(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,356 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    330

    Overall
    11,356

ตอนที่ 57 : นิยามของคำว่าสงบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 พ.ค. 61

...

...

การต่อสู้ที่ยังคงดำเนินอยู่ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีฝ่ายชนะทางอาเทมเองก็ดูเหมือนจะจนหนทางถ้าหากไม่เรียกโฮรัคห์ตีออกมาก็ไม่เห็นหนทางชนะ ทางโซคที่ได้เปรียบอยู่ก็เอาแต่โจมตเรื่อยๆราวกับมีพลังมากล้นและเป็นพลังที่ไม่มีหมดไปจากตัวของโซค

“ดูเหมือนว่าหากไม่เรียกโฮรัคห์ตีออกมาก็จะไม่ชนะงั้นสิ?

“ตัวผมอีกคน..”

“คู่หูฟื้นแล้วหรอ”   อาเทมก้มถาม

“อืม แต่ว่าร่างกายยังขยับมากไม่ได้”   ยูกิมองตรงออกไปข้างหน้า การต่อยังคงดำเนินต่อไปทั้งมังกรขาว แอ็คโซเดีย แบล็คเมจิกเชี่ยน คลื่นมนตราของมาน่า

“ตอนนี้ฉันหมดหนทางที่จะชนะโดยไม่เรียกโฮรัคห์ตี้ออกมา ถ้าเป็นนายคู่หูนายจะทำยังไง”

“แล้วตัวผมอีกคนหนึ่งคิดว่ายังไงล่ะ? ถ้ายิ่งยืดเยื้อยิ่งเสียหายหนักไม่ใช่หรอ”   ยูกิเอื้อมมือไปจับใบหน้าเบาๆ

“แต่ว่า..”

“ไม่เป็นไรมีผมอยู่ทั้งคน ผมจะคอยรับเวลานายล้มลงเอง”   อาเทมผลุบตาคิด

“นั่นสินะ”   พลางใช้มือขวาจับมือที่อยู่ใบหน้าของตน

หางออกไปสักนิด ณ หลังคาบ้านของประชาชาคนใดคนหนึ่ง

“เฮ้อ ถ้าเจ้ากษัตริย์นั่นไม่ยอกเรียกโฮรัคห์ตีออกมาข้าคงต้องจัดการเองสินะ ไม่อยากจะทำเลย”   โซคบ่นพึมพำออกมารอบที่ล้าน

“ถ้าเจ้านายอยากจะรีบกลับขนาดนั้นทำไมไม่ลงมือเองตั้งแต่แรกเลยล่ะขอรับ”   และก็เป็นการแขวะเจ้านายรอบที่ล้านเหมือนกันของคาอย่างเดียเบาว์

“ยังอยากจะกลับไปแบบครบ32อยู่ใช่ไหมเดียเบาว์”

“ขอรับ จะอยู่เงียบๆ”

ทางด้านอพยพเองก็ไม่มีปัญหาทั้งทหารที่ไม่เกี่ยวข้องประชาชนตาดำๆและนักพรตที่ทำหน้าที่ของตนเองอยู่ ก็ได้แต่สวดภาวนาให้สงครามที่เกิดขึ้นโดยไม่สามารถหาสาเหตุได้ให้มันจบๆเสียที

ตู้ม!!

การโจมตีครั้งสุดท้ายของเหล่าเทพมายาได้จบลงพร้อมกับอาเทมและยูกิที่ลงจากหลังของโอซิลิสและเดินไปอยู่ข้างๆนักพรตทั้งสอง

“ข้าจะอัญเชิญโฮรัคห์ตีแล้วพวกเจ้าก็ระวังตัวด้วย”   อาเทมสั่งการทันทีที่เดินเข้ามาหา

“ขอรับ”   มาฮาโด้และเซโตะรับคำ

“ท่านยูกิไม่เป็นไรแล้วหรือขอรับ?   มาฮาโด้หันไปถามอาการของยูกิ

“ไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณมากครับ”   ยูกิยิ้มให้

“ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้วขอรับ”   อาเทมที่กำลังรวบรวมสมาธิอยู่ก็ได้สั่งให้แบล็คพาราดินกลับวิหารเวตไปและเพ่งสมาธิกับสามเทพมายาต่อในทันที

“ยอมแพ้แล้วหรือฟาโรห์”   เสียงของโซคยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง

“จะเป็นอย่างนั้นจริงๆนะหรือ?

“หืม ไปเอาความมั่นใจจากไหนมาอีกละเนี่ย”   โซคเค้นหัวเราะ

“เอาล่ะ สามเทพมายาเอ๋ยจงเป็นเครื่องสังเวยแก่เทพแห่งแสงที่อยู่สูงสุดของพวกเจ้า จงออกมาตามคำเรียกร้องของข้า โฮรัคห์ตี!!!

ตู้ม!

แสงสีทองจากฝากฟ้าสาดส่องลงมายังเหล่าเทพทั้งสามก่อนที่เทพจะลอยขึ้นไปในกลุ่มเมฆที่มองไม่เห็นและเทพตนใหม่ที่จุติลงมาแทนสามเทพ ผ้าสีขาวคลิบทองเป็นประกายส่องสว่างทั่วน่านฟ้าไอยคุปต์ท้องฟ้าที่เคยมืดเพราะพลังแห่งความมืดบัดนี้กลายเป็นท้องนภาสีฟ้าสดใสเหมือนแต่ก่อน

“เจ้าเรียกข้าอีกแล้วหนาท่านฟาโรห์”   ดั่งเสียงสวรรค์ดังก้องไปทั่วราวกับการต่อสู้นั้นจะมาเยือน ณ จุดจบเสียแล้ว

“ขออภัยเพียงแต่ข้ามิอาจเอาชนะโซคตนนี้ได้ หากปราศจากแสงสว่างอย่างท่าน”

“อย่านอบน้อมไปเลยท่านฟาโรห์ อีกอย่างที่ข้ายอมออกมาเพราะมีคนหนึ่งคอยเรียกร้องหา”   โฮรัคห์ตีแอบเหลือบมองไปทางยูกิ

“งั้นหรือ”

“ถ้าเช่นนั้นแล้วข้าจะทำให้ความปรารถนาของท่านเป็นจริงให้เอง”   โฮรัคห์ตีหันหน้าไปทางโซคที่กำลังจะต่อยมาทางเทพแห่งแสง ม่านบาเรียถูกกางออกอย่างรวดเร็วและโฮรัคห์ตีก็สวนกลับไปด้วยคลื่นพลังบริสุทธ์สูง

ตู้ม!

“แก!!!   โซคคำรามออกมาพร้อมพุ่งตัวเข้าหาโฮรัคห์ตี

“พอแค่นั้นๆ”   น้ำเสียงอันแสนจะยี้ยวนกวนใจดังขึ้น

“เสียงนี้มันโซค บาคุระ!   อาเทมหันไปมองต้นเสียง

“ว่าไงเจ้ากษัตริย์ อ่อนแอลงเยอะเลยนะ”   บาคุระร่างมืดที่ยืนจังก้าอยู่ด้านหลังของร่างอันใหญ่โตของตัวโซคและหยุดโซคได้เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?   อาเทมถามอย่างข้องใจ

“เรื่องนั้นจะยังไงก็ช่างมันเถอะ จัดการเจ้านี้ก่อนดีไหม”   บาคุระตอบอย่างไม่ระหยี่ระยะพลางไหวไล่ไปทางโซคตัวปลอมที่อยู่ในร่างของปิศาจ

“อา”   อาเทมหันไปมองโฮรัคห์ตีเพียงชั่วครู่ ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้นอีกครั้งถึงแม้จะถูกหยุดได้อย่างน่าตกใจหนึ่งครั้งและก่อนที่มันจะไม่มีครั้งที่สอง

โฮรัคห์ตียกมือสองข้างขึ้นมากุมที่อกก่อนจะเริ่มสวดร่ายมนต์ที่เป็นภาษาของอียิปต์ แสงสีขาวส่องสว่างออกมาจากมือนั้นค่อยๆอาบไปทั่วผืนดินและผืนฟ้า ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวทั้งหมดราวกับทุกอย่างจะเริ่มกลับไปเป็นศูนย์อีกครั้ง

เสียงของใครบางคนกระซิบผ่านสายลมเบาๆ

...

โฮกกกกกก!!

เสียงของโซคยังคงคำรามหลังจากที่แสงสีขาวค่อยๆหายไป

“มะ-หมายความว่าอย่างไรกัน!   เซโตะโผล่งขึ้น ภาพที่อยู่ตรงหน้าเป็นสิ่งไม่อาจจะเชื่อและไม่น่าเชื่อโซคยังคงมีชีวิตอยู่แต่ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ”   บาคุระตอบกลับ สายตาที่มองไปยังร่างอันใหญ่โตของโซค

“แค่นี้พอใช่ไหมบาคุระ”   อาเทมหันไปถาม

“อา แค่นี้แหละ ถ้าไม่อย่างนั้นข้าคงกลับไปที่นั่นไม่ได้”   บาคุระหรือโซคตัวจริงกระโดดไปหน้าร่างของตนที่กำลังนอนเลือดอาบอยู่ พลังด้านมืดค่อยๆกลืนกินพวกเขาไปทีละนิดทีละนิด จนไม่เหลืออะไรเลย ณ ที่แห่งนี้ ผืนทรายยังคงร้อนระอุ แสงแดดยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่ปราณี

ความสงบที่แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่

“ครานี้ก็ถึงตาที่ท่านต้องกลับไปแล้ว ท่านยูกิ”   โฮรัคห์ตีเอ่ยเอื้อน

“นั่นสินะ”   ยูกิก้มหน้ายิ้มรับ

“เดี๋ยวก่อนโฮรัคห์ตี หมายความว่าอย่างไรกัน”   อาเทมมองยูกิและคาของตนสลับกันไปมา

“หมายความตามนั้นเพคะท่านฟาโรห์ เกมแห่งความมืดจบลงแล้ว”   โฮรัคห์ตีอธิบายอย่างใจเย็น ดวงตาของเธอค่อยๆปิดลงและค่อยๆซึมซับกลิ่นอายของดินแดน

“ผมได้ความทรงจำตอนที่ไปเที่ยวกับพวกโจวโนะอุจิคุงออกแล้วล่ะนะตัวผมอีกคนหนึ่ง”   ยูกิเดินมาอยู่ข้างๆ

“งั้นหรอ”

“มองตาผมสิ”   สองมือช้อนใบหน้าของฟาโรห์อันเป็นที่รักของประชาชนขึ้นมาสบตา

“...”

“ไม่เป็นไรหรอกตัวผมอีกคนหนึ่ง พวกเราต้องเดินหน้าต่อไปอย่างช่วยไม่ได้”

“อันนี้รู้ แต่เพราะว่ารู้เลยไม่อยากให้คู่หูไปไหน”   อาเทมรวบร่างขอคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่น ฝังจมูกลงตรงคอสูดกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของร่างบาง

“อืม แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ถึงจะอยู่ห่างกันก็ไม่เป็นไรหรอก”   ยูกิกอดตอบ

“ขอเวลาอีกนิดเถอะ”   อาเทมกระซิบเบาๆ โฮรัคห์ตีที่ยืมมองก็ค่อยๆสลายหายไปช้าๆ นักพรตทั้งสองมองหน้ากันและพยักหน้าช้าๆ มาฮาโด้ไปจัดการลูกศิษย์โดยการลากแขนออกจากตรงนั้น ส่วนเซโตะก็ให้มังกรขาวกลับวิหารเวตไปและเจ้าตัวก็เดินกลับพระราชวัง

เหลือไว้เพียงฟาโรห์และยูกิที่ยังคงกอดกันอยู่ไม่ขยับไปไหน

“กลับวังกันเถอะนะ”   ยูกิพูดขึ้นหลังจากเงียบกันมานาน

“อา”   อาเทมถอนอ้อนกอดออกแล้วจับมือยูกิและเดินกลับวังด้วยกัน ท่ามกลางเศษซากของการต่อสู้และท้องฟ้าครามท่ามกลางความสงบของดินแดนไอยคุปต์

...

...



To be continue...

------------------------------------------------------------------------------------

ไรต์กลับมาแล้วค่าาาาา ฮือออ พึ่งฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์แบบเมื่อเช้านี้เองค่ะ /ร้องไห้/ ตอนนี้น้อยกว่าตอนที่แล้วไปประมาณ1หน้านะคะ

ถ้าถามว่าไรต์หายไปไหนก็.. ไปซ้อมเต้นเพื่อแข่งค่ะ(หาตัง)แต่กลับไม่ได้ที่ไรเลยเพราะคะแนนมันสูสีกันมากอ่ะ แล้วก็ไปคอสมาสองวันค่ะเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมานี่เองค่ะ

ไหนๆก็ไหนๆละ ขายตรงหน่อย สามารถไปตามดูผลงานคอสเพลย์ได้ที่เพจ RiRipon&Zeros น๊าาา ไม่ก็ไปทวงนิยายไรต์ได้ที่ Twitter : @FM_wiziw นะหรือจะไปทวงใน ไอจี fm.wizalyery ก็ได้นะ ไรต์อยากได้คนทักมาทวงเพราะบางทีไรต์ก็ลืม TT

[1 comment or 1 กำลังใจ] ไรต์ก็มีความสุขแล้วค่ะ ^-^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #146 manasaporn (@manasaporn) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 18:14
    ไม่อย่าพึ่งจบบบบ มาต่อออออออออออ
    #146
    0
  2. #145 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 10:06

    เย้!~ไรเตอร์กลับมาต่อแล้ว แต่อย่าให้เรื่องนี้จบเร็วนะคะไรเตอร์ไม่งั้นหนูได้ไปนอนร้องไห้แน่ สู้ๆนะคะไรเตอร์

    #145
    0
  3. #144 ยูเมะจัง (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:20

    ขขอให้แต่งยาวๆนะคะ ไม่ต้องรีบจบนะคะ กำลังรออ่านอยู่ค่า

    #144
    0
  4. #143 Ygiki (@Ygiki) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    หวังว่ามันคงยังไม่จบน้ะค้ะเพราะเราชอบเรื่องนี้มากเลยค้ะเป็นกำลังใจให้น้ะค้ะไรต์
    #143
    0