ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 5 ส่วนหนึ่งหรือส่วนเกิน (03)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    31 ส.ค. 58

 ตอนที่ 5 ส่วนหนึ่งหรือส่วนเกิน

      วินาทีแรกที่เห็นโมกข์เดินตามออกมา หัวใจของพาขวัญต้องระรัวคล้ายว่า เธอมีความหมาย เพียงชั่วอึดใจสีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก อย่านำเอาความหวังมาวางไว้บนบ่าจะดีกว่า รั้งแต่จะสร้างความหนักอึ้งมากกว่าเดิม คนอย่างโมกข์ เจ้าของไร่กาแฟจอมใจนะหรือจะเลี้ยวหลังกลับมาใยดี
      จากนั้นต้องเร่งฝีเท้าไวๆ เดินตามชายหนุ่มไป พบว่าเขาหยุดอยู่ยังรถคันโต
     
ขึ้นรถจากน้ำเสียงดุดันทำให้ร่างระหงพาลูกๆ ขึ้นรถตามคำสั่ง ไม่นานรถได้เคลื่อนตัวออกนำพาทุกคนกลับไปยังไร่อันเป็นที่รัก ทิ้งให้คุณหญิงธัญญาเรศนึกเจ็บใจไม่น้อย
      ในความสัมพันธ์ของย่าหลานไม่ราบลื่น มันโรยด้วยตะปูและกรวดหินมากมาย ความหลังครั้งอดีตเป็นหอกแหลมคอยทิ่มแทงใจเรื่อย เป็นตัวก่อความชังและทิฐิซึ่งสุมอยู่ในทุกห้วงความคิดของโมกข์
      การถูกกีดกันเป็นตัวนำพาให้ชายหนุ่มไม่คิดเข้าไปข้องแวะกับคุณหญิง
ธัญญาเรศ แต่แล้วสวรรค์ก็กลั้นแกล้งให้ต้องมีเหตุให้ชิงชังกันมากกว่าเดิม
      แต่การเดินหนีปัญหาในหนนี้ของคนตัวโตไม่เป็นผล เมื่อคุณหญิง
ธัญญาเรศพาโรสรินกลับมายังไร่ด้วย ยกเอาข้ออ้างเรื่องงานขึ้นมาทำให้โมกข์ไม่สามารถถอยหลัง จนต้องระบายลมหายใจแรงๆ ไม่ได้รักษาน้ำใจของทั้งสองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย รวมถึงใบหน้าก็ไม่ได้เปื้อนด้วยยิ้ม
      การคุยเรื่องงานดำเนินไปถึงสามชั่วโมงเต็มกับการที่คุณหญิง
ธัญญาเรศอยากจะเข้ามามีส่วนร่วมในไร่จอมใจ ซึ่งหลานชายไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น แม้ข้อเสนอจะเป็นการช่วยหาลูกค้ารายใหญ่ให้ก็ได้ตาม รวมถึงยอดการสั่งซื้อจากโรสรินจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว นับว่าเป็นข้อเสนอที่โน้มแนวจิตใจดวงกระด้างเป็นอย่างมาก
      เพียงแค่เจ้าของร่างโตจะไม่ทำอะไรที่เป็นการฝืนใจ เนื่องด้วยสิ่งที่มีอยู่ก็มากพอแล้ว
      ก่อนทั้งสองจะเงยหน้าขึ้นมองต่างหน้าไม้ เพราะได้ยินเสียงซู่ดังขึ้น เม็ดฝนทิ้งตัวลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมมีลมกรรโชกอย่างหนัก
     
สรุปนี่แกจะไม่ยอมให้ฉันเข้ามาเป็นหุ้นส่วนจริงๆ นะหรือ น้ำเสียงออกจะขุ่น ไม่มีมิตรไมตรีในรูปแบบย่าหลานราวเป็นเพียงผู้ค้าและผู้ซื้อเท่านั้น
     
ก็ตามที่ผมเรียนไปตั้งแต่ต้น ไร่นี้ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามาหวังจะชุบมือเปิบ เพราะมันเป็นไร่ที่คุณแม่ของผมรักมาก ประโยคท้ายถูกพูดออกไปด้วยสีหน้าเคียดแค้น หัวใจไม่อาจหลงลืมกับสิ่งที่คนเบื้องหน้าทำให้มารดาต้องทุกข์และทรมานกับการไม่เป็นที่ยอมรับ
      ดวงตาของคุณหญิง
ธัญญาเรศลุกวาวด้วยความเคืองโกรธ ทำไมจะไม่รู้ว่า หลานชายต้องการพูดแดกดันตนเอง พลางร้องเฮอะในลำคอด้วยท่าทางหยามเหยียด
      ส่วนโรสรินรับรู้ดีในกำแพงโทสะของทั้งสอง
     
คุณโมกข์จะไม่ลองตัดสินใจดูอีกทีหรือคะ โรสว่า ข้อเสนอก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะเป็นประโยชน์ต่อไร่นี้ด้วยซ้ำไป
      คนต้องตอบเหยียดยิ้มมอง แล้วสั่นศีรษะแรงๆ ใจจริงอยากจะลุกหนีออกไปตั้งแต่ประโยคแรกที่ดังออกจากปากคนหวังผลประโยชน์ แค่ยังไม่อยากเสียลูกค้าชั้นดีไป ในเมื่อโรสรินจ่ายเงินตรงเวลา ไม่เรื่องมาก แถมมีข้อเสนอใหม่ๆ มาให้เลือกเสมอ ตนก็สมควรรั้งไว้ให้ผูกสัมพันธ์กันต่อไป ทว่าสำหรับเรื่องความรักนั้นไม่อาจรวมเข้ามาเกี่ยวข้อง
      โมกข์ทำธุรกิจกับโรสรินเพียงแค่เรื่องเมล็ดกาแฟเท่านั้น ไม่คิดทำการค้าเรื่องหัวใจ ก่อนต้องหรี่ตาลงมองคนเป็นย่า
     
ดูท่าฝนจะตกหนัก แล้วนี่ก็ค่ำมากแล้ว งั้นหนูโรสพักที่นี่สักคืนนะกัน ถึงในการเจรจาเรื่องงานจะไม่สัมฤทธิ์ผล กลับไม่ได้ทำให้ความคิดในการจับคู่ลดน้อยลง ถ้าประสบผลสำเร็จ เชื่อสิทุกอย่างที่ต้องการจะตามมาภายหลังเสมือนการยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
      ฝ่ายหญิงยังไม่ได้ตอบตกลง เลือกจะหันหน้าไปมองเจ้าของบ้าน
     
แกคงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหมโมกข์ ยังมีห้องว่างอยู่อีกหนึ่งห้องนี่
     
เชิญตามสบาย
       คนสมหวังยกยิ้มเต็มวงหน้าทั้งสองคน ไม่นานกลับมีคลื่นความเศร้าพัดระอุเข้าหา
     
นั่นแกจะไปไหนโมกข์คุณหญิงธัญญาเรศเอ่ยถาม หลังเห็นหลานชายลุกขึ้นแล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปยังประตูบ้าน
     
ผมจะไปนอนกับพาขวัญ เจ้าของร่างกำยำตอบหน้าตาย ชั่วนาทีพบรอยยิ้มกำชัยมอบให้คนหวังผล จากนั้นพลิกตัวไปหยิบร่มคันใหญ่ขึ้นมากาง เดินออกจากบ้านตรงดิ่งไปหาคนซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา แทบจะไม่เคยเข้าไปเหยียบในบ้านหลังนั้นเลยสักครั้ง ดูท่าหนนี้มันจะเป็นที่คุมภัยชั้นยอด
      โรสรินยิ้มไม่ออก คำพูดจากปากหยักเป็นเหมือนการปฏิเสธให้รู้ตัว หลายครั้งหลายหนต้องเผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้ ทว่าครานี้ผลข้างเคียงมันรุนแรงราวการเกิดแผ่นดินไหวซ้ำอีกรอบ หลังจากระลอกแรกผ่านไปไม่นาน
      แต่สถานการณ์กลับเข้าสู่สภาวะปกติไม่กี่นาทีต่อมา ใจดวงน้อยแกร่งเกินกว่าจะอ่อนแอกับเรื่องแค่นี้ รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า การจะพิชิตใจคนในตระกูลอัษฎาวุธ
 ยากเพียงใด ยิ่งเป็นโมกข์ด้วยแล้วหล่อนยิ่งต้องขยันลงซ้อม ถึงวันแข่งเพื่อช่วงชิงชัยวันใดจะได้เป็นต่อคู่แข่ง
      ด้านคนที่มากด้วยความโกรธ สั่นศีรษะแรงๆ แต่เชื่อว่าโรสรินน่าจะพอรับมือได้ แต่ก็ไม่วายยื่นมือเข้ามาเพื่อเปิดทางให้
      ส่วนคนร่างโตมาหยุดเท้าอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ก่อนจะลงมือเคาะประตู
      ก๊อก ก๊อก ก๊อก
      เสียงเคาะดังพอสมควร และต้องแข่งกับเสียงฝน แต่ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก มาพร้อมสีหน้าตระหนกของเจ้าของบ้านอย่างพาขวัญ
     
ฉันจะมานอนที่นี่
      จบคำ โมกข์ไม่รีรอให้ได้รับคำอนุญาตรีบเข้าไปภายใน ไม่สนสายตาฉงนฉงายของร่างบอบบาง
      พาขวัญเผยอปากหมายจะเอ่ยถาม กลับมีบางสิ่งทำให้เบือนหน้าหนี เมื่อชายหนุ่มถอดเสื้อออกพาดไว้บนโต๊ะอาหาร จากนั้นก็ตรงไปยังห้องนอน ไม่นานกลับมีเสียงร้องชะทักทำให้เท้าทั้งสองชะงัก
     
ลูกๆ นอนหลับแล้วนะคะปรากฏว่า โมกข์หันหลังกลับมามอง แล้วค่อยๆ หมุนลูกบิดอย่างนิ่มนวลที่สุด ปล่อยให้พาขวัญทำตัวไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงทำให้คนใจหินมาขอนอนที่นี่ ทั้งที่แทบไม่เคยจะเหยียบเข้ามาเลย ได้แต่ปล่อยให้สามคนแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง
      จนสาวเจ้าเดินตามเข้าไปหยุดอยู่ด้านข้างแผ่นหลังกว้าง เห็นเขาทำสีหน้าคล้ายมีความสงสัย แถมยังชำเลืองตามอง
     
คุณโมกข์พอจะนอนบนพื้นได้ไหมคะ เตียงขวัญยกให้ลูกๆ ความสงสัยคงไม่พ้นว่า หล่อนนอนที่ไหนกัน ในเมื่อบนเตียงมีร่างเล็กนอนอยู่ แน่นอนว่าไม่มีพื้นที่ให้แทรก
      คำถามนี้ไม่มีคำตอบ คนตรงหน้าจะไม่สนใจเสียงจากปากอิ่มเลย เขาทิ้งตัวลงนอนแทรกกายเข้าไปในผ้าห่ม ขณะสายตามองไปยังเตียงเล็กซึ่งมีพาณิธิดาและพาณิภัคนอนหลับสนิทอยู่ พลันหันหน้าดุๆ มามองคนนิ่งเกๆ กังๆ
      พาขวัญรู้สึกชาวาบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า บรรยากาศแบบนี้หวนให้นึกถึงคืนแรกของกันและกัน จนขยับกายแทบไม่ได้ มันหนักอึ้งราวมีคนนำหินก้อนโตมาผูกติด อากาศถูกสูดเข้าปอดลึกๆ อย่างไรไม่มีทางหลีกหนี จึงยกมือปิดไฟแล้วเดินเข้าไปค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอน
      หัวใจเต้นตึกตักแทบทะลุออกจากทรวง เป็นหนที่สองซึ่งมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับโมกข์ พาลนึกถึงลูกน้อย แกคงดีใจถ้ารู้ว่า บิดานอนอยู่ข้างๆ
      พาขวัญข่มใจหลับตาลงแม้จะตื่นเต้น โดยคนข้างกายไม่ได้ให้ความสนใจ แถมยังครอบครองผ้าห่มเพียงคนเดียว ทิ้งให้ร่างบอบบางนอนหนาว ซึ่งเจ้าตัวเองไม่กล้าจะเอ่ยปากขอ เพียงเท่านี้ก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว ห้าปีเต็มๆ เลยนะกับการมาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ช่างสวนกับความสัมพันธ์ระหว่างกัน
      คนแปลกหน้าเป็นคำนิยามที่ดีสำหรับคนทั้งคู่
      ก่อนดวงตากลมโตจะลืมโพลง เมื่อร่างสูงพลิกตัวเข้ามาใกล้ แถมยังดึงผ้าห่มมาคลุมตัวหล่อน ก่อนจะมีคำถามโพล่งออกมาทำให้พาขวัญมีสีหน้าจืดเจื่อน
     
คิดถึงอนาคตของลูกไว้บ้างหรือยัง
     
คิดไว้บ้างแล้วค่ะ ถ้าหมดสัญญา ขวัญจะพาแกกลับไปอยู่ที่บ้าน พาขวัญบอกเบาๆ เกิดอาการสะทกสะท้านในอก ไม่รู้ว่าชีวิตของลูกสาวที่ขาดบิดาจะเป็นอย่างไร ในเมื่อพวกแกแสดงออกว่า รักโมกข์เป็นอย่างมาก ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดทั้งที่เขาไม่เคยให้ความสนใจ
      คนฟังพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยใดๆ อีก นอกจากหลับตาลง ทอดทิ้งให้คนตัวเล็กกรุ่นร้อนในอารมณ์เศร้า และต้องพลิกตัวมามองใบหน้าคามคม ช่างใจร้ายใจดำสิ้นดี เลือดในอกยังไม่ให้ความรัก หัวใจคงตายด้านไปแล้วสินะ...แต่จะโทษใครได้ ในเมื่อหล่อนสมควรได้รับบทเรียนเช่นนี้
      ฮึก...น้ำตาหล่นกลิ้งบนแก้มมาเสียดื้อๆ ได้แต่นึกสงสารลูกที่ต้องมารับกรรมมาในกระทำของหล่อน และถ้าถึงวันนั้นเมื่อใดจะโอบกอดลูกน้อยให้สุดแรง จะไม่ให้พวกแกรู้สึกขาด มีแต่จะรับความรักไม่หวาดไม่ไหว แล้วต้องโยนความเสียใจทิ้งไป จะอ่อนแอไม่ได้ในเมื่ออีกไม่นานต้องก้าวมาเป็นหัวหน้าครอบครัวอย่างเต็มตัว
      ใจแทบจะทนรอให้ถึงตอนนั้นไม่ไหว เพราะสุดจะกลั้นและสุดจะทน จบความสัมพันธ์เร็วเมื่อใดยิ่งเป็นผลดีต่อลูกมากถึงเท่านั้น รวมถึงใจของตนเอง

            

มาแล้ววววว....
คุณโมกข์ใจร้ายยยย ถามให้หนูขวัญช้ำใจกว่าเดิม 
ระวังเถอะ หนูขวัญจะหอบลูกทั้งสามหนีไป เอ้ยยย...สองนี่เนอะ
แก้ไข 31/08/2558
-เกี้ยวเกล้า-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

4,260 ความคิดเห็น

  1. #4259 kingnon (@yakingnon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 14:39
    แงๆๆๆร้องไห้เลยอะ
    #4259
    0
  2. #639 porlu (@porpiek) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 23:11
    เจ็บปวดดด
    #639
    0
  3. #486 maneerat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 20:30
    อ่านไปน้ำตาก็ไหลไปพลางค่ะ สนุกค่ะ
    #486
    0
  4. #419 1momo2google (@1momo2google) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 19:28
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ. ขอชมว่าภาษาดีมากๆเลย ชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายคุณภาพให้อ่าน. ไม่ทราบว่ามีเรื่องเดียวหรอคะ อยากลองอ่าเรื่องอื่นๆดูบ้างค่ะ
    #419
    0
  5. #405 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 17:07
    อื้อหือ... ห่วงหวงไม่มี
    #405
    0
  6. #372 cerberus (@khontharos) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:43
    ตายแล้ว!!!หนูขวัญตั้ง5ปีเต็มๆเลยเหรอลูก?..เป็นป้าแค่ปีเดียวก็หนีแล้ว!!!!
    #372
    0
  7. #349 พี่ชานา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 02:08
    จะสงสารใครดีเนี้ย แต่ขอ3คนก็ดีนะไรท์ สู้สู้
    #349
    0
  8. #347 Warissara Klinfung (@kwangtung123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 15:42
    มาไวไวนะ
    #347
    0
  9. #346 aries_a (@ariesleo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 12:51
    มาอัพบ่อยๆหน่อยน้าไรท์ คิดถึงมากมาย
    #346
    0
  10. #345 Nongjoy W. Mungprachachon (@jaijai-504504) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 01:36
    เอา 3 เลยค่ะคุณโมกข์จะได้รีบไปตามกลับมาค่ะ
    #345
    0
  11. #344 dore13 (@dore13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 21:36
    เย้ยย ลูกสองหรือสามนะ????????????????
    #344
    0
  12. #340 นักอ่าน^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 01:57
    อัพไวๆๆน่ะคร่ะ...สู้ๆๆ
    #340
    0
  13. #339 mint_jariya (@mint_jariya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 01:13
    มาต่อเร็วนะ อย่าหายไปนาน คิดถึงงงง
    #339
    0
  14. #338 Airki Socute (@airkiisocute) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 23:55
    อ้ะๆๆๆๆ จัดมาอิก 1 เรยค่ะ โมกจะได้โศกหนักๆๆๆๆ
    #338
    0
  15. #337 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:06
    รอนะคะ
    #337
    0
  16. #336 Aun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 21:01
    ชอบมากๆน่ะ แต่ก็อัพช้ามากๆเข้ามาดูทุกวัน
    #336
    0
  17. #334 kayprabpol (@kayprabpol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 18:51
    อ่านรวดเดียวเลย สงสารพาขวัญจัง
    #334
    0
  18. #332 Nongjoy W. Mungprachachon (@jaijai-504504) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 15:54
    จะมีลูกอีกคนเหรอคะ ดีจัง อยากให้มาอัพบ่อยๆยังติดตามอยู่อ่านแล้วชอบค่ะ เมื่อไหร่คุณโมกข์จะรักลูกรักเมีย แล้วมาอัพอีนะคะ รออยู่ค่าาา
    #332
    0
  19. #331 jom015 (@jom015) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 14:30




    ให้รอนานจังค่ะ


    #331
    0
  20. #330 Gammy Wanlapa (@gammy27) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 12:58
    น้ำตาไหลเลยนางเอกเราทนและถึกสุดๆพูดเลย.....ทนได้ไงกะผชเยนชา
    #330
    0
  21. #328 แม่พลอย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 12:13
    กรี๊ดดด อ่านรวดเดียวเลยค่ะ สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆ บีบหัวใจสุดๆว่าแต่บทนี้ชื่อคุณหญิงย่าผิดป่ะคะ ทำไมกลายเป็นคุณหญิงดวงแขไปซะงั้น อิอิ
    #328
    0
  22. #326 aeae zii (@asakulrat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 03:36
    อัพบ่อยๆได้ไหมค่ะเนี่ย รอน๊านนาน
    #326
    0
  23. #325 Fan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 01:23
    มาอัพต่อเร็วๆนะไรท์ รอค้าาาา
    #325
    0
  24. #324 ชอบอ่านนิยาย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 23:31
    มีอีกคนเหรอคะ ตายแล้ว เวรกรรมของพาขวัญ หอบกระเตงลูก เลี้ยงลูกตามลำพัง
    #324
    0
  25. #323 lucky789 (@lucky789) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 23:06
    โมกข์ใจแข็งหรือไม่มีหัวใจกันนะ...ชักสงสัย
    #323
    0