(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,343 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    317

    Overall
    11,343

ตอนที่ 26 : แต่งตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

...

...

“ไม่ทำได้ไหม?”

“มันไม่เจ็บหรอก”

“แต่ว่า...”

“ไม่เจ็บหรอกเชื่อสิ”   ยากกว่าการถูกบังคับให้กินผักแล้วการทำให้เจ็บตัวมันน่ากลัวเสียมากกว่า อาเทมที่กำลังพยายามกล่อมยูกิให้เจาะหูนั้นเป็นไปได้ยากลำบากมาก ตอนแรกที่เอ่ยชวนเจ้าตัวก็ออกจะเห็นดีเห็นงามพอตอนเอาต่างหูออกมาก็กลับเปลี่ยนใจเสียอย่างนั้น

“จริงๆนะ?”   ยูกิถามย้ำอีกครั้ง

“ไม่เชื่อใจกันหรือไง”   อาเทมตอบย้ำให้อีกฝ่ายมั่นใจในตัวของเขาแต่ก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นเลย

“ไม่ใช่แบบนั้น... คือมันออกจะน่ากลัว”

“เพียงครู่เดียวก็จบแล้ว”   อาเทมพยายามพูดกล่อมและจ้องไปในดวงตาอีกครั้งให้ยูกิได้มั่นใจมากขึ้น

“อะ-อืม”   ยูกิตอบพลางพยักหน้าขึ้นลงช้าๆสองก่อนจะหลับตาปี๋ อาเทมถอนหายใจสั้นๆแล้วจับมือของยูกิให้ขึ้นมาจับที่แขนซ้างของตนแทน

“เอาแล้วนะ”   อาเทมเล็งจุดที่จะแทงต่างหูเข้าไปก่อนจะกดปลายแหลมของต่างหูเข้ากับใบหูนุ่มนิ่มแล้วหมุนช้าๆให้ทะลุไปด้านหลัง ความเจ็บปวดแทรกแซงเข้าถาโถมยูกิกัดฟันตัวเอง มือก็บีบเข้าที่แขนของอาเทมโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดที่หูสร้างความเสียวสั่นให้กับร่างบางเป็นอย่างมาก

ปึก!

“อิ๊!

“เสร็จแล้ว”   อาเทมผละหน้าออกมามองคนที่ยังหลับตาปี๋แถมยังบีบแขนเขาไม่ยอมปล่อย อาเทมค่อยๆยื่นมือไปแตะเบาๆที่มือของยูกิก่อนจะจับมือขึ้นมาจูบเบาๆที่หลังมือ

“มะ-ไม่มีเลือดออกใช่ไหม?”   ยูกิถามทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่อย่างเดิม ไม่ใช่ว่ากลัวเลือดหรอกแต่กำลังไม่อยากลืมตาขึ้นมาเจอหน้าอาเทมตรงๆเพราะตอนนี้ยูกิกำลังเขิน! และรู้ด้วยว่าหน้าของตัวเองคงแดงไปหมดแล้วแน่ๆ

“ไม่มี”   อาเทมหนออาเทมไอบทจะพูดยาวก็ยาวจนไม่มีที่จะให้พูดแทรกพอไอบทจะสั้นก็สั้นจนใจจะหาย ยูกิที่บ่นคนตรงหน้าอย่างอดไม่ได้ในใจ

“ลืมตาได้แล้วจะเปลี่ยนชุดกันแล้วนะ”

“ห่ะ ชุด? ชุดอะไร?”   ยูกิลืมตาขึ้นทันที ไม่สิเบิกตาขึ้นทันทีต่างหากและก็ยังไม่ทันเห็นรอยยิ้มมุมปากของอาเทมอีกด้วย โดยไม่รู้เลยว่ากระต่ายตัวน้อยได้ตกลงไปในหลุมของนายพรานอีกครั้ง

“ฉันขอให้ไอซิสไปหามาให้น่ะ ลองใส่ดูหน่อยสิ”   เพราะจะใส่ชุดที่โชว์ขาอ่อนบ่อยๆแบบนั้นคงไม่ดีต่อเขาแน่ อาเทมยื่นชุดสีขาวมาให้ยูกิรับมาและคลี่ออกดู จากนั้นอาเทมก็เดินอ้อมมาด้านหลังและดันตัวยูกิให้ลุกขึ้น

“คู่หูบันไซ”

“เอ๊ะ? บะ-บันไซ”   ยูกิพูดตามพร้อมยกมือขึ้นเหนือหัว เพียงพริบตาอาเทมก็ถอดชุดที่ใส่อยู่ของยูกิออกทั้งหมด ความอายแล่นเข้าหัวตามด้วยใบหน้าที่แดงนักขึ้นกว่าเดิม ยูกิลดแขนมาป้องกันตัวเองทันทีตามปกติของคนเวลาโดนเห็นร่างเปลือยแล้วนั่งลงกับพื้น

“คู่หูยืนดีๆสิจะใส่ชุดให้”

“ผะ-ผมขอ.. ใส่เองเหอะ”   ยูกิว่าพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอยู่เบ้าตา

/อายจนอยากจะร้องไห้อยู่แล้ว อาเทมตั้งใจแกล้งผมแน่ๆ/

“ใส่เป็นหรอ?”   อาเทมถามยูกิก็ส่ายหน้าแทนคำตอบ   “เห็นไหมนายใส่ไม่เป็นไงฉันเลยจะช่วยใส่”   ยูกิเงยหน้ามองอาเทมที่ยิ้มอย่างมีความสุขทีได้จากการแกล้งคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อายมากจนอยากจะตายๆไปเสียตรงนี้จริงๆ

...

ยูกิตอนนี้ได้ใส่ชุดที่นักบวชไอซิสได้เตรียมให้เป็นที่เรียบร้อย ชุดสีขาวยาวเลยเข่าลงไปเกือบข้อเท้าตรงเอวมีที่คาดเอวสีทองประดับอยู่และเครื่องประดับอื่นๆที่ลอกแบบมาจากฟาโรห์ทั้งหมดตั้งแต่ต่างหูยันข้อเท้า ยกเว้นเพียงรัตเกล้าเท่านั้นที่ไม่ได้สวมใส่

“แล้วก็เจ้าสิ่งนี้”   อาเทมยื่นเดียดิแองค์ให้กับยูกิ

“ให้ผมทำไมหรอ”    ยูกิรับมาอย่างงงๆและยังพลิกซ้ายพลิกขวาดูก่อนจะส่วมมันไว้ที่แขนซ้ายเหมือนดูเอลดิกส์

“เอาไว้ป้องกันตัวเอง เดียดิแองค์อันนี้ใช้คาจากวิหารเวทเดียวกับฉันหรือพูดง่ายๆก็เด็คที่เราใช้ต่อสู้กันนั่นแหละ”   อาเทมร่ายยาว

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูเบาๆสองทีแรกความสนใจของทั้งสองไปยังต้นเสียงทันที

“เข้ามา”

“ท่านฟาโรห์”

“ชิม่อนหรือ มีอะไร”

“ได้เวลาประชุมแล้วขอรับ”   อาเทมพยักหน้ารับก่อนจะหันมาคุยกับยูกิต่อ   “ยูกินายจะไปเดินเล่นแก้เบื่อรอก่อนก็ได้นะ”

“อืม เข้าใจแล้ว”

“แล้วจะรีบกลับมา”

“อะแฮ่ม ท่านฟาโรห์ขอรับ กระหม่อมก็ขอประทานอภัยการประชุมนะขอรับไม่ใช่การพบหน้ากันแล้วเลิก”   ท่านชิม่อนเอ่ยเทศเบาๆก่อนจะมองแรงอาเทมหนึ่งที

“เข้าใจแล้วๆ”   ชิม่อนถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาคุยกับยูกิอีก

“ส่วนท่านยูกิจะไปเล่นที่สวนหลังวังรอก็ได้นะขอรับ”

“ครับ ท่านชิม่อน”

“โอ๊ะ ท่านเทิ่นอะไรกัน แค่คุณก็พอแล้วขอรับท่านยูกิ”

“เอ๋ แต่..”   ยูกิกำลังจะเอ่ยค้านแต่ก็ถูชิม่อนพูดตัดขึ้นมาก่อน

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมขอตัว”  ว่าแล้วนักบวชชิม่อนก็เดินออกจากห้องไป ตามด้วยอาเทมที่หันมาส่งสายตาบางอย่างก่อนจะออกห้องไปยังห้องประชุม

ปัง

สิ้นเสียงปิดประตูยูกิก็ได้แต่ยืนถอนหายใจอยู่ที่เดิมไม่ต่ำกว่าสามรอบ ก่อนจะทำใจเปิดประตูออกไปนอกห้อง เมื่อทหารยามที่ยืนอยู่แถวนั้นเห็นยูกิก็พากันโค้งคำนับให้และกลับไปทำหน้าที่ตามเดิม ยูกิที่ไม่รู้จะไปที่ไหนก่อนจึงเดินสำรวจพระราชวังไปเรื่อยๆจน

“โถ่! เจ้าชายนะเจ้าชายตั้งแต่กลับมาก็ไม่เห็นออกมาหาข้าบ้างเลย!

“มาน่า?”  ยูกิพูดชื่อของหญิงสาวออกมาเบาๆแต่เจ้าตัวกลับหูดีแล้วได้ยินเข้า

“อ๊ะ เจ้าชาย!! ไม่สิ เจ้าเป็นใครกัน”




To be continue...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันนี้เกือบไม่ได้ลงนิยายแล้วค่ะ ไฟเกือบดับนั่งลุ้นแทบตาย T[]T กะพริบอยู่นั่นแหละกลัวนะเฮ้ย!! บ้านก็ยังซ่อมไม่เสร็จดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #47 Narukin (@Tonarii) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 06:39
    มาน่าจำบ่ได้=[~~]=//บ้านซ่อมไม่เสร็จ+ไฟกาก=บาย~~
    #47
    0