(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,322 Views

  • 183 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    296

    Overall
    11,322

ตอนที่ 41 : Special : Happy birthday kaiBa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ต.ค. 60

          ในวันนี้ วันที่สายฝนได้เทลงมาจากฝากฟ้าจนบรรยากาศอึมครึมไปทั่วหรืออาจเป็นเพราะใกล้เข้าฤดูใบไม้ร่วงกัน ขนาดเจ้าของบริษัทเกมส์ไคบะคอร์ปเปอเรชั่นอย่างท่านประธานไคบะยังนั่งมองสายฝนที่กระหน่ำตกลงมาโดยไม่ทำงานทำการใดๆ

            “ท่านพี่..”   เสียงเรียกเบาๆจากน้องชายสุดรัก โมคุบะ นั่นก็ไม่ได้ทำให้ไคบะถึงกับสะดุ้งสุดตัวแต่ก็แอบตกใจที่ตัวเขาเหม่อจนไม่รู้ว่าโมคุบะมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

            “อะไร?”

            “วันนี้ท่านพี่ดูเหม่อๆนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?”   ไคบะหันกลับไปมองที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง

            “เปล่า ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้ว”   อาจเป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เขาไล่น้องรักของตัวเองออกห้องทำงานแบบนี้ นี่เขาเป็นอะไรไป?

            “ครับท่านพี่”

          “โทษทีนะโมคุบะ”

            “ไม่เป็นไรครับ อ้อ!แล้วก็ท่านพี่ สุขสันต์วันเกิดนะครับ”   โมคุบะยิ้มตาหยี่

            “อ่า...”   แบบนี้เองหรอ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขาสินะถึงได้รู้สึกแปลกๆมาตั้งแต่เช้า ไม่นานโมคุบะก็ออกจากห้องไปเงียบๆทิ้งให้ท่านประธานอยู่ตามลำพังอีกครั้ง

            ...

            วันนี้วันเกิดของไคบะ เซโตะ มีหรอที่โจวโนะอุจิไม่รู้ เพียงแต่..

            “วันเกิดของเจ้าคนแบบนั้นจะยังไงก็ช่างเถอะ”   แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงต่อหวังที่จะนอนหลับให้วันนี้มันจบๆลงไปอีกหนึ่งวัน

            เวลาผ่านไปสักพักเจ้าของเรือยผมสีเหลืองก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลับเลย ทั้งเอาหมอนปิดหน้าบ้างล่ะนอนคลุมโป่งบ้างล่ะ ทำยังไงก็ไม่มีท่าทีว่าจะง่วงเลยนี่สิ!

            “โธ่เว้ย...”   ร่างบางลุกออกจากเตียงนอนไปค้นหาอะไรบางอย่างจากลิ้นชักโต๊ะในห้องของตนเอง

            “อยู่ไหนฟะ”   มือบางควานหาของบางอย่างจนของที่เรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบกลับกลายเป็นเละเทะไปหมด

            “เจอแล้ว”   น้ำเสียงที่ดูจะเหมือนดีใจเล็กน้อยดังเล็ดลอดออกมา ซองสีน้ำตาลอ่อนซองเล็กๆถูกปิดด้วยริบบิ้นสีทอง และมุมล่างซ้ายถูกเขียนด้วยตัวหนังสือหวัดๆที่อ่านแทบไม่ออกว่า

            To kaiba Seto (Happy birthday)

            ที่เหลือก็แค่เอาไปให้เจ้าตัว และมันก็คือเรื่องหนักใจเรื่องต่อไปของโจวโนะอุจิ หลังจากนั่งๆนอนๆถอนหายใจทิ้งเป็นว่าเล่นก็กลับมานั่งทำใจต่อสักพักพลางมองของที่อยู่ในมือ

            “ไม่อยากไปโว้ย!

            ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

            ร่างบางยืนกางร่มอยู่หน้าบริษัทเรียบร้อยถึงฝนจะตกหนักขนาดไหนแต่เสียงหัวใจของตัวเองกลับได้ยินชัดจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

            /สงบไว้ สงบไว้/

            โจวโนะอุจิท่องคำเดิมวนไปเวียนมาแถมยังเดินไปมาหน้าทางเข้าด้วยและก็ตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าบอดี้การ์ดพอดี โจวโนะอุจิที่ยังไม่รู่ตัวก็โดนเหล่าบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลังไว้หมดแล้ว

            “เอ๊ะ”

            “ท่านโจวโนะอุจิครับคือ...”

            “ครั๊บ??”   โจวโนะอุจิตอบรับเสียงสูงเพราะมาจากความตกใจของตัวเองล้วนๆ

            “วันนี้ท่านไคบะดูไม่ร่าเริงเลยพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ท่านโจวโนะอุจิมาก็ดีแล้วครับช่วยเข้าไปถามสาเหตุจากท่านไคบะมาได้หรือไม่ครับ?”   คำขอร้องอันยาวเหยียดถูกส่งมาภายในครั้งเดียวจบ

            “เอ่อ... จริงๆวันนี้ผมแค่เอาของมาให้เจ้านั่นเองครับไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร”   ดูเหมือนจะไม่ได้ผลท้ายเสียงของร่างบางเบาไปเล็กน้อยเพราะถูกการ์ดลากเข้ามาในบริษัทและโดนหิ้วปีกไปวางไว้ที่หน้าห้องทำงานของท่านประธานเสียแล้ว

            “ที่เหลือฝากด้วยนะครับ”   ก่อนเหล่าการ์ดมากมายจะหายไปในพริบตาทิ้งไว้แต่โจวโนะอุจิเพียงผู้เดียว สายตามองยังประตูที่เข้าออกอยู่บ่อยครั้งพลางถอนหายใจ

            “เอาว่ะ เอาของให้ๆแล้วจะได้กลับสักที”   ร่างบางยืนให้กำลังใจตัวเองแล้วยืนมือออกไป

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “ใคร”

            “ฉันเอง”   ไม่นานประตูบานตรงหน้าก็เปิดออกพร้อมเจ้าของห้องและโจวโนะอุจิก็ถูกกระฉากเข้าห้องแล้วล็อกประตูทันที

            “มาทำไม”   สายตาเย็นชาที่มองกี่ครั้งก็ขนลุกอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณประธานทำให้โจวโนะอุจิแทบเก็บคำพูดแล้วกลืนลงคอให้รู้แล้วรู้รอดไป

            “อะ... เอาของมาให้”

            “ของ?”

            “ก็..วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่หรอ เอ้านี่!”   พูดจบโจวโนะอุจิก็ยัดซองสีน้ำตาลเล็กๆนั่นยัดเข้ามือไคบะทันที

            “...”   ถึงจะแค่แวบเดียวแต่โจวโนะอุจิก็มองเห็น สายตาที่เปี่ยมด้วยความดีใจเหมือนเด็กๆที่ได้รับของขวัญวันเกิด

            “ได้ของแล้วใช่ไหม งั้นไปละ”   ร่างโปร่งบางผินกายเตรียมกลับ

            หมับ!

            “เดี๋ยวสิ..”   น้ำเสียงที่ดูนุ่มนวลลงกว่าตอนที่เข้าห้องมาเรียกรั้งร่างบางไว้และมือที่จับไว้อย่างเหนียวแน่น

            “อะไรอีกล่ะ!?

            “ไหนๆก็วันเกิดทั้งที อยู่ด้วยกันจนหมดวันหน่อย”   ไคบะคนที่ไม่เคยเอ่ยขอร้องใคร ไม่เคยขอความรักความสงสารจากใครกับมาทำกับโจวโนะอุจิที่เป็นแค่เด็กหนุ่มหัวร้อนง่ายคนนี้

            “ชิ วันเกิดหรอกนะ! เอ้าปล่อยมือได้แล้ว”

            “อืม”   ไคบะจับมือลากโจวโนะอุจิไปที่โต๊ะทำงาน เจ้าตัวนั่งลงก่อนค่อยดึงอีกคนมานั่งบนตักแล้วกอด ใบหน้าเคร่งขรึมซุกเข้ากับไหล่บางอ้อมกอดที่แน่นมากขึ้นจนทำให้ร่างที่นั่งบนตักเอ่ย

            “กอดแน่นไปแล้วเฟ้ย!

            “อืม”   แต่ก็ไม่ได้คลายกอดนั้นลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้นเท่านั้น

            “...”

            “...”

            “จะอยู่อย่างนี้ทั้งวันหรือไง?”

            “อืม”

            “หิว”

            “บอกเลขาทางโทรศัพท์”

            “ให้มันได้อย่างนี้สิ”

            /เอาเถอะก็วันเกิดทั้งทีนี่นา/




     End

--------------------------------------------------------------------------------

สุขสันวันเกิดนะคะท่านไคบะะะะะะ ใครจะอวยพรให้คู่นี้หายซึนกันไวๆก็อวยพรเลยนะคะ ><

1 comment = 1 กำลังใจนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #91 มิยะรินนะ คือไม่รู้จะตั้งอะไร (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:26
    ไรต์สู้ๆฮะ สสวก.ะไคบะคุง~
    #91
    0
  2. #90 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 17:50
    วันเกิดก็ยังเอาแต่ใจเหมือนเดิมนะค่ะท่านไคบะ
    #90
    0