเหล็กที่ถูกสนิมเกาะ เมื่อหันหน้าไปทางที่มีควันลอยมาก็เจอเข้ากับคนแปลกหน้าที่พาผมมากำลังจุดไฟเผาแล้วยังไม่หยุดพูดคำว่า เกมแห่งความมืด สักที

ทำยังไงดีไฟเองก็ลุกลามจนจะทั่วโกดังอยู่แล้ว ตัวผมในขณะนั้นพยายามพังประตูทางออกที่ถูกปิดเอาไว้ แต่มันก็ไม่สำเร็จเลย ควันสีดำลอยคละคลุ้งเต็มไปหมด ผมกำลังจะหมดลมหายใจในไม่ช้าสุดท้ายเปลือกตาก็เลือกที่จะทรยศโดยการปิดดวงตานั้นให้หลับใหลไป

แสงสว่างสีขาวไม่สิ สีทองเป็นแสงที่อบอุ่นและในปลายทางของแสงผมได้เห็นคนที่เคยอยู่ในร่างเดียวกัน ผมเห็นตัวฉันอีกคนหนึ่งไม่สินายมีชื่อแล้วนี่นา อาเทม ในตอนนั้นผมไม่คิดที่จะลังเลในการขอพรครั้งนี้เลย

“ขอพรจาก ..ตัวต่อปริศนาพันปี ช่วยด้ว-ย ตัวฉันอีกคนหนึ่ง”

“ยูกิ!!!”    อา ผมได้ยินเสียงของโจวโนะอุจิคุงด้วยล่ะ แต่ผมในตอนนี้คงไม่มีแรงที่จะตะโกนกลับหรอกนะ

...

“เป็นอย่างนี้นี่เองสินะ”   อาเทมพูดออกมาเบาๆ   “เพราะอย่างนั้นไอเทมพันปีเลยมีปฏิกิริยากับคู่หูในตอนนั้นสินะ”

“คงจะเป็นแบบนั้นแหละ แฮะๆขอโทษนะ”   ยูกิพูดต้นประโยคเบาๆแต่คำว่าขอโทษนั้นค่อนข้างจะเน้นเสียงหนักจนทำให้คนฟังต้องขมวดคิ้วตาม

“ขอโทษทำไม ไม่ใช่ความผิดของคู่หูหรอกนะ”

“แต่ว่า—“

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น”

“เอาแต่ใจจัง”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นฟาโรห์ทำไมล่ะ?”   การเถียงไม่ตกฝากของทั้งสองคนก็ได้ล่วงเลยจนเกือบจะเที่ยงคืนเพราะความไม่ยอมใครของทั้งสองนั้นแหละ

...

“เห็นไหม สายเลยเพราะนายแท้ๆ แฮ่กๆ”   เช้าวันใหม่ที่ต้องรีบวิ่งไปโรงเรียนมันคือผลเสียจากการนอนดึกและทำให้ตื่นสายจนไปโรงเรียนแทบจะไม่ทัน

“เพราะนายไม่ยอมตั้งแต่แรกนั่นแหละ”

“นายเองก็ไม่ยอมรับไม่ใช่หรอ แฮ่ก”

“เอ้า เร็วๆเข้าประตูจะปิดแล้วนะ”   อาเทมที่วิ่งอยู่หน้ายูกิตอนนี้จะเข้าไปในรั้วโรงเรียนแล้วผิดกับยูกิที่เรี่ยวแรงเริ่มหดหายไปตามทาง

“นะ-นายวิ่งไวเกินไปแล้ว!”   แต่สุดท้ายยูกิก็วิ่งทันก็ที่ประตูจะปิดลงโดยครูสอนพละสุดโหด

“เกือบไปนะพวกนายสองคน ไปๆไปเรียนได้แล้ว”   ครูเวรเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักครูประจำชั้น

“ครับ/ครับ”   ยูกิและอาเทมขานรับแล้วเดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่ล็อกเกอร์จากนั้นก็ไปยังห้องเรียนของตัวเอง

ครืด..

เสียงเปิดประตูหลังห้องที่นักเรียนส่วนมากไม่ค่อยมีใครสนใจมากนักเลยทำให้อาเทมและยูกิเข้าห้องมาอย่างไม่มีใครเห็น

“วันนี้สายนะยูกิ อาเทม”   เปิดประเดิมในการแซวคนแรกคือโจวโนะอุจิตามด้วยฮอนดะและตบท้ายด้วยบาคุระที่เอ่ยทักทายอย่างคนปกติทั่วไปที่เขาทำกัน

...

//แต่ว่าวันธรรมดาแบบนี้จะอยู่ไปได้อีกกี่วันกันอย่าลืมตัวล่ะท่านฟาโรห์ ท่านเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะจะทำอะไรก็ได้โปรดรีบทำเข้าเถิด แล้วกาลเวลาจะพาท่านกลับไปยังสถานที่ที่ท่านจากมา//

//เข้าใจแล้วล่ะไอซิส//





To be continue...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้มันอาจสั้นไปนิดหนึ่งนะคะแล้วก็ ยินดีต้อนรับนักอ่านสู่(เกือบ)กลางเรื่องนะคะ เย้!!! ในที่สุดเรื่องนี้ก็ดำเนินมาเกือบจะกลางเรื่องแล้วนะคะ จากนี้อาจจะเข้มข้นนิดหนึ่งแต่ไม่มากนะคะ 555555 แล้วก็ขอบคุณทุกคอมเมนต์และขอบคุณแฟนคลับที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น