(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,364 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    338

    Overall
    11,364

ตอนที่ 44 : สิ่งสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ม.ค. 61

หลังจากที่นั่งๆนอนๆแต่ในห้องบรรทมของกษัตริย์ก็ผ่านมาหลายวันแล้วเจ้าของห้องก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยเขาออกจากห้องนี้เลย ห้องโล่งๆที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเดียดิแองค์ที่อยู่ตรงแขนของเขา

“จริงสิยังมีเจ้านี้อยู่นี่น่า”   ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะกางเดียดิแองค์ออกพร้อมเรียกชื่อของมอนสเตอร์การ์ดทหน้าตาน่ารักประจำเด็ค

“จงออกมาคุริโบ”   ไม่น่าเจ้ามอนสเตอร์นามคุริโบก็ออกมาจากแสงที่สว่างวาบบนเดียดิแองค์

“คุริ คุริ”   ดูเหมือนเจ้าคุริโบเองก็อยากจะเจอยูกิเหมือนกัน หลังจากแสงหายไปเจ้าก้อนกลมๆก็เลยเข้าหายูกิทันทีและพยายามซุกเข้าหาผู้ที่เป็นเจ้าของจนล้มตึงลงไปนอนที่พื้น

“ฮ่าๆๆ คุริโบเนี่ยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยน๊า”

“คุริ คุริ”

กึก!

เสียงที่เหมือนกับมีอะไรบางอย่างกระทบเข้ากับพื้นแข็ง เสียงที่เหมือนกับเสียงของรองเท้ายูกิรีบหันไปมองที่ต้นเสียงก็ไม่พบกับอะไรเลยมีแต่เพียงความว่างเปล่าเลยโมเมตัดสินใจไปว่าคิดไปเองแล้วหันกลับมาเล่นกันคูริโบต่ออย่างไม่นึกเอะใจ

กึก กึก

คราวนี้เสียงที่ว่าก็ดังขึ้นอีกครั้งแต่ทว่าครานี้อยู่ใกล้ตัวจนสามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่ประสงค์ร้ายและความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา

ควับ!

ยูกิหันไปมองข้างหลังตัวเองก็พบกับความว่างเปล่าอีกเช่นเคย แต่ก็ไม่ได้อยู่เฉยยูกิพยายามมองไปรอบๆตัวเองและรอบๆห้องอย่างหวาดระแวง พลางกอดคุริโบที่เป็นเหมือนที่พึ่งทางจิตใจในตอนนี้ สองขาได้ก้าวไปด้านหน้าช้าๆระวังทุกฝีก้าวและพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจะได้พาตัวเองไปยังประตูทางออกแล้วขอความช่วยเหลือทันที

แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขารู้สึกว่าประตูมันอยู่ไกลกว่าทุกทีนัก ปกติเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแต่ครั้งนี้มันกลับแตกต่างออกไปไม่เหมือนทุกที

“คุริ..”   เสียงขอคุริโบดังขึ้น ยูกิยังรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างน้อยก็มีคูริโบอยู่เป็นเพื่อน แต่ดูเหมือนจะปลอบใจกันได้ไม่นานยูกิก็รู้สึกถึงเงามืดที่พุ่งเข้าหาตัวด้วยความเร็วสูง

หมับ!

“ไม่นะ..”

...

ฉึก!!

ลูกธนูถูกยิงมาปักที่ใจกลางโต๊ะของห้องประชุม เหล่านักพรตและฟาโรห์มองลูกธนูนั้นอย่างสงสัย มันถูกยิงมาจากที่ใดแล้วใครเป็นคนยิงและที่สำคัญทำไมไม่มีใครรู้เลยว่าจะมีลูกธนูยิงมา

และผู้กล้าอย่างนักพรตเซโตะก็เป็นคนดึงเอาปาปิรูสที่ผูกมากับลูกธนูออก

“ถึงฟาโรห์ หากท่านต้องการสิ่งที่สำคัญยิ่งคืน ท่านจงมารับสิ่งสำคัญนั้นด้วยตัวของท่านเอง หากมีเหล่าข้ารับใช้ติดตามมาด้วย ข้ามิอาจรับประกันได้ว่าสิ่งสำคัญของท่านจะบุบสลายหายไปจากโลก ข้าขอย้ำว่าท่านต้องมาเพียงลำพัง”

“นี่คือข้อความในจดหมายทั้งหมดขอรั—“

“ไปดูที่ห้องของยูกิเดี๋ยวนี้!”   เมื่อรับสั่งทิ้งไว้อาเทมก็รุดออกจากห้องไปเป็นคนแรก สองขาวิ่งไปอย่างไม่คิดอะไร ทั้งหญิงสาวจากต่างเมืองหรือข้ารับใช้ได้แต่มองตามอย่างไม่เข้าใจและแปลกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเหล่านักพรตก็วิ่งตามองค์ฟาโรห์ไป

ปัง!!

เสียงประตูถูกเปิดออกด้วยความแรงชนิดไม่คิดว่าประตูจะพังหรือไม่

“ยูกิ!!”   แล้วอาเทมก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพห้องที่เละไม่เหลือเค้าเดิมราวกับผ่านการต่อสู้มาโดยที่พวกเขาไม่มีใครรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

“นี่มันหมายความว่ายังไง? พวกเจ้าที่เฝ้าอยู่ไม่ได้ยินอะไรเลยหรือไง??”   อาคุนะดีนเอ่ยถามทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งสองนาย

“ไม่เลยขอรับ”   ทหารสองนายตอบ

อาเทมเดินดูทั่วห้องแต่ก็ไม่พบร่องรอยอะไรนอกจากความเละเทะของห้องและข้าวของที่กระจัดกระจายเกลื่อนไปหมด

“นี่มัน รอยเลือด!”   นักพรตหญิงกล่าวเมื่อพบรอยด่างเป็นจุดๆบนพื้น และมันก็เรียกความสนใจของทุกคนได้ดีโดยเฉพาะองค์ฟาโรห์ ทั้งหมดรีบวิ่งมาหาไอซิส

“ข้าขอดูหน่อย”   มาฮะโด้เดินแทรกเข้ามาในวงก่อนจะนั่งลงข้างๆไอซิสและใช้ไอเวทมนต์ตรวจดูว่าเลือดหยดนี้เป็นของใคร อาเทมได้แต่ภาวนาว่าขอให้เลือดที่ตกอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ของของคนที่เขากำลังเป็นห่วงอยู่

“ดูเหมือนว่าจะเป็นของคนที่แอบเข้ามายังห้องนี้เพื่อมาลักพาตัวท่านยูกิไปนะขอรับ”



To be continue...

--------------------------------------------------------------------------------

TT_TT ทำไมงานมหาลัยมันเยอะอย่างนี้ย์ เทอมสองอันแสนวุ่นวาย ช่วงนี้ไรท์ไม่ว่างเลยค่ะ ทั้งงานทั้งเรียนรวมถึงร่างกาย(ป่วยง่าย) ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยรักษาสุขภาพด้วยนะคะ

[1 comment = 1 กำลังใจ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #100 มิยะรินนะ (@Miyo_chan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:09
    ไรต์เองก็พักผ่อนบ้างนะคะ ทางนี้ก็ไม่ต่างกัน สู้ๆ
    #100
    0
  2. #99 pwpd1112 (@pwpd1112) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:26
    รออ่านอยู่นะคะ สู้ๆค่ะ
    #99
    0