(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,354 Views

  • 186 Comments

  • 403 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    328

    Overall
    11,354

ตอนที่ 61 : สนใจไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    27 ก.ย. 61

...

...

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูบ้านพร้อมร่างของลูกชายของบ้านหลังนี้เดินเข้ามาอย่างไร้เรี่ยวแรง

“กลับมาแล้วครับ”   ยูกิทักทายด้วยน้ำเสียงที่เบาผิดปกติ

“กลับมาแล้วหรอยูกิ เป็นอะไรไปลูก”   ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหาอย่างห่วงใย

“ไม่รู้สิครับ รู้สึกง่วงนอนแปลกๆ ยังไงผมขอตัวขึ้นไปนอนก่อนนะครับข้าวเย็นเดี๋ยวตื่นแล้วจะลงมาอุ่นเองครับ”   ยูกิร่ายยาวก่อนจะเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง

ปุบ!

ยูกิโยนกระเป๋าไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินเซๆแล้วล้มนอนลง ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรทุกอย่างก็ดับวูบเหมือนมีใครมาปิดไฟยังไงยังงั้น

“ยูกิ”   เขาฝันว่าเหมือนมีใครบางคนกำลังเรียกเขาจากที่อันแสนไกล น้ำเสียงที่คุ้นเคยแต่มันกลับเบาจนไม่แน่ใจ และเสียงนั้นก็เรียกเขาอยู่หลายครั้ง หลายครั้ง นับไม่ถ้วนจนเขาลืมตาตื่นขึ้นมาเอง

“ฝันหรอ? เป็นฝันที่แปลกดีจัง”   ยูกิพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนเสียงของท้องจะร้องดังขัดความคิด สองขาพาร่างตัวเองลงจากบันไดบ้านที่มืดๆแล้วเดินมาที่ห้องครัวอย่างเคยชิน มือขวาลูบที่ผนังห้องเพื่อหาสวิตซ์ไฟ ไม่นานก็เจอ

แป๊ก

เสียงกดสวิตซ์ไฟดังตามมาด้วยแสงไฟนีออนทำให้เห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น ยูกิเดินดิ่งตรงไปที่ตู้เย็นเพื่อนำอาหารมื้อเย็นที่แม่เขาทำทิ้งไว้ให้ออกมาอุ่นด้วยไมโครเวฟ ระหว่างนั่งรอเวลายูกิก็คิดถึงเรื่องที่ฝันเมื่อครู่ แวบแรกที่ภาพในหัวมันชัดเจนขึ้นมาก็คือ อาเทม

“คิดไปเองมากกว่าสินะ ฮะๆ”

ติ๊ง!

เสียงของไมโครเวฟดังขึ้น ร่างบางลุกไปหาถุงมือกันความร้อนมาสวมก่อนจะเปิดฝาของตู้ออกพร้อมกลิ่นหอมของกับข้าวมื้อเย็น ยูกิยกอาหารทั้งหมดไปวางบนโต๊ะแล้วเดินไปถอดถุงมือกันความร้อนออกถึงจะกลับมานั่ง

“จะกินแล้วนะครับ”   ยูกิพนมมือแล้วพูด และค่อยๆใช้มือขวาจับถ้วยข้าวขึ้นมานั่งกินคนเดียวอย่างเงียบๆ

/บางทีความเหงาคงเป็นเพื่อนเราได้ดีที่สุดแล้วสินะตอนนี้/

...

เช้าวันหยุดมาถึงอย่างรวดเร็วแต่ถึงอย่างนั้นยูกิก็ยังคงที่จะเลือกนอนต่ออย่างไม่สนใจแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาเลยแม้แต่น้อย หลังจากพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่นานสุดท้ายก็หมดความอดทนจนต้องลุกไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวแล้วค่อยลงไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน วันนี้ยูกิเลือกที่จะแต่งตัวสบายๆไม่ยุ่งยากด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำกับกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบง่ายๆ

“ผมขอออกไปเดินเล่นหน่อยนะครับ เดี๋ยวกลับมา”   เจ้าตัวพูดกับคุณปู่ก่อนที่จะเดินออกประตูมาโดยไม่ได้ทันฟังที่ปู่พูดเลย

ร่างเล็กเดินเล่นไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง แสงแดดยามสายก็ค่อนข้างที่จะทำร้ายผิวกายของร่างนั้นแต่เจ้าของกลับไม่ได้สนใจหรือใส่ใจอะไรทั้งนั้น ทีอียิปต์ยังแรงกว่านี้เขายังไม่เห็นบ่นแค่กับแดดที่ญี่ปุ่นจะเท่าไหร่กันเชียว ยูกิบ่นอุบอิบในใจ

จนกระทั่งขาสองข้างพาร่างมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะประจำเมือง น่าแปลกที่วันนี้เหมือนจะมีใครจงใจปล่อยให้สวนนี้อยู่อย่างอ้างว้างและเงียบเหงา ยูกิมองซ้ายมองขวาเพื่อหาผู้คนแต่กลับไม่มีใครเลยนอกจากตน

/เอาเถอะ นั่งแป๊ปๆเดี๋ยวเราก็ไปแล้วนี่เนอะ/

ร่างเล็กพาตัวเองไปนั่งเก้าอี้ใต้ร่มไม้ใหญ่ สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านมาสามารถทำให้ใครหลายคนเคลิ้มหลับได้แต่คงไม่ใช่ยูกิในตอนนี้ สองตาค่อยๆปรือลงแล้วปิดลงไปในที่สุดในหัวก็กลับคิดแต่เรื่องฝันของเมื่อวานตอนเย็น เสียงที่แสนจะคุ้นหูแต่กลับเบาจนไม่แน่ใจ

เมื่อนั่งพักให้หายเหนื่อยแล้วยูกิก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะกลับบ้านของตัวเอง แต่แล้วก็มีใครบางคนเอ่ยรั้งไว้ก่อนที่จะหันหลังออกจากสวนสาธารณะ

“นี่ๆ พี่ชายมาดูเอลกันหน่อยสิ!   เสียงของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งพูดกับเขาอย่างกระตือรือร้น ยูกิหันไปยิ้มให้อย่างอ่อนโยนและพูดตอบกลับไปทำให้เด็กชายคนนั้นยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เอาสิ”

...

“อา.... แพ้อีกแล้ว”   เด็กชายทำหน้าเศร้า

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ก็เก่งแล้วและฉันก็คิดว่านายยังจะเก่งกว่านี้อีกนะ”   ยูกิพูดให้กำลังใจด้วยความอ่อนโยนและมือที่ลูบหัวอย่างช้าๆ

“จริงหรอครับ! ถ้าอย่างนั้นผมจะพยายามมากกว่านี้”   เด็กน้อยตะโกนขึ้นก่อนจะวิ่งวนไปวนมาและ  “คราวหน้าที่ผมเก่งขึ้นพี่ชายจะต้องมาดูเอลกับผมอีกนะ”

“อื้ม”

“สัญญาแล้วนะ”   เด็กน้อยยกนิ้วก้อยขึ้นชูตรงหน้า ยูกิเองก็ไม่รอที่จะเกี่ยวก้อยให้กับสัญญานั้น

“ครับ”

“หวา จะบ่ายโมงแล้วหรอเนี่ย ผมกลับก่อนนะพี่ชายแล้วเจอกันใหม่”   หลังจากพูดจบเด็กน้อยก็รีบกุลีกุจอเก็บการ์ดแล้ววิ่งกลับออกจากสวนสาธารณะไป ยูกิเองก็ต้องกลับบ้างแล้วสองมือค่อยๆกวาดการ์ดเข้าหาตัวเองแล้วตอกการ์ดให้เข้ากันและเก็บเข้ากระเป๋าทันที

ยูกิค่อยๆพาร่างของตัวเองออกจากสวนโดยไม่หันกลับไปมอง แต่กลับก้มมองพื้นแทนการมองตรงไปข้างหน้า

“นี่นายน่ะ”

“...”

“สนใจคนเดินเป็นเพื่อนไหม?”

...

...



To be continue...

-----------------------------------------------------

[1 comment = 1 กำลังใจ]

ขอโทษที่สาปสูญไปนานนะคะ ไรท์กลับมาแล้วค่ะTT ไรท์คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกก หลังจากไม่ได้เล่นคอมมานานเสียเหลือเกิน วันนี้มาบ่นไม่เยอค่ะ เพราะเรารู้ว่าไม่มีใครอ่าน(ฮ่า)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #157 HUNTER-LAW1 (@HUNTER-LAW1) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 18:21
    คิดถึงไรท์ใจจะขาด
    #157
    0
  2. #156 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 16:18

    คนอ่านอยู่นี้ไงคะไรท์ กลับแล้วรีดก็ดีใจมากเลยล่ะคะ กลับมาต่อเร็วๆนะคะ

    #156
    0