(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,306 Views

  • 181 Comments

  • 401 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    280

    Overall
    11,306

ตอนที่ 49 : สงบก่อนพายุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

“ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว?”

“พร้อมทำตามคำสั่งทุกเมื่อขอรับนายเหนือ”

“งั้นจงอย่ารอช้า ไปเรียกคนของเรากลับมาให้หมดอีกไม่นานข้าจะเริ่มแล้ว”

“ขอรับ!

“อา เกือบลืมไป”

“...”

“หากคนของเรากลับมาครบแล้วอย่าลืมจัดการพวกมันลงหม้อล่ะ”

...

ความเงียบสงบเป็นสิ่งที่เธอต้องการเพียงแต่หากเป็นความเงียบที่น่ากลัวราวกับรอคอยบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจขัดขวางให้ไม่เกิดขึ้นมาได้ เสียงรอบข้างถูกตัดออกไปอย่างกะทันหัน รอบตัวค่อยๆย่างสู่ความมืดไม่นานก็มีแสงสว่างจากปลายทางข้าหน้าส่องมา พร้อมกับคำทำนายชุดใหม่

ความมืดจะตื่นขึ้นอีกครา แต่ความแข็งแกร่งนั้นไม่เหมือนเก่า เพียงเพราะขาดแก่นกลาง จงรีบเร่งเข้าเถิดฟาโรห์เอ๋ย เวลามักไม่รอคอยใคร หรือแม้แต่การพรากลมหายใจ ยามนี้ก็เช่นกัน

พลันทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมห้องนักพรตห้องเดิม ผู้คนรอบกายก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับหนีหายหรือออกไปไหน

“เป็นอะไรไปรึไอซิส?”   นักบวชชิม่อนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่แอบมองมาครู่หนึ่ง

“ข้าต้องนำคำทำนายใหม่ไปให้องค์ฟาโรห์”

“โอ้ คำทำนายใหม่หรือ”

“ถ้าเช่นนั้นพวกเราเหล่านักพรตคงต้องไปด้วยกับเจ้าแล้วไอซิส”   นักพรตคาริมผู้ถือตราชั่งพันปีเสนอขึ้นมา

“ข้าก็หวังจะให้พวกท่านไปร่วมฟังอยู่แล้ว”

...

ร่างกายที่ได้รับการรักษาบวกกับการนอนหลับอย่างเพียงพอและไม่มีอาการเครียด ทำให้ยูกิฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วและพร้อมที่จะออกไปวิ่งเล่นกับมาน่าได้อย่างหายห่วง ร่างบางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หลังจากที่เหล่าสาวใช้เข้ามาดูอาการและเปลี่ยนชุดให้พร้อมอาหารเช้าและยาตามลำดับ

ไม่นานมาน่าก็เดินเข้าห้องมาพร้อมกับผลไม้ที่เป็นของฝากตามประสาคนมาเยี่ยมคนป่วยและลากคนที่พึ่งหายป่วยออกไปป่วนทั่วราชวัง

“มาน่าเดี๋ยวก่อน ผมตามไม่ทันแล้ว”   ยูกิยืนหอบอยู่ตรงเสาต้นหนึ่งของทางเดิน

“ยูกิ ข้าขอโทษ ข้าจะพยายามไม่วิ่งก็แล้วกันนะ”   สาวน้อยวิ่งกลับมาดูอาการของเพื่อนสนิทก่อนทั้งสองจะเปลี่ยนเป็นค่อยๆเดินกินลมชมวิวชมนกชมไม้

“เงียบดีจัง”   มาน่าพูดขึ้นมาทท่ามกลางเสียงนกตัวน้อยๆ

“นั่นสินะ เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงจะดี”

...

“ข้าจักไม่ให้พวกเจ้าได้เสวยสุขกันได้อีกต่อไป ทาส! เตรียมการถึงไหนแล้ว!!

“ได้โปรดอย่าพึ่งรีบเลยนายเหนือ เหยื่อมันไม่หนีไปไหนหรอกขอรับ”

“แล้วข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อมันมีคนอัญเชิญเทพได้นอกจากไอ้ฟาโรห์นั่น!!   น้ำเสียงโกรธาดังลั่นทั่วฐานลับ

“ข้าเกรงว่าถึงจะอัญเชิญได้ แต่ก็ใช่ว่าจะใช้งานได้อย่างเต็มกำลัง”

“เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไร?”

“ข้ากำลังจะบอกท่านว่าให้กำจัดมันผู้เป็นหัวใจของฟาโรห์เสียเพียงเท่านี้ทุกอย่างก็เรียบง่ายแล้วขอรับ”

...

“...”

“ย-อย่าเงียบกันแบบนี้สิทุกคน”   บาคุระคือคนแรกที่ทำลายความเงียบโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดอย่างโซค

“ก็ไม่ได้อยากจะเงียบนะแต่ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรดีเนี่ยสิ”   ฮอนดะบอกเหตุผลที่เงียบมานานสองนาน

“เอาล่ะ งั้นเรามาถามโซคกันดีกว่าว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้”

“เหอะ! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน”   โซคบ่นพลางหันหน้าไปอีกทาง

“อ่าว นี่สรุปไม่รู้จริงดิ”   โจวโนะอุจิถาม

“ก็เออสิวะ!   โซคก็ตะคอกตอบ

“...”   แล้วบรรยากาศก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

...

...



To be continue...

------------------------------------------------------------------------------

แล้วไรต์จะกลับมาขอเวลาอีกไม่นาน--- //โดนตบ

[1 comment = 1 กำลังใจ] <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #119 มิยะรินนะ (@Miyo_chan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 22:53
    เดี๋ยวนะ โซค นี่เอ็งไม่รู้จริงๆเรอะะ
    #119
    1
    • #119-1 wizCitysecretGerden (@keypandora) (จากตอนที่ 49)
      7 มีนาคม 2561 / 01:24
      โซคเป็นคนปากแข็งค่ะ ต้องหาไรง้าง----
      #119-1
  2. #118 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 21:34
    โซคเป็นคนตลก
    #118
    1
    • #118-1 wizCitysecretGerden (@keypandora) (จากตอนที่ 49)
      7 มีนาคม 2561 / 01:25
      55555 ความเป็นมารร้ายได้หายไปอย่างสิ่งเชิงค่ะ
      #118-1
  3. #117 ChotiDew15 (@ChotiDew15) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:56
    เพิ่งเข้าอ่านแต่ชอบมากกกกก ไรท์สู้ๆ น้าาาาา รอจร้าาา
    #117
    1
    • #117-1 wizCitysecretGerden (@keypandora) (จากตอนที่ 49)
      7 มีนาคม 2561 / 01:26
      ขอบใจจ้าทีี่มาติดตาม >< เราจะอยู่ไปจนจบเรื่องนี้ด้วยกันเนอะ
      #117-1