(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,356 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    330

    Overall
    11,356

ตอนที่ 39 : ยามเย็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ต.ค. 60

...

...

“นายหมายความว่ายังไง??”

“ก็บอกแล้วไม่ใช่รึไง ว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!

“มันไม่ได้ยังไงกัน ไหนว่าจะทำไง!!

“ก็บอกกี่ครั้งแล้วว่าเครื่องมันไม่เสถียรน่ะ”

“เหอะ!! แบบนี้ก็เสียชื่อของไคบะคอปเปอร์เรชั่นหมดสินะเนี่ย ไม่ได้เรื่อง!!

“เหอะ ไม่มาทำเองก็ไม่รู้หรอก”

“ก็ฉันมันไม่ได้ฉลาดเหมือนนายนี่หว่า”   เจ้าของผมทองพูดประชดประชัน

“รู้ตัวเองก็ดีแล้ว”   แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้แคร์อะไรเลย โจวโนะอุจิก็ได้แต่มองแรงพร้อมถอนหายใจออกมาแรงๆเท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“ไปไหน”   ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากห้องเจ้าของห้องก็ถามเสียแล้ว

“กลับบ้าน ไม่ได้กลับนานละเดี๋ยวแม่จะลืมว่ามีลูกชายอยู่”   ร่างบางตอบโดยไม่หันมามองหน้า

“เดี๋ยวให้คนไปส่ง”

“กลับเองได้ ไม่ได้เป็นง่อย!

ปัง!!

โจวโนะอุจิพูด(?)จบก็ประตูเสียงดังจนบอดี้การ์ดแถวนั้นหันมามองด้วยความงง แต่ก็ยังไม่ทันได้ถามสาเหตุจากคนทำ ร่างบางก็วิ่งแจ้นออกจากบริษัทไปแล้ว

“ท่านไคบะครับ”

“อะไร”

“ไม่ตามไปจะดีหรอครับ?”

“เหอะ ไม่ต้องไปตามให้เสียเวลาหรอกน่า ปล่อยไปเถอะ”   ไคบะตอบไปส่งๆแล้วกลับมาสนใจงานในมือต่อ เพราะเสียเวลาไปกับเครื่องย้อนเวลามากไปเลยทำให้งานบริหารต้องหยุดชะงักและดองไว้จนล้นโต๊ะแบบนี้

“แต่ว่าเมื่อกี้ผมเห็นน้ำตา..”

“...”   บอดี้การ์ดยังพูดไม่ทันจบ สิ่งที่ได้รับกลับมาคือแววตาอันเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเท่านั้น

“ขะ-ขอตัวครับ”   ไคบะได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะลงมือจัดการงานตรงหน้าให้เรียบร้อยก่อนจะไปหาใครบางคน

และทางด้านของเด็กหนุ่มจอมซึน

หลังที่วิ่งออกจากบริษัทของไคบะมาเขาก็เดินเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายปลายทาง ในเมื่อเจ้าคนจอมหยิ่งช่วยอะไรไม่ได้โจวโนะอุจิก็คิดว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากเธอคนนั้นแทน

“แต่ว่าเราไม่มีเบอร์ติดต่อนี่น่า..?”   ใบหน้าที่ร่าเริงเพราะคิดแผนออกก็ค่อยๆหุบยิ้มและซีกลงทันตาเห็นก่อนจะนั่งลงพื้นและหมดอาลัยตายอยากในที่สุด

/คิดมากไปก็ปวดหัว กลับบ้านไปนอนเอาแรงก่อนดีกว่า/

คิดได้แบบนั้นโจวโนะอุจิก็เดินกลับเส้นทางอันควรจะเป็น ท้องฟ้าทอแสงเป็นสีส้มย้อมให้สิ่งของรอบข้างกลายเป็นสีส้มไปด้วย ช่างเป็นบรรยากาศที่สงบเงียบที่นานๆทีจะมีสักครั้งในชีวิตของโจวโนะอุจิคนนี้ คิดแล้วก็น่าสงสารตัวเองเหลือเกิน

...

“ทำไมนายถึง...”

“ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันแหละน่า”

“งั้นหรอ เอาชาหน่อยไหม?”

“ก็ดี”   เด็กหนุ่มผมขาวยาวเดินเข้าไปในครัวพลางหยิบของที่จะต้องใช้ชงชาออกมาทีละอย่าง เติมน้ำใส่ในกาแล้วตั้งไฟไว้รอมันเดือด ตักผงชาให้ในกาน้ำชาในปริมาณที่เหมาะสม ถ้วยชาสองใบวางไว้ตรงข้ามกัน

“แล้วจะให้ผมเรียกนายว่าอะไรดีล่ะ?”

“หือ นั่นสินะ โซค แล้วกันถ้าจะให้ใช้ชื่อเดียวกับเจ้าอีกเดี๋ยวเพื่อนเจ้าจะสับสนเอา”

“เป็นห่วงกับเขาเป็นด้วยหรอ”

“เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่าไง”

“เปล่าสักหน่อย ฮะๆๆ”   บาคุระยกกาต้มน้ำรินน้ำใส่ในกาน้ำชา ก่อนจะคนให้เข้ากันแล้วปิดฝาและยกเทใส่แก้ว กลิ่นหอมอ่อนๆของขาทำให้ทั้งสองรู้สึกผ่อนคลาย



To be continue...

----------------------------------------------------------------------------

เย่ สอบเสร็จอย่างเป็นทางการแล้วค่าาา ปรบมือ(แปะๆๆๆ)

1 comment = 1 กำลังใจนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #85 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:08
    คู่นี้มาแบบงอนๆ ไคบะก็หยิ่งจังเลยกับเมียตัวเองเนี้ยเอาใจหน่อยก็ไม่ได้ บาคุระกับโซคจะย้อนอดียไปไหม??นะ
    #85
    0
  2. วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:49
    สนุกมากๆ เเละโคตรดีใจที่กลับมา จุดผลุฉลอง
    #84
    0
  3. #83 มิยะรินนะ คือไม่รู้จะตั้งอะไร (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:41
    ดีใจด้วยค่าา ไรต์สู้ๆน้าา คือแอบดีใจที่ไรต์มาต่อ อ่านแล้วสนุกถึงขั้นแปะดาวว ///-///
    #83
    0