(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,333 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    307

    Overall
    11,333

ตอนที่ 32 : ชีวิตประจำวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 ก.ค. 60

...

...

เมื่อตะวันสาดแสงสีทองส่องเข้ามาในห้องบรรทมกว้างผนังดินส่องประกายเรืองรองปลุกให้ใครบางคนลืมตาตื่นจากนิทราอันแสนหวาน ดวงตาม่วงแดงมองคนข้างกายอย่างหลงใหลพระหัตถ์เกลี่ยผมที่ปรกหน้าออกอย่างนุ่มนวลกลัวคนที่กำลังหลับพริ้มได้ลืมตาตื่นขึ้นมา

อาเทมค่อยๆปลีกกายลุกออกจากเตียงนอนแล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นกษัตริย์ของแผ่นดินไอย์คุปต์แห่งนี้ เมื่อพระองค์แต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จก็ได้เสด็จไปยังท้องพระโรงอันกว้างขว้าง พร้อมกับที่เหล่าบริวาร นักบวชและนักพรตได้เดินทางมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน และได้ดำเนินการประชุมประจำวันกันอย่างรวดเร็ว

“ช่วงนี้ชาวบ้านมักจะเจอเหตุการณ์แปลกๆขอรับ”   นักบวชท่านหนึ่งได้เอ่ยขึ้นหลังการประชุมดำเนินมาได้สักระยะ

“แปลก?”   กษัตริย์ทรงเลิกคิ้วอย่างแปลกพระทัย

“ขอรับกระหม่อม อย่างเช่นว่าสัตว์ที่เลี้ยงไว้หายไปบ้างหรือสิ่งที่เคยมีอยู่ทั้งๆที่ไม่เคยได้แตะต้องก็หายไปบ้าง พระองค์ทรงมีความเห็นเยี่ยงไรบ้างหรือพะย่ะค่ะ”

“เดี๋ยวข้าจะประชุมเหล่านักพรตอีกที ขอบใจที่รายงาน”

“ขอรับกระหม่อม”

“เรื่องต่อไปขอรับท่านฟาโรห์”

“?”

“หมู่นี้เหล่าทหารเหลาะแหละกันมาก เหมือนไม่มีกะจิตกะใจทำงานในราชวังเป็นอย่างมาก หากได้รับการอบรบจากท่านเซโตะเหล่าทหารคงจะดีขึ้นมาก จึงขอพระราชทานให้นักพรตเซโตะได้ทำการอบรบเหล่าทหารของเราด้วยเถิดพะย่ะค่ะ”

“เอาสิ เซโตะหาเวลาไปอบรบเหล่าทหารบ้างนะดูเหมือนจะเหลาะแหละกันเสียจริง”   อาเทมสั่งการนัหพรตของตนและไม่วายที่จะแขวะเล็กน้อย(หรือหางานหาการเพิ่มให้)

“ชิ.. รับทราบขอรับ”   เซโตะมองปราดเดียวก็รู้ว่าจงใจหางานมาให้เพิ่มอีกหนึ่งกอง

...

“เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องที่ท่านมัลลิได้พูดไปกันเถอะ”

“...”

“เรื่องที่มีสิ่งของหรือสัตว์น้อยใหญ่ได้หายไป เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในดินแดนแห่งนี้ หรือต่อให้จะมีทางการก็จะหาตัวคนร้ายเจอได้ทันทีด้วยอำนาจของไอเทมพันปีที่พวกเราถือครอง”

“เพคะ หม่อมฉันจะรีบหาตัวการให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้”   ไอซิสเอ่ยรับหน้าที่ในการหาตัวคนร้ายทันที

“ไม่ต้องรีบหรอกไอซิส ส่วนเซโตะกับชาดะห์ไปตรวจราดตะเวรรอบเมืองให้ครบทุกจุด”

“ขอรับ/ขอรับ”

“ส่วนท่านชิม่อนรบกวนตรวจสอบแผ่นศิลาที่ผนึกเซ็กโซเดียที่วางไว้รอบๆเมืองด้วย”

“ได้ขอรับกระหม่อม”

“ที่เหลือตรวจสอบภายในวังและรอบๆในระยะห้าเมตร”

“ขอรับ”

“เลิกการประชุมนักพรตได้”   และเหล่านักพรตทั้งหกและอตีดนักพรตอีกหนึ่งได้ทยอยเดินออกจากห้องทรงอักษรโดยเหลือเพียงอาเทมเท่านั้นที่ยังคงนั่งนวดขมับอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง

ตึก

“ใคร?”

“หม่อมฉันเองเพคะท่านฟาโรห์”   เรือนร่างอิรสตรีผิวขาวนวลน้ำผึ้งได้เดินกรีดกายเข้ามาโดยพละการ ปลายผมดำคลับจรดกลางหลังปล่อยกลิ่นหอมเฉพาะตัวออกมาให้เชยชม   “อิชิสไงเพคะ”   นางกล่าวและถอนสายบัวหนึ่งครา

“ข้าถามว่าใครสั่งเจ้าเข้ามา”   ไม่ใช่เพียงหญิงสาวจากต่างเมืองเท่านั้นคนรับใช้ที่คอยตามพระนางก็หน้าซีดไม่ต่างกัน เพียงเพราะไม่เคยได้ทอดพระเนตรใบหน้าของฟาโรห์ในยามที่กำลังทรงกริ้ว

“คะ.. คือหม่อมฉันตาม.. หาพระองค์เพียงเพราะอยากจะ....แนะนำตัวเองให้พระองค์—”

“พอ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”   อิชิสยังพูดไม่ทันจบเจตนาก็ถูกฟาโรห์ไล่ออกจากห้องทรงอักษรเสียแล้ว พอพระนางอิชิสจะเอ่ยรั้งไว้ก็โดนสายตาที่บ่งบอกว่า ข้าไม่ได้สนใจเจ้า ก่อนที่ร่างของฟาโรห์จะเดินจากไป ณ ตรงนั้น ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกจากกลีบปากงามมีเพียงน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลอาบแอ้มนวลตลอดทางที่ทรงเดินกลับห้องของตนเอง

...

หายไปไหน นั่นคือคำถามแรกที่อาเทมถามตนเองหลังจากเปิดประตูห้องมาแล้วไม่พบร่างของยูกิที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงนั้น พระองค์ไล่ถามทหารยามที่ยืนประจำจุดไปเรื่อยๆจนได้ทราบสถานที่แห่งนั้น สถานที่อันบริสุทธิ์

“ที่แท้เจ้าก็มาอยู่ที่นี่เอง”

“อา.. อาเทมอรุณสวัสดิ์”   สวนหลังวัง สถานที่ที่มีเพียงนักพรตและคนที่ฟาโรห์ไว้ใจเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้เพียงเพราะมันเป็นสถานที่ที่บริสุทธิ์หรืออาจจะเป็นเพราะมีคนที่พระองค์ทรงรักอยู่มันถึงบริสุทธิ์

“ให้ตายสิ ตามหาตัวแทบแย่”   อาเทมพูดพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆยูกิ

“ก็ผมไปไหนได้ล่ะ ถ้าออกไปเดินตามทางเดินของพระราชวังเดี๋ยวก็เจอเหล่าสาวงามจากต่างเมืองมาเจอเข้าพอดีแล้วมันก็จะเป็นเรื่องถึงตัวนาย”

“ฉันไม่คิดมากหรอก”

“แต่ผมคิด”   อาเทมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่บอกว่าจริงจังมากๆก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างปลง

“เฮ้อ ตามใจแล้วกัน”   และทิ้งตัวลงนอนกับพื้นหญ้าเขียวขจี ยูกิมองการกระทำของอาเทมที่เวลาอยู่กับเขาค่อนข้างททำตัวไม่สมกับเป็นฟาโรห์เท่าไหร่

“งานเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็เหมือนเดิม มีเรื่องน่าปวดหัวทุกวัน”   อาเทมเอ่ยขณะที่กำลังหลับตาลงประหนึ่งกำลังบอกกลายๆว่าขอนอนสักงีบ

“หรอ”   หลังจบการสนทนายูกิก็เลือกที่จะปล่อยให้ความเงียบครอบงำพื้นที่เพื่อให้องค์ฟาโรห์ที่กำลังนอนอยู่ข้างๆเขาได้พักผ่อนตามอัธยาศัย




To be continue...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดียามเย็นค่าาาาาา ไรต์ขอกราบอภัยในวันศุกร์ที่แล้วด้วยนะคะ ไม่มีขออ้างใดๆค่ะจะด่าจะว่าไรต์ก็ได้นะคะเพราะไรต์ยอมรับว่าขี้เกียจเปิดคอม T/\T ยังไงไรต์ก็กลับมาแล้ว จุดพลุฉลองค่าาาาา /ปุ้งๆ /โดนสหบาทา

อ่านให้สนุกนะคะ -3- 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #69 Bluemello (@Bluemello) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 21:44
    มาแล้ววว เย้ๆ

    อยากให้ยาวกว่านี้น่าค่ะ สั้นไปนิด55555+

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ ตอนต่อไปมาไวๆน่าา
    #69
    1
    • #69-1 wizCitysecretGerden (@keypandora) (จากตอนที่ 32)
      1 สิงหาคม 2560 / 22:36
      ได้จ้า เดี๋ยวไรต์เพิ่มความยาวให้เนอะ ><
      #69-1