(Yaoi:Atem x Yugi) The mission กาลเวลาคือเครื่องพิสูจน์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,337 Views

  • 186 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    311

    Overall
    11,337

ตอนที่ 62 : จากนาย[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    26 ก.พ. 62

...

...

“นี่นายน่ะ”

“...”   ทำไมกันนะ เสียงมันช่างคุ้นเคยอะไรแบบนี้หรือว่าเรากำลังจะฝันอยู่

“สนใจคนเดียวเป็นเพื่อนไหม?”   ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ เพราะว่าแสงแดดที่มันจ้าจนทำให้ผมแสบตาหรือใบหน้าของเขาที่กำลังส่งยิ้มมาให้ผมกัน สองขาที่ออกวิ่งโดยที่สมองยังไม่ทันได้สั่งการแบบนี้มันเป็นอะไรที่ไม่ชอบเลยจริงๆแต่ยกเว้นครั้งนี้ก็แล้วกัน

ยูกิวิ่งเข้าไปกอดกับใครบางคนที่ทำให้เขาคิดถึงตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอหน้า พยายามไม่คิดถึงวันเวลาที่อยู่ด้วยกันแทบจะทั้งวัน

“คิดถึงฉันขนาดนี้เลยหรอ?”   คนในอ้อมกอดได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก

“เงยหน้ามาให้ดูหน่อยสิ”   เสียงของอาเทมที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้ยูกิต้องขยับคอหนีลมหายใจร้อนๆที่เป่าอยู่ข้างๆแล้วส่ายหน้าไปมา แถมยังได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของอาเทมอีกด้วย

“กลับบ้านกันไหม?”

“อือ”

...

หลังจากที่เดินกุมมือกันเข้าบ้านโดยมีสายตาของผู้เป็นปู่มองตามหลังจนลับตา ทั้งสองคนขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆคนหนึ่งก็นั่งลงบนเตียงส่วนเจ้าของห้องก็เลือกที่จะเอาเก้าอี้ที่อยู่ตรงโต๊ะทำงานมานั่งแทน

“แล้วนายจะไปนั่งตรงนั้นทำไม?”   อาเทมถามด้วยความไม่เข้าใจ(จริงๆก็เข้าใจแหละแค่อย่างแกล้งเท่านั้นเอง)

“ก็... เปล่านี่ ผมแค่อยากจะนั่งตรงนี้”   แถไปเรื่อย นี่แหละคือนิยามของเขาในตอนนี้ ตอนที่หัวใจกำลังทำงานหนักขื่นไปนั่งข้างอาเทมละก็มีหวังไม่ได้คุยกันพอดี

“อา ตามใจนายเลยแล้วกัน”

“แล้วทำยังไงนายถึงมายุคนี้ได้ล่ะ?”   ยูกิตรงดิ่งถามทันทีที่เพราะข้องใจตั้งแต่ที่เขาเดินมาหาด้วยชุดสบายๆแล้ว

“เรื่องมันยาวน่ะ จะเล่าให้ฟังแล้วกัน”   คำว่าเล่าของอาเทมก็เหมือนเอาเรื่องทั้งหมดมาสรุปให้ฟังไม่เกิน2นาที สรุปก็ง่ายๆอาเทมให้ไอซิสติดต่อกับผู้ที่เคยถือครองสร้อยคอพันปีอย่างอิชิสุว่าองค์ฟาโรห์จะมาที่ยุคนี้ส่วนเรื่องการข้ามเวลาก็แค่ทำทุกอย่างเหมือนตอนที่ยูกิกลับมาเท่านั้นเอง

...

ที่เขาว่ากันว่าเวลาแห่งความสุขมันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เรื่องนี้มุโต้ ยูกิ ขอไม่คัดค้านหรือมีข้อโต้แย้งสงสัยใดๆเพราะเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่ออยู่กับคนๆนี้

“อา เย็นแล้วสิ”   อาเทมพูดออกมาเอาๆราวกับเป็นคำอุทาน

“อืม”   ยูกิเองก็ตอบไปโดยอดคิดไม่ได้เลยว่าวันพรุ่งนี้คนๆนี้จะมาหาเขาอีกไหม

“คู่หู”   อาเทมเรียกยูกิเสียงแผ่ว

“อ-อะไร”   จู่หน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“จำที่บอกก่อนนายจะกลับยุคนี้ได้หรือเปล่า?”

“จ-จำไม่ได้หรอก ก-ก็นายพูดเบาขนาดนั้นนิ!”   ทำไมแค่นี้เขาต้องตะคอกด้วยเนี่ยยูกิได้แต่ถามตัวเองอยู่อย่างนั้น

“งั้นฟังอีกรอบแล้วกัน อ่อมีกฎอยู่ว่าถ้านายเขินจะมีการลงโทษนะ”   อาเทมยิ้มกรุ้มกริ่ม

“เดี๋ยวสิๆ—”   ยูกิยังไม่ทันเอ่ยห้ามได้หมดประโยค เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอีกฝ่ายอยู่ดังอยู่ข้างหูเขาเสียงแล้ว

“ข้ารักเจ้านะคู่หูแล้วก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจด้วย”   ทั้งคำพูดเสียงและสำเนียงแบบฟาโรห์นั่นทำให้เขาแทบลงไปดิ้นตายข้างล่าง นี่อาเทมกะฆ่าเขาให้ตายโดยทำให้หัวใจคนอื่นวายหรอ!

“...”

“อ่า นิ่งไปเลย คู่หู..”   อาเทมจับไหล่ยูกิพร้อมกับเขย่ามันนิดๆให้พออีกคนรู้สึกตัว

“ห-ห้ะ!”   ยูกิดึงสติกลับมาพร้อมกับใบหน้านิ่งๆของอาเทมที่กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง(ที่ได้แกล้ง)ตามด้วยริ้วแดงๆที่ลามจากแก้มไปจนถึงใบหู มือสั่นๆของตัวเองค่อยๆยกขึ้นไปแล้วดันหน้าอีกฝ่ายออกช้าๆ

“นายเขิน?”

“ม-ไม่—”   ปากบางกำลังพึมพำแต่ก็โดนอีกคนตัดประโยคไปอย่างซึ่งๆหน้า

“เรามีกฎว่ายังไงนะ?”

“ไม่ได้เขิน!”   บอกได้เลยว่ายูกิตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงหลังจากหาเส้นเสียงของตัวเองอยู่นาน

“แล้ว... ทำไมหน้าแดง? ร้อนหรือเป็นไข้?”   ยัง ยัง อาเทมยังไม่เลิกแกล้งอีกคน

“ร้อนหรอกน่า”   ยูกิพูดไปก้มหน้างุดลงไปจนแทบไม่ได้ยิน แต่นั่นแหละหูของอาเทมดีเขาได้ยินมันทุกประโยคนั่นแหละ หลังจากแกล้งอีกฝ่ายจนหน่ำใจองค์ฟาโรห์แล้วทุกอย่างก็ดูเงียบลงจนรู้สึกได้แทบจะทันที

“...”

“คืนนี้นายจะนอนที่ไหน?”   คำถามพื้นๆที่ได้ยินอยู่ทุกวันอาจดูไม่มีอะไรมาก แต่สำหรับบางคนก็เพียงพอกับความว่าความสุขเล็กๆ

“แล้วคู่หูคิดว่าฉันจะไปนอนที่ไหน?”   ไอ้การต่อปากต่อคำของอาเทมนี่ยังคงเส้นคงว่าได้เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“ผมจะไปรู้กับนายหรอ”

“นอนนี่แหละ ไม่อยากเดินกลับแล้ว”

“เห๊ะ? เดินกลับหมายความว่ายังไง?”

“ก็เดินกลับโรงแรมไง ไม่อยากเดินแล้วมันไกล”   อา ยูกิคิดว่าตัวเองพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างเสียแล้ว พูดจบอาเทมก็ทิ้งตัวลงนอนเตียงของเขาทันที แต่เดี๋ยวสิแล้วทำไมในหัวของเขาถึงมีคำถามมากมายผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดเนี่ย

“พรุ่งนี้ฉันจะตอบคำถามให้แล้วกัน วันนี้พักผ่อนก่อนเถอะคู่หู”   อาเทมที่แอบมองสีหน้าของอีกฝ่ายมานานเลยพูดดักทางก่อนที่จะโดนตั้งคำถามใส่แบบไม่มีให้พัก  ยูกิก็ได้แต่พยักหน้าก่อนจะเดินออกไปเอาผ้าเช็ดตัวและชุดนอนมาให้คนที่กำลังนอนสบายบนเตียงของเขา

“อาเทม ตื่นก่อนไปอาบน้ำก่อนนะ”   ยูกิเขย่าตัวอาเทมเบาๆแต่ผลปรากฏคนอีกคนหลับลึกไปเสียแล้ว ยูกิเดินออกห้องไปอีกรอบเพื่อที่จะชำระร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน

ยูกิค่อยๆเดินย่องเข้าห้องที่ปิดไฟหมดทุกดวงมีเพียงแสงไฟด้านนอกเท่านั้นที่ส่องเข้ามาพอทำให้มองเห็นได้อย่างลางๆ อาเทมยังคงนอนอยู่ท่าเดิมคือนอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าผนังห้องแต่แค่ขยับเข้าไปนอนข้างในเท่านั้นเอง ทำให้มีที่ว่างพอสำหรับตัวเขาที่กำลังจะนอนในตอนนี้

นอนไม่หลับ... ส่วนเหตุผลน่ะหรอเพราะคนที่กำลังนอนกอดเขาอยู่ข้างหลังนี่ยังไงล่ะ!! ยูกิไม่อยากจะขยับตัวอะไรมากเพราะกลัวที่กำลังหลับลึกตื่นขึ้นมาสักเท่าไหร่ หรือเป็นเพราะใบหน้าที่ดูอิดโรยตอนที่กำลังนอนอยู่ก็เป็นได้

“นอนไม่หลับหรอ?”   ใครหลับลงก็บ้าแล้ว ยูกิได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกไปให้คนที่นอนอยู่ด้านหลังได้รับรู้

“...”

“หึ เขินหรอ?”   อาเทมถามออกไป   “โอ้ยๆ อย่าตีสิ”  พลางหลบแขนเล็กๆนั่น

“รู้ก็อย่าพูดสิ!”   คนร่างเล็กตีอีกคนไม่หยุดแถมใบหน้าแดงก่ำยันหูเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี

“ฮ่าๆ”   สุดท้ายทั้งคู่ก็หลับพร้อมกันต้องขอขอบคุณความเหนื่อยจากการเล่นไล่ตีกันบนเตียง

...

วันอาทิตย์ วันหยุดสุดสัปดาห์วันที่หลายๆคนรอคอยที่จะได้อยู่กับครอบครัวหรือคนที่รักอย่างมีความสุขโดยที่ไม่มีอะไรมาขัดขวางและนั่นคงรวมไปถึงร่างที่นอนกอดกันกลมบนเตียงที่ไม่ได้เล็กและไม่ได้ใหญ่จนเกินไป

ยูกิเป็นฝ่ายตื่นก่อนแทนที่ปกติจะเป็นอีกคนคงอาจเป็นเพราะคงไม่มีภารกิจในการบริหารบ้านเมืองก็เป็นไปได้เลยกลายเป็นคนนอนตื่นสายไปเสียนี่ ร่างเล็กนอนมองอีกคนที่เรียกได้ว่าอยู่ในระยะประชิด รูปหน้าเรียวสันกรามที่เห็นได้ชัด ผิวสีแทนที่เรียกได้ว่าเซ็กซี่เลยทีเดียว การหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอทำให้ได้รู้ว่าอีกฝ่ายยังคงอยู่ในห้วงนิทรา

หลังจากนอนมองจนเบื่อ(?)แล้วยูกิเลยตัดสินใจที่จะปลุกให้อาเทมได้ไปอาบน้ำเสียที

“อาเทม”

“...”

“อาเทม..”

“...”

“ตัวผมอีกคนหนึ่ง”

“...”   ยูกิไม่เคยรู้สึกจนปัญญากับอะไรแบบนี้มาก่อน เรียกก็แล้วจับเขย่าตัวก็แล้วยังไม่มีท่าทีที่จะลืมตาขึ้นมา แต่บางทียูกิอาจไม่รู้ว่าอาเทมนั้นตื่นขึ้นมาก่อนหน้าคนปลุกเพียงเล็กน้อยก่อนจะแกล้งหลับให้คนตัวเล็กสำรวจนู่นนั่นนี่ไปเรื่อย

“เฮ้ออ”   เสียงถอนหายใจเล็ดลอดเข้าหูมาคนที่แกล้งนอนอยู่ก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงใด(รู้สึกสงสารนะแต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอแกล้งให้สมใจอยากก่อนดีกว่า)

“...”   ยูกิตัดสินใจลุกออกจากเตียงไปเพื่อทำธุระส่วนตัวยามเช้าแต่ดันติดแขนใครสักคนที่กำลังนอนอยู่ มือของยูกิพยายามในการแงะเอามือขององค์ฟาโรห์ออก

“รีบไปไหนล่ะ?”   ยูกิไม่เคยมีความรู้สึกอยากจะตีหัวใครสักคนเหมือนกันแต่ครั้งนี้คงจะเกินทนไปหน่อย   “โอ้ย เจ็บนะตีมาได้”

“ก็ปล่อยสิผมจะไปกินข้าว”

“รู้แล้วๆไปด้วยกันสิ ไหนๆก็ตื่นแล้วทั้งที จะได้คุยกันให้รู้เรื่องด้วย”   อาเทมร่ายยาวก่อนที่จะลุกตัดหน้าอีกคนไปยังห้องน้ำ ทิ้งไว้แต่เพียงยูกิที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับความสงสัยและความรู้สึกแปลกๆที่ก่อขึ้นในใจ

...

...


[100%]

To be continue...

-----------------------------------------------------------------

.ลงครั้งที่ 3 : .............................ฮือออออออออออ อีกไม่นานก็จบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่อยู่กับเรามาจนถึงตอนนี้หรือคนที่เข้ามาอ่านใหม่ รวมไปถึงคนที่รอไรท์อย่างเรา เรื่องนี้ก็แต่งมาสองปีค่ะ อีกนิดก็สามปีแล้วTT แล้วเราก็จะเปิดเรื่องใหม่ค่ะ ใครดู Code Geass บ้างคะ? ไรท์ว่าจะแต่งคู่ สุซาลูลู่ค่ะ (suzalulu)

อ้อ แน่นอนค่ะว่าไรท์จะไม่ปิดเรื่องนี้ทิ้งหรือให้ไปซื้อหนังสือค่ะ เปิดให้อ่านแบบนี้ต่อไปค่ะ เพื่อไรท์คิดถึงก็จะมาแต่งตอนพิเศษค่ะ


[comment or กดให้กำลังใจ] อย่างไหนก็ได้แค่นี้ไรท์ก็มีกำลังใจในการเขียนฟิคต่อแล้วค่ะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #173 1192002 (@1192002) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 02:37

    ติดหนังมากค่ะไรท์..ยังไงก็มาต่ออ่านให้จบเถอะนะคะไรท์????????

    #173
    0
  2. #171 manasaporn (@manasaporn) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:55
    มาอัปต่ออออออ
    #171
    0
  3. #170 dogtwo601 (@dogtwo601) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:55

    ฮือหนูติดอ่า

    มาต่อให้หนูหน่อยน้า

    T^T

    #170
    0
  4. #169 IBlackIAloneI (@godice_9292) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:21

    พึ่งมาติดตามอ่านค่ะ พออ่านไปแล้วสนุกมากๆเลยค่ะ ติดงอมแงมเลย555 ภาษาดีมากค่ะเท่าที่ลองอ่านทุกตอนถึงล่าสุด รู้เลย ชอบค่ะ แทบไม่มีคำผิดเลย ชอบคู่อาเทมกับยูกิ มากๆ ด้วย แล้วก็ รีบมา อัพนิยายไวๆนะคะ รออยู่นะคะ จงลงแดงแล้ววง่า &#128514;&#128514;
    #169
    0
  5. #168 MaMeRu Sans Tale (@mameru1827) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 14:51

    รออ่านอยุ่นะค่ะ

    #168
    0
  6. #166 Cordelia Adler (@nichimurayukina) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 07:50

    หนูเพิ่งอ่านนิยายไรต์เมื่อวานเอง สนุกมากกกกกก อยากให้ไรต์มาต่อไวไวอะะะะ นะๆ ถ้าไรต์ว่างก็มาต่อเถอะนะ รีดทั้งหลายกำลังรออยู่ หนูก็คนนึงหละ 55555

    หนูชอบภาษาไรต์มาก อยากแต่งให้ได้แบบไรต์มาก อย่างน้อยถ้าได้ภาษาระดับไรต์มา ก็คงจะแต่งสนุกมาก รีดก็คงไม่เบื่อด้วย (แต่งนิยายอยู่เหมือนกัน TT)
    #166
    0
  7. #165 1192002 (@1192002) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:44

    มาต่อไว้ๆนะคะรออยู่ค่ะ

    #165
    0
  8. #164 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 21:39

    อ่า! ไรท์คะ หนูจะขาดใจตายเอานะคะถ้าไรท์ทำแบบนี้อะ! หนูรอแล้วรอเล่าเลยนะคะ!

    #164
    0
  9. #160 thanakron867 (@thanakron867) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 09:02

    ไรเตอร์คะ หนูมีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่ไรท์มาอัพให้ ดีใจจนเนื้อเต้นเลยคะ รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายถ้าไม่ได้อ่านต่อ ตัวเริ่มสั่นแล้ว อยากจะกรี๊ดร้องดังๆด้วยความยินดีที่ไรท์กลับมาใจจะขาดแล้วเจ้าข้า!~ ขอให้โชคดีกับการสอบและกับมาอัพไวๆนะคะสู้ค่ะ! จะเป็นกำลังใจให้เสมอคะ!

    #160
    0
  10. #159 น่ารักดัมเบล (@34524) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 14:05
    *0* ขอบคุณที่อัพคะ
    #159
    0