(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,345 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    319

    Overall
    11,345

ตอนที่ 29 : ยาพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    30 มิ.ย. 60

...

...

หลังจากนั้นมาน่าก็ถูกฟาโรห์สั่งว่าให้เป็นเพื่อนเล่นกับยูกิตอนที่ตนกำลังทำงานอยู่และเพื่อเป็นการตอบแทนอาเทมจึงรับสั่งว่า

แล้วเจ้าจะจับยูกิแต่งตัวอย่างไรก็ได้

ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งจริงๆมาน่าตอบตกลงทันทีและพายูกิออกไปเดินเล่นตามสถานที่ต่างๆในพระราชวังอย่างไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อยและยังถูกลากไปยังลานฝึกอีกด้วยทำเอายูกิอย่างจะยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น และไหนๆก็มาลานฝึกอันโล่งๆแห่งนี้แล้วเป็นเหตุให้ยูกิถูกมาน่าช่วยเธอสังเกตุการซ้อมของเธอเพื่อหาจุดบกพร่องถึงยูกิจะเอ่ยปากว่าดูการซ้อมไม่เป็นเจ้าตัวก็งอแงขึ้นมาทันที

“เข้าใจแล้วๆ มาน่าฉันจะดูเธอซ้อมเองดังนั้นหยุดร้องเถอะ”สุดท้ายยูกิก็เป็นฝ่ายยกมือโบกธงขาวยอมแพ้ไป

“จริงๆนะ”มาน่าเงยหน้าขึ้นมาทันทีและยื่นหน้ามาใกล้

“อะ— อืม”

“ไชโย ดีใจที่สุดเลย”   หลังจากดีใจเสร็จเป็นที่เรียบร้อยหญิงสาวก็ค่อยๆเดินห่างออกจากยูกิไปทีละนิด จนอยู่ในระยะห่างที่พอควรก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์มนต์คฑาที่เจ้าตัวชอบถือมีประกายแสงสีชมพูอ่อนๆเกิดขึ้นและค่อยๆเพิ่มความเข้มข้นของบาเข้าไปจนกลายเป็นลูกบอลเวทย์อันทรงพลัง

“คลื่นมนต์ตรา!”   หญิงสาวเหวียงคฑานั้นออกไปทำให้บอลสีชมพูลอยไปทำลายหุ่นกระบอกแถวนั้นจนเกิดเป็นเสียงดัง

บึ้ม!

ยูกิหลับหรี่ตาลงเพื่อกันทรายที่จะเข้าตาและพยายามเพ่งมองหามาน่าแต่มีเพียงสายลมและเศษฟุ่นที่ลองคละคลุ้งไปทั่วจึงทำให้มองอะไรไม่เห็น เพียงไม่นานเหล่าเศษฟุ่นนั้นก็ค่อยๆอัตพาลหายไปเหลือเพียงหญิงสาวที่หันมายิ้มให้และเศษซากไม้ของหุ่นกระบอก

“สุดยอดเลยมาน่า เก่งจริงๆ!

“แหม่.. แค่นี้เองสบายมาก”

ฉึบ

ปึก

“โอ๊ย!!”   ยูกิส่งเสียงร้องและมีเลือดที่กำลังค่อยๆไหลออกจากหลังไหล่ซ้าย

“ยูกิ..!!!”   มาน่าที่เห็นเลือดก็รีบวิ่งมารับตัวยูกิที่กำลังจะล้มลง

“จะ—เจ็บ...จั..ง”

“ยูกิ ยูกิ ทำใจดีๆไว้นะ ทหาร!! ไปตามหมอหลวงมาทียูกิน่ะ! ยูกิน่ะ!!!”   มาน่าตะโกนให้ทหารที่ประจำการอยู่รอบๆลานฝึกนั้นได้ยิน เหล่าทหารที่ได้ยินก็รีบวิ่งไปตามหมอส่วนหนึ่งอีกส่วนหนึ่งก็ไปแจ้งท่านฟาโรห์และอีกไม่กี่นายรีบวิ่งมาดูอาการของพระราชอาคันตุกะทันที

“นี่มัน ลูกดอกยาพิษขอรับท่านมาน่า!

“ม— มา.. น่า”   ดวงตาสีอเมทิสค่อยๆปรือตาปิดลงอย่างช้าๆ

“ห้ามหลับนะยูกิ ห้ามหลับนะ!”   หญิงสาวพยายามเขย่าตัวของอีกคนให้ตื่นแต่กลับไม่เป็นอย่างที่หวังสุดท้ายดวงตาคู่นั้นก็ได้ปิดลง

...

ร่างบางนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงของฟาโรห์ ใบหน้าหวานขาวซีดราวกับกระดาษและขึ้นสีบนแก้มเพราะพิษร้ายเหงื่อกาฬผุดขึ้นมาไม่ยอมที่จะหยุด หากได้อยู่ที่ไกลๆมองก็ราวกับร่างนี้ได้ไร้ชีวิตไปเสียแล้ว

ต้องขอบคุณสร้อยคอพันปีและวงแหวนพันปีที่มีปฏิกิริยากับผู้ก่อกบฏภายในพระราชวังทำให้องค์ฟาโรห์ได้ออกจากห้องประชุมแล้วเดินตรงดิ่งมายังลานฝึกได้อย่างทันท่วงที และให้มาฮาโด้ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ก่อนที่หมอหลวงจะมา ส่วนมาน่าก็ถูกไอซิสพาไปสงบสติอารมณ์เพราะเอาแต่ร้องไห้โวยวายและบอกว่าเป็นความผิดของตนเองที่ทำให้ยูกิโดนดอกยาพิษ

“ตอนนี้อาการค่อนข้างดีขึ้นมากแล้วขอรับท่านฟาโรห์ หากปล่อยให้ท่านอาคันตุกะได้พักผ่อนเถิดพะย่ะค่ะ”

“งั้นหรือ”

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมขอตัว”   หมอหลวงโค้งคำนับพลางเดินถอยหลังไปอย่างช้าๆพร้อมกับหมอคนอื่นๆ

ก๊อก ก๊อก

“เชิญ”

“ท่านฟาโรห์เพคะ”

“ได้ตัวไหม”

“เพคะท่านฟาโรห์”

“ตัดสินด้วยไอเทมพันปีซะ ข้าไม่อยากออกจากห้องพวกเจ้าจัดการกันเองเถอะ”   อาเทมสั่งการด้วยสุรเสียงเรียบนิ่งและไม่หันไปมองนักบวชที่เข้ามาเลย

“เพคะ”   นักบวชไอซิสก็ได้ออกจากห้องบรรทมไปอย่างเงียบๆโดยที่จะไม่ลืมสังเกตหน้าของฟาโรห์ก่อนจะปิดประตู

อาเทมกลับมาให้ความสนใจกับร่างที่ยังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง มือหนาค่อยๆหยิบผ้าไปชุบน้ำบิดให้พอหมาดและเช็ดตามเนื้อตามตัวไปพลางมองใบหน้ายามหลับที่แสนจะทรมานไปพลาง แค่มองก็รู้ขนาดหายใจยังติดๆขัดๆและพยายามเผยอปากเพื่อเอาอากาศเข้าไปเพิ่มอีก

“คู่หู”

“...”   อาเทมค่อยๆก้มหน้าลงจับมือของยูกิไว้และบีบเบาๆ

“ขอโทษนะ ถ้าฉันรีบมาให้ไวกว่านี้ละก็”

“......อย่าโทษ.ตัวเอง..สิ”

“คู่หู”   ฟาโรห์ค่อยๆเงยพระพักตร์ขึ้นไปสบตาของยูกิที่ลืมตาไม่ถึงครึ่ง

“นายน่ะ... ทำดี..ที่สุดแล้ว”   ถึงท้ายประโยคจะเสียงเบาเพราะหลับลงไปอีกครา อาเทมค่อยๆใช้ผ้าผืนเดิมเช็ดหน้าให้ยูกิและก้มลงจูบลงที่หน้าผากเล็ก

“ขอบใจนะคู่หู”

“...”

“ขอบใจที่ให้โอกาสแก้ตัวกับคนอย่างฉัน”



To be continue...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เย้!!! ในที่สุดไรต์ก็มีเวลาว่างค่าาาา วันนี้ลงให้ก่อนนะหนึ่งตอนหลังจากหายไปนาน >< คิดถึงไรต์ไหมเอ่ยยยย??

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #60 HUNTER-LAW1 (@HUNTER-LAW1) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:29
    โอ้สุดยอดด
    #60
    0
  2. #59 prussiazand (@prussiazand) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:36
    คิดถึงไรท์จิมากเลยค่ะ!!!!อยากเห็นฉากกวานจนมดขึ้นจอเร็วๆจังเลย!!!!!!!
    #59
    0
  3. #58 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:31
    คิดถึงสุดๆเลยค่าาาาาา มาต่อเร็วๆนะคะ
    #58
    0
  4. #57 Nut Phasinee (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 20:00
    เย้!!!!!
    #57
    0