(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,338 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    312

    Overall
    11,338

ตอนที่ 47 : วุ่นวายในทุกๆวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    10 ก.พ. 61

ยูกิไม่เคยนอนหลับลึกได้ขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่มาอยู่ที่อียิปต์แห่งนี้ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้นอนอย่างเต็มอิ่มแล้วตื่นอย่างเต็มตา รอบข้างก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนห้องนอนของอาเทมก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ร่างบางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นถึงจะไม่มีบาดแผลแต่ร่างกายก็ล้าพอสมควรเลยจำใจลงไปนอนเหมือนเดิม

กลิ่นคาวเลือดจางๆลอยมาแตะจมูกทำให้ยูกิต้องลุกพรวดขึ้นนั่งและขยับตัวไปชิดกับหัวเตียง ขนแขนลุกเกลียวและเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆเดินมาอย่างช้าๆ ร่างกายเริ่มเกร็งมือและเท้าก็เย็นไปหมดใบหน้าซีดเซียวและพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา ถึงจะไม่กลัวหนังผีแต่ถ้าเจอจริงๆก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ ยูกิได้แต่คิดในใจแล้วภาวนาว่าสิ่งที่ออกโผล่พ้นประตูมาจะเป็นคนมากกว่าผี

พรึบ!

ยูกิหลับตาปี๋

แปะ

ฝ่ามือเย็นๆวางบนไหล่ขวาและไหล่ซ้ายพร้อมกัน

“...”   ร่างกายสั่นเทาอย่างเก็บอาการไม่อยู่ผู้มาใหม่ก็ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าทำไมคนตรงหน้าถึงหวาดกลัวได้ขนาดนี้

“คู่หู.. ฝันร้ายหรอ?

“เอ๊ะ?

...

โซคนั่งฟังเพลงในยุคปัจจุบันอยู่หน้าจอคอมอย่างเบื่อหน่ายนอกจากจะถูกห้ามให้ออกไปข้างนอก(จริงๆแล้วก็ออกไปได้แหละ)ก็ได้แต่นั่งเบื่อนอนเบื่อในบ้านที่ไม่มีใครอยู่เลยเด็กหัวขาวก็ไปโรงเรียน เด็กดีซะจริง โซคสบถในใจอย่างเหลืออด

“ไม่มีอะไรให้ทำหรือไงโว้ย!!!   แล้วสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นกองไพ่ที่เขาเคยใช้ต่อสู้ก่อนจะกลับอดีต

/หึ ยังเก็บไว้อยู่อีกหรอ/

ไม่คิดเปล่ามือหนาก็เอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาสับและก็วางเรียงไพ่ไปเรื่อยเปื่อย อย่างน้อยก็มีของให้เขารู้สึกไม่เบื่ออยู่ตรงหน้าก็แล้วกัน

...

วันธรรมดาที่แสนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาตรงที่เพื่อนเขาหายไปได้ครบเดือนแล้ว!! ยังไม่มีข่าวไม่มีวี่แววอะไรเลย! คิดแล้วก็หัวร้อน โจวโนะอุจิที่เดินเตะฝุ่นในวิชาพละแทนที่จะเล่นฟุตบอลเหมือนทุกทีแต่กลับไม่ทำ เพื่อนคนอื่นก็ไม่ค่อยทุกข์ร้อนเท่าไหร่เพราะปู่ของยูกิได้บอกอาจารย์ประจำชั้นว่าไปเที่ยวที่บ้านเพื่อนในต่างแดน แล้วทำไมไม่มีใครเอะใจเลยว่าไปนานเกินไปแล้ว!!

“เห้อ”

“นายถอนหายใจแบบนี้เป็นรอบที่ร้อยของวันแล้วนะโจวโนะอุจิ”   เพื่อน(ผู้ชาย)ที่ตอนนี้เหลืออยู่หนึ่งชีวิตได้ถามขึ้นมาหลังจากสังเกตุอยู่ครึ่งค่อนวัน

“นายไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ?? เจ้ายูกิมันหายหัวไปเลยนะ”

“ไม่หรอก ถ้าไปกับอาเทมล่ะก็ไม่ต้องหัวเชื่อสิ”

“...”

“เชื่อใจในตัวอาเทมหน่อยพวกเราก็อยู่กับเขามาตั้งนานแล้วนะ”

“ใช่ครับเราต้องเชื่อในตัวพวกอาเทมและยูกิคุงเขานะครับ”   บาคุระที่ไม่รู้ว่าเดินมาทางไหนมาโผล่ต่อหน้าทั้งสอง

“เฮ้ย/เฮ้ย!

“โถ่ บาคุระจะโผล่มาก็ให้ซุ่มให้เสียงกันหน่อยสิ”   ฮอนดะอดไม่ได้ที่จะแขวะขึ้นมา

“โทษทีๆ พอดีเห็นทั้งสองคนดูเครียดๆน่ะเลยไม่อยากจะส่งเสียงดังมากเท่าไหร่”

“วันหลังก็หัดทักกันก่อนที่จะมาอยู่ตรงนี้ก่อนเส่!   โจวโนะอุจิพูดเสียงดังจนเกือบเรียกได้ว่าตะคอกใส่เด็กหนุ่มหัวขาวทันที

“ฮะๆ จะว่าไปแล้วหลังจากที่พวกอาเทมคุงได้หายไปผมก็มีเรื่องหนักใจจะมาปรึกษาครับ”

“หือ? เรื่องหนักใจ”   ฮอนดะผู้รักสะอาดถาม

“ก็... ทุกคนจำโซคได้ไหมครับ?

“ก็จำได้อยู่หรอกนะ”   ฮอนดะ

“แล้วมันทำไม”   โจวโนะอุจิ

“คือว่า ตอนนี้เขาอยู่... ที่บ้านของผม”

“ห๊า!!!!

...

...



To be continue...

---------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกท่านนน วันนี้ไรท์ทำงานและมันต้องใช้คอมนิดหน่อยเลยขอแอบแต่งนิยายลงเสียเลย ส่วนงาน... ยังไม่เสร็จ(ฮา) ตอนมันก็จะสั้นๆหน่อย._.

ส่วนวันที่ไรท์จะกลับมาแต่งต่อนั้น ขอให้นักอ่านรออีกนิดนะคะไรท์สอบเสร็จนู่นเดือนหน้าต้นๆเดือนนะคะ ไม่ต้องห่วงไม่เกินวันที่5ของเดือนหน้าค่ะ

[1 comment = 1 กำลังใจ]<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:55
    รอเลยค่ะ~ ;-;! สู้ๆนะคะไรท์<3
    #114
    0
  2. #113 มิยะรินนะ (@Miyo_chan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:17
    มันก็เกินเดือนแล้วจริง(?) 
    รออ่านน้าา
    #113
    0
  3. #112 yakishoba (@yakishoba) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:18
    ขอบคุณคับ
    #112
    0