(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,356 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    330

    Overall
    11,356

ตอนที่ 3 : โรงเรียนที่วุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

ณ โรงเรียนประจำเมืองโดมิโนะ

ยูกิและอาเทมเดินมาถึงหน้าห้องเรียนมอปลายปี1 ห้อง B ที่เรียนอยู่ อาเทมต้องขอตัวไปพบผู้อำนวยการก่อนเพราะเป็นนักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามาอย่างกระทันหัน และต้องดูด้วยว่าจะเรียนทันเพื่อนๆในห้องรึเปล่า

ครืดดด   เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของยูกิซึ่งทั้งห้องหันมามองแวบๆแล้วหันกลับไปแต่วันนี้กลับพิเศษนิดหน่อยเพราะทั้งห้องมองซะอย่างกับว่าไปตีหัวผู้อำนวยการมา ยูกิก็ได้แต่ยืนงงอยู่หน้าห้องพร้อมกับคำถามว่า

/ฉันต้องเคาะประตูก่อนหรอ ทำไมมองฉันแปลกๆแบบนั้นกันนะ/

และแล้วคำตอบก็คลี่คลาย

“จะยืนหน้าโง่อยู่ตรงประตูอีกนานมั๊ย มันเกะกะ”   นักเรียนทั้งห้องต้องกลืนน้ำลายไปตามๆกัน เสียงทุ้มที่ทรงพลังเปล่งวาจาอันน่าถีบออกมานั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน ประธานนักเรียนไคบะ เซโตะ และประธานบริษัทไคบะคอปเรชั่นนั่นเอง

“ไคบะคุง??”

“อ่าว นี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรอมุโต้ ยูกิ”   ไคบะเหลือบตามองลงมาข้างล่างเล็กน้อยเพื่อมองยูกิ

“อะเอ่อออ”   ยูกิจึงต้องจำใจออกมาจากประตูแล้วไปนั่งประจำที่ตัวเอง

/พวกอันซุยังไม่มาอีกหรอเนี่ย/

“เฮ้ๆ พวกนาย! เมื่อกี้พวกฉันเดินผ่านหน้าห้องผอ.มาล่ะ เห็นว่ามีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาแหนะ!!”   โจวโนวอุจิผู้ไม่กลัวตายได้พาอันซุและฮอนดะเดินผ่านเนียนๆที่หน้าห้องผอ. เลยทำให้รู้ว่ามีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา

“อ้าวยูกิ วันนี้มาเช้าจัง”   อันซุผู้หลีกเลี่ยงการตะโกนของเพื่อนชายอย่างโจวโนะอุจิได้เดินมานั่งประจำที่ของตัวเองกับฮอนดะ แต่ไม่นานโจวโนะอุจิก็ตามมา

“อรุณสวัสดิ์ อันซุ ฮอนดะคุง โจวโนะอุจิคุง”

“อรุณสวัสดิ์ยูกิ เมื่อกี้ไปหาที่บ้านแล้วแต่คุณปู่บอกว่านายออกมาก่อนแล้วน่ะ”   โจวโนะอุจิพูดพร้อมนั่งที่ของตัวเอง

“อ่อ อื้ม แค่ลองอยากมาเช้าๆดูน่ะ”

“หืมม แปลกจริงนะนายเนี่ย”   คราวนี้ฮอนดะพูดบ้าง

“ยะ—อย่างนั้นหรอ แฮะๆ”   ยูกิพูดพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ  ทั้งสี่คนคุยกันอย่างสนุกสนานออกรสจนกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น

กริ๊งงงงงงงงงงงงง

ครืดดดดด...  ปังง..!

“เอาล่ะนักเรียนทุกคนนั่งที่ให้เรียบร้อย”   ครูประจำชั้นเดินเข้ามาแล้วสั่งนักเรียนทุกคนด้วยเสียงอันทรงพลัง ครูประจำชั้นวัย30ต้นๆพูดต่อว่า

“วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะ”   พอสิ้นเสียงของคุณครู

“กรี๊ดดด จะเป็นผู้ชายหล่อๆรึเปล่านะ”   นักเรียนหญิงกลุ่มแรก

“ไม่ๆๆ ต้องสาวสวยอกสะบึ้ม”   นักเรียนชายฝ่ายค้านกลุ่มสอง

“พวกผู้ชายเนี่ยก็จ้องแต่หน้าอกของผู้กญิงเนอะ น่าเกลียด”

“พวกเธอก็ไม่ต่างอะไรกันหรอก ที่ชอบมองแต่ผู้ชายหล่อๆน่ะ”

“ว่ายังไงนะ!”   และก็เกือบจะเกิดสงครามขนาดหนึ่งห้องเรียนขึ้น แต่ที่น่าเสียดายที่มีเสียงของครูประจำชั้นมาดักคอ ดักทางไว้ก่อน

“เงียบ!!

“....”   ทั้งห้องติดสตั้น3วิ แล้วก็กลับไปนั่งประจำที่ของใครของมัน พวกยูกิ(และไคบะ)ที่เกือบจะลุกหนีก็ต้องนั่งลงเหมือนเดิม

“อะ เด็กใหม่เชิญเข้ามาได้”

ครืดดด

“กรี๊ดดดดด/กรี๊ดดดด/เฮ้ออออ”   งานประสานเสียงของห้องก็ดังขึ้นเมื่อรู้ว่าผลที่ออกมาคือเด็กผู้ชายฝ่ายหญิงก็ดีใจ ฝ่ายชายก็เศร้าไปตามๆกัน ตอนแรกพวกอันซุก็ไม่ได้สนใจหรอกแต่ว่าเสียงต่อมาก็ต้องทำให้เปลี่ยนใจ

“เอาล่ะ แนะนำตัวได้เลย”

“ครับ ชื่อ มุโต้ อาเทม ยินดีที่ได้รู้จัก”   สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยสิ่งต่อมาก็ต้อง

“อาเทม!!!!!”   ก็มีห้าเสียงประสานเสียงพร้อมกันไม่ว่าจะ อันซุ ฮอนดะ โจวโนะอุจิ ไคบะ แม้แต่บาคุระ ที่มาตอนไหนไม่รู้ก็ตะโกนขึ้นมา

“อ่าว พวกเธอรู้จักกันหรอ งั้นก็ดี ฝากพวกเธอดูแลด้วยนะ ส่วนเธอที่นั่งก็ หลังมุโต้ ยูกิ ก็แล้วกัน”

“ครับ”   อาเทมก็เดินไปนั่งยังที่นั่งใหม่

/ถึงจะบอกว่าหลังคู่หู แต่ก็ข้างๆไคบะไม่ใช่หรอ/

อาเทมที่มองที่นั่งแล้วคิดมากนั้นก็ต้องจำใจนั่งไปอยู่ดี เพราะไม่มีสิทธิ์เรื่องมากในโลกนี้

“นักเรียนฟังนะ เช้านี้พวกครูมีประชุมด่วนดังนั้นอยู่ในห้องอ่านหนังสือเงียบๆภาคบ่ายสอบ ไว้เจอกันภาคบ่ายนะ พักได้”

“นักเรียนยืน / เคารพ”   หลังจากหัวหน้าห้องสั่งการเสร็จแล้ว... กลุ่มชะนี(?)ก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะของเด็กใหม่ทันที

“มุโต้คุงๆ นายเป็นอะไรกับยูกิคุงหรอ?”

“นี่ๆ อาเทมคุงย้ายมาจากที่ไหนหรอ?

“อาเทมคุงมีแฟนรึยัง?”

“สเป็คของอาเทมเป็นแบบไหนหรอ?”

“ชอบกินอะไรมากที่สุดหรอ?”   และอีกหลายล้านคำถามที่อาเทมเอาแต่นั่งนิ่งเงียบและมองเพียงแผ่นหลังของคู่หูเท่านั้น

“ทำไมอาเทมคุงไมยอมตอบอะไรพวกเราเลยล่ะ”   กลุ่มหญิงสาวเริ่มท้อแท้ ทำให้อาเทมนึกสนุกอะไรขึ้นมาได้

“ถ้าอยากรู้เรื่องของฉันทำไมไม่ลองถามยูกิดูล่ะ?”   พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ผู้หญิงหน้าแดงด้วยความเขิน อันซุที่แอบมองอยู่ยังต้องหันหน้าไปทางหน้าต่างเผื่อกลบรอยริ้วแดงตรงแก้ม และยูกิที่ได้ยินประโยคนั้นเพราะอาเทมเน้นเสียงตรงชื่อเลยทำให้พลอยได้ยินไปด้วย

“เอ๋....? ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ เรื่องของนายก็ตอบเองสิ”   ยูกิที่หันมาค้านนั้นก็ได้พบกลับรอยยิ้มที่กำลังบอกว่าสนุก ยูกิปรับจากสีหน้าไม่พอใจเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ซีดแทบไม่ทัน

“ก็ฉันอยู่กับนายก็นานพอสมควรนะ”   รอยยิ้มและดวงตาเหมือนกลับจะมองทะลุไปด้านในทำให้ร่างบางรู้สึกขนลุกและร้อนๆหนาวๆ

“ตะ—แต่ว่าเรื่องของตัวเองก็ตอบเองสิ”   น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อ กขค.อย่างไคบะก็พูดขึ้นมาลอยๆ(?)

“ถ้าจำไม่ผิดภาคบ่ายมีสอบ ก็หันไปอ่านหนังสือบ้างเผื่อสมองอันเล็กน้อยนั่นจะทำข้อสอบได้บ้างนะ”   และสายตาอันคมกริบที่ตวัดมองฝูงชะนีที่อยู่รอบๆโต๊ะคู่แข่ง ทำให้ชะนีหาทางกลับโต๊ะตัวเองแทบไม่เจอ นับว่าเป็นสายตาที่น่ากลัวแต่ใช้กับใครบางคนไม่ค่อยได้

“เฮ้ๆ ไคบะ พูดดีๆเหมือนคนอื่นเขาเป็นมั๊ย?”   โจวโนะอุจิที่นั่งฟังมาตั้งนานพูดขึ้น   “อาเทมเองก็อย่าแกล้งยูกิให้มากนักซี่”   และระเบิดหัวเราะจนทำให้คนขี้รำคาญอย่างไคบะพูดว่า

“ประสาท แล้วก็อาเทมไหนๆนายก็กลับมาทั้งที ไม่มาดูเอลกันหน่อยหรอ?”

“โทษทีนะไคบะ พอดีฉันกลับมาเพราะมีลางสังหรณ์แปลกๆน่ะ”   อาเทมมองหน้ายูกิอย่างจริงจัง ทำให้ยูกิต้องมองกลับไปด้วยความงงงวย

“หึ รีบๆหาให้เจอล่ะ ความอดทนฉันมันมีน้อย”   แล้วหันกลับไปสนใจหนังสือต่อ พวกอันซุ ฮอนดะ โจวโนะอุจิและบาคุระต้องเก็บความสงสัยไปถามตอนหลังเลิกเรียน

“เป็นอะไรหรือเปล่าตัวฉันอีกคนหนึ่ง?”   สรรพนามที่ชอบใช้เรียกกันตอนที่อาเทมยังไม่มีชื่อนั้นได้เอ่ยขึ้นมา บ่งบอกถึงความกังวลที่มีมากยูกิ อาเทมก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“เอาล่ะ อ่านหนังสือกันเถอะคู่หู”

“อืมมม”   ยูกิก็ต้องหันกลับไปอ่านหนังสือแต่ก็ยังกังวลอยู่ลึกๆ ปล่อยให้อาเทมได้ใช้ความคิดจนถึงขีดสุด

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้แค่นี้ก่อนนะคะ ไรต์ขอเตรียมตัวคุยกับครูที่อยู่ต่างประเทศแปปส์

เดี๋ยวดึกๆจะมาใหม่นาจาาา =3=  [04/10/2016] [18.33 น.]

กลับมาต่อแล้วน๊าาาา ไรต์นอนเพลินไปหน่อย 5555555

ตอนนี้เลยแต่งต่อนิดหน่อยชดเชยให้นาจาาาา =w= [05/10/2016] [13.29 น.]

แล้วก็ๆ สุขสันต์วันเกิดเพื่อนของไรต์ด้วย เย้!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น