[Yaoi] ASTAROTH พันธนาการดวงดาว

  • 75% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 19,297 Views

  • 359 Comments

  • 1,107 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    80

    Overall
    19,297

ตอนที่ 33 : ตอนพิเศษ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

เลสธีราห์ตั้งใจจะไปพบเอเดรียนเพื่อให้เขาพูดกับมารดา แต่หลังจากแจ้งกำหนดว่าเขาจะเดินทางกลับไปยังแอสทารอธด้วยเรือเซเลสต์ และมารดาของเขาจะอยู่บนเรืออาคาเซีย เอเดรียนก็ตัดบทสนทนาด้วยการบอกว่าตัวเองจะโดยสารไปกับเรืออาคาเซียด้วยเพื่อพูดคุยกับท่านราชเลขาด้วยตนเอง โดยไม่ฟังคำชี้แนะจากอีกฝ่ายต่อ

ไม่รู้ไปมั่นใจอะไรมาจากไหนกัน...

แต่เมื่ออีกฝ่ายค่อยๆกุมมือเขา และลูบผมยาวสีอ่อนช้าๆ พร้อมกับเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนว่าเขายังบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เลสธีราห์ก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายแค่ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องของ 'คนอื่น' เพราะช่วงเวลาที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มันช่างหาได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน เลสธีราห์เพียงยิ้ม และวางมือลงบนบ่าที่ได้รับบาดเจ็บของอีกฝ่าย

ก่อนจะชะโงกไปจูบบนริมฝีปากของคนตรงหน้าแทนคำตอบ

เอเดรียนไม่คุ้นชินกับการมีช่วงเวลาแบบนี้เป็นของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดปฏิเสธ ชายหนุ่มจูบตอบ รวบกอดร่างโปร่งเข้ามาอย่างที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำ และทอดยิ้มจางเมื่ออีกฝ่ายขยับริมฝีปากตอบรับ พวกเขาไม่เคยมีเวลาอ้อยอิ่งเช่นนี้ ไม่เคยได้หยอกล้อว่ารสจูบของเลสธีราห์ช่างไม่ประสา หรือกิริยาอ้ำอึ้งในความพยายามเชิญชวนของอีกฝ่าย มันน่ารักเสียมากกว่าทำให้เกิดความต้องการ

เซนทอร์ไม่อยากแสดงออกในที่ทางสาธารณะ และยังไม่อยากกลับไปที่มหาคฤหาสน์

ดังนั้นสถานที่ที่เป็นส่วนตัวที่สุดในตอนนี้คงเป็นห้องบัญชาการของเรือเซเลสต์

เลสธีราห์รู้ตัวว่าเขาอ่อนประสบการณ์ และหากจะจำกัดความก็คงจะเป็นคำว่า 'ไม่ได้เรื่อง' ด้วยทั้งชีวิตนี้ก็เคยมีสัมพันธ์เกินเลยเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง อีกทั้งเป็นไม่กี่ครั้งที่เขาทำได้แค่ตอบสนอง "ไหล่ของเจ้าเจ็บ... อย่าออกแรงมากจะดีกว่า" คนพูดก้มหน้า ขณะผ่อนลมหายใจยากเย็น ร่างโปร่งผอมเพรียวเกร็งหนีเมื่อถูกดึงให้นั่งคร่อมบนหน้าตักกว้าง

"ข้าไม่ได้ขยับไหล่เลยด้วยซ้ำ..."

เอเดรียน มองขึ้นสบตาคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตักของตน ขณะเคลื่อนมือไปตามผิวหนังเปล่าเปลือย เฝ้ามองดวงตาสีฟ้าครามสั่นระริก และริมฝีปากบางที่เจ้าตัวเผลอเม้มกัดเองโดยไม่รู้ตัว "...!" เลสธีราห์ผ่อนลมหายใจแรง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา ในยามที่นิ้วเย็นเฉียบแทรกผ่านเข้ามาช่วยให้เขาผ่อนคลาย เอเดรียนเพียงจูบปลอบ ทั้งบนแผ่นอก และลาดไหล่ ไล่ขึ้นไปถึงลำคอและพวงแก้ม จบที่ริมฝีปากที่จวนเจียนจะได้แผลจากฟันของตัวเอง

พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้ชิดขนาดนี้มานานแค่ไหนกันหนอ

เลสธีราห์โอบแขนรอบลำคอแกร่ง และขยับริมฝีปากตอบรับอย่างโหยหา ขยับลิ้นเกี่ยวกระหวัดพันด้วยแรงอารมณ์และสัญชาติญาณ รับรู้ถึงสัมผัสที่ขยับขยายเบื้องล่างเพื่อสร้างความคุ้นเคย พวกเขาไม่ได้สนทนากันต่อ มีเพียงการจูบครั้งแล้วครั้งเล่าเท่านั้นที่ปลอบประโลมให้สงบจิตใจ ร่างโปร่งหลับตาลง และยิ่งแอ่นร่างเข้าหา กดกายแนบชิดแทบทุกส่วน

 "อือ...!"

และเมื่อร่างสูงแทรกกายเข้าแทนที่ เลสธีราห์ก็กำมือแน่นเพื่อกดกลั้นเสียงครางของตัวเอง เขาซบหน้ากับบ่าของอีกฝ่าย สัมผัสกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ยังเจือกลิ่นเลือดจากบาดแผล เขาย้ำกับตัวเองว่าคนตรงหน้ายังบาดเจ็บ และน้ำหนักของเขาก็มากเกินกว่าจะเหนี่ยวรั้ง แต่เมื่ออีกฝ่ายขยับกายขึ้นกระแทกสวน ร่างเบื้องบนก็ทำได้เพียงกระชับแขนกอดคนตรงหน้าแน่นยิ่งกว่าเดิม

"อะ...!... เอเดรียน!"

เสียงเรียกนั้นแหบพร่า และเจือด้วยความต้องการมากกว่าห้ามปราม ขาเรียวสั่นระริก สะท้านด้วยความรู้สึกเสียวซ่านรัญจวน สองแขนเหนี่ยวรั้งลำคอแกร่งพยุงร่างเอาไว้ เลสธีราห์ช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายเนิบช้า ด้วยสีหน้าแดงก่ำและลมหายใจกระตุกสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ "ข... ข้าจะทำเอง"

ช่างเป็นคำขอที่หัวรั้นและฝืดฝืนตัวเอง แต่เอเดรียนก็ไม่อยากขัดใจ

"เช่นนั้นก็ทำ..."

ร่างโปร่งคลายวงแขนลงจากบ่ากว้าง และวางเท้ากับฟูกเตียงแข็ง ตัวเขาเองยังไม่คุ้นเคย และเซนทอร์หนุ่มก็ทำได้แค่ปรับลมหายใจให้ผ่อนคลาย แต่เพียงแค่กดสะโพกมนเพื่อให้อีกฝ่ายแนบชิดยิ่งขึ้น ทั้งร่างก็กระตุกเกร็งด้วยความเสียวสะท้าน หวามซ่านจนแทบจะทนไม่ไหว "อือ!"

เขาได้ยินเสียงเอเดรียนหายใจกระตุก และเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งคู่

ร่างเบื้องบนเริ่มขยับตัวช้าๆ เบือนหน้าหลบสายตาด้วยความอับอาย แต่ความปรารถนาในกายผลักดันให้ทั้งร่างขยับไหวแรงขึ้น กระชั้นขึ้น ให้อีกฝ่ายแตะสัมผัสถึงส่วนลึกที่สุด และเมื่อเอเดรียนขยับตอบสนอง เสียงครางแผ่วพร่าก็หลุดออกมาจากปากก่ำแดงชอกช้ำ

แต่มันก็ไม่เพียงพอเลย สำหรับความโหยหาตลอดมา



~ ~ ติดตามต่อในเล่มน้า ~ ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #304 ~8018~forever (@yamamoto18) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:46
    พออ่านประโยค ‘พวกเขาไม่เคยมีเวลาได้อ้อยอิ่งเช่นนี้’ …  อ่าาาาาา  นี่มันช่วงคืนความสุขให้คู่หลั--------------  สงสารรรรรรร 55555555555
     
    -///////////////////////-
    อ่าาาาส์  ช่วงคืนความสุขให้แม่ยกเลสด้วย ....... //กอดหมอนบิดไปสิ
     
    //ดูดนมเย็น (<<หวาน)
     
    #304
    0
  2. #206 ตุ๊กตาสายหมอก (@dek-eiei) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:39
    ทำไมรู้สึกเนื้อเรื่องตอนนี้มันเทาๆ (จริงๆค่อนไปทางดำเลยแหละ ต้องขอบคุณคูแรนน์ที่ทำให้มันเป็นแค่สีเทา 555) // เวิ่นไรเนี่ยชั้น = =?
    ตั้งแต่อ่านนิยายไรท์มาไม่เคยรู้สึก'ไม่ชอบ'พระเอกมาก่อนเลยว่ะ อย่างมากแค่หมั่นไส้ ไม่ได้เกลียดนางนะ แต่ไม่ชอบนิสัยอ่ะบอกไม่ถูก อยากเชียให้เลสทิ้งไปอยู่กะพ่อซะเลยสะใจดี หึๆๆๆ
    สุดท้าย...เรียฟจ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา >3< คิดถุงงงงงงงงจางโลยยยยยยยยย มากอดหน่อยยยย ><><><
    #206
    0