(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,358 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    332

    Overall
    11,358

ตอนที่ 43 : ตามหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 ม.ค. 61

...

...

“เรื่องทั้งหมดก็มีแค่นี้แหละ...”   ยูกิเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผู้เป็นฟาโรห์ฟังด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและในบางจุดตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแต่ก็เล่าออกไปด้วยความรู้สึกแทนเหตุการณ์ที่จำไม่ได้

“อย่างนั้นหรือ พวกเจ้าก็ได้ยินแล้วใช่ไหม?

“เอ๊ะ??”   ไม่นานเหล่านักพรตทั้งหลายออกเปิดประตูเข้ามาพร้อมหน้า

“ขอประทานอภัยที่พวกหม่อมฉันแอบฟังด้วย หวังว่าท่านยูกิจะไม่โกรธ”   ไอซิส

“ขอประทารอภัยจริงๆนะขอรับท่านยูกิ”   ชิม่อน

“เอ๋ เอ๋?? แล้วทำไมผมต้องโกรธพวกคุณด้วยล่ะ? ก็พวกคุณช่วยเหลือผมตั้งหลายอย่าง”   ยูกิพูดไปเกาท้ายทอยแก้เขินไป

“ถ้าเป็นเยี่ยงนั้นจริง ท่านยูกิท่านก็ตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าอันตรายอีกนะขอรับ”   ชิม่อนพูดอย่างเป็นห่วงมากที่สุด มากจนยูกิรับรู้ได้ว่าชิม่อนก็คือคุณปู่ของเขาจริงๆนั้นแหละ

“เราคงมีทางเลือกไม่มาก ข้าจะขอไปสร้างเขตอาคมเพื่อป้องกันท่านยูกิและทุกคนเองขอรับ”   มาฮะโด้ว่าจบก็รีบรุจออกไปโดยไม่รอฟังคำสั่งใดๆเลย

“ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันก็ขอตัวไปตามหาบุคคลที่ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อพวกเราเพคะ”   นักพรตสวคนเดียวของกลุ่มเอ่ยขึ้น

“งั้นข้าขอไปด้วยไดหรือไม่ ข้าเองก็อยากจะช่วยท่านยูกิเหมือนกัน”   คาริม ผู้ถือตราชั่งพันปีได้เอ่ยขอนักพรตหญิงคนเดียวของราชวัง

“ได้สิ ช่วยกันหาอาจจะได้ตัวการเร็วขึ้นก็เป็นได้”   คาริและไอซิสออกจากห้องไปแล้ว

“งั้นข้าจะทำเป็นออกไปตรวจตราเมืองตามปกติก็แล้วกัน”   เซโตะพูดอย่าไม่ค่อยจะใส่ใจเหมือนเดิมแล้วก็เดินออกจากห้องไปตามสองคนก่อนหน้า

“เช่นนั้น ชาดะห์เอ๋ยจงมากับข้า เราสองคนน่าจะตรวจรอบๆวังด้วยกัน”   อะคุนาดีนพูดขึ้นบ้าง

“ขอรับ เราไปกันเถิด”   ทุกคนออกจากห้องไปแล้ว ก็เหลือเพียงสามคนที่ยังคงนิ่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม

“อา เดี๋ยวกระหม่อมจะไปเตรียมพระกายหารนะขอรับ หากต้องการความเชื่อเหลือก็เรียกระหม่อมได้ตลอดนะพะยะค่ะ”   และแล้วชิม่อนก็ได้ออกจากห้องไปเป็นที่เรียบร้อย

“...”   ความเงียบที่ปกคลุมทั้งห้อง

“...”

“ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะ”   ยูกิพูดเสียงอ่อย

“ไม่เป็นไร ถ้าเป็นแบบนี้อาจจะรู้เรื่องได้เร็วกว่าก็เป็นได้”

“งั้นหรอ”

“อ่า ไม่ต้องห่วงหรอกคู่หูฉันจะปกป้องนายเอง เหมือนทุกครั้ง”   รอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนและอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าคม

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะปกป้องนายจากด้านหลังเอง เหมือนทุกครั้ง”   และรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ ความอบอุ่นแบบนี้จะอยู่ได้แบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน

...

“เฮ้ บาคุระ”   เด็กหนุ่มผมยาวสีขาวแต่ผิวสีแทนพูดเสียงดังจนเกือบตะคอก

“ครับ?”   บาคุระหันไปมองกับอีกฝ่ายที่เป็นคนเรียกที่กำลังนั่งเอกขเนกอย่างสบายบนโซฟาตัวใหญ่

“ไม่คิดจะถามอะไรจริงๆน่ะหรือ?”   โซคถาม

“ก็นายบอกว่าไม่รู้มันก็คือไม่รู้นั่นแหละ จะไปคะยั้นคะยอก็ไม่ได้อะไรนี่น่า จริงไหม?”   เด็กหนุ่มตอบอย่างฉะฉานพร้อมเหตุผลที่ยกมาอ้าง ทำเอาคนที่กำลังนั่งสบายๆอึ้งไปครู่ใหญ่

“หึ ซื่อจริง”

“หือ? เมื่อกี้นายว่าอะไรหรือเปล่า”   บาคุระหันมาถามอีกรอบเพราะคิดว่าได้ยินอะไรบางอย่าง

“เปล่า ทำๆการบ้านไปเถอะ!

...

เบื่อ นั่นแหละคือคำนิยามเวลานี้ของเด็กหนุ่มหัวร้อนอย่างโจวโนะอุจิ คะซึยะ หลังจากที่หนีออกจากบริษัทของไคบะแล้วเจ้าตัวก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที แต่พอเช้าตรู่ก็สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายขึ้นมาแถมยังนอนไม่หลับอีกต่างหากจนกระทั่งเวลาสายๆของวัน คนผมทองก็เลือกที่จะออกมาเดินเล่นเตะฝุ่นแก้เซ็ง

“เฮ้อ เจ้ายูกิจะปลอดภัยไหมนะ”   ในสวนสาธารณะที่ดูเงียบเกินกว่าปกติหรือเพราะเจ้าตัวกำลังคิดอะไรเพลินๆจนไม่สังเกตเห็นรอบข้างก็ไม่รู้ /เพราะฝันบ้าๆนั่นแท้ๆ ให้ตายสิโว้ย!!/

“คิดอะไรอยู่?”   เสียงทุ้มๆที่แสนจะคุ้นหูดังขึ้นตรงหน้า

“เห้ย!!”   เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับเจ้ากรรมนายเวร ไม่สิ ไคบะ เซโตะ ต่างหาก /พึ่งหนีออกมาได้ยังไม่ครบวันก็ถูกตามเจอจนได้/

“ฉันไม่ถามรอบสองหรอกนะ”

“ก็ไม่อยากจะตอบเหมือนกัน ถ้าไม่มีธุระอะไรก็จะกลับล่ะ”   โจวโนะอุจิลุกพรวดขึ้น ก่อนจะเดินหลบไคบะไปอีกทาง แต่จะทันคนมือไวอย่างไคบะอย่างนั้นหรือ

“ปล่อย”   คนถูกจับมืออยู่พูดขึ้นเรียบๆไร้น้ำเสียงหรือโทนใดๆ

“งั้นก็บอกมาก่อน”

“...”

“ถ้างั้นเปลี่ยนคำถาม ร้องไห้ทำไม?

“เอ๊ะ..?”   โจวโนะอุจิยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกจับ ปาดตรงแถวๆที่คิดว่าจะเป็นขอบตา /อา น้ำตาจริงๆด้วย นี่เราร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่/

“ฝันร้าย?”   ไคบะดึงมือของอีกฝ่าย จนร่างของโจวโนะอุจิปลิวเอาสู่อ้อมแขนแกร่ง

“ก็คงใช่”



To be continue...

---------------------------------------------------------

เย้ จบไปอีกหนึ่งตอนTT ว่าแต่ทำไมโจวโนะอุจิของเราช่างอ่อนแอแบบนั้นละคะ ทั้งๆที่ต้องเป็นคนเข้มแข็งสิ TT_TT

1 comment = 1 กำลังใจนะคะ >< เจอกันตอนต่อไปค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #98 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 15:15
    ช่างรักเพื่อนจริงๆ หาเพื่อนแบบโจโนะได้ที่ไหนกัน
    #98
    0
  2. #97 มิยะรินนะ (@Miyo_chan) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 07:33
    โจโนะจังไม่ร้องงง 
    สู้ๆเน้อไรท์ 
    #97
    0