(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,338 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    312

    Overall
    11,338

ตอนที่ 35 : หนีเที่ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ส.ค. 60

...

...

“จะดีหรอมาน่า”   คนตัวเล็กถามย้ำอีกครั้งในขณะที่กำลังเดินก้มหลบทหารยามเป็นว่าเล่น

“เอาน่า ทำตามที่ข้าบอกก็พอ”   หญิงสาวบอกปัดเป็นรอบที่ร้อยแต่ก็ไม่ได้ขึ้นเสียงหรือทำท่าว่าจะรำคาญเลย

สองคนค่อยๆพากันหลบหลีกสายตาของทหารบ้างเดินเข้ามุมอับบ้างเพียงเพื่อไปยังสวนหลังวังสถานที่อันเงียบสงบและสวยงามแต่ดูเหมือนทั้งสองคนจะลืมอะไรไปหนึ่งอย่าง

“โอ๊ะ ท่านมาน่าแล้วก็ท่านยูกิ”   ทหารยามที่เฝ้าอยู่ตรงมุมของเสาต้นหนึ่งบริเวณรอบๆของสวนหลังวังโค้งคำนับหนึ่งที ทั้งยูกิและมาน่าต่างก็หน้าซีดประหนึ่งเล่นซ่อนหาแล้วโดนเจอตัวเป็นคนแรก

“เอ๊ะ ทำไมหน้าซีดแบบนั้นหรือขอรับ”   นายทหารถามด้วยความเป็นห่วง

“มะ-ไม่เป็นไรครับผมสบายดี”   ยูกิตอบทันทีพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นและภาวนาว่าขอให้นายทหารคนนี้ไม่รู้เรื่องที่ฟาโรห์สั่งกักบริเวณของเขาที

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้วขอรับ”

“อะ ครับ”   ยูกิรับคำแล้วก็เดินเลี่ยงเข้าสวนทันทีส่วนมาน่าก็เดินตามมาอย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งถึงกลางสวนตรงที่มีบ่อน้ำเล็กๆไว้ให้พอดูร่มเย็นในใต้ต้นไม้ใหญ่

“เกือบไปแล้ว”   มาน่าอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

“โชคดีนะที่เขาไม่รู้เรื่องน่ะ”

“เจ้าก็อย่าทำตัวน่าสงสัยสิ”

“มาน่านั่นแหละที่พาผมออกมาน่ะ”   สงครามเล็กๆระหว่างมาน่าและยูกิก็ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งทท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เหล่าทหารเฝ้ายามก็พลอยมีความสุขไปด้วยอย่างน้อยก็มีเสียงหัวเราะคอยกลบความเงียบเหงาของสวนแห่งนี้ไปได้บ้าง

ในขณะที่อีกทางหนึ่ง

ฟาโรห์ผู้กลับจากการประชุมประจำวันก็ได้เดินกลับเข้ามายังห้องบรรทมอีกครั้งเพราะจะพาคนในห้องออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างมัวอยู่แต่ในห้องคงน่าเบื่อน่าดู เมื่อคิดได้แบบนั้นอาเทมสาวเท้าให้ยาวกว่าเดิมเพื่อกลับห้อง

“ยูกิ”   อาเทมเปิดประตูออกก็พบกับความว่างเปล่าอีกครั้ง นี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วที่คนตัวเล็กแอบออกไปโดยที่ทหารหน้าห้องไม่รู้เรื่อง

“ไปไหนอีกเนี่ย”   อาเทมสบถออกมาอย่างหัวเสียแล้วผินพระวรกายกลับไปทางเดิมที่พระองค์ได้เดินมา เพื่อไปยังสถานที่อันสงบสถานที่ที่คนรักของเขามักจะไปอยู่เสมอ

...

“ช่างไม่ระวังตัวเสียเลยนะขอรับ”   นายทหารที่คอยเฝ้าสวนอยู่ตามเสาที่เข้ามาพูดคุยกับยูกิและมาน่าในตอนที่แอบลอบเข้ามา อยู่ๆก็เดินเข้ามาประชิดตัวยูกิก่อนจะบีบคอร่างบางด้วยมือข้างเดียวและยกร่างนั้นขึ้นจนเท้าลอยจากพื้นดิน

“นี่เจ้า!!”   มาน่ากระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลักและยกคฑาขึ้นเหนือหัวพร้อมกับคลื่นมนต์ตราที่สามารถเข้าประทะกับร่างนายทหารได้ทุกเมื่อ

“หยุดพลังของท่านเถอะท่านมาน่าถ้าหากท่านไม่อยากให้ใครบางคนต้องจบชีวิตไวขึ้น”   นายทหารยกหอกชี้มาทางมาน่าก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปจ่อที่คอหอยของยูกิ

“ไม่! เจ้านั่นแหละที่ต้องปล่อยยูกิน่ะ”

“แล้วเรื่องอะไรที่ข้าจำเป็นต้องฟังท่านล่ะ?”

“อึก.!”   ยูกิพยายามดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการของทหารนายนี้แต่แค่พยายามหายใจก็ทำแทบไม่ได้อยู่แล้ว

“โอ๊ะโอ ดูเหมือนจะเริ่มหายใจไม่ออกแล้วสินะขอรับ ถ้าอย่างนั้นมาทำให้มันจบๆไปเลยดีกว่านะขอรับ”   นายทหารเอ่ยยิ้มๆก่อนจะกระชับหอกในมือแล้วค่อยๆยกแขนขึ้นให้อยู่ในระดับหัวใจ ร่างบางพยายามดิ้นมาขึ้นแต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิม

“หยุดนะ!!”   หญิงสาวปล่อยพลังเวทย์ออกมาทันทีที่หอกพุ่งเข้าที่หน้าอกหมายจะแทงทะลุหัวใจ

/ช่วยด้วย... ใครก็ได้/

ราวกับภาพการเคลื่อนไหวของทุกคนช้าลงยูกิที่มองเห็นความตายของตัวเองอยู่ต่อหน้าแบบนี้ไม่เคยคิดเลยว่าก่อนตายจะเห็นภาพเหล่านี้กลายเป็นภาพสโลว์โมชั่น ร่างบางไม่ได้คิดอะไรมากมายเพียงแค่หลับตาและหวังให้ใครสักคนมาช่วยเท่านั้น

ฉึก! บึ้ม!!

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!?!!



To be continue...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไรท์ขอสารภาพบาปตามตรงว่า ไรท์โครตขี้เกียจเลยค่ะตอนนี้แค่เปิดคอมยังขี้เกียจเลยค่ะ โฮ ToT

ขอบคุณสำหรับการรอนะคะ >< ยังไงก็ช่วยคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ

1 comment 1 กำลังใจค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #183 Ranmay-kun (@Ranmay-kun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:45

    ตัดจบเเบบละครไทย .-.

    #183
    0
  2. #73 มิยะรินนะ คือไม่รู้จะตั้งอะไร (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 14:38
    พอใกล้สอบก็จะขี้เกียจหน่อยๆ(?) //โดนถีบ



    สู้ๆค่าา ยังติดตามรออยู่นะคะ



    #เม้นครั้งแรกกก;-;
    #73
    0