(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,356 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    330

    Overall
    11,356

ตอนที่ 25 : สวนหลังวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60

...

...

ยูกิที่กำลังสนุกอยู่กับการเล่นน้ำในสระบัวเล็กๆแห่งนั่นไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเดินมาจากทางด้านหลัง อาเทมเดินเข้ามาหาช้าๆจากข้างหลัง

“อาเทมดูนี่สิ ดอกบัวกำลังบานล่ะ!”   ยูกิเรียกอาเทมมาดูดอกบัวด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม เรียกรอยยิ้มมุมปากของอาเทมได้เป็นอย่างดี   “สวยจัง”   ยูกิชมดอกบัวด้วยแววตาที่ส่องประกายจากภายใน

“อา สวย..จริงๆนั่นแหละ”   ดวงเนตรของฟาโรห์กลับไม่ได้มองที่ดอกบัวแต่มองคนที่กำลังลูบกลีบดอกบัวเบาๆแทน

“ฉันอยู่นี่ได้ทั้งวันเลยใช่ไหม?—“   ยูกิหันหน้ามาถามอาเทมและต้องชะงักไปเมื่อใบหน้าของเขาและอาเทมอยู่ห่างกับไม่ถึงคืบ ใบหน้าของยูกิเริ่มแดงและลามไปถึงหูจนร่างกายนิ่งค้างไปเสียสนิท

“อืม อยู่ได้ทั้งวันเลย”   อาเทมที่เห็นสถานการณ์ที่ล่อแหลมมากเกินไปก็ตัดสินใจผละใบหน้าออกก่อน และจัดท่าให้ยูกิที่ยังคงค้างอยู่ให้นั่งดีๆก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนบนตักเล็ก   “ขออยู่แบบนี้สักพักนะ”   อาเทมบอกกับยูกิก่อนจะปิดเปลือกตาลงไป ยูกิที่พึ่งได้สติคืนมาค่อยๆก้มหน้าลงไปมองฝบหน้ายามหลับของคนที่ศักดิ์เป็นถึงฟาโรห์

/ไม่เคยเห็นตอนหลับเลยแฮะ/

มือเล็กค่อยๆยกขึ้นมาก่อนจะวางบนผมของอาเทมแล้วค่อยๆลูบไปมาเพื่อทำให้ผ่อนคลาย สายลมอ่อนๆที่พัดพาเอาความเย็นมาฝากและพัดผ่านไปเสียงนกตัวน้อยที่ร้องเสียงใสบนต้นไม้ และคลื่นน้ำที่เกิดจากสายลมที่พัดผ่านไป ยูกิเหลือบไปมองดอกบัวที่กำลังสั่นไหวแต่แล้วแสงขาวอ่อนๆก็ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำพร้อมกับภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยิ้มให้ยูกิ แล้วพลันก็หายไป

“อ๊ะ”   ยูกิร้องขึ้นที่จู่ๆก็มีมือมาสัมผัสกับใบหน้าของตน ก่อนจะก้มลงมองคนที่น่าจะเป็นตัวการที่ทำให้เขาสะดุ้ง

“เป็นอะไรไป?”   อาเทมที่เอื้อมมือมาสัมผัสเบาๆบนหน้าของยูกิเอ่ยถามขึ้นเพราะเมื่อกี้แอบลืมตาขึ้นมามองใบหน้าหวานที่หันไปมองสระน้ำแล้วทำหน้าเหมือนคนเจอผี

“ปะ-เปล่า—“   ยูกิตอบเสียงเบาแต่ก็ยังไม่ทันได้จบประโยคดีก็โดนอาเทมที่ตื่นแล้วลุกขึ้นมาปิดปาดเขาด้วยจูบเบาๆเพียงชั่วครู่แล้วผละออก

“หน้านายมันฟ้อง ตกลงมีอะไร”   อาเทมเอ่ยถามอีกครั้ง

“ไม่มี”   ยูกิตอบแบบเลื่อนเลยสาเหตุมาจากการโดนจูบอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อกี้

“....จริงหรอ”   อาเทมถามย้ำอีกครั้ง มือผิวสีไล้ที่กลีบปากอย่างถือสิทธิ์และจ้องเข้าไปในดวงตาสีอเมทิสหน้าผากติดกันปลายจมูกเฉียดกันเพียงเล็กน้อย กลายเป็นว่ายูกิต้องมานั่งประจันหน้ากับอาเทมเสียแล้ว

“เอ่อ....”   ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของยูกิ เจ้าตัวกลับร้องกู่ในใจว่าใครก็ได้ช่วยที

“อะแฮ่ม!

!”   เพราะเสียงกระแอมไอแบบหลอกๆจึงทำให้อาเทมยอมผละใบหน้าออกมา

“อะไรกันเล่าเซโตะ”   คนที่มาใหม่นั้นไม่ใช่ใครเลย เขาคือนักบวชเซโตะผู้ถือครองคฑาพันปีและเป็นผู้บัญชาการทหารอีกด้วย

“หนีว่าราชยามเช้ามคลุกอยู่กับพระราชอาคันตุกะแบบนี้งั้นหรือ?”   เซโตะเอ่ยถามถ้าบอกว่าตอนนี้ยูกิเห็นออร่ามืดละก็คงใช่เลยล่ะ

“ก็ข้าจัดการให้ครบทุกอย่างแล้วไง”   อาเทมตอบอย่างไม่ระหยี่รยะพลางไหวไหล่ไปในตัว

“เจ้าคือฟาโรห์นะอาเทม หัดทำงานทำการแบบจริงๆจังๆบ้าง!”   สุดท้ายภูเขาไฟก็ระเบิดเซโตะได้ยืนเทศนาองค์ฟาโรห์อย่างเหลืออด ถึงจะไม่ตะโกนเหมือนคนโกรธแต่กลับพูดทุกอย่างได้แบบน้ำไหลไฟดับ

“เข้าใจแล้วใช่ไหม?”

“เข้าใจๆ”   อาเทมตอบแล้วพยักหน้าสองสามที

“เอาน่าเซโตะ ฟาโรห์ก็มีเวลาที่อยากจะพักบ้างเท่านั้นเอง”    และก็มีคนมาเพิ่มอีกหนึ่งคนทำเอายูกิสะดุ้งสุดตัวเพราะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตอนเดินเข้าสวนมาเลย

“ข้าว่าเจ้าให้ท้ายฟาโรห์เกินไปแล้วนะมาฮาโด้”   คนที่มาใหม่ก็ไม่ใช่อื่นนอกจากจอมเวทย์ประจำแผ่นดินอียิปต์แห่งนี้และเป็นผู้ถือครองวงแหวนพันปี

“แต่ข้าว่ามาฮาโด้ไม่เคยให้ท้ายข้า”   อาเทมตอบสวนกลับแทบทันที

“เจ้าว่าไงนะ”   เซโตะถามขึ้นอีกครั้ง

“ก็อย่างที่ข้าบอกเจ้าไปในตอนแรกนั่นแหละ”

“ฮะๆๆ”   แต่ก่อนที่นักบวชเซโตะจะได้พูดประโยคต่อไปก็ถูกขัดด้วยเสียงหัวเราะใสจากยูกิเสียก่อน

“อ๊ะ ขอโทษนะครับคือไม่อดไม่ได้จริงๆ”   ยูกิพูดพลางเกลี่ยน้ำตาที่หางตาแทน

“หึ”   ตามด้วยเสียงของมาฮาโด้ก่อนที่สวนหลังวังจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแทนความเงียบสงบ

...

หลังจากนั้นไม่นานอาเทมก็ถูกตามเจอด้วยชิม่อนและก็ถูกกึ่งบอกกึ่งบังคับให้ไปห้องทรงอักษรโดยมียูกิเดินตามหลังไปด้วย

“ท่านยูกิขอรับ หากท่านฟาโรห์ไม่ทำงานท่านสามารถแจ้งข้าได้ตลอดเวลานะขอรับ”   ชิม่อนที่ลากฟาโรห์มาที่ห้องอักษรได้แล้วก็กำชับให้ยูกิเฝ้าฟาโรห์แทนตนชั่วครู่

“ครับ”

“ข้าขอฝากด้วยล่ะแล้ว ข้าจะรีบกลับมา”   แล้วท่านชิม่อนก็จากไป ยูกิเดินกลับเข้ามาที่ห้องทรงอักษรก็เห็นอาเทมนั่งทำงานอย่างขะมักเขม้น บนโต๊ะที่เต็มได้วยแผ่นดินเหนียวเผาและปาปิรุสที่ตั้งกองสูงจนไม่เห็นศีรษะของฟาโรห์ ยูกิเลือกเดินมานั่งตรงเก้าอี้ข้างๆอย่างเงียบๆแทน

“จริงสิคู่หูยังไม่ได้ทานอะไรเลยสินะ”   อาเทมพูดขึ้นทั้งๆที่ยังอ่านปาปิรุสอยู่

“เอ๊ะ”

“อย่างนั้นรอครู่หนึ่งนะ”   แล้วอาเทมก็เรียกทหารแถวนั้นให้นำอาหารมาให้พระราชอาคันตุกะ เมื่อทหารนายนั้นออกไปเพียงไม่นานก็มีสาวใช้เดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารพร้อมน้ำอีกสองเหยือก ยูกิได้แต่นั่งเกร็งทำอะไรไม่ถูกและสาวใช้ก็เดินออกไป

“ทานสิ”

“แล้วอาเทมล่ะ”

“ฉันยังไม่หิวน่ะคู่หูทานก่อนเลย”

“อืม...”   และยูกิก็ค่อยๆลงมือทานอาหารเช้าอย่างเงียบๆโดยมีฟาโรห์ที่แอบมองอยู่เป็นระยะๆ





To be continue...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ฮาโหล!!! สวัสดียามดึกค่ะ วันนี้ไรต์ขยันค่ะเลยเอามาลงให้เลยสองตอน!! เย้ /โดนถีบ

ตอนนี้บ้านไรต์กำลังอยู่ในช่วงก่อสร้างนะคะ อย่ามาบึ้นบ้านไรต์สักระยะแล้วกันเนอะ =,.=

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #46 Narukin (@Tonarii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 06:53
    รอฉากเกียมัวของอาเทมอยู่นะ//ถ้านานเกิน ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ระเบิด..(โชตะยิ้มมุมปาก)
    #46
    0