ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (02)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    28 ก.ย. 59

     ตอนที่ 8 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (02)


     “ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ นี่มันเอกสารของป๊ะป๋านะ

      น้ำเสียงไม่เชิงดุ เข้าใจว่าพาณิธิดายังเด็ก แต่ก็ไม่อยากตามใจจนเสียนิสัย พลางค่อนขอดคนภายในห้องทำงาน เห็นแล้วไม่รู้จักห้ามลูกบ้างเลย ก่อนใจจะเต้นตึกตึก นึกถึงรอยยิ้มของเขาขึ้นมา

      หุ่นยนต์ก็ยิ้มเป็นเพิ่งจะรู้วันนี้เอง

      อย่างน้อยดีกว่าโมกข์แสดงความเกรี้ยวกราดกับลูกๆ พลางหันมองพาณิภัคซึ่งกำลังเล่นตุ๊กตา

      “เดี๋ยวแม่ทำงานก่อนนะคะพาขวัญวางลูกคนเล็กลง แล้วจึงเดินไปประจำหน้าจอคอมพิวเตอร์ ลงมือทำงานอย่างขะมักเขม้น โดยวันนี้คงกลับค่ำกว่าปกติ เป็นเช่นนี้เสมอยามใกล้ถึงวันสิ้นเดือน จนนึกถึงปัญหาของคนงานใหม่ขึ้นมา ใจหวิวอีกครั้ง ไม่รู้เช่นกันเพราะอะไร

      หญิงสาวหยุดนิ่งเหมือนใช้ความคิด หรือจะตัดสินใจบอกปัญหาการแหกกฎต่อเจ้าของไร่ในตอนนี้ดี กระนั้นอดกลัวว่า จะทำให้ทั้งสองถูกไล่ออก อาจจะลองตักเตือนสักครั้ง ถ้ายังไม่เชื่อฟังค่อยบอกกล่าวต่อคนตัวโต ไม่รู้เลยว่า เจ้าหล่อนอาจจะไม่มีลมหายใจได้อยู่ต่อถึงวันนั้น เนื่องจากภัยร้ายคืบคลานใกล้เข้ามาทุกที

      เสียงเปิดประตูออกมาทำให้ดวงตาคู่ใสเหลือบมอง และอย่างเคยๆ เด็กๆ พากันส่งเสียงเรียกบิดายกใหญ่ ไม่ต่างจากวันไหนๆ ชายไร้หัวใจตีหน้านิ่งแล้วเดินผ่านไป

      ฝีเท้าที่ก้าวอย่างสม่ำเสมอ จู่ๆ กลับชะงัก ไม่รู้เพราะอะไรจึงรู้สึกถึงลางร้าย แล้วต้องหันหน้ากลับไปมองคนซึ่งนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ใจกลับสั่นอย่างไร้สาเหตุ รู้สึกว่าคนตรงหน้าจะจากไปในที่ไกลแสนไกลเหมือนนุริน จนต้องยืนมองไม่ยอมก้าวเท้าออกจากออฟฟิศ

      พาขวัญต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย ทำให้คนตัวโตเดินลิ่วๆ จากไป

       “ไม่มีอะไรหรอกมั้งโมกข์บอกตัวเอง อาจจะคิดมากไป พาขวัญจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ในเมื่อไร่นี้เขาปกครอง ไม่มีผู้ใดกล้ากล้ำกรายเจ้าหล่อนเป็นแน่

      ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไร่ หยิบหมวกปีกกว้างขึ้นมาสวม ไม่ได้สังเกตว่า มีหนึ่งสายตามุ่งมองมาราวลอบสังเกตการณ์

      “แม่ขัน แม่ขันเสียงเรียกเช่นนี้ดังขึ้นตลอดทั้งวัน ทุกหนพาขวัญจะมีรอยยิ้มเปื้อนกรอบหน้า ไม่เคยนึกรำคาญ เพราะลูกสาวทั้งสองคือกำลังใจชั้นดีเหมือนยาอายุวัฒนะ น้ำเสียง แววตาใสๆ ราวมนต์สะกด ใครเห็นเป็นต้องอมยิ้ม คนงานทุกคนจึงเอ็นดูคุณหนูน้อยเป็นอย่างมาก

      โดยเฉพาะลุงไม้กับป้าพิมที่ให้ความรักและช่วยดูแลเป็นอย่างดี บางครั้งช่วยเลี้ยงเด็กๆ ยามพาขวัญกลับไปเยี่ยมมารดา และนั่นเป็นการเปิดโอกาสให้ใครคนหนึ่งได้ทำหน้าที่อย่างเต็มตัว

       “มานั่งหม่ำข้าวกันตรงนี้ดีกว่าค่ะหนูภัค หนูดาวันนี้พาขวัญจำใจต้องให้เด็กทั้งสองกินข้าวเย็นที่ออฟฟิศ เป็นกับข้าวง่ายๆ ฝีมือภรรยาลุงไม้ เนื่องด้วยพิมพ์ผกาเข้าใจดีว่า พาขวัญงานยุ่งในช่วงนี้

       เจ้าฝาแฝดทั้งสองรีบเดินไปตามเสียงของมารดา นั่งอยู่หน้าออฟฟิศซึ่งมีโต๊ะไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ดวงจันทร์ทอกระจ่างใกล้จะมาแทนที่ ทว่าร่างพาขวัญยังเหลือเอกสารที่ต้องเคลียร์ให้เสร็จอีกนิดหน่อย คาดว่าไม่เกินสองทุ่มน่าจะพาลูกๆ กลับบ้านได้ แล้วสายตาก็มองไปเห็นใครคนหนึ่ง

      “ป๊ะป๋าถ้าให้เลือกไส้กรอกทอดของโปรดกับบิดา พาณิธิดาเลือกอย่างหลังแน่นอน หนูน้อยรีบลุกขึ้นแล้วจ้ำอ้าวไปเกาะแข้งเกาะขา ส่วนพาณิภัคทำเพียงยิ้มจนเห็นฟันแล้วหันไปเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย

      คนที่ยืนอยู่ห่างออกไปแทบไม่กล้าขยับเท้า ต้องก้มหน้าลงมองเจ้าลิงตัวน้อยแล้วกระตุกยิ้มมุมปากชั่วนาที พลางย่อตัวลงแล้วอุ้มขึ้นมา ไม่สนใจตากลมโตซึ่งมองมาราวตกตะลึง คงไม่ผิดอะไรหากเขาจะขออุ้มลูกต่อหน้าแม่ของพวกแกบ้าง และเป็นไม่กี่ครั้งที่หญิงสาวได้เห็น หรืออาจจะไม่เลยสักครั้ง

      สมองของพาขวัญแทบประมวลผลไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อสายตา เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงซึ่งเดินเข้ามาใกล้ ใจเต้นระรัวในทันใดยามฝ่ายชายโน้มตัวลงมานั่งยองๆ ขณะพาณิธิดายังอยู่ในอ้อมกอด ก่อนได้รับยิ้มหวานจากลูกสาวอีกคน ดวงตาใสซื่อมีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจไม่น้อย

      “กินอะไรคะมือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบผมของลูกสาวคนโต มองด้วยสายตานิ่งๆ แต่แฝงด้วยบางอย่าง

      ผีเข้าแน่ๆ เลย พาขวัญต้องมองโมกข์อย่างตกใจ เขาพูดกับลูกแถมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

      ด้านคนเผลอตัวชะงัก ก่อนจะตีหน้าตึง ส่งพาณิธิดาให้หญิงสาวแล้วเดินจากไปทันที

      ดวงตาสีดำขลับวูบไหวนิดหน่อยกับการเดินลิ่วๆ ไปของหุ่นยนต์ตัวใหญ่ มีความประหลาดใจเกาะกุมในพื้นที่ด้านซ้ายเป็นอันมาก พลางก้มหน้าลงมองลูกสาวที่อมยิ้มแล้วหัวเราะ แววตานั้นเปล่งประกายความสุขจนล้นปรี่ แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวการกระทำก็ตามที
      พาณิภัคกับพาณิธิดาเหมือนเด็กที่ขาดพ่อ แม้โมกข์จะอยู่ใกล้แค่ปลายมือเอื้อม กลับยิ่งเหมือนอยู่กันคนละฟากฟ้า บางครั้งมีความหมางเมิน เย็นชา บางครั้งกลับทำให้เย็นฉ่ำเหมือนสายฝนโปรยปราย
      เพียงครู่ต่อมา พาขวัญพาลูกๆ เข้าไปในออฟฟิศอีกหน ลงมือเคลียร์งานให้เสร็จ เด็กทั้งสองอิ่มท้องแล้วก็พากันหาวหวอดๆ ดวงตาสะลึมสะลือไม่นานเท่าไรศีรษะทิ้งลงซบกับหมอนใบโตที่แสนนุ่มนิ่ม
      เวลาผ่านมาเกือบสามชั่วโมง คนนั่งทำงานเริ่มรู้สึกเมื่อยขบ ขยับตัวบิดไปซ้ายทีขวาที แต่ยังลุกไปไหนไม่ได้ ยังเหลืองานอีกนิดหน่อย สายตาลอบมองลูกสาวอยู่หลายครั้ง รอยยิ้มเต็มเสี้ยวหน้า เพราะเห็นพวกแกหลับปุ๋ย มือข้างหนึ่งกอดตุ๊กตาตัวโปรดไว้
      แกร๊ก...
      หัวคิ้วถึงกับเลิกขึ้น ยามได้ยินบางเสียงแว่วเข้ามาในโสตประสาท หันหน้าไปมองยังประตู แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติเลยไม่ได้เอะใจว่า มีภัยร้ายมาเยือน พลางก้มหน้าลงทำงานต่อ กระนั้นในนาทีต่อมา พาขวัญก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าคน เป็นเสียงหนักๆ


กลับมา reup คุณโมกข์ให้อ่านกันอีกครั้งค่ะ
-เกี้ยวเกล้า-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

4,265 ความคิดเห็น

  1. #3881 pigkysky (@pigkysky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 05:05
    อยากให้มีตอนพิเศษขังเลยไรท์ขา
    #3881
    0
  2. #3879 nararada (@radapupu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 06:05
    กรี้ดมากค่ะ คุณโมกข์
    #3879
    0
  3. #3878 Samoejai Maneechote (@samoe_heart) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 23:51
    ชอบค่ะ ตามอ่านต่ออีกรอบ ????
    #3878
    0
  4. #605 ชอบอ่านนิยาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 02:10
    มาตอนไหนก็รอได้ค่ะ
    #605
    0
  5. #604 B-aime (@b-aime) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 01:48
    โอ้นฟิน เอาอีกๆๆ มีลูกอีก55555555 รอนะคะ
    #604
    0
  6. #603 nok (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 01:34
    รออยู่ค่ะมาอ่านตลอดที่ลงเลย......อัพให้ต่อเนื่องก้อดีใจแล้วค่ะ
    #603
    0